Drie dagen Nederland achter de rug

We hebben een bliksembezoek Nederland achter de rug. Het kan. In drie dagen heen en weer. Vrijdagochtend om 1 uur vloog ik naar Amsterdam en zondagochtend om 7.15 zat ik weer in het vliegtuig richting Mumbai. De gelegenheid was het huwelijk van Paul (broer van Marcel) en Roos. We hadden super mazzel met het weer. In de maanden augustus en juli is het volgens mij niet zulk mooi weer geweest als het afgelopen weekend. Nederland is met dit weer erg mooi. Blauwe lucht en iedereen zit massaal buiten op het terras. Op zaterdagmiddag waren we nog even naar de hei bij de Tafelberg in Blaricum gegaan. Ook daar zat iedereen heerlijk buiten. Ook was er een verjaardagspartijtje aan de gang met allemaal blije kinderen en ouders.  Op zulke momenten vraag je je af waarom je in godsnaam in Mumbai woont. Wat dat betreft was 15 graden en regen beter geweest voor onze gemoedsrust.  
De trouwerij was in Amerongen op het kasteel. Het was super dat we er op deze manier bij konden zijn. De kinderen bleven in India bij Usha. Dat is tegelijkertijd fijn maar ook spannend. Fijn omdat het zalig is dat je een paar dagen weg kan zonder de kinderen mee te hoeven slepen en eng vanwege de afstand van meer dan 7,000 kilometer tussen Amsterdam en Mumbai. Stel dat er wat gebeurd wat doe je dan? Gelukkig is het allemaal goed gegaan en kunnen we terugkijken op een paar leuke dagen.
We kunnen ons nu voorbereiden op onze trip volgende week naar Calcutta. Daar gaan we heen voor het Durga Puja festival.

Op de hei in Blaricum.

Rijles in Mumbai

Je ziet bijna nooit een lesauto in de stad rijden. Als je er al een ziet, dan is het er zo een als op de foto. Klein met flinke deuken. Op de foto is niet te zien dat de linker zijspiegel er af is gereden. Je vraagt je af hoe de miljoenen mensen in Mumbai hun rijbewijs halen. Nou ja, eigelijk vraag ik mij dat helemaal niet af. Ik weet het antwoord al.

Indiase lift logica: 4.. 3 .. 2... 1... 5!

Mumbai is een top-stad voor liftverkopers vanwege alle hoge gebouwen stond deze week in de krant. Soms is het heel verrassend wat je in een lift aantreft. Bij een van de liften in Atrium mall, een groot en nieuw warenhuis in de buurt, ontbreekt bijvoorbeeld een knop voor de begane grond. Verwarring alom want hoe kom je nu beneden. Gelukkig kom ik er vaker en nu weet ik het. Om op de begane grond te komen moet je namelijk op de knop drukken met nummer vijf erop. Uhhhh. Dat is de knop linksonder. Nu zou je denken dat iemand dat gaat veranderen, maar tot dusverre is dat nog niet gebeurd. Dus mocht je in de lift staan in Atrium mall, druk dan op nummer vijf om beneden te komen.

Wit, witter, witst

Dit is geen reclame voor waspoeder maar voor een gezichtsbehandeling. In India (en in Azie) staat een lichte huid hoog in de top 10 van schoonheidsidealen. Deze poster hangt bij de schoonheidssalon waar ik wel eens heenga en daar heb ik met mijn mobieltje een foto van gemaakt. Bij de salon kun je kiezen uit een heel menu van 'wit, witter, witst' behandelingen. Het is natuurlijk een hele foute manier van denken. De onderlaag van de bevolking heeft uiteraard een donkere huid en de 'happy few' heeft een lichte huidskleur. Aan de kleur van de huid kun je dus vaak zien waar iemand staat op de maatschappelijke ladder. Ik doe aan deze gekte uiteraard niet mee. Ik probeer in de zon nog even een bruin kleurtje te kweken voor de bruiloft in Nederland a.s. vrijdag.

Foto van de tennisbaan

Dit ben ik met tennis-coach Deepakh. Tennissen blijft leuk al is het wel bloedje heet. Vandaag ook weer. Deze foto is genomen voor aanvang van de les. Na een uur spelen heeft mijn gezicht dezelfde kleur als mijn truitje.

Zwemles in India

Sebastiaan had gisteren zijn eerste zwemles. De zwemjuf  is de 70 al ruim gepasseerd en is een strenge Indiaase dame. Zwemles gaat hier niet speels zoals in Nederland. Eerst langzaam beginnen in het pierenbadje? Nee, hier gaat het op zijn Indiaas dus meteen het diepe in met twee zwembandjes op de rug. Gisteren mocht Sebastiaan de schoolslag oefenen op een bankje. Als hij die slag onder de  knie heeft: 'ready, bent, straight, close' (klaar, buig, recht, sluiten), mag hij het water in. De zwemjuf is een legende in Mumbai. Generatie Indiers zweren bij haar aanpak en zeggen dat ze dankzij haar heel goed hebben leren zwemmen. Ik hoop maar dat Sebastiaan doorzet en snel die schoolslagtechniek onder de knie krijgt. Anders ligt hij over een maand nog op het bankje. Hier een foto van Sebastiaan op de bank met de zwemjuf. 

Gaypati festival

Marcel had vanavond de stoute schoenen aangetrokken en was met vriend John naar Chowpatty beach gegaan om te kijken bij het Ganpati festival. Hij kwam net weer thuis, een interessante ervaring rijker. Het religieuze festival blijkt namelijk ook stiekem een gay festijn te zijn. Iets wat uiteraard prima is maar het is niet iets wat je verwacht in dit land. John en Marcel moesten zich uiteindelijk met de handen op het kruis uit de voeten maken en de mensenmassa ontvluchten omdat ze door diverse mannen betast werden. Wij dopen het Ganpati festival voor het gemak maar om in het Gaypati festival.

Nagekomen bericht: deze link kreeg ik doorgestuurd van John. Het is een stukje uit de Engelse krant, de Guardian. Over het festival schrijven ze:

Ganesh has always been non-Hindus' favourite Hindu deity, as he is most commonly represented in the incarnation of a jolly rotund elephant boy. He is particularly revered by the gay community in Mumbai during his festival in September, because he represents the removal of obstacles – and it's an occasion for them to express themselves as idols are plunged into the sea at Chowpatty beach. Self-expression for gay Mumbai usually comes – as it does at Mardi Gras and Pride parades worldwide - in the form of outrageous outfits and pounding disco. Only here, the pink pop songs are given a Bollywood cover version treatment.

Dit bericht had Marcel beter kunnen lezen voordat hij samen met John naar het strand vertrok. 

Straatkinderen-project

Voor het straatkinderen-project in Byculla maken we een brochure om meer vrijwilligers te interesseren voor het project. Deze foto's heeft Jane, een andere vrijwilliger, gemaakt voor de brochure. Ik vind ze heel mooi. Vooral de foto van Sabine, het meisje op de tweede foto.

Bommen in India

Gisteren was het weer zo ver. In Delhi zijn vijf bommen afgegaan met tientallen doden als gevolg. Een vriendin van ons die vorig jaar van Mumbai naar Delhi is verhuist, komt regelmatig in het warenhuis waar een van de bommen is afgegaan. Dan komt het toch wel een beetje dichtbij. De andere bommen gingen af op lokale markten en daar komen wij nooit. Voor Mumbai is het vandaag 'red alert'. Het is de laatste dag van het Ganesh festival en dan zijn er drommen mensen op de been. Een uitgelezen kans voor terroristen om hun slag te slaan. Wij blijven uit de buurt van de grote mensenmassa's en dan is er in principe niet zo veel aan de hand. 

Terwijl in Nederland het land in rep en roer zou staan bij dergelijke aanslagen, lijkt het voorbij te gaan aan de gemiddelde Indier. De kranten schrijven er wel over maar het is niet overal voorpagina nieuws. 

Het weer is er trouwens ook niet naar om de deur uit te gaan. Het regent pijpenstelen. Ganesh en regen gaan blijkbaar goed samen. Volgens de hindoe kalender regent het altijd op de laatste dag van het festival en ook dit jaar zitten ze er niet naast. 

