donderdag, mei 29, 2008

Typisch gevalletje Indiase hoogmoedwaanzin


Gisteren las ik een hilarisch stukje in de Times of India. Blijkbaar dacht een Indiaase Bhojpuri zanger dat Nederland een officiele postzegel voor hem had uitgegeven. Gisteren stond er een vervolg op dit bericht in de krant (helaas nog niet online beschikbaar). Zie het oorspronkelijke artikel van 13 april:

VARANASI: Acknowledging his iconic status among Netherlands’ Bhojpuri-speakers, the Dutch government has issued a postal stamp on singer-actor Manoj Tiwari.

"It is a great honour for me and the Bhojpuri cinema. It would inspire me to give my best to the Bhojpuri cinema," an ecstatic Manoj Tiwari said. He said this is the first-of-its-kind honour for a Bhojpuri actor.

Tiwari’s spokesperson Shashikant Singh said, looking at the Bhojpuri superstar’s popularity, Netherlands’s postal department conferred the honour on him last month.

"Holland has a sizable population of people from eastern UP and Bihar, whose forefathers migrated during the British rule," he said.

He said the postal stamp, priced at 44 Euro-cent, is perhaps the first such honour bestowed on a living Indian abroad. "A Dutch magazine ‘DEN HAAG’ has also put the postal ticket on its cover page," he said.

"I owe it to my mother’s blessings; she inspired me to take to Bhojpuri folk singing," said Tiwari, busy shooting his latest film in Mumbai, told TOI over the phone.

He said the elation would sink in when he would see the stamp — released 23 days ago. "I received it, four days back, on e-mail," Tiwari said.

Born in a nondescript Atarwalia village in Bihar’s Kaimur district, Tiwari opted for Bhojpuri folk singing after graduating from the Banaras Hindu University in 1992. He has worked in 42 Bhojpuri films, many of which have been super hits.


Gisteren stond er een vervolg op dit artikel in de krant. Er stond in uitgelegd dat iedereen in Nederland via de KPN een eigen postzegel kan laten maken voor 33 euro. Volgens het artikel is zanger Tiwari 'erg teleurgesteld'.

Terug uit Darjeeling

We zijn weer terug! Vandaag weer peentjes gezweet in Mumbai. De kranten blijven stug volhouden dat het 35 graden is. Daar geloof ik helemaal niets van. Volgens mij is het veel warmer. In Nederland ga ik een buiten thermometer kopen en dan ga ik mijn eigen weerstation runnen. Ik heb gehoord dat bedrijven hun mensen vrij moeten geven als het kwik rond de 40 graden ligt. Mmmmm. Ik wil niets suggereren maar volgens mij is er een relatie.

Darjeeling was erg mooi. De terugweg hebben we - deels - in stijl gedaan. Marcel en Sebastiaan gingen met een helicopter (duur: 35 minuten, uitzicht: mooi, aankomst: relaxed). Ikzelf en Julia gingen per auto (duur: 4,5 uur, uitzicht: mooi, aankomst: gebroken).

Hier nog een paar foto's:


Uitzicht vanuit de helicopter.


Sebastiaan helpt mee de helicopter uit de hangar te duwen.

dinsdag, mei 27, 2008

Tochtje op een Jak en meer Indiase vakantiepret


Sebastiaan op 'zijn' jak.

Wat doen toeristen in Sikkim? Die maken een tochtje op een Jak. Dat is een groot formaat koe met een hele dikke vacht en grote horens. Sebastiaan had het prima naar zijn zin op 'zijn' Jak. Julia zat samen met mij op een andere Jak en had het telkens over 'Jak jakkie'.

Het jak-avontuur vond plaats op een hoogte van 4300 meter bij een groot meer op een paar kilometer afstand van de Chinese grens. Het hele gebied is vergeven van de militairen en het is niet eenvoudig om er te komen. Als niet Indier moet je al een speciaal visum hebben om Sikkim in te mogen. Voor het meer, moet je bovendien nog een tweede vergunning hebben. Onderweg zijn we een paar militaire controlepunten tegengekomen waar serieus gecontroleerd werd.


Sowieso is de tocht naar het meer een grote onderneming. Angsthazen moeten er niet aan beginnen. Je rijdt namelijk twee uur lang langs hele diepe afgronden en de weg is nodig aan renovatie toe. Waarschuwingsbordjes als 'wegzakkende weg', 'gammele brug' en 'toeter bij iedere bocht' zie je overal langs de weg staan. Hoogepunt tijdens de rit naar beneden was de combinatie van een haarspeldbocht, een hele grote, ons tegemoet rijdende, legertruck en dikke mist.

De Sikkim snelweg.

Bij het meer hebben we ook nog in de sneeuw gestaan. Waarschijnlijk is dit de
enige keer dat we sneeuw zullen zien in India. Julia snapte er niet heel veel van en vond het vooral koud. Sebastiaan hield vol dat we een sneeuwpop moesten maken. Dat valt echter niet mee met het restantje ijzige sneeuw dat er lag.

De familie Hassink in de Indiaase sneeuw.

Helaas komt er morgen een eind aan ons Noord-Indiase avontuur. Morgenavond zijn we weer terug in de hitte van Mumbai.

zondag, mei 25, 2008

Van Dardjeeling naar Kalimpong


Vandaag zijn we van Dardjeeling naar Kalimpong gereden, een plaats 45 kilometer verderop. Het was een mooie maar wederom zeer bochtige weg. Julia lijkt over de wagenziekte heen te zijn en vermaakt zich opperbest in de auto. We zitten nu in het Silver Oak hotel in Kalimpong, dat is ook van de Elgin groep. Het is wederom een heel mooi oud pand met een koloniale uitstraling.

In bad
Het volgende voorval is overigens typisch voor een redelijk luxueus hotel in India. In het bad zit geen stop dus Marcel belt de receptie met het verzoek er een naar de kamer te brengen. De receptionist antwoord dat het bad inderdaad geen stop heeft. Er is immers te kort aan water en daarom wil dit hotel liever niet dat mensen in bad gaan. Marcel geeft niet op en geeft aan dat hij wil dat de kinderen gewoon in bad kunnen. Volgens de receptionist is dat helemaal niet nodig, de kinderen kunnen ook gewoon onder douche. Of ze kunnen 'badderen' in de plastic emmer die in de badkamer staat. Water is schaars. Ze moeten het met een vrachtwagen laten aanleveren en dat kost geld. Uiteindelijk kwam er toch iemand naar de kamer om de stop te brengen en hebben Julia en Sebastiaan zalig gebadderd in een laagje water van 10 centimeter.

Julia bij Boedistische tempel in Kalimpong.

