vrijdag, juli 18, 2008

Julia's verjaardag in Nederland

Vandaag hebben we op on-Indiaase wijze de verjaardag gevierd van Julia. We hebben vanochtend zelf de kamer versierd met ballonnen en slingers. De 10 ballonnen (in plaats van de gebruikelijke 300 in Mumbai) hebben we zelf opgeblazen en na afloop hebben we de meeste troep zelf opgeruimd. De overgebleven troep ga ik morgen te lijf. Daar moet ik eerst nog wat moed voor verzamelen. Julia vermaakte zich overigens prima ondanks de afwezigheid van de gebruikelijke Indiaase kermis.

Hieronder staan een paar foto's van de drie-jarige job (met dank aan www.slide.com). Helemaal onderaan staat een foto genomen op Julia's 2e verjaardag vorig jaar in een park in Freemantle, Australie. Zie ook de post van 18 juli 2007. Wat is ze toch veel veranderd in een jaar tijd!



De 2e verjaardag van Julia in Freemantle, Australie.

dinsdag, juli 08, 2008

De Nederlandse regentijd

We zitten twee maanden in Nederland met als doel om de regen in Mumbai te ontvluchten. Daar regent het bijna continu tot minstens eind augustus. In Nederland kun je niet van een regentijd spreken maar vandaag heeft het er toch heel veel van weg. Telkens kijk ik hoopvol op Buienradar.nl. Daar zie ik de regenbuien langzaam naar het oosten toe wegtrekken. Als ik vervolgens uit het raam kijk zie ik dat de lucht nog even grijs is en dat de regen met bakken uit de lucht blijft vallen. Volgens mij wordt Buienradar.nl gesponsord door onder meer pretparken die iedereen naar buiten willen lokken ondanks de regen. Helaas ben ik door mijn arsenaal kinderactiviteiten heen. Vanochtend heb ik achtereenvolgend een trein gemaakt, boekjes voorgelezen, gekleid, liedjes gezongen en domino gespeeld. Deze supermama heeft er nu even de energie niet meer voor en wil alleen maar rust! Tegen mijn principes in (het is immers midden op de dag) heb ik Sebastiaan voor de tv gezet. Julia ligt goddank even in bed. Zometeen maar weer even Buienradar.nl checken..

maandag, juli 07, 2008

Opvoeden

De manier van opvoeden in India en Nederland verschillen nogal van elkaar. Dit werd vanavond weer eens duidelijk tot Sebastiaan zijn grote verdriet. Vlak voor het naar bed gaan was hij nogal brutaal en daarom besloot ik hem zonder voor te lezen naar bed te sturen. Hier was hij het totaal niet mee eens en hij zette het daarom op een krijsen. Op rustige wijze heb ik hem -tig keer in bed terug gelegd (met dank aan De Nanny waarvan ik afgelopen week weer een aflevering van heb gezien). Uiteindelijk gaf hij het op en is hij gaan slapen. Jippie, het is gelukt! Mijn aanpak hier is totaal anders dan in India. Hier ben ik voor mijn gevoel nogal streng en dat moet ook wel omdat je alleen bent. In Mumbai kan ik altijd terugvallen op Usha, onze live-in nanny, die op een stoeltje naast zijn bed gaat zitten en zijn hand vasthoudt als hij gaat slapen en wij een avondje weg zijn. Hij krijgt -bijna-alles van haar gedaan. Voor hem moet mijn strenge Nederlandse aanpak heel verwarrend zijn. In Mumbai word ik ook wel eens boos maar dat is toch anders dan hier. Als de kinderen erg vervelend zijn, laat ik het vaak aan Usha over om ze weer in het gareel te brengen en ga ik gewoon wat anders doen. Dit doet zij uiteraard op Indiaase (lees = niet strenge) wijze. Het is duidelijk dat Usha en Santana (onze andere hulp) niet geloven in onze strenge aanpak. Ik vertel ze wel elke keer om strenger te zijn maar dat kunnen ze gewoon niet. Dan gaan ze Sebastiaan bijvoorbeeld lief vragen of hij in de hoek wil staan. Ik weet zeker dat ik als we terug zijn minstens een week de discipline erin probeer te houden. Daarna zijn we waarschijnlijk weer gewoon terug bij af met een hele blije Sebastiaan en Julia.

