Pre-verhuis-depressie

We zijn begonnen aan onze laatste drie weken op Indiaase bodem. Regelmatig (denk aan meerdere keren per dag) raak ik in paniek van het idee en krijg ik bijna pijn in mijn buik. Het is namelijk allemaal zo definitief en daar hou ik niet van. Ik zou zo graag het raam op een kiertje willen laten staan zodat ik altijd even terug kan naar ons zeer comfortabele leventje hier. Maar nee, helaas. Onze tijd in Mumbai zit er echt op. Even terug voor een vakantie in Mumbai zie ik ook niet snel gebeuren.

Mijn 'pre-verhuis-depressie' wordt nog eens versterkt vanwege de kinderen. Kinderen zijn flexibel zegt iedereen (ikzelf ook) maar ze zijn ook heel kwetsbaar. Je weet nooit of ze echt menen wat ze zeggen en ze kunnen ook nog niet vertellen hoe ze zich voelen. Bijna iedere dag vraag ik aan de kinderen of ze het leuk vinden om naar Australie te gaan. Je ziet ze dan kijken van ‘Nee he, niet weer!’ en braaf zeggen ze dan “ Ja, we vinden het leuk!” Helemaal realiseren doen ze het volgens mij niet. Sebastiaan heeft wel een kalender gemaakt en streept braaf de dagen af. Hij weet dus wel hoe lang het nog duurt voordat we echt weggaan.

Het moeilijke met kleine kinderen is dat ze zelf geen keuzes kunnen maken. Wij bepalen waar ze gaan wonen, naar welke nieuwe school ze gaan, etc. Dat is gemakkelijk voor ons maar we vragen wel heel veel van hun aanpassingsvermogen.

Julia kon nog niet een praten en lopen toen ze hier kwam. Usha is voor haar onderdeel van het gezin en ze gaat haar erg missen. Dat weet ik nu al. Nu is het wel zo dat Usha zo wie zo zou vertrekken omdat ze in december gaat trouwen. Dus wat Usha betreft is het tijdstip van vertrek prima. Maar verder...


De Breach Candy Club gaan we uiteraard ook erg missen..

Moderne slaven

Vandaag staat er een artikel in de Mumbai Mirror over Indiaas huispersoneel. Een nogal confronterend stuk. Met name omdat veel dingen in het artikel erg herkenbaar zijn. Toen ik het las dacht ik even: Help! Ik ben ook een slavendrijver!

Een van de positieve kanten van ons leventje hier is dat je veel hulp hebt waardoor jezelf weinig tot niets hoeft te doen. Dat zijn wij in Nederland helemaal niet meer gewend. Daar ben je al dolblij als je een hulp kunt vinden voor een paar uur in de week die de vloeren schrobt en de wc schoonmaakt. Arbeid in India is goedkoop en daar profiteren wij ook van door veel personeel in te huren. Huispersoneel valt onder de ongeorganiseerde arbeidssector waardoor je je niet druk hoeft te maken over allerlei regelgeving.

De schrijver van het stuk in de Mumbai Mirror heeft het over moderne slaven. Zo worden ze ook vaak behandeld. Het is schrijnend om te zien hoe weinig respectvol mensen in India met elkaar omgaan. Personeel dat voor expats werkt is over het algemeen een stuk beter af. Ze krijgen meer betaald en hun leefomstandigheden zijn ook beter. Het is wel zo dat onze inwonende hulp Usha s'avonds op haar eigen kamer blijft. Ook eet ze niet met ons mee. Dat is voor een deel ook haar eigen keuze. Ze zou zich diep ongelukkig voelen als ze samen met ons aan tafel 'hollandse pot' zou moeten eten.

Het zal wel een tijd duren voordat de relatie tussen het huispersoneel en de werkgever veranderd. Toen ik vanavond gedag zei tegen chauffeur Abdul kroop hij zowat in elkaar en zei "thank you Madam!, goodnight Madam!, goodevening Madam!". Als hij je op zo'n onderdanige manier aanspreekt, voel je je toch even de slavendrijver uit het artikel. Ik zou het graag anders zien maar het is moeilijk om mensen als Abdul te veranderen. Dat zal nog minstens een generatie duren.