Dish 1 en dish 2
Een ander voorval in hetzelfde hotel: bij aankomst in het hotel hadden we gevraagd of we vanavond westers konden eten in plaats van Indiaas. De meneer achter de balie zou dat navragen. Vanavond in het restaurant kregen we inderdaad een goed gevuld bord met westers eten: patat, groenten in een sausje en een ei met een gefrituurd laagje eromheen. Toen het bord half leeg was kwam de ober met een brede grijns nieuw bestek neerleggen voor 'dish 2'. En inderdaad, er kwam een volgend hoofdgerecht. Ditmaal met pasta, vis en groenten. Ze hadden het goed begrepen in de keuken, je moet verschillende gangen bereiden als je westers kookt. Alleen hebben ze niet door dat dat niet twee hoofdgerechten te hoeven zijn.

Tiger point om 4 uur s'ochtends

De menigte arriveert per jeep om vier uur s'ochtends bij het uitkijkpunt.

Nog even wachten en dan is het zover.

OHHHHHHHHH

vrijdag, mei 23, 2008

Groetjes uit Dardjeeling


Rondscheuren met de jeeps


Theeplantages bij Mirik, 35 km van Dardjeeling


Na de hitte van Mumbai en Calcutta is het best uit te houden in Dardjeeling. Het is hier zalig weer met een temperatuur van ongeveer 20 graden. Het regent en het is mistig maar dat maakt ons niets uit! Dardjeeling is heel apart. Iedereen rijdt hier rond in grote jeeps en wij dus ook. Gewone prive-auto's zie je hier bijna niet. Vanaf Bagdogra waar we vanuit Kalkuta heen gevlogen waren, reden we drie uur lang omhoog langs een nogal bochtige weg. Van ons vieren werd alleen Julia ziek. Gelukkig kan zij nu zeer gecontroleerd overgeven en belandde het braakje telkens keurig in het zakje. Van de hoogte hebben we gelukkig geen van allen last.

Calcutta was een verhaal op zich. Daar sliepen we in het Fairlawn hotel waar een oude dame van 86 nog altijd de scepter zwaait. Het hele hotel staat vol met oude spullen. De dame van 86 heeft haar hele familie in Engeland wonen. Wij spraken haar in de ochtend en ze vertelde dat ze veel liever in Calcutta woont. En ze heeft groot gelijk. In Engeland zou ze waarschijnlijk in een bejaardetehuis wonen. In Calcutta leeft ze als een koningin in haar eigen hotel.

In Calcutta werden we ook nog even geconfronteerd met het fenomeen 'corrupte politie-agenten'. Toen we met de taxi over de net nieuw gebouwde brug reden, werden we staande gehouden door een agent. Hij stond druk te gebaren en riep dat het verboden was om daar foto's te maken. Met behulp van zijn even corrupte collga wist hij Marcel het fototoestel afhandig te maken. Na betaling van 350 roeps (7 euro) kregen we het fototoestel terug en konden we verder rijden. Dit was een niet zo goed voorbeeld voor Sebastiaan. Waarschijnlijk roept hij nu tegen de eerste de beste agent die we tegen komen in India (of in Nederland): 'you stole our photo camera!'

In Dardjeeling slapen we in het Elgin, een oud hotel uit de Engelse tijd. Morgenochtend gaat Marcel hier om 4 uur zijn bed uit om naar Tiger point te gaan waar je met zonsopgang de top van de Mount Everest zou moeten kunnen zien. De kans dat het gaat lukken is 1 op 100 vanwege het weer. Misschien tegen beter weten in gaat hij het er toch op gokken. We zullen zien of hij met mooie kiekjes terugkomt. Ik kan 'helaas' niet mee vanwege Julia en Sebastiaan. Om de kinderen om 4 uur op te laten staan om te gaan kijken naar, hoogstwaarschijnlijk, in dichte mist gehulde bergen leek ons niet zo'n goed idee. Wij mogen dus uitslapen morgen.

dinsdag, mei 20, 2008

De familie Hassink in ..... Darjeeling

Morgen pakken wij onze koffers en vertrekken wij voor een week naar Noord India voor een welverdiende vakantie. Wij vliegen morgen eerst naar Calcutta. Daar slapen we en dan vliegen we donderdagochtend door naar Bardogra (waar dat ook moge liggen) en dan rijden we door naar Darjeeling. Daar heb je o.a. een mooi uitzicht op de Mount Everest. Behalve naar Darjeeling gaan we ook nog naar Gangtok en Kalimpong.

Volgende week donderdag zijn we weer terug!

maandag, mei 19, 2008

En ik ben weer terug...

Een week in mei in Barcelona. Dat klinkt veelbelovend. Het was ook leuk alleen het weer werkte niet echt mee. Bij aankomst in Barcelona vorige week zaterdag was het noodweer. Nederland was tropisch warm. In Barcelona was het koud en regenachtig. De geel met groene Hema bikini die ik nog even snel in Nederland had gekocht, heb ik maar in de koffer laten zitten.

Gisteren ben ik weer teruggekomen. Om 10 uur s'ochtends het vliegtuig in en om even over half 11 plaatselijke tijd landde ik in Mumbai. De aankomst verliep soepel. We gingen zelfs meteen landen zonder het gebruikelijke, zeer irritante gecircel boven de stad omdat er minstens 30 vliegtuigen voor je zitten die ook allemaal willen landen.

Na de vlucht van gisteren heb ik mijzelf officieel benoemd tot super-reiziger. Zonder de hoeveelheid bagage te wegen, had ik op de gram af (!!!!) de maximale toegestane aantal kilo's meegenomen in mijn twee koffers. Dat voelt een beetje als een 'hole in 1' bij golf. De Hollandse kast kan nu dus weer gevuld worden met toastjes (twee verschillende varianten), marokaanse Pickwick thee, stroopwafels, teletubbie tandpasta, vleeswaren en uiteraard een nieuwe voorraad Senseo koffiepads.

Sebastiaan en Julia waren zeer verheugd mij weer te zien. Het gelukkige weerzien vond plaats om 6 uur s'ochtends Mumbai tijd. Dat is half 4 Nederlandse tijd. Ik was uiteraard ook 'erg blij'. Maar ja, voorzien van een hoge dosis schuldgevoel, opgebouwd tijdens een week Barcelona, kun je ze moeilijk meteen de slaapkamer uitzetten. Ik denk dat ik daar morgenochtend minder moeite mee zal hebben.