PS: dat van het stoeltje en Usha die s'avonds Sebastiaan zijn hand vasthoudt keuren wij ook niet goed en we zeggen daar echt wel wat van.

zaterdag, juli 05, 2008

Hoe vertel ik het...

We zitten nu in Laren in het huis van mijn zus. De kinderboerderij is hier maar vijf minuten lopen vandaan. Sebastiaan vindt het er helemaal fantastisch en rijdt er als een bezetene rond op de speelgoed-tractor en aait alle dieren.

Ik kijk nu al op tegen het moment dat we hem half augustus moeten vertellen dat weer terug gaan naar Mumbai. Dan zal hij de Nederlandse vrijheid weer voor een heel jaar moeten missen. In Mumbai bestaat zijn leventje voornamelijk uit: (1) de school, (2), de club met zwembad en(3) bijna wekelijks verjaardagspartijtje met een heleboel toeters en bellen.

Activiteiten voor kinderen zijn op een hand te tellen. Fietsen in het park mag, maar alleen tussen 9 en 11 uur s'ochtends. De dierentuin van Mumbai heeft een heleboel slecht onderhouden kooien en maar een paar dieren. Als je goed kijkt, zie je de twee olifanten met een ketting aan de poot in hun hok staan. Heel zielig. Het toppunt van vermaak is het grote klimtoestel met ballenbak op de bovenste etage van een groot warenhuis vlak naast een extreem lawaaige speelhal met keiharde muziek. We zijn immers in India en daar moet het volume altijd op de maximale stand staan.

Ik hou mijzelf maar voor dat kinderen van 4,5 en bijna 3 niet veel nodig hebben. De dierentuin die wij als een lachterje ervaren en waar wij met gekromde tenen rond lopen vanwege het dierenleed, vinden zij helemaal prachtig. Je maakt ze ook helemaal blij met een bezoekje aan het warenhuis en de speeltuin boven. Het liefst zouden ze daar iedere week heen gaan. Kortom, heel veel zorgen hoef ik mij nu nog niet te maken. Ik denk wel dat het moeilijker zal zijn als ze zich meer bewust gaan worden van alle verschillen tussen Nederland en Mumbai. Dan komen we niet meer weg met een uitje aan de befaamde Mumbai Zoo.

vrijdag, juli 04, 2008

Grote smurf met wol op de kin


Nu we in Nederland zijn, valt pas echt op dat Sebastiaan zichzelf een verengelste versie van het Nederlands eigen heeft gemaakt. Vooral met de werkwoorden en de vervoegingen daarvan heeft hij moeite. Het lijkt alsof hij woorden en vervoegingen vanuit het Engels naar het Nederlands vertaald. Zo krijg je bijvoorbeeld 'ik ben honger' (I am hungry). Als hij een Nederlands woord niet kent, maakt hij er iets moois van. Zo noemt hij de grote smurf bijvoorbeeld 'een mannetje met wol onder zijn kin'. Verder blijft hij bepaalde woorden stug in het Engels zeggen. Zoals bijvoorbeeld 'sticken' in plaats van 'plakken'. Hij maakt er gewoon een Nederlandse versie van. Ik blijf stug boeken in het Nederlands voorlezen in de hoop dat hij ooit een Nederlands taalwonder wordt. Verder moet hij van mij natuurlijk iedere ochtend naar de grote smurf kijken op KRO's kinder-tv.

donderdag, juli 03, 2008

Fietsen in Nederland

 
Sebastiaan helemaal blij op zijn fiets.
Posted by Picasa

donderdag, juni 19, 2008

Nederland

Nederland in de zomer is prima. Sinds gisteren ben ik de trotse bezitster van een wagentje voor achter de fiets en de kinderen vinden dat erg leuk. Rondrijden behalve dan met de auto doen ze niet in Mumbai. Ook rijden ze daar niet buiten op fietsjes, of kunnen ze zo maar op straat lopen. Vandaag staat een bezoekje aan de bibliotheek (hebben we niet in Mumbai) en de kinderboederij (hebben we ook niet) op het programma. Als je hier bent, realiseer je je weer hoe SUPER onvriendelijk Mumbai is voor kinderen. Waar ik zelf niet aan kan wennen is de stilte op straat. Als je overdag door de buurt loopt, kun je een kanon afschieten. Heel bizar.

zondag, juni 15, 2008

Naar Nederland!