Gemak dient de mens in Mumbai

In Mumbai is er geen gebrek aan mankracht. Arbeid is goedkoop dus je kunt een heel leger aan mensen inhuren voor het verlenen van allerlei diensten.

Thuis heeft iedereen de nodige hulp rondlopen. Dit varieert van een koks en chauffeurs tot schoonmaaksters voor 'top work' (alles behalve het dweilen van de vloer en schoonmaken van de wc) en schoonmaaksters voor de ‘vieze’ klusjes. Op onze de 'part time loonlijst' staan daarnaast nog een dame die dagelijks de vuilnis ophaalt en aan de weg zet en iemand die de auto’s wast. Daar haalt de chauffeur namelijk weer zijn neus voor op. Om de paar weken komt er iemand langs voor het lappen van de ramen en het schoonmaken van de fans aan het plafond.

Bij deze overdaad aan hulp hoef je het echter niet te laten en de meeste mensen doen dat ook niet. Vandaag las ik via de e-mail een oproep van iemand die op zoek is naar een ‘tuinman’ voor het verzorgen van de ‘high maintenance’ plantjes op zijn balkon. Ook las ik het bericht van een dame die op zoek is naar een personal trainer die drie keer in de week om 6 uur s’ochtends bij haar thuis wil komen om pilates en yoga training te geven.

Je gaat door dit overvloedige aanbod van hulp twijfelen aan je eigen vermogen om dingen te doen. Voel ik mij schuldig door al dat niets doen? Nee hoor. Zelf doen is uiteraard een optie maar dan ontneem je een boel mensen de kans om wat geld te verdienen. Niet doen dus! Zolang we hier wonen moeten we nog maar even genieten van alle luxe.

Eerdere stukjes over ditzelfde onderwerp:
Bemande automaten
De opblaasdolfijn
Albert in Mumbai

Florence Nightingale

Julia is de Florence Nightingale van de peuterschool. Althans zo noemt de juf haar. Als andere peuters huilen, komt zij meteen in actie en probeert hem of haar te troosten met een papieren zakdoek. De drinkbekers deelt Julia uit en niet de juf.
Behalve een zorgzame Florence Nightingale is Julia ook SUPER eigenwijs. Aan een eigen willetje ontbreekt het haar niet. Fijn voor Julia hebben we nu een nieuwe nanny in huis, Usha, als vervanging van Benny. Usha is een hele lieve meid die werkt volgens het "u wilt en wij draaien principe". Dat kan handig en gemakkelijk zijn maar in het geval van de ruim tweejarige Julia is het desastreus. Vanavond bij het eten stond ik op een afstandje toe te kijken. Al snel kwam er, op bevel van Julia, een fles tomatenketchup op tafel en at ze haar eten niet met een gewone lepel maar met een maatschepje van de poedermelk. Daarbij zat ze heel triomfantelijk te kijken.
Vrees niet, ik beloof dat ik dit gedrag voordat ik met de kinders weer terug kom naar Nederland bij te sturen. De komende dagen zal ik Usha de beginselen van de Nederlandse opvoedkunde bijbrengen. Les 1: laat je niet commanderen door een peuter van nog geen 2,5. Stel je 'Super Nanny' voor maar dan in een Indiaase setting en mijzelf uiteraard als de Super Nanny. Ik heb alleen die bril niet meer nodig (zie blog 'Klepje open, klepje dicht van 21 oktober).