Gisterenavond heb ik trouwens nog een klein moment van glorie beleefd. Op de parkeerplaats bij het vliegtuig werd ik weer eens belaagd door mannetjes die willen helpen de koffers in de auto te zetten in ruil voor een paar Roepies. Normaal zeg ik altijd 'no' maar dat maakt weinig indruk. Nu zei ik echter 'nee' in Hindi (lijkt een beetje op het Nederlandse nee) en een van hen riep vol bewondering naar de anderen 'that is perfect Hindi!' en hij liep meteen weg. Ik glom van trots. Volgende week ga ik weer verder met mijn Hindi lessen en hopelijk kan ik dan straks meer zeggen dan alleen 'nee' in 'perfect Hindi'.

donderdag, mei 08, 2008

Pauze


Nederland, 'here I come!' Weliswaar voor maar een dag maar dat maakt niet uit. Heerlijk morgen op de fiets, winkelen en een terrasje pakken in Laren, waar mijn ouders wonen. Mij is mooi weer beloofd dus de winterkleren laat ik deze keer thuis. De koffers staan al klaar. Ik heb net nog twee flessen Indiaase wijn gekocht voor de wijnproefavond in Barcelona. Daar ga ik zaterdag voor mijn MBA naar toe. Gelukkig zijn er ook Fransen bij die, naar ik hoop, betere wijnen meenemen. Ja, inderdaad, je leest het goed, het zal afzien worden de komende week. Gelukkig mag ik volgende week zondag alweer terug naar Mumbai na een week hard studeren en tentamens maken. Dan staat twee dagen later de volgende trip gepland, namelijk een week vakantie in Dhardjeeling, Noord-India.

Het is zwaar.

dinsdag, mei 06, 2008

Marcel vandaag 40 jaar!


Marcel viert vandaag zijn 40ste (!) verjaardag. Een nieuwe mijlpaal. Ik heb even gegoogled en ik heb een paar citaten gevonden om het leed van het veertig worden te "verzachten":
- You’re not 40, you’re eighteen with 22 years experience.
- Youth has no age.
- The “I just woke up” face of your 30’s is the “all day long” face of your 40’s.
- The secret to staying young is to live honestly, eat slowly, and lie about your age.
- To me, old age is always 15 years older than I am.

En uiteraard, de mogen we niet vergeten: 'LIFE BEGINS AT 40!'

maandag, mei 05, 2008

"Uitje" aflevering twee: nu wel naar Alibaug

Met de "supersnelle" catamaran boot zijn we dan gisteren toch in Alibaug aanbeland. Met de boot doe je er 45 minuten over. Met de auto ben je tussen de drie en vijf uur onderweg, afhankelijk van de verkeersdrukte. Zie voor de eerste, niet succesvolle poging, de post van 6 april. We zijn er met een ander gezin met kinderen heengegaan en hebben een auto met chauffeur vooruit gestuurd. De bedoeling was om ergens een relaxed strandtentje te vinden waar de kinderen op het strand zouden kunnen spelen en wij lekker lang konden lunchen. Zoals te verwachten was - we zijn immers in India - is een dergelijke plek bijna onmogelijk te vinden. Desondanks hebben we een hele leuke en avontuurlijke dag gehad. Hoogtepunt was wel het tochtje door het water met paard en wagen naar het fort bij Alibaug en het bezoek aan het vissersdorp. Zie de foto's in Picassa.

Alibaug

donderdag, mei 01, 2008

Aborteren van meisjes: een nationale schande


In India hebben vrouwen en meisjes het moeilijk. Veel meisjes worden voor de geboorte weggehaald omdat ze niet gewenst zijn door de ouders. Afgelopen maandag noemde de Indiaase president Singh dit een nationale schande. Zie ook het artikel in de Elsevier daarover. Er zijn verschillende redenen voor het aborteren. Zonen zorgen op latere leeftijd voor hun bejaarde ouders terwijl de meisjes na het huwlijk bij de schoonfamilie gaan wonen. Bovendien moeten de ouders voor dochters een bruidschat betalen aan de schoonfamilie. Bij rijke families moet je dan denken aan auto's, keukens en veel gouden sieraden.

Een echo doen om het geslacht van de foetus te kunnen bepalen is in India verboden. Het bord op de foto hangt in de wachtkamer van onze huisarts. Een Nederlandse vriendin van ons die hoogzwanger was en toch echt graag het geslacht van de baby wilde weten, kreeg nul op het rekest. Als je toch een prenatale screening doet om het geslacht te bepalen, moet je drie jaar het gevang in en 200 euro betalen.

Ondanks het verbod om prenatale screening, vindt het aborteren op zeer grote schaal plaats. Met name in de rijkere provincies komt het veel voor omdat de mensen daar een echo kunnen betalen. Volgens cijfers worden er iedere dag 7000 minder meisjes geboren dan verwacht en de percentages meisjes/jongens lopen steeds verder uit elkaar. Het probleem wordt dus groter in plaats van kleiner ondanks de economische ontwikkeling van India.

Volgens het Elsevier artikel zijn er dorpen in India met maar 300 meisjes op 1000 jongens. Dat is vragen om moeilijkheden vanwege het gebrek aan huwbare dames. In Bihar bijvoorbeeld zijn er 39,7 miljoen meisjes tegenover 43,2 miljoen mannen. De vrouwen hebben meer keus en worden daarom steeds veeleisender. Mannen zonder baan en opleiding kunnen daardoor vaak niet trouwen en worden diepongelukkig met alle problemen van dien.

woensdag, april 30, 2008

Do not call

Ook in India wordt je belaagd door telefonische verkopers. Net kwam ik op het Internet een hele bruikbare lijst tegen met tips (in het Engels) om ze te woord te staan. Ik denk dat ik ze allemaal een keer ga uitproberen.

Dit is de link: http://www.zefrank.com/donotcall/

Koninginnendagfeest: 'the day after'

Nederlandse tulp met Indiaas volkslied

Ok. Ik moet toegeven, het was leuk. Ik heb mij de hele avond tegoed kunnen doen aan worst (Hema?), kroketten en friet met mayonaise. De obers liepen rond met oranje schorten. Tot mijn grote afschuw zag ik de niet-Nederlanders een frietje uit een traditionele witte friet-bak pakken in plaats van het hele bakje in de hand te nemen. Jakkie!

95% van de aanwezigen kende ik overigens niet. Er liep een grote groep studenten rond en er was een grote delegatie vastgoedmanagers. Zo krijg je de zaal wel vol. Blijkbaar wonen er maar 130 bij het consulaat geregistreerde Nederlanders in Mumbai. Veel daarvan wonen in het noorden en de meeste daarvan heb ik niet gezien. Om negen uur, de officiele eindtijd van het feest, behaagde het de koningin om de bar niet te sluiten. Uiteindelijk stond ik om half 12 buiten met een doos echte Hollandse stroopwafels.