Vanavond vertrekken we voor twee (!) maanden naar Nederland. De school in Mumbai is gesloten en het regent. In Nederland is het mooi weer (zomer!) en we gaan Europees kampioen voetbal worden. Genoeg reden dus om het vliegtuig te pakken. Marcel moet deze periode uiteraard werken. Hij is wel heel veel op stap in de regio dus Mumbai zal het de meeste tijd ook zonder hem moeten doen. Ik zal ook in Nederland proberen om een paar keer een berichtje op de blog te zetten. Dus wanhoop niet. Half augustus zijn we weer terug in India.

zaterdag, juni 14, 2008

Sexrubriek Mumbai Mirror

Onder Expats is de Mumbai Mirror erg populair. Deze krant in tabloid formaat staat vol met smeuig Bollywood nieuws. Ze zijn ook in een gezonde mate kritisch op de overheid en schrijven regelmatig over misstanden in de stad. Zoals nu bijvoorbeeld over de slechte voorbereiding van de gemeente op de monsoen. Het meest populaire stuk is echter de sexrubriek. Op school krijgen kinderen geen sexuele voorlichtig gegeven en thuis komt het onderwerp vaak ook niet ter sprake. Het gevolg is dat er massa's jongeren (en ouderen) zijn die totaal geen benul hebben van sex en dit leidt tot hilarische vragen. De vraag van vandaag luidt bijvoorbeeld:

Ik ben 35 jaar oud. Toen ik sex had met mijn vrouw kwam er sperma op een handdoek terecht. Die handdoek bleef twee dagen liggen. Daarna is de handdoek in de wasmachine gestopt samen met wasgoed van andere familieleden waarmee ik in hetzelfde huis woon. Bestaat er een kans dat iemand in mijn familie zwanger is geworden omdat hun ondergoed samen met de handdoek is gewassen?

Het antwoord van sex-expert, Dr. Mahinder Watsa, luidt dat er geen reden is tot paniek. Gelukkig maar.

Quatre - Un

Vanmiddag hebben we het eindejaarsfeestje van Julia op de Franse school. Voor de gelegenheid hebben we Sebastiaan twee Franse woordjes geleerd: quatre - un. De kinderen worden geacht om in het wit te komen. Misschien dat ik er voor Julia toch een oranje tintje aan geef. LOL.

woensdag, juni 11, 2008

Indiase take away


Je kunt natuurlijk de Domino Pizza 'hunger line' - ja, je leest het goed. Zo noemen ze dat bij Domino Pizza - bellen voor take away maar Indiaas eten is natuurlijk veel lekkerder. Dit krijg je op je bord als je bij Cafe Noorani (een bekend Indiaas restaurant) chicken tikka, paneer palak (een soort ricotta-kaas met spinazie), raita en naan besteld. Lekker maar wel een beetje heet door de paneer palak.

Expatkinderen


Expatkinderen hebben het over het algemeen goed voor elkaar met veel aandacht thuis, een mooi huis, leuke vakanties en goeie scholen. Er kleven echter ook nadelen aan dit leventje. Een belangrijk nadeel is dat je vaak afscheid moet nemen van vriendjes op school. Dit is een foto van het afscheid op de Duitse school afgelopen dinsdag. De kinderen op de foto vertrekken deze monsoen allemaal uit Mumbai. Een paar gaan terug naar het land waar ze vandaan komen. Andere kinderen verhuizen naar een nieuw land. Daar zullen ze naar een nieuwe school gaan en nieuwe vrienden moeten maken. Tot ze daar over een paar jaar ook weer vertrekken en dan begint het hele verhaal weer van vooraf aan.

Julia ziet ze vliegen


Ook voor Julia is het hoogtijd dat ze weer even naar Nederland gaat. Dit gebeurd er als je te lang in Mumbai woont.

dinsdag, juni 10, 2008

Oranjekoorts in Mumbai?