Twee jaar in India!

We genieten nu alweer twee jaar van ons expat bestaan in India. Julia en Sebastiaan waren een en twee-en-eenhalf toen we hier kwamen en net baby af. Nu is Sebastiaan een kleuter van bijna vijf die je de oren van het lijf kletst in het Nederlands, en in het Engels. Julia is alweer drie en begint ook al een hele babbel te krijgen. In de afgelopen twee jaar heb ik mijn MBA - bijna- af kunnen ronden. Afgelopen week had ik de laatste 'residential week' en nu hoef ik alleen nog maar mijn scriptie te schrijven.

Na twee jaar is het tijd om voorzichtig vooruit te kijken. Wat staat er na Mumbai op het programma? Mumbai is een extreme stad om in te wonen en daar krijg je op een aparte manier een kick van. Zo van: 'kijk mij eens, het lukt mij om hier te wonen!'.  Alles na Mumbai is zonder twijfel een stuk saaier.  

In feite ligt de hele wereld voor ons open. In Nederland hebben we geen huis meer.  Marcel is inmiddels een RBS medewerker geworden en heeft dus weinig meer te zoeken bij ABN Amro. Dus waar gaan we hierna heen? Wordt het een ander land in Azie? Hong Kong of Singapore? Of wordt het huisje boompje beestje in Nederland? Misschien gaan we wel naar de U.K. want daar zit RBS. Voor mij staat wel vast dat waar we ook heen gaan ik hierna wil werken. Mij is de afgelopen twee jaar duidelijk geworden dat ik niet voor het expat vrouw bestaan in de wieg ben gelegd. Dit zeg ik nu. Waarschijnlijk loop ik straks weer te mieren dat ik de kinderen te weinig zie en te weinig tijd heb om mijn eigen dingen te doen. 

Behalve de onzekerheid over de volgende stap wordt je in zo'n derde jaar ook bevangen door het gevoel dat je alles eruit moet halen. Daar word je ook wel weer onrustig van. Ik heb mij in ieder geval voorgenomen om in het voorjaar mee te doen met het grote tennistournooi en dan wil ik minstens een wedstrijd winnen. Dat is toch wel mijn ultieme droom op het moment. Ik ben niet voor niets expat vrouw. 

Het festivalseizoen is losgebarsten

Ik ben terug in Mumbai. Helaas heb ik het Franse zonnetje achter moeten laten in Europa. Vandaag leek het alsof de hemel naar beneden kwam, zoveel regen. De monsoen is duidelijk nog niet voorbij.

Het Indiaase festivalseizoen is inmiddels in alle heftigheid losgebarsten. Alle religies vallen over elkaar heen om hun eigen feest te vieren. Onze benedenbuurman is moslim en viert nu Ramadan. Usha en Santana, beiden katholiek, vierden gisteren het Maria feest (geboorte van Maria). Usha ging helemaal opgedoft en met een nieuwe sari aan naar de kerk. Santana was de hele dag zenuwachtig omdat ze s'avonds voor het eerst in haar leven een deel van een preek zou oplezen vanaf het altaar. Voor haar was dit duidelijk een heel belangrijk moment. Raju onze Hindoe chauffeur viert deze dagen Ganesh Chaturthi, de geboortedag van Ganesh. Dat gaat gepaard met het nodige kabaal door feestvierende hindoes met drums en vuurwerk. Ook nu nog - het is 10 uur s'avonds - is het heel lawaaierig op straat.

Zelf doen we -uiteraard- niet mee aan bovenstaande vieringen. Ik denk niet dat we er heel veel aan missen. Sebastiaan en Julia krijgen er wel het nodige van mee. Ze hebben het in een adem over Ganesh, bindi (stip op je voorhoofd), de kerk en god. Dat vind ik dan wel weer leuk.

Dit is een foto (van het internet) van een Ganesh viering. Op verschillende plaatsen in de stad dragen Hindoes in 10 dagen tijd tussen de 70 en 80 duizen Ganesh idolen de zee in. Komende zondag is de laatste dag van het festival.

La douce France

Inmiddels zit ik alweer in Frankrijk. Om precies te zijn in Zuid Frankrijk in het plaatsje Puyricard vlakbij Aix en Provence. Ik ben hier vanwege mijn studie. Twee jaar geleden ben ik begonnen en dit is de laatste week! Nu alleen nog een scriptie schrijven en dan krijg ik mijn papiertje. Eitje!

Uiteraard is het hier zwaar afzien. Je doet niet voor niets een zware studie. Gisteren zijn we voor het teambuilding evenement op een mooie plek in de heuvels geweest. Daar heb ik ook deze foto gemaakt. Zoals ik al aangaf: het is hier afzien. Nog een weekje en dan zit ik zondag weer in het vliegtuig naar Mumbai.

Potjes-dag

Drukte in de stad vandaag en veel lawaai!
Een van de teams. Iedereen wil graag op de foto.
Deze pyramide is 'slechts' zes lagen hoog.

Vandaag was het Janmashtami ofwel, potjesdag. Dit is de dag van de menselijke pyramides en de kleine kinderen (jonge Krishna's) die halsbrekende toeren uit halen om helemaal bovenin een stenen pot kapot te kunnen slaan waarna ze een plens water over zich heenkrijgen. De hoogste toren dit jaar was negen lagen hoog. Vorig jaar waren was ik er ook al bij. Het is leuk om te zien, met name vanwege het enthousiasme van iedereen. De hele dag rijden er grote trucks door de stad om de teams van wijk naar wijk te vervoeren. Iedere wijk organiseert zijn eigen feest. Als een team de pot kapot slaat, krijgen ze een prijs. Vanochtend waren we op een groot sportterrein in Worli. Het was een grote modderpartij en mannetjes waren druk bezig om de modder te bedekken met een laag stro. Dit deden ze alleen terwijl de massa al in de modder stond en dat was uiteraard niet zo handig. Er waren ook allemaal VIPs, of mensen die daar voor doorgingen. Deze stonden uiteraard niet in de modder maar op een podium. Doordat je geen hindi spreekt en ook geen lokale TV kijkt weet je totaal niet wie het zijn maar ze deden alsof ze heel belangrijk waren. Vreemd genoeg waren wij de enige westerlingen terwijl het echt een leuk evenement is om te zien. Doordat je de enige 'Ferenghi' (=buitenlander) bent krijg je in ieder geval genoeg aandacht van iedereen. Uiteraard probeerde veel mensen Julia en Sebastiaan in de wangen te knijpen. We nemen ze dan maar op de nek waardoor ze buiten het bereik van de grijpgrage handen blijven. Ik blijf het een vreemde en irritante gewoonte vinden en waarschijnlijk heb ik morgen nekpijn.

Het 'zware' leven van een chauffeur

Terug in Mumbai heb ik weer de beschikking over een full time chauffeur. Dat klinkt spannender dan het in werkelijkheid is. Onze chauffeur heet Raju en hij werkt nu al weer bijna twee jaar voor ons. Het is een typische Mumbai chauffeur met bijbehorende rijstijl. Hij lapt namelijk zonder aarzelen alle verkeersregels aan zijn laars. Als hij in Nederland had gewoond, had hij waarschijnlijk in iedere aflevering van Blik op de Weg gezeten. Bij stoplichten staat hij gewoonlijk vooraan. Hij krijgt dit voor elkaar door links- of rechtsom de rij met auto's te passeren die netjes voor het stoplicht staan. Of hij gaat doodleuk op de baan voor linksafslaand verkeer staan terwijl we naar rechts moeten. Verder is hij een kei in het afsnijden van andere auto's. Wonder boven wonder komt hij hier - bijna - altijd mee weg en is het geen brokkenpiloot.

De mooiste stunt van Raju was toen hij door een politie-agent werd aangehouden omdat hij een overtreding had begaan. In plaats van uit de auto te stappen trapte hij op het gaspedaal en ging hij er vandoor. Ik zat achterin de auto met Sebastiaan en zag het tafereel met grote verbazing aan. Na een korte achtervolging door de agent die achterop een motorfiets was gesprongen, is Raju alsnog gestopt. Hij kon toen zijn rijbewijs inleveren. Later kreeg hij deze tegen betaling van Rs200 (4 euro) weer terug.

