Het is heet in Mumbai!

Normaal wordt het in mei pas erg heet in de stad maar nu loopt iedereen begin april al peentjes te zweten. Gisteren en vandaag was het hier veertig graden. Dat beloofd nog wat voor mei! 

Typisch mumbai!

In onze buurt zouden 25 dagen lang werkzaamheden plaatsvinden op Peddar Road. Dat is de weg die achter ons huis langsloopt. Daar ligt een 84 jaar oude pijpleiding die nodig vervangen moet worden omdat hij aan alle kanten lekt en er gevaar is dat het wegdek het gaat begeven. Peddar Road is een van de belangrijkste wegen om naar Zuid Mumbai te komen. De 'specialisten' hadden daarom een ingenieus verkeerscirculatieplan bedacht dat het verkeer in goede banen zou moeten leiden. Niet dus. 

Op zondag zijn de werkzaamheden begonnen en maandagochtend was het meteen chaos op de weg. Omdat Peddar Road deels werd afgesloten moest al het verkeer langs onze straat. De VIP's die in Malabar Hill wonen zijn toen gaan klagen bij de 'Chief Minister' die vervolgens de werkzaamheden meteen stil heeft laten leggen tot 1 mei. Uhhhh. Mis ik iets?  

In Mumbai zijn er te veel auto's (en straks ook nog de Nano), te weinig wegen en is er beperkt openbaar vervoer. Ook de opzet van de stad helpt niet erg. Miljoenen mensen reizen iedere dag heen en weer naar het zuiden van de stad omdat ze daar werken. Het overgrote deel van de mensen reist per trein. Omdat reizen met de trein in de Mumbai spits bepaald geen pretje is  (stop met klagen over de NS, dat is vijf sterren vervoer vergeleken met de treinen hier) nemen veel mensen de auto. Daardoor heb je s'ochtends en s'avonds mega-verkeersopstoppingen. De stad loopt in het zuiden uit in een schiereiland met maar een paar toegangswegen. In het zuiden van de stad zijn ook de overheidsgebouwen. Dat betekent dat de VIP's die aankomen op het vliegveld (en daar zijn er veel van!) ook allemaal door die verkeerschaos moeten. 

Marcel had vooruitlopend op de verkeerschaos zijn fiets al uit de garage gehaald. Dan zou hij op de fiets naar het werk kunnen. Ha, ha. De fiets kan nu weer terug. 

Lees ook het artikel in Times of India en de Mumbai Mirror.  

Happy Gudi Padwa!

Vandaag is een vrije dag. Zoals vaak het geval is, heb ik geen flauw benul wat er wordt gevierd omdat er zoveel Indiase feestdagen zijn van de verschillende religies. Ik ben daarom het internet maar even opgegaan. Vandaag is het blijkbaar Gudi Padwa. Dat is het Hindu nieuwjaar. Het wordt gevierd op de eerste dag van de Chaitra maand en dat is de eerste maand van de Marahti kalender. Het Indiase financiele jaar begint ook op 1 april en niet op 1 januari zoals in het westen. Dit geldt ook voor de belastingaangifte. 

Op Gudi Padwa is het de gewoonte om je huis schoon te maken. Je kunt dit vergelijken met de Nederlandse voorjaarsschoonmaak. In de Mumbai Mirror staat vandaag een lijstje met schoonmaaktips onder het kopje: 'a quick clean-up for Gudi Padwa'. De eerste tip is 'gather help'. Dat vind ik een opmerkelijk advies in een land waar de gemiddelde huizenbezitter niet zelf de vloer gaat staan schrobben. Mijn 'helper' is nu druk bezig met deze klus en mijn huis zal vandaag weer lekker schoon zijn.

Op Gudi Padwa zetten mensen rechts bij de voordeur van hun huis een Gudi, ofwel Brahma's vlag, zoals op het plaatje hiernaast. Hier zit ook weer een heel verhaal aan vast. Volgens de legende symboliseert de vlag de kroning van Rama na terugkeer uit ballingschap. Dit plaatje heb ik van het internet. Ik ga zo de deur uit en ik zal kijken of je dit soort 'vlaggen' in de stad ziet. Anders laat ik Julia en Sebastiaan iets moois maken. 