Vanavond komt Marcel trouwens weer thuis na 10 dagen Nederland en Engeland. Morgen is het 1 mei en hebben 'we' weer een vrije dag! Jippie!

dinsdag, april 29, 2008

Koninginnendag: Mumbai gaat helemaal los

Vanavond is het grote koninginnendag-feest. De verwachtingen zijn niet hoog gespannen. In tegentelling tot in Jakarta lijkt het alsof het Nederlandse consulaat het zo bescheiden mogelijk wil vieren. Het 'feest' wordt gehouden in een restaurant van zeven tot negen. Na amper twee uurtjes sta je dus al weer buiten. Als het even tegenzit met het drukke avondspits-verkeer heb ik straks langer in de auto gezeten dan dat ik op het feest ben geweest. Hopelijk is er nog genoeg tijd om het volkslied te zingen. Morgen laat ik weten hoe het is geweest. En... lang leve de koningin natuurlijk. Ik zal mijn spulletjes voor de koninginnendag-verkoop thuis laten.

zondag, april 27, 2008

Een luie zondag

Marcel zit nog steeds in Nederland en Usha heeft een vrije dag. Ik ben dus de hele dag alleen met de kinderen thuis. Dat komt niet vaak voor. Vanochtend was ik uiteraard weer heel vroeg wakker, met dank aan de kinderen. Ik noem geen namen. Om half negen lagen we al in het zwembad van de club. Het is ERG warm deze periode dus ben ik om half twaalf weer naar huis gegaan om binnen verkoeling te zoeken bij de airco. Julia ligt nu in bed en Sebastiaan kijkt heel pedagogisch verantwoord naar een Australische kinder-dvd die hij denk ik al 20 keer gezien heeft. Telkens als ik een dvd wil opzetten, vraagt hij toch weer om die ene. Ik heb ooit gehoord dat herhaling voor een kind goed is dus ik vind het allemaal best. Vanmiddag rond vijf uur, als het buiten is afgekoeld, vertrekken we weer naar de club om nog een keer te zwemmen en om er te eten. Niet een hele spannende dag dus maar wel erg relaxed.

vrijdag, april 25, 2008

Eerste gepubliceerde stukje!

Onderstaand bericht kun je nu ook lezen op de website van Fem Business. Mijn eerste gepubliceerde stukje!

donderdag, april 24, 2008

Huurprijzen Mumbai rijzen de pan uit


Mumbai is een van de duurste steden ter wereld voor expats om te wonen. Voor een ruim appartement in een van de betere buurten van de stad betaal je met gemak hetzelfde als voor een leuk huis in Manhattan, New York. Tegenwoordig vragen huiseigenaren zonder blikken of blozen voor een degelijk appartement in het zuiden van de stad een bedrag van rond de Euro 10,000 per maand en meer. Dan woon je niet in een luxueus paleis maar heb je wel een redelijk goed onderhouden, ruim appartement.

De huurprijzen zijn de afgelopen drie jaar de pan uitgerezen. Dit komt vanwege het minimale aanbod van goeie appartementen, de grote instroom van expats en de terugkeer van de NRI’s (non-residential-Indians). Drie jaar geleden kon je met een budget van circa euro 5,000 nog wel uit de voeten maar daar hoef je nu niet meer mee aan te komen. Daar kun je hooguit een appartement in een van de buitenwijken van Mumbai voor krijgen. Uiteraard kan het allemaal voor veel minder. Maar in Nederland wil je ook niet in een kleine doorzonwoning wonen in de provincie Groningen als je in Amsterdam een goeie baan hebt. Ik ken mensen die nu in een moeilijke situatie zitten omdat de na drie jaar de lease op hun huis afloopt en ze langer in Mumbai blijven. Ze weten dat de huurbaas veel meer geld zal gaan vragen en het is maar de vraag of de werkgever op het Europese hoofdkantoor in zal stemmen met een aanzienlijke verhoging van het toch al riante huurbudget.

Het conservatieve huurbeleid van de overheid leidt overigens tot vreemde situaties. Sinds de tweede wereldoorlog zijn de huurprijzen bevroren. Bovendien kun je het huurcontract nalaten in een testament. Daardoor kan het zomaar gebeuren dat je als expat maandelijks 10,000 euro voor je appartement moet ophoesten terwijl je Indiaase buren met een huur van niet meer dan 50 euro ‘wegkomen’. Hier moet je maar niet teveel bij stil staan want dat komt je woongenot niet ten goede.

De mega-hoge huurprijzen werken ook door in zaken als het schoolgeld. De internationale scholen gaan het schoolgeld voor volgend jaar sterk verhogen. Het schoolgeld voor de kleuterklas (3,5 uur per dag) op de Internationale Duitse School (DSB) gaat bijvoorbeeld met 66% omhoog naar rs 250.000 (circa Euro 4.000). Dit is onder meer het gevolg van de hogere kosten voor het huisvesten van expat-leerkrachten.

woensdag, april 23, 2008

Nog meer herrie

Vorige week heeft de rechter de sloop van het 'spookgebouw' achter ons officieel heeft goedgekeurd. Ze gaan nu zo snel mogelijk met de sloop beginnen. Zie hierover ook de post van 17 juni 2007: Flatgebouw gaat tegen de vlakte. Nu komt dat mooi uit want ze zijn net klaar met de sloop van het Raymond gebouw (zie post van 5 januari: mokers en drilboren). Nu kan het sloopteam daar zijn boeltje pakken en honderd meter verderop aan een nieuw gebouw beginnen. Wij vinden het al lang prima. We kunnen niet meer zonder herrie om ons heen.

Achter ons zijn ze trouwens ook bezig met de bouw van het nieuwe huis van Mukesh Ambani, nummer 14 op de lijst met rijkste mensen ter wereld. Het 27 etages hoge gebouw zal drie helicopter-landingplaatsen op het dak hebben. Daar is nog geen vergunning voor gegeven. Maar ik hoop dat ze de gemeente genoeg geld kunnen toeschuiven om toestemming te krijgen. Want dat betekent nog meer herrie en dat vinden wij helemaal niet erg!

maandag, april 21, 2008

Mumbai scholen

De internationale scholen in Mumbai zitten vol. Ook de Duitse internationale school (DSB) waar Sebastiaan op zit heeft capaciteitsproblemen. De kleutergroep gaan ze volgend schooljaar in tweeen splitsen met een ochtend- en een middaggroep en zo kunnen er meer kinderen heen. De Indiaase scholen zijn niet echt een alternatief voor de internationale scholen omdat ze een heel andere schoolsysteem hebben met een grote nadruk op prestatiedrang. Als Sebastiaan naar een Indiaase school was gegaan dan had hij nu waarschijnlijk al voor zijn eerste examens moeten blokken. Kleuteren is op een Indiaase school een onbekend verschijnsel.

Julia zit nu nog op de International French School. Eerst waren we van plan om haar in september ook naar de Duitse school te sturen maar nu denk ik dat we haar op de Franse school houden. In plaats van 'Gutenmorgen!' wordt het voor Julia dus 'Bonjour!'. In tegenstelling tot de Duitse internationale school die toch meer internationaal is dan Duits is de Internationale Franse school VRAIMENT Frans. De directrice spreekt 'Allo Allo!' Engels en de Franse moeders wanen zich op school in 'Petite France'. Integreren met de niet-Franse ouders is er niet echt bij. Misschien dat ik mijn Frans maar weer eens moet oppoetsen en vrienden moet gaan maken in de Franse gemeenschap.