Indiaas personeelsmanagement

Gisteren zou officieel de laatste dag van Cleffie zijn. Ik had inmiddels Anju aangenomen als vervangster voor Benny. Usha was de nieuwe 'live in'. Cleffie kwam s'ochtends met de boodschap dat ze heel graag wilde blijven en dat ze ook als 'live in' wilde werken als dat moest. Inmiddels liep Usha ook al rond in huis. In totaal had ik gisteren dus drie dames in huis: Cleffie, Anju en Usha. Zo heb je niemand en dan heb je er drie!
Anju had ik aangenomen voor de kinderen. Helaas, ze bleek als de dood te zijn voor Julia en Sebastiaan. Die twee hadden dat meteen haarfijn in de gaten en gedroegen zich dan ook onuitstaanbaar. Gisterenochtend besloot ik dan ook om het 'dream team' te wijzigen. Anju heb ik laten gaan. Cleffie kon ik meedelen dat ze toch kon blijven. Zij helemaal blij! Nu moet ze alleen iets aan haar stem gaan doen. Ze wilt in de smaak vallen bij de kinderen. Als ze Julia ziet gilt ze GOODMORNING JULIA!!!!!! Die dan van schrik bijna omvalt en meteen achter mij verdwijnt. Nou ja, dat is een puntje waar we aan gaan werken.

Benny de nanny: laatste hoofdstuk

Benny de nanny is niet meer. Althans, ze werkt niet meer bij ons. Afgelopen zaterdag begon het gedoe met 'echtgenoot nietsnut' weer. Hij belde s'avonds laat naar onze vaste telefoon en een paar keer naar mijn mobiel. Maandagochtend belde Benny met de mededeling dat ze 'later' zou komen en dat echtgenoot op weg was naar ons huis. Als hij op kwam dagen moest ik de politie maar bellen. Zucht. Raju, de chauffeur, heb ik de hele dag naar de club gestuurd. Hij zou volgens 'echtgenoot nietsnut' een relatie hebben met Benny en het leek me daarom geen goed idee als die twee elkaar tegen zouden komen. Vervolgens heb ik thuis afgewacht wat er zou gebeuren. De schilders moesten drie keer kloppen om naar binnen te kunnen en het nummer van de politie had ik bij de hand. Uiteindelijk gebeurde er uiteraard helemaal niets. Manlief is niet komen opdagen en van Benny heb ik ook niets meer gehoord.
Omdat dit al eerder is gebeurd (zie ook posting van 11 juni), heb ik besloten definitief afscheid van Benny te nemen. Vanmiddag heb ik een nieuwe dame aangenomen, haar naam is Anju en ze begint donderdag. Jippie!!

De waarde van geld

De dames hier in huis heb ik gevraagd om uien te kopen om Dal te maken, een Indiaas gerecht. Jawel, dat wil ik ook gaan maken over twee weken als ik in Nederland Indiaas ga koken voor de familie. Nu kan ik nog even oefenen. Net kwamen Elsie en Benny met serieuze gezichten naar mij toe om mee te delen dat de uien nu maar liefst Rs30 per kilo kosten. Dat is een halve Euro!! Blijkbaar kostten de uien voorheen Rs16 per kilo, ofwel 25 eurocent. Inderdaad een stijging van 100% en in hun ogen is dat heel veel. Ik weet niet echt wat ik met zo'n boodschap aan moet en ik weet mij dan niet echt een houding te geven. Ik roep dan wel ernstig uit 'Jee! Wat veel geld!' maar hoe geloofwaardig is dat. Wij liggen niet wakker van een kilo uien voor een halve Euro. Integendeel. Je merkt door dit soort dingen wel weer hoe ver onze werelden uit elkaar liggen.

Bemande automaten

In Mumbai is er geen gebrek aan automaten. Als je wilt kun je een tijdschrift uit een automaat halen of je kunt via de automaat een telefoonrekening betalen.

Het gaan alleen nooit helemaal automatisch. De automaten zijn namelijk vaak voorzien van personeel. Zelf hoef je dus niets in te toetsen, dat wordt voor je gedaan. Bij de tijdschriften-automaat wijs je aan welk blad je wilt hebben. Vervolgens opent een mannetje de automaat met een sleutel en geeft je het blad. In plaats van geld in te werpen, betaal je rechtstreeks aan je automaten-man.