 

Ouders op bezoek

Ik heb al een paar dagen geen berichtjes meer op de blog gezet. De reden was dat mijn ouders hier op bezoek waren. Erg leuk omdat ze nu met eigen ogen hebben kunnen zien hoe wij hier wonen. De vergelijking tussen Bombay en Laren, NH is een interessante! 

Praatjesmakers

Sebastiaan praat er altijd vrolijk op los in zijn eigen mix van Engels en Nederlands. Hier zijn wat voorbeelden van wat hij zoal zegt op een dag met de juiste vertaling ernaast.

• 'Bananenpeeltje' = bananenschil
  
• 'Dan slippen ze en krijg je geen pijn' = dan glij je uit en krijg je geen pijn
  
• 'Kun je dit opstrooien voor een mooi designtje op een paper?' = kun je dit erop doen voor een mooi ontwerp op papier?
  
• 'Ik ga weer spinnen in het midden van de kamer' = ik ga weer rondjes draaien in het midden van de kamer
  
• 'Dan kun je wat glue opzetten op mijn mond zodat ik niets kan zeggen tegen de zwemleraar' = dan kun je mijn mond met lijm insmeren zodat ik mijn mond hou tijdens zwemles
  
• 'Wie heb je nog meer gemet?' = wie heb je nog meer ontmoet?
  
• 'Can I have a boterhem?' = mag ik een boterham? 
  
• 'Usha, can you get that for me from the kest?' = Usha, kun je dat uit de kast pakken voor mij?  

En deze is van vanochtend: 'Mam, hoe zeg je 'yesterday' in het Engels?'

Een oase van rust

Vandaag hadden we wederom een mooie dag op de Breach Candy Club, een oase van rust met uitzicht op zee in megastad Mumbai.

Goa revisited

Na onze vakantie naar Goa 2,5 jaar geleden hebben we het afgelopen weekend wederom het vliegtuig gepakt naar dit Indiase 'strandparadijs'. Na onze ervaringen van de vorige keer kozen we ditmaal voor een meer Europees hotel in de buurt van Calangute, Presa di Goa. Een prima hotel met een lekker zwembad voor Julia en Sebastiaan.

Het hotel ligt in noord Goa bij de drukke stranden van Calangute en Baga. Het strand is vol met Engelsen die om 8 uur s'ochtends hun eerste bier bestellen en topless gaan liggen zonnen. Dat vind ik dus echt shokking in een land als India! Wij hebben ons prima vermaakt met onze kleren aan. Zie onder andere dit filmpje van zwemmen met olifant ofwel de 'Indian carwash'. Volgens mij vond de olifant deze behandeling helemaal niet vervelend.

India's next top model

In Mumbai zijn blonde fotomodellen erg gewild. Dit is Julia als model tijdens een fotoshoot voor een internationaal Indiaas kledingmerk. Omdat ze de kleding ook buiten India willen verkopen, zetten ze het liefst westerse kinderen op de foto.

Toen ik de fotograaf "Julia darling, give me a pose" hoorde zeggen, dacht ik echt even dat we in een aflevering van India's next top model voor peuters waren beland. Julia haar "poses" bestonden meestal uit het uitsteken van haar tong of hinkelen en rondjes draaien. Verder weigerde ze pertinent om met accesoires als tasjes en sjaaltjes rond te lopen.

Het eerste deel van de dag verliep soepel met mooie roze jurkjes. Het tweede deel werd al snel minder, zeker toen bleek dat ze zwarte kleren aan moest. Een broek nog wel en dat is voor jongens! Uiteindelijk kon de diva na het poseren in meer dan 10(!) verschillende outfits naar huis. Moe maar voldaan.

De Slumdog Millionaire rage

De ophef over de film blijft niet zonder gevolgen. Het grappigste wat ik heb gelezen is dat een projectontwikkelaar van plan is om van een klein deel van de sloppenwijk Dharavi een soort openlucht-museum te maken. Komt dat zien! Daar zie je straks allemaal blije slum-bewoners die vriendelijk lachen naar alle bezoekers. Zeg maar een Disney park in de slum.