Sebastiaan is trouwens te zien op de foto linksonder op de DSB website.

zaterdag, april 19, 2008

Oplossing voor klimaatproblemen


Ik heb de oplossing gevonden voor de klimaatproblemen en het opwarmen van de aarde, namelijk de 'buitenairco'. Het apparaat op de foto stond vorige week buiten op een feestje koude lucht te blazen. Het apparaat werkt met ijsblokjes die achter in het apparaat worden gestopt en die de lucht afkoelen. Als iedereen een dergelijk apparaat in de tuin zet, kunnen we met zijn allen de gemiddelde temperatuur naar beneden brengen. Hier in Mumbai is dat ook wel nodig. We zweten peentjes op het moment met gemiddeld 37 graden.

woensdag, april 16, 2008

Byculla straatkinderen


Deze kinderen uit Byculla leven op straat en zijn erg blij als ze mee mogen op het jaarlijkse picknick-uitje inclusief 1x overnachting. Ik was maandag meegegaan om te helpen. De foto's heb ik gemaakt met mijn mobieltje dus de kwaliteit is niet super. De kinderen vinden niets leuker dan op de foto te gaan. Ik had knutselspullen meegenomen en heb nog een tijdje met ze zitten knippen en plakken. Dit is iets wat deze kinderen nooit doen en ze waren erg trots op het resultaat. Zie ook de post van 10 maart over dit project.

zondag, april 13, 2008

Indiers lopen 400 jaar achter op Nederlanders


De Indiers hebben moeten toegeven dat ze 400 jaar achter lopen op de Nederlanders. Aanleiding voor deze, voor Indiers, pijnlijke bekentenis is een Amerikaans onderzoek naar de gemiddelde lengte van Indiers. Volgens dit onderzoek zijn indiaase mannen in een periode van 20 jaar gemiddeld slechts 1 centimeter langer geworden. De gemiddelde lengte van een Indiaase man is nu 164,5 cm. De gemiddelde lengte van Indiaase vrouwen is 152 cm. Vandaag stond er een artikel over het onderzoek op de voorpagina van de Times of India. De schrijver concludeert: "While heigth does matter, Indian men still have many miles -or inches- to go. To catch up with the mighty Dutch, amongst the tallest in the world, will take them 400 years at the current rate of progress" (vrij vertaald: lengte is belangrijk en Indiase mannen hebben nog een lange weg te gaan. Met de huidige snelheid van de vooruitgang, hebben ze 400 jaar nodig om de machtige Nederlanders in te halen). Dat gevecht hebben we dus in ieder geval van ze gewonnen.

vrijdag, april 11, 2008

De Nederland kalender


Sebastiaan wil naar Nederland en het liefst nog vandaag. Iedere dag vraagt hij 'welke maand is het vandaag?' en 'wanneer gaan we naar Nederland?'. Daarom hebben we samen een kalender gemaakt die nu op zijn kamer boven zijn bed hangt. Iedere dag mag hij er een plakkertje 'opsticken', zoals hij dat zo mooi kan zeggen. Sebastiaan was wel een beetje teleurgesteld door het grote aantal vakjes van de kalender. Hij weet nu dat het beste nog wel even gaat duren. Voor alle duidelijkheid, we komen 21 juni aan in Nederland en we vliegen op 11 augustus weer terug naar Mumbai.

donderdag, april 10, 2008

Klussen op Indiaase wijze




Wederom een bericht van Marcel:

India is geen klusland. Je hebt hier geen Gamma of Hubo en goed gereedschap hebben ze vaak niet. Bijgevolg improviseren de werklui er vrolijk op los. Op het moment zijn ze bezig met de verbouwing van ons kantoor in Delhi. Op een gegeven ogenblik komt een mannetje mijn kamer binnen met een lang snoer. Hij begint wat te prutsen aan een stopcontact om een verlengsnoer aan te leggen voor de bouwwerkzaamheden verderop in het gebouw. Gewoon twee draadjes in het stopcontact steken en klaar! Een stekker heb je daarvoor niet nodig. Helaas voor de mannen heb ik de draadjes weer losgetrokken en heb ik ze vriendelijk verzocht elders electriciteit af te tappen.

woensdag, april 09, 2008

Geen brandalarm/wel explosieven


Blog-bijdrage van Marcel:
Beveiliging is een big issue in Mumbai. Je komt geen warenhuis meer binnen zonder eerst door een metaal-detectorpoort te lopen. Hiermee denken ze verdwaalde terroristen met explosieven te kunnen tegenhouden. Gisteren en vandaag was ik in Delhi. Daar houden ze er een ander beleid op na. Op de deur van een restaurant naast kantoor stond de volgende mededeling: No Fire Alarm, explosives allowed inside (geen brandalarm, explosieven zijn binnen wel toegestaan ). Blijkbaar zijn ze in Delhi veel gastvrijer.

maandag, april 07, 2008

'No honking day' in Mumbai

De hele stad is in rep en roer vandaag. Er mag namelijk niet getoeterd worden. Vandaag is het Wereldgezondheids-dag en omdat het getoeter in het verkeer veel gehoor-problemen oplevert, hebben het gemeentebestuur en de politie vandaag uitgeroepen tot 'No honking day'.
Nu is toeteren in het verkeer iets wat iedereen ERG graag doet. Je toetert er vrolijk op los als je een andere auto passeert, als je vooruit rijdt, als je achteruit rijdt, als je voor een rood stoplicht staat, als je weer gaat rijden, als je in de verte een bus aan ziet komen en als er geen bus aan komt, of zomaar, omdat je er zin in hebt. Het plaatselijke krantje, de Mumbai Mirror, nam een paar dagen geleden de proef op de som en reed zonder te toeteren door de stad. Dit leverde uiteraard gevaarlijke situaties op omdat mensen hier zonder op of om te kijken over steken. Maar ja, je mag NIET toeteren dus je trapt dan maar hard op de rem.
Om de campagne te promoten wilde de commissaris van politie 2,500 stickers op autoruiten laten plakken door politie-agenten bij drukke kruispunten. Dit leverde boze reacties op van automobilisten. Waarom zou je ook een lelijke sticker met India kwaliteit lijm (dus hoogstwaarschijnlijk niet verwijderbaar) op je autoruit laten plakken?
Of deze campagne enige nut heeft, twijfel ik te geloven. Vanochtend werd er vrolijk op los getoeterd op straat. Niemand die zich iets van 'No Horning Day' aantrekt. Deze campagne past in het rijtje symbolische daden van de overheid. Na vandaag kunnen de bobo's zich weer op de borst kloppen omdat ze een belangrijk verkeersprobleem hebben 'aangepakt'.
Gelukkig hebben wij nu een chauffeur die niet zoveel toetert. In plaats daarvan knippert hij constant met zijn lichten, s'avonds en overdag.

zondag, april 06, 2008

'Uitje'

Julia ervoor.