Maak je vooral geen zorgen over de veiligheid! De realiteit in Mumbai is dat je hier nooit harder kunt rijden dan 30 kilometer per uur. Daarom loop je alleen het risico van blikschade.

Hoe ziet zo'n dag van Raju eruit? Marcel is er vandaag niet dus hij reed alleen voor mij. Vanochtend om half 9 bracht hij Sebastiaan naar school, een afstand van ongeveer 400 meter van ons huis. Vervolgens bracht hij mij naar de Breach Candy Club (afstand 200 meter). Daarna ging ik weer naar huis met de auto (500 meter). Toen ging ik Julia naar een vriendinnetje brengen (500 meter). Daarna weer naar Breach Candy Club (100 meter). Terug om Julia op te halen bij vriendinnetje (afstand 100 meter, ik liep, Raju kwam er met de auto achter aan), naar huis (400 meter), Sebastiaan halen om 2 uur (400 meter) en weer terug naar huis (400 meter). In Nederland hadden we dit uiteraard allemaal gewoon gelopen.

Indiase leerkrachten op internationale school

Twee leerkrachten van de DSB (Duitse internationale school) wachten nog altijd op een werkvisum. Het Indiaase consulaat in de respectievelijke landen (ik weet niet welke) weigert deze te af te geven omdat zij vinden dat een internationale school met Indiaase leerkrachten moet werken. Dan denk ik: "het is toch een Internationale en niet een Indiaase school?" Er moet nu eerst een brief komen van het Indiaase Ministerie van Onderwijs om de aanstelling van de niet-Indiaase leerkrachten goed te keuren. Het Ministerie wil deze brief echter niet geven omdat ze de visumdienst niet voor het hoofd wil stoten. Erg vermoeiend. Kinderen op de school blinken straks uit in 'Hinglish' (Hindi Engels) in plaats van het saaie 'English'.

Thuisgevoel

Drie dagen na terugkomst uit Nederland heb ik het gevoel alsof ik hier al weer tijden zit. Toch vreemd hoe snel je weer kunt wennen aan de dagelijkse gemakken en ongemakken en hoe snel je kunt omschakelen. Het is net alsof je helemaal niet weg bent geweest. Eigelijk geldt hetzelfde voor de kinderen. Ook die lopen hier rond alsof het de normaalste zaak van de wereld is, al moeten ze wel weer wennen aan het Engels. Julia babbelt er vrolijk in het Nederlands op los tegen Usha en Santana die dan heel moeilijk kijken.

Vandaag heeft Marcel weer eens een vrije dag. De zoveelste in India. Ik geloof dat de Parsi's vandaag Nieuwjaar vieren. Wij gaan zo dadelijk naar een net geopende 'voetmassage spa'. De voetjes hebben het hard te verduren gehad in het koude en natte Nederland. We gaan ze daarom lekker in de watten leggen. Vanochtend heb ik weer op de tennisbaan gestaan. Ik heb zowaar een paar ballen goed geslagen. Ook was het verschil in temperatuur goed te merken. In juni was het nog +35 graden en nu stond ik heerlijk met 30 graden op de baan.

Verder moet ik orde op zaken stellen op ons balkon. Dankzij het tropische klimaat begint ons balkon op een kleine jungle te lijken. Ik moet met een snoeischaar aan de slag om de plantjes weer in het gareel te krijgen. Deze plant heeft bijvoorbeeld spontaan gezelschap gekregen van een slingerplant:

We zijn er weer

Gisteravond om 11 uur zijn we geland na ruim twee maanden Nederland. Hoe weet je dat je weer terug bent in India? Dat is niet zo moeilijk. Je word meteen op het vliegveld geconfronteerd met een onbegrijpelijke nieuwe paspoortcontrole, vlak na de officiele paspoortcontrole. Vervolgens rij je over de nieuwe flyover (ik schat 1 maand oud) waar de gaten nu al weer in het wegdek zitten. Ook ontbreken hekken aan de zijkant. De rit naar huis verliep verder soepel. Tenminste als je de taxi's die kruislings over de weg rijden en auto's zonder verlichting niet meetelt. Ook moet je niet opkijken van plotseling remmen omdat een andere auto je probeert af te snijden of vanwege een diep gat in de weg. Dat India een land van traditie is, is ook meteen zichtbaar als we een begravenisstoet passeren met een lijk op een brancard. Kortom, het ritje van Mumbai International Airport naar huis is minder saai dan de rit s'ochtends vroeg van Laren naar Schiphol over de A1.

Thuis hebben de dames hard gewerkt. Alle kasten hebben ze opgeruimd en het hele huis blinkt en glimt. De kinderen waren erg blij Usha weer te zien. Sebastiaan moet nog een beetje wennen. Zijn Engels heeft te lijden gehad van twee maanden Nederland en hij wist niet echt wat hij tegen Usha moet zeggen. Ook kon hij de WC in huis niet meer vinden. Mmm.

Vandaag was het een groot weerzien met alle expats op de Breach Candy Club. Na een afwezigheid van bijna twee maanden zijn nu bijna alle families weer terug voor weer een nieuw jaar in Mumbai. Het enthousiasme hierover verschilt per persoon.

Morgen gaat Sebastiaan voor het eerst weer naar school. Na 1,5 jaar Kindergarten gaat hij nu naar de volgende klas, Reception. Julia mag nog tot 1 september vakantie vieren en dan moet ook zij eraan geloven.

Alleen in het kinderspeelparadijs

Wat doe je op een tropisch warme dag in Nederland? Dan ga je niet naar zee, niet naar het zwembad of naar het park. Nee, dan ga je naar het overdekte kinderspeelparadijs Ballorig in Zutphen. Grote drukte had ik niet verwacht maar dat we de enige zouden zijn was wel heel bijzonder. Wat mij tegenviel was het gebrek aan airco's. Het was er best warm. In India zou dat beter geregeld zijn met minstens 100 zoemende airco's om voor de nodige verkoeling te zorgen. We hadden het prima naar ons zin en eindelijk kon ik zelf ook op het grote luchtkussen. Vet koel!

Julia's verjaardag in Nederland

Vandaag hebben we op on-Indiaase wijze de verjaardag gevierd van Julia. We hebben vanochtend zelf de kamer versierd met ballonnen en slingers. De 10 ballonnen (in plaats van de gebruikelijke 300 in Mumbai) hebben we zelf opgeblazen en na afloop hebben we de meeste troep zelf opgeruimd. De overgebleven troep ga ik morgen te lijf. Daar moet ik eerst nog wat moed voor verzamelen. Julia vermaakte zich overigens prima ondanks de afwezigheid van de gebruikelijke Indiaase kermis.

Hieronder staan een paar foto's van de drie-jarige job (met dank aan www.slide.com). Helemaal onderaan staat een foto genomen op Julia's 2e verjaardag vorig jaar in een park in Freemantle, Australie. Zie ook de post van 18 juli 2007. Wat is ze toch veel veranderd in een jaar tijd!

De 2e verjaardag van Julia in Freemantle, Australie.

De Nederlandse regentijd

We zitten twee maanden in Nederland met als doel om de regen in Mumbai te ontvluchten. Daar regent het bijna continu tot minstens eind augustus. In Nederland kun je niet van een regentijd spreken maar vandaag heeft het er toch heel veel van weg. Telkens kijk ik hoopvol op Buienradar.nl. Daar zie ik de regenbuien langzaam naar het oosten toe wegtrekken. Als ik vervolgens uit het raam kijk zie ik dat de lucht nog even grijs is en dat de regen met bakken uit de lucht blijft vallen. Volgens mij wordt Buienradar.nl gesponsord door onder meer pretparken die iedereen naar buiten willen lokken ondanks de regen. Helaas ben ik door mijn arsenaal kinderactiviteiten heen. Vanochtend heb ik achtereenvolgend een trein gemaakt, boekjes voorgelezen, gekleid, liedjes gezongen en domino gespeeld. Deze supermama heeft er nu even de energie niet meer voor en wil alleen maar rust! Tegen mijn principes in (het is immers midden op de dag) heb ik Sebastiaan voor de tv gezet. Julia ligt goddank even in bed. Zometeen maar weer even Buienradar.nl checken..