Net las ik ook via de Mumbai Expat Yahoo group het bericht dat de producer van Oprah Winfrey aan iemand heeft gevraagd naar liefdadigheidsorganisaties voor vrouwen in Dharavi. Dat zal een mooie show worden. Oprah die door de sloppen loopt met tranen in haar ogen.

Gelukkig weten ook de slum kinderen zelf te profiteren van de grote Slumdog rage. Bedelende kinderen hebben de liedjes van Slumdog Millionaire uit hun hoofd geleerd en door dat te zingen krijgen ze veel meer geld van mensen. Jai Ho!

Wandelend reclamebord in Mumbai

Vandaag zag ik dit reclamebord onderweg naar een grote Bulberry uitverkoop in het Four Seasons. Het is in deze stad goedkoper om een jongen de hele dag in de hitte met dit bord rond te laten lopen dan om het ergens langs de weg op te hangen. Ik schat dat deze jongen voor deze slavenarbeid iets van Rs200 krijgt. Dat is omgerekend iets minder dan 4 Euro.

In het Four Seasons belandden we in een meute met graaiende 'well to do' dames en heren die voor 'weinig' dure merkkleding kochten. De prijs per kledingstuk bedroeg, na de korting, nog altijd gemiddeld meer dan 1 maandsalaris voor >80% van de Indiers.

En de Oscars gaan naar....

Slumdog Millionaire!!

Terwijl er eerst veel kritiek was op de film in India (zie ook blog van 27 januari), zijn de Indiers nu plots trots op 'hun' film. Ze noemen het een mijlpaal voor het land. Het zou echt een mijlpaal zijn als de problemen die in de film aan bod komen, serieus aangepakt worden.

De slumtour in Dharavi is erg populair geworden dankzij de film. De discussie over aapjes kijken en krottenwijk toerisme zal wel weer oplaaien. Lees ook het artikel Krottenwijktoerisme: de nieuwe trend in India? inclusief mijn reactie daarop.

Lees meer in
- de Times of India.
- de Hindustan Times
- de Mumbai Mirror

En dit is het winnende liedje:

Best adapted expat

Dit zijn twee filmpje over het expat leven in India. Ze zijn gemaakt door een collega blogger uit Pune, Janatoon. Kijk en geniet. De sterkte van de filmpjes zit hem vooral in de herkenbare details. Hoe goed zijn wij geintegreerd? Ik denk dat we er ergens tussen in zitten. Ik zie Marcel nog niet met de Rangoli in de weer.

'You are doing like a robot'

Indiers kunnen erg bot overkomen. Op ons komt dat vaak nogal intimiderend over. Na een paar jaar India wen je er gelukkig aan. Ik moet toegeven dat ik deze Indiaase gespreksstijl soms ook toe pas als ik iets gedaan wil krijgen.

Wil je weten hoe het klinkt? Dit is wat een man naast mij aan het tafeltje in een restaurantje riep door zijn telefoon:


Gesprek 1: luid geschreeuw in de telefoon in Hindi. Compleet onduidelijk waar het over gaat.. 


(Hij gaat nu over op (Hindi) Engels)

Gesprek 2: ‘You are doing like a robot, you are not thinking, then I can do it myself. Hello, hello. You are not thinking. You are not understanding the theme and how it should flow. Hello, hello. OK. Please think things through. OK.

(vervolgens wordt gesprek afgebroken zonder gedag te zeggen... Waarom zou je ook?)

Gesprek 3: ‘fine, fine, fine’.

(Gesprek is klaar)

Gesprek 4: .......

(Mmmm. Niemand neemt op. Nog een keertje proberen. Hij zit nu verdwaast voor zich uit te kijken).

Gesprek 5: ‘How did the meeting go? let me call you back, just hold’.

Gesprek 6: ‘Nobody has come. no but you have not done the filing no. Send me a mail. I need a mail from you. But when? I’ve been asking it from yesterday. You told me by yesterday evening I would get it no. Everytime you tell me this. (geschreeuw in Hindi). If it is not clear you should go to your boss. What has happened to that. I can’t work like this with you. Who is that boss of yours?’

Gesprek 7: ‘you have not been practical about this. He has not talked about the rules and regulations. That’s the way it is’.