Het komt ook geregeld voor dat er een mannetje bij de automaat staat om je te vertellen dat het apparaat stuk is. Dit als alternatief voor het ophangen van een briefje ´automaat stuk´.

Personeel kost hier helemaal niets. Waarschijnlijk krijgen deze mannetjes 200 Roeps (minder dan 4 euro per dag) om dit werk te doen. Je houdt hier weer een heel legertje kanslozen mee aan het werk dus ik juich het alleen maar toe. Zolang de geldautomaten maar volautomatisch blijven!

Gemengde gevoelens vanwege terugkeer Benny

Vanochtend is Benny weer begonnen. Manlief zag in dat hij 'een fout' had gemaakt en nu mag ze van hem weer aan het werk gaan. Uhhhhh. Ik mag nu een brief schrijven die hij moet ondertekenen waarin komt te staan dat als hij weer problemen veroorzaakt, wij Benny definitief zullen ontslaan. Eerlijk gezegd geloof ik niet in de werking van zo'n brief maar laten we van het positieve uitgaan.

Wat zijn verder de nieuwtjes?
Huis: het werk aan het huis is nog steeds niet klaar. Ze zijn nu de achtergevel aan het plamuren met onwijs veel water waardoor de muur in de studeerkamer helemaal kletsnat is en ik een schilderij kan weggooien.
Regentijd: de monsoen begint officieel pas dit weekend. Vandaag is dus waarschijnlijk de laatste mooie dag.
Kinderarbeid: hoezo, kinderarbeid een ver van je bed show? Een jongetje van denk ik tien jaar zit nu op zijn hurken in de hitte op het dakje boven de voordeur mozaieksteentjes te leggen.
Marcel: Marcel zit nog steeds in Hong Kong. Daar is nu slecht weer. Ze hadden het zwembad gesloten vanwege een stormwaarschuwing. Arme jongen!
Talencursus: vandaag heb ik een cursus Hindi aangeschaft. Ik moet er toch eens aan gaan geloven. Na ruim negen maanden India ken ik nu drie woorden: namastee (goedendag), buz (genoeg) en chello (snel)

Op zoek naar nieuwe nanny

Net heb ik een email bericht rondgestuurd met de vraag of mensen een nanny kennen. Ik denk namelijk niet dat Benny nog komt. Vanavond belde haar man hier naar toe met de boodschap dat ze morgen niet komt. Dit kan verder alleen maar van kwaad naar erger gaan. We moeten ons er daarom maar bij neerleggen dat we op zoek moeten naar een andere nanny. Erg triest is het, en dan vooral voor haar. Je weet dat dit soort dingen in deze cultuur schering en inslag zijn. Als het dan ook daadwerkelijk gebeurd, is het toch weer even slikken.

Indiaase mannencultuur

Onze hulp Benny heeft problemen thuis. Haar man werkt niet, zit de hele dag thuis, drinkt en voert niets uit. Eigelijk wil hij helemaal niet dat zij werkt omdat daardoor zijn mannelijke 'trots' wordt aangetast. Hij is inmiddels ook een telefoonterreuractie begonnen tegen onze chauffeur. Hij vermoed namelijk dat Benny verliefd op hem is.
Je zou denken dat iemand zonder werk en met twee jonge kinderen het fijn zou vinden als in ieder geval een van de twee een inkomen heeft. Maar zo werkt dat helaas niet in India. Vrouwen blijven thuis om voor de kinderen te zorgen en de man werkt. Je ziet daarom maar weinig werkende vrouwen, behalve op de kantoren en als wc-jufrouw in de damestoiletten.
Overal waar je komt werken mannen. Ook bijvoorbeeld als je naar een kapsalon of een spa gaat voor een pedicure. Dan is het heel normaal dat er een man aan je voeten zit te friemelen.
Hoe het met Benny af gaat lopen weten we niet. Gisteren hebben we haar salaris uitbetaald en vandaag kwam ze niet. Gisteravond heeft manlief weer met onze chauffeur gebeld en allemaal nare dingen gezegd die daardoor ook weer van streek is.
Wat kunnen wij eraan doen? Helemaal niets. Dat hebben wij inmiddels wel uit ervaring geleerd. Hoe lief we Benny ook vinden, ze zal er toch zelf uit moeten komen. Wij moeten er langzaam aan rekening mee gaan houden dat we een andere nanny moeten gaan zoeken.