Opvoeden

De manier van opvoeden in India en Nederland verschillen nogal van elkaar. Dit werd vanavond weer eens duidelijk tot Sebastiaan zijn grote verdriet. Vlak voor het naar bed gaan was hij nogal brutaal en daarom besloot ik hem zonder voor te lezen naar bed te sturen. Hier was hij het totaal niet mee eens en hij zette het daarom op een krijsen. Op rustige wijze heb ik hem -tig keer in bed terug gelegd (met dank aan De Nanny waarvan ik afgelopen week weer een aflevering van heb gezien). Uiteindelijk gaf hij het op en is hij gaan slapen. Jippie, het is gelukt! Mijn aanpak hier is totaal anders dan in India. Hier ben ik voor mijn gevoel nogal streng en dat moet ook wel omdat je alleen bent. In Mumbai kan ik altijd terugvallen op Usha, onze live-in nanny, die op een stoeltje naast zijn bed gaat zitten en zijn hand vasthoudt als hij gaat slapen en wij een avondje weg zijn. Hij krijgt -bijna-alles van haar gedaan. Voor hem moet mijn strenge Nederlandse aanpak heel verwarrend zijn. In Mumbai word ik ook wel eens boos maar dat is toch anders dan hier. Als de kinderen erg vervelend zijn, laat ik het vaak aan Usha over om ze weer in het gareel te brengen en ga ik gewoon wat anders doen. Dit doet zij uiteraard op Indiaase (lees = niet strenge) wijze. Het is duidelijk dat Usha en Santana (onze andere hulp) niet geloven in onze strenge aanpak. Ik vertel ze wel elke keer om strenger te zijn maar dat kunnen ze gewoon niet. Dan gaan ze Sebastiaan bijvoorbeeld lief vragen of hij in de hoek wil staan. Ik weet zeker dat ik als we terug zijn minstens een week de discipline erin probeer te houden. Daarna zijn we waarschijnlijk weer gewoon terug bij af met een hele blije Sebastiaan en Julia.

PS: dat van het stoeltje en Usha die s'avonds Sebastiaan zijn hand vasthoudt keuren wij ook niet goed en we zeggen daar echt wel wat van.

Hoe vertel ik het...

We zitten nu in Laren in het huis van mijn zus. De kinderboerderij is hier maar vijf minuten lopen vandaan. Sebastiaan vindt het er helemaal fantastisch en rijdt er als een bezetene rond op de speelgoed-tractor en aait alle dieren.

Ik kijk nu al op tegen het moment dat we hem half augustus moeten vertellen dat weer terug gaan naar Mumbai. Dan zal hij de Nederlandse vrijheid weer voor een heel jaar moeten missen. In Mumbai bestaat zijn leventje voornamelijk uit: (1) de school, (2), de club met zwembad en(3) bijna wekelijks verjaardagspartijtje met een heleboel toeters en bellen.

Activiteiten voor kinderen zijn op een hand te tellen. Fietsen in het park mag, maar alleen tussen 9 en 11 uur s'ochtends. De dierentuin van Mumbai heeft een heleboel slecht onderhouden kooien en maar een paar dieren. Als je goed kijkt, zie je de twee olifanten met een ketting aan de poot in hun hok staan. Heel zielig. Het toppunt van vermaak is het grote klimtoestel met ballenbak op de bovenste etage van een groot warenhuis vlak naast een extreem lawaaige speelhal met keiharde muziek. We zijn immers in India en daar moet het volume altijd op de maximale stand staan.

Ik hou mijzelf maar voor dat kinderen van 4,5 en bijna 3 niet veel nodig hebben. De dierentuin die wij als een lachterje ervaren en waar wij met gekromde tenen rond lopen vanwege het dierenleed, vinden zij helemaal prachtig. Je maakt ze ook helemaal blij met een bezoekje aan het warenhuis en de speeltuin boven. Het liefst zouden ze daar iedere week heen gaan. Kortom, heel veel zorgen hoef ik mij nu nog niet te maken. Ik denk wel dat het moeilijker zal zijn als ze zich meer bewust gaan worden van alle verschillen tussen Nederland en Mumbai. Dan komen we niet meer weg met een uitje aan de befaamde Mumbai Zoo.

Grote smurf met wol op de kin

Nu we in Nederland zijn, valt pas echt op dat Sebastiaan zichzelf een verengelste versie van het Nederlands eigen heeft gemaakt. Vooral met de werkwoorden en de vervoegingen daarvan heeft hij moeite. Het lijkt alsof hij woorden en vervoegingen vanuit het Engels naar het Nederlands vertaald. Zo krijg je bijvoorbeeld 'ik ben honger' (I am hungry). Als hij een Nederlands woord niet kent, maakt hij er iets moois van. Zo noemt hij de grote smurf bijvoorbeeld 'een mannetje met wol onder zijn kin'. Verder blijft hij bepaalde woorden stug in het Engels zeggen. Zoals bijvoorbeeld 'sticken' in plaats van 'plakken'. Hij maakt er gewoon een Nederlandse versie van. Ik blijf stug boeken in het Nederlands voorlezen in de hoop dat hij ooit een Nederlands taalwonder wordt. Verder moet hij van mij natuurlijk iedere ochtend naar de grote smurf kijken op KRO's kinder-tv.

Fietsen in Nederland

 

Sebastiaan helemaal blij op zijn fiets.

Nederland

Nederland in de zomer is prima. Sinds gisteren ben ik de trotse bezitster van een wagentje voor achter de fiets en de kinderen vinden dat erg leuk. Rondrijden behalve dan met de auto doen ze niet in Mumbai. Ook rijden ze daar niet buiten op fietsjes, of kunnen ze zo maar op straat lopen. Vandaag staat een bezoekje aan de bibliotheek (hebben we niet in Mumbai) en de kinderboederij (hebben we ook niet) op het programma. Als je hier bent, realiseer je je weer hoe SUPER onvriendelijk Mumbai is voor kinderen. Waar ik zelf niet aan kan wennen is de stilte op straat. Als je overdag door de buurt loopt, kun je een kanon afschieten. Heel bizar.

Naar Nederland!

Vanavond vertrekken we voor twee (!) maanden naar Nederland. De school in Mumbai is gesloten en het regent. In Nederland is het mooi weer (zomer!) en we gaan Europees kampioen voetbal worden. Genoeg reden dus om het vliegtuig te pakken. Marcel moet deze periode uiteraard werken. Hij is wel heel veel op stap in de regio dus Mumbai zal het de meeste tijd ook zonder hem moeten doen. Ik zal ook in Nederland proberen om een paar keer een berichtje op de blog te zetten. Dus wanhoop niet. Half augustus zijn we weer terug in India.

Sexrubriek Mumbai Mirror

Onder Expats is de Mumbai Mirror erg populair. Deze krant in tabloid formaat staat vol met smeuig Bollywood nieuws. Ze zijn ook in een gezonde mate kritisch op de overheid en schrijven regelmatig over misstanden in de stad. Zoals nu bijvoorbeeld over de slechte voorbereiding van de gemeente op de monsoen. Het meest populaire stuk is echter de sexrubriek. Op school krijgen kinderen geen sexuele voorlichtig gegeven en thuis komt het onderwerp vaak ook niet ter sprake. Het gevolg is dat er massa's jongeren (en ouderen) zijn die totaal geen benul hebben van sex en dit leidt tot hilarische vragen. De vraag van vandaag luidt bijvoorbeeld:

Ik ben 35 jaar oud. Toen ik sex had met mijn vrouw kwam er sperma op een handdoek terecht. Die handdoek bleef twee dagen liggen. Daarna is de handdoek in de wasmachine gestopt samen met wasgoed van andere familieleden waarmee ik in hetzelfde huis woon. Bestaat er een kans dat iemand in mijn familie zwanger is geworden omdat hun ondergoed samen met de handdoek is gewassen?