Hierna hield ik het maar voor gezien. De man zijn eten werd gebracht en hij ging luid smakkend door met zijn telefoontjes.

Laat je lekker door een man in de watten leggen


In Mumbai kun je je zalig in de watten laten leggen bij een van de vele schoonheidssalons. Gisteren ben ik weer geweest voor een manicure en pedicure. Iets waar ik nog altijd niet aan kan wennen, zijn de mannen in de salon. In India doen mannen namelijk de pedicure en manicure behandelingen. Althans dit is het geval in de salon waar ik heen ga, Rudra Spa.

Je zit in een luie stoel met een man op een krukje aan je voeten die je teennagels zit te lakken. Tegelijkertijd masseert een andere man je handen en vijlt je nagels. Je voelt je net Cleopatra.

Het zijn jonge mannen van ergens in de twintig. Het zijn zeker geen mietjes. Mijn pedicure-man bijvoorbeeld was breedgeschouderd en hij staat duidelijk iedere dag in de sportschool. Ook had hij een stoere Armani riem om. Tijdens de behandeling kijk ik altijd maar een beetje vaag om mij heen. Ik vind het te genant om ze in de ogen te kijken. Volgens mij is het allemaal heel onschuldig. Alhoewel, ik vraag me nu wel af hoe die jongen aan die Armani riem komt ...

VIP spotting in Breach Candy

Ik heb hem zelf niet gezien maar de aanwezigheid van een groot aantal tv ploegen buiten bij het hek van het Breach Candy Hospital zegt genoeg: Shahrukh Khan is er opgenomen voor een behandeling aan zijn schouder. Shahrukh Khan (SRK of, nog beter, King Khan voor ingewijden) is op het moment de grootste acteur van Bollywood. Veel Indiers aanbidden hem als een god. Als hij last heeft van zijn schouder en hij moet geopereerd worden, dan is dat groot nieuws. Op de foto zie je nog net een tv wagen met een schotelantenne erop. Er staan iets van zeven van die wagens voor het ziekenhuis en een hele batterij aan fotografen. Misschien dat ik vanmiddag maar even een bezoekje moet brengen aan mijn huisarts die ook in het ziekenhuis zit vanwege 'slaapproblemen'. Dan kan ik misschien met eigen ogen het godswonder SRK aanschouwen. Marcel zat trouwens laatst bij hem in het vliegtuig. Volgens hem is het maar een klein mannetje. Het schouderklopje van Marcel, was blijkbaar toch net iets te hard aangekomen.

Lees ook
SRK to undergo shoulder surgery
SRK to undergo shoulder surgery on February 16
Shah Rukh's shoulder surgery on Monday

Valentijnsdag in Mumbai: liefde & oorlog

De kop vandaag op de Mumbai Mirror luidt: ‘city gets ready for love & war (stad bereid zich voor op liefde en oorlog). De verloven van alle agenten zijn ingetrokken en er is zelfs versterking van buiten de stad aangetrokken.

Mijn hemel! Wat is er aan de hand? Niet veel. Het is valentijnsdag vandaag. Je weet wel, de dag van de rode rozen en kaartjes met hartjes erop. Conservatieve hindoes van de Shiv Sena partij zijn bang dat stelletjes in het openbaar onbetamelijk niet-hindi gedrag gaan vertonen. Knokploegen van de partij lopen vandaag door de stad en dat leidt meestal tot relletjes. De Shiv Sena is een partij van onnozele zielen (de baas roept iets en de horde rent er achteraan) maar door hun tactiek van chantage en relletjes schoppen, krijgen ze toch veel gedaan.

De Shiv Sena partij is dezelfde partij die wil dat alle winkels naamborden in Marathi (de lokale taal van de provincie waar Mumbai deel van uitmaakt) op de gevel plaatsen. Vorige week waren ze bij de boekwinkel Crosswords binnengegaan om te eisen dat de winkel Marathi boeken gaat verkopen. Daar werkt Crosswords braaf aan mee want anders liggen daar volgende week de ramen in duigen en dat willen ze toch ook niet.

Wordt vervolgd...

Typisch India!!

Een kleine greep uit het nieuws van vandaag... 