Een ding is zeker, in Mumbai heerst GEEN oranjekoorts. Net las ik op het internet dat Nederland gewonnen heeft van Italie. Hiep hoi! De wedstrijd begon hier om 12 uur s'nachts dus ik heb niet de moeite genomen om te kijken. Om eerlijk te zijn weet ik niet eens of we de wedstrijden via de kabel kunnen ontvangen. Als er niemand met een cricketbat op het veld staat, is de kans klein. Aankomende vrijdag hoop ik meer oranjegevoel te krijgen. Dan gaan we voetbal kijken bij iemand van het consulaat.

zaterdag, juni 07, 2008

Dieren houden de gemoederen bezig in Mumbai

Vanochtend zat Marcel in een vrij kleine kamer te wachten op een medewerker van HSBC voor een afspraak. In plaats van de medewerker kwam er een grote grijze rat binnenlopen. Mmmm. Dat kan toch niet de bedoeling zijn. Marcel liep de kamer uit en vertelde een jongen van HSBC dat er een rat rondliep. De rat kwam op dat moment de kamer weer uit en liep doodleuk een andere kamer binnen. De jongen schrok zich een hoedje en deed toen maar snel de deur van de kamer op slot. Waarschijnlijk is het bankpersoneel nu bezig de rat te vangen.

Gisteren hield een ander dier, namelijk een zwerfhond, de gemoederen bezig op het vliegveld van Mumbai. Het beest wilde niet gevangen worden en rende een uur lang over de landingsbaan. Tientallen vliegtuigen moesten rondjes boven de stad draaien omdat ze niet konden landen. Het was nogal turbulent weer en veel passagiers werden misselijk en moesten overgeven. Vier vliegtuigen moesten op het laatste moment de landing afbreken. Volgens het krantenartikel is er heel wat afgevloekt door de piloten en de mensen van de verkeersleiding.

vrijdag, juni 06, 2008

Monsoen-ellende

De monsoen is nu echt begonnen. Gisterenavond toen we naar de film gingen (Indiana Jones) regende het hard en meteen kwam het verkeer in de stad tot stilstand. Dat beloofd nog wat voor de komende maanden. Het probleem is dat alle goten en afvoerpijpen vol zitten met vuil waardoor het water niet weg kan. De afgelopen weken had de gemeente kinderen (!) ingezet om de afvoerpijpen schoon te maken. De gemeente besteed dit werk tegenwoordig uit aan externe partijen. Dus de gemeentebazen konden in de krant met droge ogen beweren dat ze niets weten van deze kinderarbeid. Ha, ha, en dat moeten wij geloven.

Ons huis blijft ook weer niet droog binnen. De pruts-reperaties van vorig jaar door de pruts-loodgieter hebben de lekkage uiteraard niet verholpen. Zucht. Het wordt tijd om naar Nederland te gaan.

dinsdag, juni 03, 2008

Het regent!


Vijf minuten geleden is de monsoen officieel begonnen in zuid-Mumbai met een forse regenbui en onweer. Slechts een halve dag eerder dan voorspeld. Dat doen de weermannen dan toch wel weer goed. Hopelijk koelt het nu ook een beetje af. De hitte ben ik wel een beetje beu.

zondag, juni 01, 2008

Bloeiende bomen


Het is nu volop zomer en alle planten en bomen staan mooi in bloei. Helaas is het buiten erg heet en zitten we weinig op ons balkon. Binnen is het op het moment veel aangenamer want daar staan de AC's op volle sterkte te blazen (sorry aarde!). Op de foto zie je ons uitzicht van vandaag.

De weer-specialisten hebben trouwens voorspeld dat de monsoen in Mumbai op 4 juni begint. Vandaag hadden we nog een strakblauwe lucht. We zullen deze week zien of ze het bij het rechte eind hebben.

zaterdag, mei 31, 2008

En nog meer vakantiekiekjes...

Darjeeling en Sikim


Klik op het foto-album voor nog meer foto's.

donderdag, mei 29, 2008

Typisch gevalletje Indiase hoogmoedwaanzin


Gisteren las ik een hilarisch stukje in de Times of India. Blijkbaar dacht een Indiaase Bhojpuri zanger dat Nederland een officiele postzegel voor hem had uitgegeven. Gisteren stond er een vervolg op dit bericht in de krant (helaas nog niet online beschikbaar). Zie het oorspronkelijke artikel van 13 april:

VARANASI: Acknowledging his iconic status among Netherlands’ Bhojpuri-speakers, the Dutch government has issued a postal stamp on singer-actor Manoj Tiwari.