Het antwoord van sex-expert, Dr. Mahinder Watsa, luidt dat er geen reden is tot paniek. Gelukkig maar.

Quatre - Un

Vanmiddag hebben we het eindejaarsfeestje van Julia op de Franse school. Voor de gelegenheid hebben we Sebastiaan twee Franse woordjes geleerd: quatre - un. De kinderen worden geacht om in het wit te komen. Misschien dat ik er voor Julia toch een oranje tintje aan geef. LOL.

Indiase take away

Je kunt natuurlijk de Domino Pizza 'hunger line' - ja, je leest het goed. Zo noemen ze dat bij Domino Pizza - bellen voor take away maar Indiaas eten is natuurlijk veel lekkerder. Dit krijg je op je bord als je bij Cafe Noorani (een bekend Indiaas restaurant) chicken tikka, paneer palak (een soort ricotta-kaas met spinazie), raita en naan besteld. Lekker maar wel een beetje heet door de paneer palak.

Expatkinderen

Expatkinderen hebben het over het algemeen goed voor elkaar met veel aandacht thuis, een mooi huis, leuke vakanties en goeie scholen. Er kleven echter ook nadelen aan dit leventje. Een belangrijk nadeel is dat je vaak afscheid moet nemen van vriendjes op school. Dit is een foto van het afscheid op de Duitse school afgelopen dinsdag. De kinderen op de foto vertrekken deze monsoen allemaal uit Mumbai. Een paar gaan terug naar het land waar ze vandaan komen. Andere kinderen verhuizen naar een nieuw land. Daar zullen ze naar een nieuwe school gaan en nieuwe vrienden moeten maken. Tot ze daar over een paar jaar ook weer vertrekken en dan begint het hele verhaal weer van vooraf aan.

Julia ziet ze vliegen

Ook voor Julia is het hoogtijd dat ze weer even naar Nederland gaat. Dit gebeurd er als je te lang in Mumbai woont.

Oranjekoorts in Mumbai?

Een ding is zeker, in Mumbai heerst GEEN oranjekoorts. Net las ik op het internet dat Nederland gewonnen heeft van Italie. Hiep hoi! De wedstrijd begon hier om 12 uur s'nachts dus ik heb niet de moeite genomen om te kijken. Om eerlijk te zijn weet ik niet eens of we de wedstrijden via de kabel kunnen ontvangen. Als er niemand met een cricketbat op het veld staat, is de kans klein. Aankomende vrijdag hoop ik meer oranjegevoel te krijgen. Dan gaan we voetbal kijken bij iemand van het consulaat.

Dieren houden de gemoederen bezig in Mumbai

Vanochtend zat Marcel in een vrij kleine kamer te wachten op een medewerker van HSBC voor een afspraak. In plaats van de medewerker kwam er een grote grijze rat binnenlopen. Mmmm. Dat kan toch niet de bedoeling zijn. Marcel liep de kamer uit en vertelde een jongen van HSBC dat er een rat rondliep. De rat kwam op dat moment de kamer weer uit en liep doodleuk een andere kamer binnen. De jongen schrok zich een hoedje en deed toen maar snel de deur van de kamer op slot. Waarschijnlijk is het bankpersoneel nu bezig de rat te vangen.

Gisteren hield een ander dier, namelijk een zwerfhond, de gemoederen bezig op het vliegveld van Mumbai. Het beest wilde niet gevangen worden en rende een uur lang over de landingsbaan. Tientallen vliegtuigen moesten rondjes boven de stad draaien omdat ze niet konden landen. Het was nogal turbulent weer en veel passagiers werden misselijk en moesten overgeven. Vier vliegtuigen moesten op het laatste moment de landing afbreken. Volgens het krantenartikel is er heel wat afgevloekt door de piloten en de mensen van de verkeersleiding.

Monsoen-ellende

De monsoen is nu echt begonnen. Gisterenavond toen we naar de film gingen (Indiana Jones) regende het hard en meteen kwam het verkeer in de stad tot stilstand. Dat beloofd nog wat voor de komende maanden. Het probleem is dat alle goten en afvoerpijpen vol zitten met vuil waardoor het water niet weg kan. De afgelopen weken had de gemeente kinderen (!) ingezet om de afvoerpijpen schoon te maken. De gemeente besteed dit werk tegenwoordig uit aan externe partijen. Dus de gemeentebazen konden in de krant met droge ogen beweren dat ze niets weten van deze kinderarbeid. Ha, ha, en dat moeten wij geloven.

Ons huis blijft ook weer niet droog binnen. De pruts-reperaties van vorig jaar door de pruts-loodgieter hebben de lekkage uiteraard niet verholpen. Zucht. Het wordt tijd om naar Nederland te gaan.

Het regent!

Vijf minuten geleden is de monsoen officieel begonnen in zuid-Mumbai met een forse regenbui en onweer. Slechts een halve dag eerder dan voorspeld. Dat doen de weermannen dan toch wel weer goed. Hopelijk koelt het nu ook een beetje af. De hitte ben ik wel een beetje beu.

Bloeiende bomen

Het is nu volop zomer en alle planten en bomen staan mooi in bloei. Helaas is het buiten erg heet en zitten we weinig op ons balkon. Binnen is het op het moment veel aangenamer want daar staan de AC's op volle sterkte te blazen (sorry aarde!). Op de foto zie je ons uitzicht van vandaag.

De weer-specialisten hebben trouwens voorspeld dat de monsoen in Mumbai op 4 juni begint. Vandaag hadden we nog een strakblauwe lucht. We zullen deze week zien of ze het bij het rechte eind hebben.

En nog meer vakantiekiekjes...

Darjeeling en Sikim

Klik op het foto-album voor nog meer foto's.

Typisch gevalletje Indiase hoogmoedwaanzin

Gisteren las ik een hilarisch stukje in de Times of India. Blijkbaar dacht een Indiaase Bhojpuri zanger dat Nederland een officiele postzegel voor hem had uitgegeven. Gisteren stond er een vervolg op dit bericht in de krant (helaas nog niet online beschikbaar). Zie het oorspronkelijke artikel van 13 april:

VARANASI: Acknowledging his iconic status among Netherlands’ Bhojpuri-speakers, the Dutch government has issued a postal stamp on singer-actor Manoj Tiwari.

"It is a great honour for me and the Bhojpuri cinema. It would inspire me to give my best to the Bhojpuri cinema," an ecstatic Manoj Tiwari said. He said this is the first-of-its-kind honour for a Bhojpuri actor.

Tiwari’s spokesperson Shashikant Singh said, looking at the Bhojpuri superstar’s popularity, Netherlands’s postal department conferred the honour on him last month.

"Holland has a sizable population of people from eastern UP and Bihar, whose forefathers migrated during the British rule," he said.

He said the postal stamp, priced at 44 Euro-cent, is perhaps the first such honour bestowed on a living Indian abroad. "A Dutch magazine ‘DEN HAAG’ has also put the postal ticket on its cover page," he said.

"I owe it to my mother’s blessings; she inspired me to take to Bhojpuri folk singing," said Tiwari, busy shooting his latest film in Mumbai, told TOI over the phone.

He said the elation would sink in when he would see the stamp — released 23 days ago. "I received it, four days back, on e-mail," Tiwari said.

Born in a nondescript Atarwalia village in Bihar’s Kaimur district, Tiwari opted for Bhojpuri folk singing after graduating from the Banaras Hindu University in 1992. He has worked in 42 Bhojpuri films, many of which have been super hits.

Gisteren stond er een vervolg op dit artikel in de krant. Er stond in uitgelegd dat iedereen in Nederland via de KPN een eigen postzegel kan laten maken voor 33 euro. Volgens het artikel is zanger Tiwari 'erg teleurgesteld'.

Terug uit Darjeeling

We zijn weer terug! Vandaag weer peentjes gezweet in Mumbai. De kranten blijven stug volhouden dat het 35 graden is. Daar geloof ik helemaal niets van. Volgens mij is het veel warmer. In Nederland ga ik een buiten thermometer kopen en dan ga ik mijn eigen weerstation runnen. Ik heb gehoord dat bedrijven hun mensen vrij moeten geven als het kwik rond de 40 graden ligt. Mmmmm. Ik wil niets suggereren maar volgens mij is er een relatie.