Uitbesteden van werk in India

Je hoeft je in Mumbai nooit moe te maken als je daar geen zin in hebt. Ook hoef je geen nee te zeggen tegen je kinderen als ze een reusachtig opblaasbeest mee willen nemen naar het zwembad. Het opblazen ervan doe je hier namelijk niet zelf. Je besteed het gewoon uit.

Even voor alle duidelijkheid, het is niet ons opblaasbeest op de foto. Wij hebben wel een rubberen opblaasboot, maar daar zit een electrische pomp bij.

Uw keukenvloer is een paleis

Als Nederlander zijn wij een extreem aanhanger van egalisme. Iedereen en alles moet aan elkaar gelijk zijn. Oh wee als je in Nederland de huisschilder geen kopje koffie aanbiedt met koekje. Dan heb je toch echt geen manieren.
Indiers hebben daar een broertje dood aan. Zij vinden het verschil tussen arm en rijk de normaalste zaak van de wereld. Daardoor is het leven hier voor hen een stuk gemakkelijker. Ik wring mij als typische Nederlandse nog altijd in allerlei bochten om maar te laten zien dat ik net zo gewoon ben als ieder ander hier. Na het winkelen probeer ik bijvoorbeeld altijd zo snel mogelijk de prijskaartjes van de kleding af te halen. S'ochtens als ik wegga zeg ik heel overdreven 'goodmorning' tegen de bewaking beneden. Heel vermoeiend en onzinnig!
Gisteren heb ik nieuwe koffers gekocht. Op de koffers zat een sticker met de prijs die gelijk is aan een maandsalaris. Benny en Elsie sloegen bijna achterover toen ze de prijssticker zagen. Ik ging natuurlijk gelijk in de verdediging en probeerde uit te leggen waarom de koffer zo duur was. Onzin natuurlijk. Zij vinden het de normaalste zaak van de wereld dat wij peperdure spullen kopen en ze keken heel wazig toen ik vertelde dat de koffers van een speciaal soort lichtgewicht aluminium waren gemaakt.
Vandaag hoorde ik het verhaal van Nederlanders die geen kamertje met bed had Voor de hulp. Soms bleef de hulp slapen omdat ze s'avonds op de kinderen paste. Dan sliep ze op de keukenvloer. De Nederlandse vrouw vond dit een hele vervelende situatie en ze verontschuldigde zicn ervoor. De hulp antwoorde: "Madame, for us your kitchen floor is a palace". De moraal van dit verhaal: waar maken we ons druk om..

Steigerbouw in India

Het gaat goed met India. Nog even en dan streeft India Amerika en Europa voorbij als economische grootmacht. Althans, dat denken ze hier. Wij weten nu wel anders. De toplaag doet het goed en er zitten hele slimme mensen tussen. Het land zelf heeft echter nog een hele weg te gaan voordat het zichzelf een ontwikkeld land kan noemen. Een voorbeeld is het kluswerk aan huizen. Arbeid kost hier niets. Het klussen wordt gedaan door mensen die hooguit een paar jaar lagere school hebben gehad. Vaak zijn het dagloners die je voor ongeveer 200 Roeps (4 euro) per dag kunt inhuren.

De werkopzichters voelen zich te goed voor het simpele werk en kunnen hun mensen daardoor ook niet vertellen hoe ze iets moeten doen. Het gevolg is dat timmermannen, schilders, loodgieters, etc. maar wat aanklungelen met alle gevolgen van dien.