"It is a great honour for me and the Bhojpuri cinema. It would inspire me to give my best to the Bhojpuri cinema," an ecstatic Manoj Tiwari said. He said this is the first-of-its-kind honour for a Bhojpuri actor.

Tiwari’s spokesperson Shashikant Singh said, looking at the Bhojpuri superstar’s popularity, Netherlands’s postal department conferred the honour on him last month.

"Holland has a sizable population of people from eastern UP and Bihar, whose forefathers migrated during the British rule," he said.

He said the postal stamp, priced at 44 Euro-cent, is perhaps the first such honour bestowed on a living Indian abroad. "A Dutch magazine ‘DEN HAAG’ has also put the postal ticket on its cover page," he said.

"I owe it to my mother’s blessings; she inspired me to take to Bhojpuri folk singing," said Tiwari, busy shooting his latest film in Mumbai, told TOI over the phone.

He said the elation would sink in when he would see the stamp — released 23 days ago. "I received it, four days back, on e-mail," Tiwari said.

Born in a nondescript Atarwalia village in Bihar’s Kaimur district, Tiwari opted for Bhojpuri folk singing after graduating from the Banaras Hindu University in 1992. He has worked in 42 Bhojpuri films, many of which have been super hits.


Gisteren stond er een vervolg op dit artikel in de krant. Er stond in uitgelegd dat iedereen in Nederland via de KPN een eigen postzegel kan laten maken voor 33 euro. Volgens het artikel is zanger Tiwari 'erg teleurgesteld'.

Terug uit Darjeeling

We zijn weer terug! Vandaag weer peentjes gezweet in Mumbai. De kranten blijven stug volhouden dat het 35 graden is. Daar geloof ik helemaal niets van. Volgens mij is het veel warmer. In Nederland ga ik een buiten thermometer kopen en dan ga ik mijn eigen weerstation runnen. Ik heb gehoord dat bedrijven hun mensen vrij moeten geven als het kwik rond de 40 graden ligt. Mmmmm. Ik wil niets suggereren maar volgens mij is er een relatie.

Darjeeling was erg mooi. De terugweg hebben we - deels - in stijl gedaan. Marcel en Sebastiaan gingen met een helicopter (duur: 35 minuten, uitzicht: mooi, aankomst: relaxed). Ikzelf en Julia gingen per auto (duur: 4,5 uur, uitzicht: mooi, aankomst: gebroken).

Hier nog een paar foto's:


Uitzicht vanuit de helicopter.


Sebastiaan helpt mee de helicopter uit de hangar te duwen.

dinsdag, mei 27, 2008

Tochtje op een Jak en meer Indiase vakantiepret


Sebastiaan op 'zijn' jak.

Wat doen toeristen in Sikkim? Die maken een tochtje op een Jak. Dat is een groot formaat koe met een hele dikke vacht en grote horens. Sebastiaan had het prima naar zijn zin op 'zijn' Jak. Julia zat samen met mij op een andere Jak en had het telkens over 'Jak jakkie'.

Het jak-avontuur vond plaats op een hoogte van 4300 meter bij een groot meer op een paar kilometer afstand van de Chinese grens. Het hele gebied is vergeven van de militairen en het is niet eenvoudig om er te komen. Als niet Indier moet je al een speciaal visum hebben om Sikkim in te mogen. Voor het meer, moet je bovendien nog een tweede vergunning hebben. Onderweg zijn we een paar militaire controlepunten tegengekomen waar serieus gecontroleerd werd.


Sowieso is de tocht naar het meer een grote onderneming. Angsthazen moeten er niet aan beginnen. Je rijdt namelijk twee uur lang langs hele diepe afgronden en de weg is nodig aan renovatie toe. Waarschuwingsbordjes als 'wegzakkende weg', 'gammele brug' en 'toeter bij iedere bocht' zie je overal langs de weg staan. Hoogepunt tijdens de rit naar beneden was de combinatie van een haarspeldbocht, een hele grote, ons tegemoet rijdende, legertruck en dikke mist.

De Sikkim snelweg.

Bij het meer hebben we ook nog in de sneeuw gestaan. Waarschijnlijk is dit de
enige keer dat we sneeuw zullen zien in India. Julia snapte er niet heel veel van en vond het vooral koud. Sebastiaan hield vol dat we een sneeuwpop moesten maken. Dat valt echter niet mee met het restantje ijzige sneeuw dat er lag.