Darjeeling was erg mooi. De terugweg hebben we - deels - in stijl gedaan. Marcel en Sebastiaan gingen met een helicopter (duur: 35 minuten, uitzicht: mooi, aankomst: relaxed). Ikzelf en Julia gingen per auto (duur: 4,5 uur, uitzicht: mooi, aankomst: gebroken).

Hier nog een paar foto's:


Uitzicht vanuit de helicopter.


Sebastiaan helpt mee de helicopter uit de hangar te duwen.

Tochtje op een Jak en meer Indiase vakantiepret

Sebastiaan op 'zijn' jak.

Wat doen toeristen in Sikkim? Die maken een tochtje op een Jak. Dat is een groot formaat koe met een hele dikke vacht en grote horens. Sebastiaan had het prima naar zijn zin op 'zijn' Jak. Julia zat samen met mij op een andere Jak en had het telkens over 'Jak jakkie'.

Het jak-avontuur vond plaats op een hoogte van 4300 meter bij een groot meer op een paar kilometer afstand van de Chinese grens. Het hele gebied is vergeven van de militairen en het is niet eenvoudig om er te komen. Als niet Indier moet je al een speciaal visum hebben om Sikkim in te mogen. Voor het meer, moet je bovendien nog een tweede vergunning hebben. Onderweg zijn we een paar militaire controlepunten tegengekomen waar serieus gecontroleerd werd.


Sowieso is de tocht naar het meer een grote onderneming. Angsthazen moeten er niet aan beginnen. Je rijdt namelijk twee uur lang langs hele diepe afgronden en de weg is nodig aan renovatie toe. Waarschuwingsbordjes als 'wegzakkende weg', 'gammele brug' en 'toeter bij iedere bocht' zie je overal langs de weg staan. Hoogepunt tijdens de rit naar beneden was de combinatie van een haarspeldbocht, een hele grote, ons tegemoet rijdende, legertruck en dikke mist.

De Sikkim snelweg.

Bij het meer hebben we ook nog in de sneeuw gestaan. Waarschijnlijk is dit de
enige keer dat we sneeuw zullen zien in India. Julia snapte er niet heel veel van en vond het vooral koud. Sebastiaan hield vol dat we een sneeuwpop moesten maken. Dat valt echter niet mee met het restantje ijzige sneeuw dat er lag.

De familie Hassink in de Indiaase sneeuw.

Helaas komt er morgen een eind aan ons Noord-Indiase avontuur. Morgenavond zijn we weer terug in de hitte van Mumbai.

Van Dardjeeling naar Kalimpong

Vandaag zijn we van Dardjeeling naar Kalimpong gereden, een plaats 45 kilometer verderop. Het was een mooie maar wederom zeer bochtige weg. Julia lijkt over de wagenziekte heen te zijn en vermaakt zich opperbest in de auto. We zitten nu in het Silver Oak hotel in Kalimpong, dat is ook van de Elgin groep. Het is wederom een heel mooi oud pand met een koloniale uitstraling.

In bad
Het volgende voorval is overigens typisch voor een redelijk luxueus hotel in India. In het bad zit geen stop dus Marcel belt de receptie met het verzoek er een naar de kamer te brengen. De receptionist antwoord dat het bad inderdaad geen stop heeft. Er is immers te kort aan water en daarom wil dit hotel liever niet dat mensen in bad gaan. Marcel geeft niet op en geeft aan dat hij wil dat de kinderen gewoon in bad kunnen. Volgens de receptionist is dat helemaal niet nodig, de kinderen kunnen ook gewoon onder douche. Of ze kunnen 'badderen' in de plastic emmer die in de badkamer staat. Water is schaars. Ze moeten het met een vrachtwagen laten aanleveren en dat kost geld. Uiteindelijk kwam er toch iemand naar de kamer om de stop te brengen en hebben Julia en Sebastiaan zalig gebadderd in een laagje water van 10 centimeter.

Julia bij Boedistische tempel in Kalimpong.

Dish 1 en dish 2
Een ander voorval in hetzelfde hotel: bij aankomst in het hotel hadden we gevraagd of we vanavond westers konden eten in plaats van Indiaas. De meneer achter de balie zou dat navragen. Vanavond in het restaurant kregen we inderdaad een goed gevuld bord met westers eten: patat, groenten in een sausje en een ei met een gefrituurd laagje eromheen. Toen het bord half leeg was kwam de ober met een brede grijns nieuw bestek neerleggen voor 'dish 2'. En inderdaad, er kwam een volgend hoofdgerecht. Ditmaal met pasta, vis en groenten. Ze hadden het goed begrepen in de keuken, je moet verschillende gangen bereiden als je westers kookt. Alleen hebben ze niet door dat dat niet twee hoofdgerechten te hoeven zijn.

Tiger point om 4 uur s'ochtends

De menigte arriveert per jeep om vier uur s'ochtends bij het uitkijkpunt.

Nog even wachten en dan is het zover.

OHHHHHHHHH

Groetjes uit Dardjeeling

Rondscheuren met de jeeps


Theeplantages bij Mirik, 35 km van Dardjeeling


Na de hitte van Mumbai en Calcutta is het best uit te houden in Dardjeeling. Het is hier zalig weer met een temperatuur van ongeveer 20 graden. Het regent en het is mistig maar dat maakt ons niets uit! Dardjeeling is heel apart. Iedereen rijdt hier rond in grote jeeps en wij dus ook. Gewone prive-auto's zie je hier bijna niet. Vanaf Bagdogra waar we vanuit Kalkuta heen gevlogen waren, reden we drie uur lang omhoog langs een nogal bochtige weg. Van ons vieren werd alleen Julia ziek. Gelukkig kan zij nu zeer gecontroleerd overgeven en belandde het braakje telkens keurig in het zakje. Van de hoogte hebben we gelukkig geen van allen last.

Calcutta was een verhaal op zich. Daar sliepen we in het Fairlawn hotel waar een oude dame van 86 nog altijd de scepter zwaait. Het hele hotel staat vol met oude spullen. De dame van 86 heeft haar hele familie in Engeland wonen. Wij spraken haar in de ochtend en ze vertelde dat ze veel liever in Calcutta woont. En ze heeft groot gelijk. In Engeland zou ze waarschijnlijk in een bejaardetehuis wonen. In Calcutta leeft ze als een koningin in haar eigen hotel.

In Calcutta werden we ook nog even geconfronteerd met het fenomeen 'corrupte politie-agenten'. Toen we met de taxi over de net nieuw gebouwde brug reden, werden we staande gehouden door een agent. Hij stond druk te gebaren en riep dat het verboden was om daar foto's te maken. Met behulp van zijn even corrupte collga wist hij Marcel het fototoestel afhandig te maken. Na betaling van 350 roeps (7 euro) kregen we het fototoestel terug en konden we verder rijden. Dit was een niet zo goed voorbeeld voor Sebastiaan. Waarschijnlijk roept hij nu tegen de eerste de beste agent die we tegen komen in India (of in Nederland): 'you stole our photo camera!'

In Dardjeeling slapen we in het Elgin, een oud hotel uit de Engelse tijd. Morgenochtend gaat Marcel hier om 4 uur zijn bed uit om naar Tiger point te gaan waar je met zonsopgang de top van de Mount Everest zou moeten kunnen zien. De kans dat het gaat lukken is 1 op 100 vanwege het weer. Misschien tegen beter weten in gaat hij het er toch op gokken. We zullen zien of hij met mooie kiekjes terugkomt. Ik kan 'helaas' niet mee vanwege Julia en Sebastiaan. Om de kinderen om 4 uur op te laten staan om te gaan kijken naar, hoogstwaarschijnlijk, in dichte mist gehulde bergen leek ons niet zo'n goed idee. Wij mogen dus uitslapen morgen.