Vandaag staat op de voorpagina van de Mumbai Mirror het verhaal over een senior manager bij de Indiase spoorwegen die van zijn medewerkers eist dat ze voor zijn 11 buffels zorgen. Hij wil ook dat ze ze iedere melken en de melk vervolgens voor hem op de markt verkopen. De medewerkers hebben er genoeg van en zijn een handtekeningenactie tegen hem begonnen. Ze willen dat de manager overgeplaatst wordt. De manager doet uiteraard of zijn neus bloed. Lees verder.

Een ander stukje gaat over een nieuw drankje dat een conversatieve Hindoe partij op de markt wil brengen. Het is een drankje gemaakt op basis van koeien-urine. Lees verder. Het nieuwe drankje heet 'gau jal' ofwel 'koeien-water'. 

Iets anders opmerkelijks wat ik vandaag hoorde, is dat ze in India twee schalen hebben om de groei van kinderen bij te houden. Een voor de 'affluent Indian children' (zeg maar de kinderen van de rijkere Indiers) en een voor de 'non affluent children'. Door met twee maten te meten, kun je als overheid altijd zeggen dat Indiase kinderen geen groeiproblemen hebben en allemaal netjes op de groeicurve zitten. Lange leve India. 

Zwemmen in Breach Candy

Het grote zwembad van de Breach Candy Club is voor onderhoudswerkzaamheden ruim een maand gesloten geweest. Het werk is nu klaar en we kunnen binnenkort weer zwemmen. Althans... Het zwembad is gevuld met water dat rechtstreeks uit de zee komt en daar kun je absoluut niet in zwemmen. Ze zijn nu druk bezig om het water schoon te krijgen. Dat is een hele klus. Degene die als eerste een duik durft te nemen, krijgt van mij een prijs voor getoonde moed.

Het mysterie van Kemps Corner

Al maandenlang zit er voor dit gebouw bij Kemps Corner een legertje aan Indiaase beveiligingsmannen. Meestal gaat het om 6 tot 10 man. Op de foto zijn er 4 te zien. Het is volstrekt onduidelijk waarom ze daar zitten. Er staat een rijtje met plastic stoeltjes en daar zitten ze op. De mannen zitten de hele dag een beetje met elkaar te kletsen. Het pand is volledig afgeschermd met golfplaten. Dat is eigelijk al afdoende om ongewilde bezoekers buiten te houden zou je denken. Elke keer als ik er langskom, vraag ik mij af waarom die mannen daar zitten. Waarschijnlijk weten ze het zelf ook niet.

Expat in India: welke crisis?

Op het vliegveld van Dubai laten expats dure auto’s achter en ontvluchten het land. Zo konden we deze week lezen op het internet. De expats in India staan er gelukkig beter voor dan hun Dubai collega’s. De gemiddelde expat rijdt hier dan ook rond in een eenvoudige Opel Innova in plaats van een BMW of een andere dure auto. Dat maakt al een hoop verschil.

Eigelijk merken we er hier niet zoveel van de crisis. Hier zie je op straat geen borden met 'huis te koop'. Als je de krant openslaat is het natuurlijk een ander verhaal. Van al het - internationale - crisisnieuws wordt je niet blij. Ook in India vallen ontslagen en is de beurs naar beneden gegaan maar in veel mindere mate dan in het westen. De Indiaase economie groeit nog gewoon en het lijkt erop dat het land redelijk ongeschonden uit de strijd gaat komen.

Een paar expatgezinnen zijn inmiddels vertrokken omdat het bedrijf het contract heeft beeindigd maar die zijn op een hand te tellen. Ik heb ook de indruk dat er minder nieuwe gezinnen bijkomen. Voor veel mensen is het onzeker wat de volgende stap zal zijn. De hoofdkantoren in de thuislanden hebben wel wat beters te doen dan carriereplanning voor de mensen die ver weg in het buitenland zitten. Dat geldt ook voor ons. We horen nu waarschijnlijk eind maart wat we hierna gaan doen. Althans, als we geluk hebben. Een van de opties is om nog een jaar langer in India te blijven. Dat is verreweg de meest comfortable optie omdat we niet weten wat ons te wachten staat buiten India. Het is echter maar de vraag of het ook de beste keuze is. Een nieuwe uitdaging is ook leuk.