Julia erna.

Vandaag deden we weer eens een poging om er een dagje op uit te gaan. We wilden naar het strand bij Alibaug. Dat is een autorit van ongeveer drie uur. Vanuit Alibaug kun je dan met de boot terug naar Mumbai en dat duurt drie kwartier. Helaas besloot Julia na slechts een uurtje rijden dat ze er geen zin in had. Ze mompelde heel zieligjes 'ben ziek' en we besloten het zekere voor het onzekere te nemen en terug te rijden naar huis. Uiteindelijk lagen we om half 12 in het zwembad van de Breach Candy Club. Daar verdwenen de 'ik ben ziek' veschijnselen als sneeuw voor de zon.

vrijdag, april 04, 2008

New technology, disconnect computer

Net kreeg ik een telefoontje van onze internet provider Hathway.

'Hello, hello, Hathway' + een hoop Hindi gebrabbel'.

In mijn beste Hindi zeg ik dan keurig: 'Please, English bolo'.

Paniek aan de andere kant. Help, een buitenlander! Vervolgens gaan ze door 'Hello, hello, mam, mam disconnect computer'. Uhhhh, waarom? 'New technology, new technology'. Uhhhhhh. Vervolgens is het stil en krijg ik iemand anders aan de lijn; 'Hello, mam, Hathway, disconnect computer'. Ja, maar waarom? Weer is het stil en krijg ik weer iemand anders aan de lijn: 'mam, mam, technology, disconnect pc'. Vervolgens geef ik de telefoon aan Usha die ook niet begrijpt wat ze nou willen. Wederom is het stil aan de andere kant. Ik geef het op en ik heb de telefoonverbinding verbroken.

Als zodadelijk de internetverbinding eruit ligt weten jullie waar dit door komt.

Dharavi

Een populair uitje bij een bezoek aan Mumbai is een wandeling door Dharavi, een van de grootste sloppenwijken van Azie met bijna 1 miljoen inwoners (kan geboekt worden via reality tours). De overheid en projectontwikkelaars proberen de Dharavi bewoners uit de slums in flats te krijgen. Dat klinkt mooi maar er zit meer achter dan alleen maar het welzijn van de Dharavi bewoners, namelijk geld. Uitvoering van het project is dan ook niet eenvoudig. De slumbewoners willen meer geld van de projectontwikkelaars in ruil voor hun vertrek. Eigenlijk had nu 45% van het project klaar moeten zijn maar tot nu toe is er nog geen enkele krot afgebroken.
Dharavi is veel meer dan een armoedige krottenwijk. Duizenden mensen verdienen hier hun brood en door de wijk tegen de vlakte te gooien, verliezen zij hun inkomen.

Dharavi is bijvoorbeeld de plek waar de meeste Papads worden gemaakt (zie foto uit de Mint). Dit zijn populaire Indiaase pannenkoekjes. Vandaag staat er een uitgebreid artikel in de krant over Dharavi met daarin het vehaal over de pottenbakkers die er wonen in huizen die al generaties lang in hun bezit zijn. Broers delen een huis als ze trouwen. Als een zoon trouwt wordt er een tussenverdieping gemaakt voor zijn gezin. Overdag is iedereen in huis bezig met het maken van potten. S'avonds wordt alles aan de kant geschoven en kan iedereen slapen. Het plan van de overheid is om dit soort families te laten verhuizen naar kleine hoogbouw-appartementen. Dat gaat natuurlijk niet lukken.

Het zal alle betrokkenen nog heel veel kopzorgen kosten voordat er enige vooruitgang geboekt kan worden. Klik hier voor het uitgebreide artikel en een mooi filmpje over Dharavi.

woensdag, april 02, 2008

Spreuk van de dag / Food for thought


Op het aankondigingenbord bij de Breach Candy club staat iedere dag een 'Indiaase' wijsheid. Deze staat er vandaag op (vrij vertaald): 'Geef anderen nooit de schuld om jezelf te beschermen, de tijd zal de waarheid achterhalen'. Doe er je voordeel mee.

maandag, maart 31, 2008

Zomaar een paar foto's


Het wonderschone strand bij Worli.


Op de achtergrond is de nieuwe sealink te zien waar ze al jaren mee bezig zijn. Hiermee kun je straks sneller naar het vliegveld komen. Links zie je achterkant van onze auto.


Verkopers bij het strand van Worli.


Een fietser.

zondag, maart 30, 2008

Waarom Indiers anders zijn (deel 2)

Foto: The Economist

Ook nu staat er weer een interessant stuk in de krant (The Times of India) over Indiers en hoe zij met viezigheid omgaan. De aanleiding voor dit stuk is de uitkomst van het onderzoek van Forbes waarbij Mumbai in de lijst met de 10 vieste steden staat (zie ook de posts van 6 en 25 maart). Westerlingen gruwelen van al het vuil op straat in Mumbai en het luidruchtige geroggel en gespuug. Volgens de schrijver van het artikel, ene meneer Dipankar Gupta, hangt het samen met het kaste denken en het Hindu geloof. Hij gebruikt het begrip 'other worldliness'. Daarmee bedoeld hij het onderscheid tussen het innerlijke van de mens (dat schoon moet zijn) en alles daarbuiten. Volgens het kaste denken zijn alle lichaamsvloeistoffen, denk aan zweet, oorsmeer en urine, extreem vies. De gemiddelde westerling vindt zweet ook vies maar de Indier gaat nog een stapje verder. Zij vinden hoofdhaar bijvoorbeeld ook vies. Haar wordt daarom bij veel hindu-ceremonies afgeschoren (zie ook de foto).

Foto: fennywichers.web-log.nl

De latere kastes (bijvoorbeeld de oorschoonmakers met vaak oranje haar) ruimen de 'lichaamsvloeistoffen' op waardoor de hogere kasten 'schoon' kunnen blijven. Alles wat in het lichaam zit en wat er uit kan moet er uit. Dit verklaart ook het luidruchtige roggelen van Indiers. Hoezo vies? Niets ervan, ze zijn hun lichaam aan het schoonmaken en de viezigheid uit de keel moet eruit. Daarbij moet het keelvocht het vrije luchtruim kunnen kiezen. Een Indier gruweld namelijk bij het idee van een zakdoek. Een vieze zakdoek in de broekzak is vies. Zonder de hand voor je mond je keel schrapen en roggelen is niet vies. Het huis van een Indier kun je vergelijken met een lichaam. Zolang de viezigheid buiten blijft is het prima. Vuilnis uit het raam op straat gooien? Ook prima. Daarom doe je bijvoorbeeld ook je schoenen uit als je een huis binnengaat. Indiers vinden westerlingen die met hun schoenen aan door het huis (lees hun lichaam) lopen erg vies.