De familie Hassink in ..... Darjeeling

Morgen pakken wij onze koffers en vertrekken wij voor een week naar Noord India voor een welverdiende vakantie. Wij vliegen morgen eerst naar Calcutta. Daar slapen we en dan vliegen we donderdagochtend door naar Bardogra (waar dat ook moge liggen) en dan rijden we door naar Darjeeling. Daar heb je o.a. een mooi uitzicht op de Mount Everest. Behalve naar Darjeeling gaan we ook nog naar Gangtok en Kalimpong.

Volgende week donderdag zijn we weer terug!

En ik ben weer terug...

Een week in mei in Barcelona. Dat klinkt veelbelovend. Het was ook leuk alleen het weer werkte niet echt mee. Bij aankomst in Barcelona vorige week zaterdag was het noodweer. Nederland was tropisch warm. In Barcelona was het koud en regenachtig. De geel met groene Hema bikini die ik nog even snel in Nederland had gekocht, heb ik maar in de koffer laten zitten.

Gisteren ben ik weer teruggekomen. Om 10 uur s'ochtends het vliegtuig in en om even over half 11 plaatselijke tijd landde ik in Mumbai. De aankomst verliep soepel. We gingen zelfs meteen landen zonder het gebruikelijke, zeer irritante gecircel boven de stad omdat er minstens 30 vliegtuigen voor je zitten die ook allemaal willen landen.

Na de vlucht van gisteren heb ik mijzelf officieel benoemd tot super-reiziger. Zonder de hoeveelheid bagage te wegen, had ik op de gram af (!!!!) de maximale toegestane aantal kilo's meegenomen in mijn twee koffers. Dat voelt een beetje als een 'hole in 1' bij golf. De Hollandse kast kan nu dus weer gevuld worden met toastjes (twee verschillende varianten), marokaanse Pickwick thee, stroopwafels, teletubbie tandpasta, vleeswaren en uiteraard een nieuwe voorraad Senseo koffiepads.

Sebastiaan en Julia waren zeer verheugd mij weer te zien. Het gelukkige weerzien vond plaats om 6 uur s'ochtends Mumbai tijd. Dat is half 4 Nederlandse tijd. Ik was uiteraard ook 'erg blij'. Maar ja, voorzien van een hoge dosis schuldgevoel, opgebouwd tijdens een week Barcelona, kun je ze moeilijk meteen de slaapkamer uitzetten. Ik denk dat ik daar morgenochtend minder moeite mee zal hebben.

Gisterenavond heb ik trouwens nog een klein moment van glorie beleefd. Op de parkeerplaats bij het vliegtuig werd ik weer eens belaagd door mannetjes die willen helpen de koffers in de auto te zetten in ruil voor een paar Roepies. Normaal zeg ik altijd 'no' maar dat maakt weinig indruk. Nu zei ik echter 'nee' in Hindi (lijkt een beetje op het Nederlandse nee) en een van hen riep vol bewondering naar de anderen 'that is perfect Hindi!' en hij liep meteen weg. Ik glom van trots. Volgende week ga ik weer verder met mijn Hindi lessen en hopelijk kan ik dan straks meer zeggen dan alleen 'nee' in 'perfect Hindi'.

Pauze

Nederland, 'here I come!' Weliswaar voor maar een dag maar dat maakt niet uit. Heerlijk morgen op de fiets, winkelen en een terrasje pakken in Laren, waar mijn ouders wonen. Mij is mooi weer beloofd dus de winterkleren laat ik deze keer thuis. De koffers staan al klaar. Ik heb net nog twee flessen Indiaase wijn gekocht voor de wijnproefavond in Barcelona. Daar ga ik zaterdag voor mijn MBA naar toe. Gelukkig zijn er ook Fransen bij die, naar ik hoop, betere wijnen meenemen. Ja, inderdaad, je leest het goed, het zal afzien worden de komende week. Gelukkig mag ik volgende week zondag alweer terug naar Mumbai na een week hard studeren en tentamens maken. Dan staat twee dagen later de volgende trip gepland, namelijk een week vakantie in Dhardjeeling, Noord-India.

Het is zwaar.

Marcel vandaag 40 jaar!

Marcel viert vandaag zijn 40ste (!) verjaardag. Een nieuwe mijlpaal. Ik heb even gegoogled en ik heb een paar citaten gevonden om het leed van het veertig worden te "verzachten":
- You’re not 40, you’re eighteen with 22 years experience.
- Youth has no age.
- The “I just woke up” face of your 30’s is the “all day long” face of your 40’s.
- The secret to staying young is to live honestly, eat slowly, and lie about your age.
- To me, old age is always 15 years older than I am.

En uiteraard, de mogen we niet vergeten: 'LIFE BEGINS AT 40!'

"Uitje" aflevering twee: nu wel naar Alibaug

Met de "supersnelle" catamaran boot zijn we dan gisteren toch in Alibaug aanbeland. Met de boot doe je er 45 minuten over. Met de auto ben je tussen de drie en vijf uur onderweg, afhankelijk van de verkeersdrukte. Zie voor de eerste, niet succesvolle poging, de post van 6 april. We zijn er met een ander gezin met kinderen heengegaan en hebben een auto met chauffeur vooruit gestuurd. De bedoeling was om ergens een relaxed strandtentje te vinden waar de kinderen op het strand zouden kunnen spelen en wij lekker lang konden lunchen. Zoals te verwachten was - we zijn immers in India - is een dergelijke plek bijna onmogelijk te vinden. Desondanks hebben we een hele leuke en avontuurlijke dag gehad. Hoogtepunt was wel het tochtje door het water met paard en wagen naar het fort bij Alibaug en het bezoek aan het vissersdorp. Zie de foto's in Picassa.

Alibaug

Aborteren van meisjes: een nationale schande

In India hebben vrouwen en meisjes het moeilijk. Veel meisjes worden voor de geboorte weggehaald omdat ze niet gewenst zijn door de ouders. Afgelopen maandag noemde de Indiaase president Singh dit een nationale schande. Zie ook het artikel in de Elsevier daarover. Er zijn verschillende redenen voor het aborteren. Zonen zorgen op latere leeftijd voor hun bejaarde ouders terwijl de meisjes na het huwlijk bij de schoonfamilie gaan wonen. Bovendien moeten de ouders voor dochters een bruidschat betalen aan de schoonfamilie. Bij rijke families moet je dan denken aan auto's, keukens en veel gouden sieraden.

Een echo doen om het geslacht van de foetus te kunnen bepalen is in India verboden. Het bord op de foto hangt in de wachtkamer van onze huisarts. Een Nederlandse vriendin van ons die hoogzwanger was en toch echt graag het geslacht van de baby wilde weten, kreeg nul op het rekest. Als je toch een prenatale screening doet om het geslacht te bepalen, moet je drie jaar het gevang in en 200 euro betalen.

Ondanks het verbod om prenatale screening, vindt het aborteren op zeer grote schaal plaats. Met name in de rijkere provincies komt het veel voor omdat de mensen daar een echo kunnen betalen. Volgens cijfers worden er iedere dag 7000 minder meisjes geboren dan verwacht en de percentages meisjes/jongens lopen steeds verder uit elkaar. Het probleem wordt dus groter in plaats van kleiner ondanks de economische ontwikkeling van India.

Volgens het Elsevier artikel zijn er dorpen in India met maar 300 meisjes op 1000 jongens. Dat is vragen om moeilijkheden vanwege het gebrek aan huwbare dames. In Bihar bijvoorbeeld zijn er 39,7 miljoen meisjes tegenover 43,2 miljoen mannen. De vrouwen hebben meer keus en worden daarom steeds veeleisender. Mannen zonder baan en opleiding kunnen daardoor vaak niet trouwen en worden diepongelukkig met alle problemen van dien.

Do not call

Ook in India wordt je belaagd door telefonische verkopers. Net kwam ik op het Internet een hele bruikbare lijst tegen met tips (in het Engels) om ze te woord te staan. Ik denk dat ik ze allemaal een keer ga uitproberen.

Dit is de link: http://www.zefrank.com/donotcall/

Koninginnendagfeest: 'the day after'

Nederlandse tulp met Indiaas volkslied

Ok. Ik moet toegeven, het was leuk. Ik heb mij de hele avond tegoed kunnen doen aan worst (Hema?), kroketten en friet met mayonaise. De obers liepen rond met oranje schorten. Tot mijn grote afschuw zag ik de niet-Nederlanders een frietje uit een traditionele witte friet-bak pakken in plaats van het hele bakje in de hand te nemen. Jakkie!