Het zal dus nog wel even duren voordat Indiase klusjesmannen in Nederland de plaats van de Polen in kunnen nemen.


Op de foto zie je de steiger bij het huis van de buren. Via deze steiger ging een gloeiend hete pan met teer naar boven aan een simpel touw.

Het regent vrije dagen

De vrije dagen vliegen je hier om de oren. Dinsdag waren we vrij vanwege een Islamitisch feest en vandaag mag iedereen thuisblijven vanwege de gemeenteraadsverkiezingen. In totaal hebben we dit jaar 17 losse dagen vrij. Hier krijgt het gewone personeel vrij op alle christelijke-, islamitische en hindoefeestagen. We delen dus drie keer mee in de pret. Uiteraard geldt dit alleen voor kantoorpersoneel. Alle winkels blijven open en huispersoneel krijgt uiteraard geen vrij. Want wat is een vrije dag waard als je zelf de afwas moet doen? Zo denken althans de meeste Indiers erover. Wij hebben met ons personeel afgesproken dat ze vrij krijgen op hun eigen religieuze dagen. Dus helaas is er geen suikerfeest voor onze nanny.

Morgen geen water

Vanaf morgenochtend 10 uur tot en met de dag erop 10 uur zitten we zonder water. De reden is dat er een nieuwe waterpijpleiding wordt aangelegd en daardoor komt de hele stad 24 uur lang zonder te zitten.

Het is goed dat er wat aan de waterinfrastructuur wordt gedaan. Nu hebben grote delen van de stad nog maar een paar uur water per dag. Wij hebben overal emmers met water klaarstaan om de dag door te komen. De douchebeurt s'avonds slaan we maar een keer over. Hoe het met de wc's moet weet ik eigelijk niet. Doorspoelen met een emmertje water?

Ik vroeg het Benney onze hulp en zij heeft blijkbaar alleen s'avonds water. Waar maken wij ons dan nog druk om?

We hopen alleen dat het bij de 24 uur blijft en dat niet plots op Indiaase wijze blijkt dat ze de verkeerde pijp hebben besteld en de boel niet past. Oeps. Veel zorgen maak ik me niet. De hotemoten, inclusief de burgemeester, zitten nu voor de verandering ook een keer zonder water en die zullen er wel voor zorgen dat alles weer snel werkt.

Trukendoos

Alle mensen die wij hier kennen hebben huispersoneel die het leven een stuk gemakkelijker maken. Helaas brengen ze niet alleen een hoop gemak met zich mee maar ook gedoe. Als je de rijke Indiers mag geloven probeert al het personeel, zonder uitzondering, je constant een loer te draaien. Ikzelf weiger dat te geloven en ik ga er vanuit dat het merendeel van de mensen dat voor je werkt eerlijk is. Toch moet je constant op je hoede blijven. Vanochtend hoorde ik voorbeelden van hoe chauffeurs je geld uit de zak kunnen troggelen:

Truc 1: tank leeghalen met een buis
Op parkeerplaatsen bij kantoorgebouwen lopen mannetjes rond die in ruil voor geld met een buis de benzinetank leegpompen. Daarna wordt de benzine weer doorverkocht. De chauffeur komt terug bij zijn baas met de boodschap dat de 'tank alweer leeg is'. De oplossing hiervoor is om de chauffeur een overzicht bij te laten houden van de gereden kilometers en de hoeveelheid benzine die is getanked.

Truc 2: akkoordje sluiten met tankstationbediende
In plaats van een volle tank, geeft de tankbediende maar 20 liter. Het verschil delen ze en op de bon komt een volle tank te staan. Ook hier is een oplossing voor. Zorg dat je er zelf bij bent als er wordt getanked en reken zelf af.