Het is dus niet zo dat Indiers viezer zijn dan westerlingen. Ze hebben gewoon een ander begrip van 'viezigheid'.

vrijdag, maart 28, 2008

Fitna in India

Ik heb nog geen bericht gezien hier in de kranten over het verschijnen van de film. Met een relatief klein moslimbevolking zal het hier ook niet echt een impact hebben, verwacht ik zo. Dus geen demonstraties voor het Nederlandse consulaat. Mocht ik iets zien of horen dan laat ik het weten.

donderdag, maart 27, 2008

Om Shanti Om


Leuke Bollywood film met de enige echte Shahrukh khan in de hoofdrol.

MarcelSandra in het Japans

Het is grappig om te zien hoe oude berichten op de meeste vreemde plekken weer opduiken. Zoals bijvoorbeeld hier. In het Japans schrijven ze onze namen dus ongeveer zo: ブキットラワン、トバ湖

Modeloos

Marcel is net in Nederland geweest en kwam terug met een hele stapel Nederlandse bladen waaronder de Viva en de Esta. Met veel afgrijzen heb ik gekeken naar de plaatjes met de nieuwe voorjaars- en zomer mode 2008. Het is ronduit lelijk te noemen. Korte broeken met leggings eronder, broeken met hele wijde pijpen. Hoe komen ze erop? Het ziet er echt niet uit. Gelukkig zit ik een paar duizend kilometer verderop en hoef ik aan al die onzin niet mee te doen. Hier koop ik op zijn tijd een Indiaas tuniekje en als ik een nieuwe broek of rok nodig heb dan laat ik gewoon een bestaand exemplaar namaken bij de kleermaker. Omdat het hier altijd warm is loop je ook altijd in hetzelfde. Saai? Ja. Gemakkelijk? Ja, dat ook. Ik ga hier fijn een paar jaar 'modeloos' door het leven en dat bevalt mij prima.

dinsdag, maart 25, 2008

Goeiemoggel in India

Camouflagetechnieken

Een andere realiteit

Als je hier woont vraag je je honderd keer per dag af wat Indiers anders maakt dan wij. Want dat ze anders zijn is wel duidelijk! Gisteren las ik een stuk in de krant geschreven door een Indier met als kop: 'Ritual reality and the Indian' (rituele realiteit en de Indier). Dit artikel was voor mij aha-erlebnis en ik denk dat ik nu weet waarom Indiers anders zijn: ze zijn niet van deze wereld. Ze leven in een andere realiteit dan de onze. Wij (=de gemiddelde westerling) leven in de fysieke realiteit. Voor ons telt het resultaat. Indiers vinden dat minder belangrijk. Zij zijn meer van de symbolische actie.

Ik zal een paar voorbeelden geven om duidelijk te maken wat ik bedoel. Op straat staan politieagenten het verkeer te regelen. Althans, ze doen net alsof. Wat ze doen is namelijk totaal zinloos. De chaos is even groot met of zonder de verkeersagenten. Toch denken de agenten dat ze goed werk doen. Ze hebben immers hun uniform aan en 'symbolisch' staan ze het verkeer te regelen. Dat hun inspanning zinloos is, maakt hun niets uit. Het is alsof ze een toneelstukje staan op te voeren. Een ander voorbeeld is de bediening in restaurants. Afgelopen zondag maakten we weer eens een mooi staaltje van belabberde Indiaase bediening mee. We gingen heel vroeg eten en het restaurant was nog helemaal leeg. Minimaal vijf obers stonden een beetje rond te hangen. Je zou denken, mooi met zoveel bediening hebben wij snel ons eten op tafel staan. Niets is minder waar. Twintig minuten na het doen van de bestelling kwamen ze nog een keer vragen wat we ook al weer wilden hebben. Bovendien duurde het ongeveer een half uur voordat we iets te drinken kregen. Een pizza die we besteld hadden kregen we niet terwijl die uiteindelijk wel op de rekening stond. Uhhhh. Als je de obers op de man af zou vragen of ze goed werk hadden geleverd zouden ze hoogstwaarschijnlijk ja zeggen. Ze staan daar als 'ober' (symbolisch dan) en dat ze vervolgens een potje van hun werk maken is in hun ogen niet zo belangrijk.

Ik begrijp nu denk ik ook beter waarom veel Indiers met zoveel gemak de armoede en de viezigheid op straat kunnen negeren. Zoals de schrijver van het artikel stelt: 'our streets may be filthy but at least our minds are pure!' (onze straten mogen dan wel vies zijn maar in ons hoofd zijn we schoon').

maandag, maart 24, 2008

Oh, wat is het koud!


In Nederland dan.... Ha, ha. Groetjes uit een warm Bombay.

Examenstress

Het is examentijd in India en dat gaat gepaard met een hoop stress. Iedere dag staan er berichten in de krant over kinderen die zelfmoord plegen vanwege de examens. Erg triest. Nu was ook weer een 20 jarige jongen in een rivier gesprongen omdat hij dacht dat hij zijn examens slecht had gemaakt. Zijn vader rijdt op een rickshaw en had zich in de schulden moeten steken om hem naar een goeie school te kunnen sturen. Om later toegelaten te kunnen worden op een goeie middelbare school moet je een astronomisch hoge score hebben van 92% en dat is voor veel kinderen niet haalbaar. De examenstress begint in India al bij heel jonge kinderen. Er zijn ook toelatingsexamens voor de betere lagere scholen. Door de extreem hoge eisen voelen een heleboel kinderen zich niet goed genoeg. Zaterdag kwam het dochtertje van Santana, onze hulp, hier spelen, Bonita. Het meisje is zeven jaar oud. Toen ik tegen Santana zei dat ze heel goed kan tekenen vertelde ze trots dat het meisje de beste score had met het tekententamen. Dus ook daar worden die kleine kinderen al op afgerekend.
De stof die de kinderen moeten doorploegen is niet erg uitdagend. Ze zijn met name druk met het uit het hoofd leren van onzinnige feitjes. Ik denk niet dat ze hier de Nederlandse discussie over de Citotoets zullen begrijpen.