95% van de aanwezigen kende ik overigens niet. Er liep een grote groep studenten rond en er was een grote delegatie vastgoedmanagers. Zo krijg je de zaal wel vol. Blijkbaar wonen er maar 130 bij het consulaat geregistreerde Nederlanders in Mumbai. Veel daarvan wonen in het noorden en de meeste daarvan heb ik niet gezien. Om negen uur, de officiele eindtijd van het feest, behaagde het de koningin om de bar niet te sluiten. Uiteindelijk stond ik om half 12 buiten met een doos echte Hollandse stroopwafels.

Vanavond komt Marcel trouwens weer thuis na 10 dagen Nederland en Engeland. Morgen is het 1 mei en hebben 'we' weer een vrije dag! Jippie!

Koninginnendag: Mumbai gaat helemaal los

Vanavond is het grote koninginnendag-feest. De verwachtingen zijn niet hoog gespannen. In tegentelling tot in Jakarta lijkt het alsof het Nederlandse consulaat het zo bescheiden mogelijk wil vieren. Het 'feest' wordt gehouden in een restaurant van zeven tot negen. Na amper twee uurtjes sta je dus al weer buiten. Als het even tegenzit met het drukke avondspits-verkeer heb ik straks langer in de auto gezeten dan dat ik op het feest ben geweest. Hopelijk is er nog genoeg tijd om het volkslied te zingen. Morgen laat ik weten hoe het is geweest. En... lang leve de koningin natuurlijk. Ik zal mijn spulletjes voor de koninginnendag-verkoop thuis laten.

Een luie zondag

Marcel zit nog steeds in Nederland en Usha heeft een vrije dag. Ik ben dus de hele dag alleen met de kinderen thuis. Dat komt niet vaak voor. Vanochtend was ik uiteraard weer heel vroeg wakker, met dank aan de kinderen. Ik noem geen namen. Om half negen lagen we al in het zwembad van de club. Het is ERG warm deze periode dus ben ik om half twaalf weer naar huis gegaan om binnen verkoeling te zoeken bij de airco. Julia ligt nu in bed en Sebastiaan kijkt heel pedagogisch verantwoord naar een Australische kinder-dvd die hij denk ik al 20 keer gezien heeft. Telkens als ik een dvd wil opzetten, vraagt hij toch weer om die ene. Ik heb ooit gehoord dat herhaling voor een kind goed is dus ik vind het allemaal best. Vanmiddag rond vijf uur, als het buiten is afgekoeld, vertrekken we weer naar de club om nog een keer te zwemmen en om er te eten. Niet een hele spannende dag dus maar wel erg relaxed.

Eerste gepubliceerde stukje!

Onderstaand bericht kun je nu ook lezen op de website van Fem Business. Mijn eerste gepubliceerde stukje!

Huurprijzen Mumbai rijzen de pan uit

Mumbai is een van de duurste steden ter wereld voor expats om te wonen. Voor een ruim appartement in een van de betere buurten van de stad betaal je met gemak hetzelfde als voor een leuk huis in Manhattan, New York. Tegenwoordig vragen huiseigenaren zonder blikken of blozen voor een degelijk appartement in het zuiden van de stad een bedrag van rond de Euro 10,000 per maand en meer. Dan woon je niet in een luxueus paleis maar heb je wel een redelijk goed onderhouden, ruim appartement.

De huurprijzen zijn de afgelopen drie jaar de pan uitgerezen. Dit komt vanwege het minimale aanbod van goeie appartementen, de grote instroom van expats en de terugkeer van de NRI’s (non-residential-Indians). Drie jaar geleden kon je met een budget van circa euro 5,000 nog wel uit de voeten maar daar hoef je nu niet meer mee aan te komen. Daar kun je hooguit een appartement in een van de buitenwijken van Mumbai voor krijgen. Uiteraard kan het allemaal voor veel minder. Maar in Nederland wil je ook niet in een kleine doorzonwoning wonen in de provincie Groningen als je in Amsterdam een goeie baan hebt. Ik ken mensen die nu in een moeilijke situatie zitten omdat de na drie jaar de lease op hun huis afloopt en ze langer in Mumbai blijven. Ze weten dat de huurbaas veel meer geld zal gaan vragen en het is maar de vraag of de werkgever op het Europese hoofdkantoor in zal stemmen met een aanzienlijke verhoging van het toch al riante huurbudget.

Het conservatieve huurbeleid van de overheid leidt overigens tot vreemde situaties. Sinds de tweede wereldoorlog zijn de huurprijzen bevroren. Bovendien kun je het huurcontract nalaten in een testament. Daardoor kan het zomaar gebeuren dat je als expat maandelijks 10,000 euro voor je appartement moet ophoesten terwijl je Indiaase buren met een huur van niet meer dan 50 euro ‘wegkomen’. Hier moet je maar niet teveel bij stil staan want dat komt je woongenot niet ten goede.

De mega-hoge huurprijzen werken ook door in zaken als het schoolgeld. De internationale scholen gaan het schoolgeld voor volgend jaar sterk verhogen. Het schoolgeld voor de kleuterklas (3,5 uur per dag) op de Internationale Duitse School (DSB) gaat bijvoorbeeld met 66% omhoog naar rs 250.000 (circa Euro 4.000). Dit is onder meer het gevolg van de hogere kosten voor het huisvesten van expat-leerkrachten.

Nog meer herrie

Vorige week heeft de rechter de sloop van het 'spookgebouw' achter ons officieel heeft goedgekeurd. Ze gaan nu zo snel mogelijk met de sloop beginnen. Zie hierover ook de post van 17 juni 2007: Flatgebouw gaat tegen de vlakte. Nu komt dat mooi uit want ze zijn net klaar met de sloop van het Raymond gebouw (zie post van 5 januari: mokers en drilboren). Nu kan het sloopteam daar zijn boeltje pakken en honderd meter verderop aan een nieuw gebouw beginnen. Wij vinden het al lang prima. We kunnen niet meer zonder herrie om ons heen.

Achter ons zijn ze trouwens ook bezig met de bouw van het nieuwe huis van Mukesh Ambani, nummer 14 op de lijst met rijkste mensen ter wereld. Het 27 etages hoge gebouw zal drie helicopter-landingplaatsen op het dak hebben. Daar is nog geen vergunning voor gegeven. Maar ik hoop dat ze de gemeente genoeg geld kunnen toeschuiven om toestemming te krijgen. Want dat betekent nog meer herrie en dat vinden wij helemaal niet erg!

Mumbai scholen

De internationale scholen in Mumbai zitten vol. Ook de Duitse internationale school (DSB) waar Sebastiaan op zit heeft capaciteitsproblemen. De kleutergroep gaan ze volgend schooljaar in tweeen splitsen met een ochtend- en een middaggroep en zo kunnen er meer kinderen heen. De Indiaase scholen zijn niet echt een alternatief voor de internationale scholen omdat ze een heel andere schoolsysteem hebben met een grote nadruk op prestatiedrang. Als Sebastiaan naar een Indiaase school was gegaan dan had hij nu waarschijnlijk al voor zijn eerste examens moeten blokken. Kleuteren is op een Indiaase school een onbekend verschijnsel.

Julia zit nu nog op de International French School. Eerst waren we van plan om haar in september ook naar de Duitse school te sturen maar nu denk ik dat we haar op de Franse school houden. In plaats van 'Gutenmorgen!' wordt het voor Julia dus 'Bonjour!'. In tegenstelling tot de Duitse internationale school die toch meer internationaal is dan Duits is de Internationale Franse school VRAIMENT Frans. De directrice spreekt 'Allo Allo!' Engels en de Franse moeders wanen zich op school in 'Petite France'. Integreren met de niet-Franse ouders is er niet echt bij. Misschien dat ik mijn Frans maar weer eens moet oppoetsen en vrienden moet gaan maken in de Franse gemeenschap.

Sebastiaan is trouwens te zien op de foto linksonder op de DSB website.