De familie Hassink in de Indiaase sneeuw.

Helaas komt er morgen een eind aan ons Noord-Indiase avontuur. Morgenavond zijn we weer terug in de hitte van Mumbai.

zondag, mei 25, 2008

Van Dardjeeling naar Kalimpong


Vandaag zijn we van Dardjeeling naar Kalimpong gereden, een plaats 45 kilometer verderop. Het was een mooie maar wederom zeer bochtige weg. Julia lijkt over de wagenziekte heen te zijn en vermaakt zich opperbest in de auto. We zitten nu in het Silver Oak hotel in Kalimpong, dat is ook van de Elgin groep. Het is wederom een heel mooi oud pand met een koloniale uitstraling.

In bad
Het volgende voorval is overigens typisch voor een redelijk luxueus hotel in India. In het bad zit geen stop dus Marcel belt de receptie met het verzoek er een naar de kamer te brengen. De receptionist antwoord dat het bad inderdaad geen stop heeft. Er is immers te kort aan water en daarom wil dit hotel liever niet dat mensen in bad gaan. Marcel geeft niet op en geeft aan dat hij wil dat de kinderen gewoon in bad kunnen. Volgens de receptionist is dat helemaal niet nodig, de kinderen kunnen ook gewoon onder douche. Of ze kunnen 'badderen' in de plastic emmer die in de badkamer staat. Water is schaars. Ze moeten het met een vrachtwagen laten aanleveren en dat kost geld. Uiteindelijk kwam er toch iemand naar de kamer om de stop te brengen en hebben Julia en Sebastiaan zalig gebadderd in een laagje water van 10 centimeter.

Julia bij Boedistische tempel in Kalimpong.

Dish 1 en dish 2
Een ander voorval in hetzelfde hotel: bij aankomst in het hotel hadden we gevraagd of we vanavond westers konden eten in plaats van Indiaas. De meneer achter de balie zou dat navragen. Vanavond in het restaurant kregen we inderdaad een goed gevuld bord met westers eten: patat, groenten in een sausje en een ei met een gefrituurd laagje eromheen. Toen het bord half leeg was kwam de ober met een brede grijns nieuw bestek neerleggen voor 'dish 2'. En inderdaad, er kwam een volgend hoofdgerecht. Ditmaal met pasta, vis en groenten. Ze hadden het goed begrepen in de keuken, je moet verschillende gangen bereiden als je westers kookt. Alleen hebben ze niet door dat dat niet twee hoofdgerechten te hoeven zijn.

Tiger point om 4 uur s'ochtends

De menigte arriveert per jeep om vier uur s'ochtends bij het uitkijkpunt.

Nog even wachten en dan is het zover.

OHHHHHHHHH

vrijdag, mei 23, 2008

Groetjes uit Dardjeeling


Rondscheuren met de jeeps


Theeplantages bij Mirik, 35 km van Dardjeeling


Na de hitte van Mumbai en Calcutta is het best uit te houden in Dardjeeling. Het is hier zalig weer met een temperatuur van ongeveer 20 graden. Het regent en het is mistig maar dat maakt ons niets uit! Dardjeeling is heel apart. Iedereen rijdt hier rond in grote jeeps en wij dus ook. Gewone prive-auto's zie je hier bijna niet. Vanaf Bagdogra waar we vanuit Kalkuta heen gevlogen waren, reden we drie uur lang omhoog langs een nogal bochtige weg. Van ons vieren werd alleen Julia ziek. Gelukkig kan zij nu zeer gecontroleerd overgeven en belandde het braakje telkens keurig in het zakje. Van de hoogte hebben we gelukkig geen van allen last.

Calcutta was een verhaal op zich. Daar sliepen we in het Fairlawn hotel waar een oude dame van 86 nog altijd de scepter zwaait. Het hele hotel staat vol met oude spullen. De dame van 86 heeft haar hele familie in Engeland wonen. Wij spraken haar in de ochtend en ze vertelde dat ze veel liever in Calcutta woont. En ze heeft groot gelijk. In Engeland zou ze waarschijnlijk in een bejaardetehuis wonen. In Calcutta leeft ze als een koningin in haar eigen hotel.