zondag, maart 23, 2008

vrijdag, maart 21, 2008

Holi


Zondag is het Pasen, ook hier, maar eerst vieren de Hindoes morgen Holi. Dat is het feest van de kleuren waarmee het begin van de lente wordt gevierd. Na Diwali is Holi het belangrijkste feest voor de Hindoes. Het verhaal gaat dat een belangrijk mythologisch Hindoe figuur, Krishna, verf op het gezicht van Radha smeerde omdat zij een lichtere huid had dan hij. Hiermee is de traditie onstaan om elkaar tijdens Holi met gekleurde poeder in te smeren. Het gaat er soms wild aan toe. De campagne 'Je bent een rund als je met vuurwerk stunt' kan hier in aangepaste versie worden vertoond: 'Je bent een rund als je met een waterballon stunt". Gisteren is een 22-jarige jongen aan een oog blind geworden nadat hij was geraakt door een waterballon met gekleurd poeder. Blijkbaar komt dit nogal vaak voor met Holi en in de krant staan dan ook allemaal goedbedoelde adviezen om ongelukken te voorkomen zoals: gooi geen waterballonen van grote hoogte. Morgen wil ik met Marcel in de stad gaan kijken, met duikbrillen op.

donderdag, maart 20, 2008

Cursus Hindi

Het ziet er naar uit dat we toch ons contract gaan uitzitten in Mumbai. De duur van ons verblijf hier was toch een beetje onzeker geworden na de overname door RBS. Om dit te vieren ben ik enthousiast begonnen aan een cursus Hindi. Ik moet nu namelijk tot mijn grote schaamte bekennen dat ik na 1,5 jaar nog nauwelijks een woord Hindi spreek. 'Namastee' (goedendag) wil nog net maar verder kom ik eigelijk niet.

Een cursus kun je het trouwens niet echt noemen. Ik heb de CD 'Teach yourself Hindi' op mijn iPod gezet. Op de cd-hoes staat: 'progress quickly beyond the basics'. Nu blijf ik al een week lang steken bij de dialoog uit de allereerste les, 'I am Pratap'. De beloofde snelle progressie valt dus een beetje tegen. Ik hoop dat als we hier over anderhalf jaar weggaan ik toch iets meer heb geleerd.

zaterdag, maart 15, 2008

Richard Gere mag het land weer in

'Zoen-aanklacht' Richard Gere opgeschort

NEW DELHI - Het hooggerechtshof van India heeft vrijdag een arrestatiebevel tegen acteur Richard Gere op de lange baan geschoven.

De Amerikaan kuste verleden jaar Bollywood-actrice Shilpa Shetty publiekelijk uitbundig op haar wang. In India geldt dat als 'obsceen gedrag'.

Een advocaat diende een aanklacht in tegen het duo, waarop een rechter het arrestatiebevel uitvaardigde. Doordat dat document nu even op de plank belandt kan Gere volgende week op bezoek gaan bij de Dalai Lama. Deze verbannen spirituele leider woont tegenwoordig in het noorden van India nadat hij Tibet ontvluchtte. (ANP)

Obsceen gedrag is hier dus uit den bozen. Je ziet ook geen sex in Bollywood films. Wel staat er in iedere film wel iemand een paar minuten lang in de regen te dansen. De mannen het liefst met ontbloot bovenlijf. Deze regendans symboliseert sexuele handelingen. Je ziet het dus niet maar het is er wel.

donderdag, maart 13, 2008

Encounters

Zo nu en dan lees je in de krant over 'encounters'. Vandaag ook weer want gisteren zijn twee van terrorisme verdachte personen tijdens een 'encounter' met de politie gedood. Ofwel, deze personen zijn door een speciaal onderdeel van de politie met opzet doodgeschoten. Uhhhhh. Mag dat zo maar? In dit land wel. De afgelopen 10 jaar zijn er in Mumbai meer dan 800 mensen via 'encounters' gedood. De politie beseft dat het eigelijk niet kan en iemand heeft nu voorgesteld dat de incidenten voortaan officieel onderzocht moeten worden door de 'Criminal Investigation Department' (CID). Dit zou de 'encounter specialists' ervan weerhouden om zomaar mensen dood te schieten. Goeie actie van de politie. Het lijkt me een stuk effectiever dan de criminelen te arresteren en voor het gerecht te brengen. Daar ben je zoveel tijd mee kwijt.

Kortom, vrouwe Justitia heeft hier nog wel wat werk te doen. Of, wat dachten we van een nieuwe serie: CSI Mumbai?

woensdag, maart 12, 2008

Afscheid nemen

Onderdeel van het expatleven is dat je constant afscheid moet nemen van mensen. Dit zijn foto's van het afscheidsfeestje van afgelopen middag van de kinderen van Pauline en Geert. Een Nederlands gezin met 4 (!) kinderen die naar Jakarta gaan verhuizen. Jammer voor Sebastiaan want die is toch wel heel erg close met Elisa. Hand in hand lopen met haar is toch het mooiste wat er is! Julia zit in dezelfde klas als Juliette (populaire naam) maar als je twee bent is de vriendschap nog niet zo hecht.


 

 

 

 
Posted by Picasa

maandag, maart 10, 2008

Straatkinderen

Vandaag heb ik een andere kant van India van dichtbij gezien, namelijk die van de straatkinderen. Als je ze op de stoep ziet zitten of op straat ziet lopen, is dat een ding. Dan kun je ze nog makkelijk negeren en denken "dat hoort er hier gewoon bij" en vervolgens de andere kant opkijken. Vanmiddag was er echter geen ontkomen aan en werd ik van dichtbij geconfronteerd met de kinderen tijdens een bezoek aan een straatkinderen-project via Atma Mumbai. En, wonder boven wonder, het zijn gewone kinderen. Ze vinden hetzelfde leuk als Sebastiaan en Julia met het grote verschil dat zij helemaal niets hebben en vannacht gewoon weer op straat slapen.

Via het project krijgen circa 15 kinderen twee keer per week twee uur onderwijs en een maaltijd. Dat is alles. De ruimte die ze gebruiken is van de kerk. Overdag is het een school voor gehandicapte kinderen met veel trapjes en de leslokalen zijn boven. Moet je dat vergelijken met de faciliteiten op de gemiddelde Nederlandse mythylschool. Zoek de verschillen. Wat ik nog het ergste vind is dat ze zelfs via zo'n project (ondersteund door de kerk) zo weinig kunnen doen. Ze krijgen minimale fondsen binnen (net genoeg om een part time kok voor te betalen en eten) en vrijwilligers zijn blijkbaar moeilijk te vinden. Ik heb voor een paar kinderen de sommen nagekeken die ze daar leren te maken. Daar waren ze nog verrassend goed in!

De vraag is natuurlijk: wat schieten deze kinderen hiermee op? Blijkbaar mogen de meeste kinderen niet naar school omdat ze geen geboorte-akte hebben. Zonder scholing hebben ze eigelijk geen toekomst ondanks datgene wat ze leren via het project. Voor mij was het een ‘eyeopener’ om te zien hoe echt deze kinderen zijn. Ik denk dat ik nu moeilijker de andere kant op kan kijken als ik ze op straat zie zitten.