Kortom, voor alles is een oplossing maar het kost wel veel negatieve energie. Toch is het niet vreemd dat dit gebeurd. Let wel, benzine hier is duur. Laatst tankte ik voor rupies 1.600 (bijna euro 30). Een gemiddeld maandsalaris voor een chauffeur die voor een expat werkt is rupies 6.500. De verleiding wordt dan wel erg groot.

discussieforum: hulp meteen wegsturen of niet

Jullie zijn allemaal uitgenodigd om mee te doen met een discussie inzake het ontslag vandaag van onze live-in maid. Wat is het geval? Begin november is 'W' bij ons begonnen als inwonende hulp. Ze is al wat ouder, rond de 40 en ze is nogal aanwezig. Zelf werd ik daar nogal onrustig van en vaak ook geirriteerd. Zeker als ze telkens de discussie aan wilde gaan over hoe bepaalde zaken in huis gedaan moesten worden. Gisteren besloot ik dat de maat vol was en dat ze een andere baan moest gaan zoeken. Vandaag, het is het einde van de maand, heb ik de daad bij het woord gevoegd en gezegd dat ze moest vertrekken en wel direct. Ik heb haar op 'Indiaase wijze' het huis uit gebonjourd. Dat betekent dat ze meteen haar spullen moest pakken en vertrekken.

Mijn vraag is nu. Sta ik in mijn recht om als Nederlandse in India Indiase standaarden te hanteren en iemand meteen weg te sturen of had ik haar moeten laten blijven tot ze een nieuwe baan had gevonden?

Ik hoor graag van jullie. Als je een reactie wilt achterlaten kun je hieronder klikken op 'reactie'. Als je bij identity op 'anonymous' klikt hoef je niet in te loggen.

Nanny Benny is het helemaal

Toen ze een maand geleden begon was het een drama om Sebastiaan alleen bij Nanny Benny te laten. Huilen, gillen, alles werd uit de kast getrokken om maar niet bij mij vandaan te hoeven. Nu is dat totaal anders. Als ze om 9 uur komt wordt ik vriendelijk door Sebastiaan verzocht om weg te gaan. Hij doet zelfs de deur achter mij dicht.
Ik vermoed trouwens wel dat er een verband bestaat tussen de opgebloeide liefde voor Nanny Benny en het uitdelen van voedsel. Zodra de deur achter mij is dichtgegooid, hoor ik Sebastiaan om van alles en nog wat vragen zoals, 'may I have a cracker', 'I want an apple', en het liefst allemaal tegelijk.

Mrs Beney

Ze heet Mrs Beney en ik ben nu al dol op haar. Ik heb haar gevonden via de crecheleidster van het appartementencomplex waar we zitten. Het is en blijft een gok. Haar referenties waren alweer van een tijd terug. Maar onze eerste indruk is erg goed. Ze neemt initiatief wat ik zelf erg prettig vind. Omdat ze zelf kinderen heeft weet ze hoe ze met ze om moet gaan. Sebastiaan reageert ook goed op haar. Vanochtend hebben ze een hele tijd 'kinderboerderij' zitten spelen.

Vanochtend ben ik met Mrs Beney en Sebastiaan naar de Colaba Sweet market geweest. Wauw! Als je nog geen cultuurshock hebt, dan krijg je het daar wel. Het is allemaal erg lokaal maar als je daar doorheen kijkt kom je er snel achter dat je er de lekkerste groenten en fruit kunt krijgen. Ook hebben we daar vis gehaald op een plek waarvan ik eerst dacht dat het de urinoirs waren. Er zitten allemaal vrouwen op hun hurken met vis voor zich uitgestald.

Het bezoekje aan de immigratiedienst kunnen we nu ook van ons lijstje afstrepen. Het ging onverwacht soepel. Al met al heeft het ongeveer 1,5 uur geduurt voordat we weer buiten stonden. De rampverhalen die we over de immigratiedienst hadden gehoord, bleken voor wat ons betreft erg overdreven. De ruimte had AC en er hing een plasma-tv aan de muur. Ik ben benieuwd of we nu binnenkort een oproep krijgen voor een inburgeringscursus en een officiele uitnodiging voor het naturalisatiefeest.