In Calcutta werden we ook nog even geconfronteerd met het fenomeen 'corrupte politie-agenten'. Toen we met de taxi over de net nieuw gebouwde brug reden, werden we staande gehouden door een agent. Hij stond druk te gebaren en riep dat het verboden was om daar foto's te maken. Met behulp van zijn even corrupte collga wist hij Marcel het fototoestel afhandig te maken. Na betaling van 350 roeps (7 euro) kregen we het fototoestel terug en konden we verder rijden. Dit was een niet zo goed voorbeeld voor Sebastiaan. Waarschijnlijk roept hij nu tegen de eerste de beste agent die we tegen komen in India (of in Nederland): 'you stole our photo camera!'

In Dardjeeling slapen we in het Elgin, een oud hotel uit de Engelse tijd. Morgenochtend gaat Marcel hier om 4 uur zijn bed uit om naar Tiger point te gaan waar je met zonsopgang de top van de Mount Everest zou moeten kunnen zien. De kans dat het gaat lukken is 1 op 100 vanwege het weer. Misschien tegen beter weten in gaat hij het er toch op gokken. We zullen zien of hij met mooie kiekjes terugkomt. Ik kan 'helaas' niet mee vanwege Julia en Sebastiaan. Om de kinderen om 4 uur op te laten staan om te gaan kijken naar, hoogstwaarschijnlijk, in dichte mist gehulde bergen leek ons niet zo'n goed idee. Wij mogen dus uitslapen morgen.

dinsdag, mei 20, 2008

De familie Hassink in ..... Darjeeling

Morgen pakken wij onze koffers en vertrekken wij voor een week naar Noord India voor een welverdiende vakantie. Wij vliegen morgen eerst naar Calcutta. Daar slapen we en dan vliegen we donderdagochtend door naar Bardogra (waar dat ook moge liggen) en dan rijden we door naar Darjeeling. Daar heb je o.a. een mooi uitzicht op de Mount Everest. Behalve naar Darjeeling gaan we ook nog naar Gangtok en Kalimpong.

Volgende week donderdag zijn we weer terug!

maandag, mei 19, 2008

En ik ben weer terug...

Een week in mei in Barcelona. Dat klinkt veelbelovend. Het was ook leuk alleen het weer werkte niet echt mee. Bij aankomst in Barcelona vorige week zaterdag was het noodweer. Nederland was tropisch warm. In Barcelona was het koud en regenachtig. De geel met groene Hema bikini die ik nog even snel in Nederland had gekocht, heb ik maar in de koffer laten zitten.

Gisteren ben ik weer teruggekomen. Om 10 uur s'ochtends het vliegtuig in en om even over half 11 plaatselijke tijd landde ik in Mumbai. De aankomst verliep soepel. We gingen zelfs meteen landen zonder het gebruikelijke, zeer irritante gecircel boven de stad omdat er minstens 30 vliegtuigen voor je zitten die ook allemaal willen landen.

Na de vlucht van gisteren heb ik mijzelf officieel benoemd tot super-reiziger. Zonder de hoeveelheid bagage te wegen, had ik op de gram af (!!!!) de maximale toegestane aantal kilo's meegenomen in mijn twee koffers. Dat voelt een beetje als een 'hole in 1' bij golf. De Hollandse kast kan nu dus weer gevuld worden met toastjes (twee verschillende varianten), marokaanse Pickwick thee, stroopwafels, teletubbie tandpasta, vleeswaren en uiteraard een nieuwe voorraad Senseo koffiepads.

Sebastiaan en Julia waren zeer verheugd mij weer te zien. Het gelukkige weerzien vond plaats om 6 uur s'ochtends Mumbai tijd. Dat is half 4 Nederlandse tijd. Ik was uiteraard ook 'erg blij'. Maar ja, voorzien van een hoge dosis schuldgevoel, opgebouwd tijdens een week Barcelona, kun je ze moeilijk meteen de slaapkamer uitzetten. Ik denk dat ik daar morgenochtend minder moeite mee zal hebben.

Gisterenavond heb ik trouwens nog een klein moment van glorie beleefd. Op de parkeerplaats bij het vliegtuig werd ik weer eens belaagd door mannetjes die willen helpen de koffers in de auto te zetten in ruil voor een paar Roepies. Normaal zeg ik altijd 'no' maar dat maakt weinig indruk. Nu zei ik echter 'nee' in Hindi (lijkt een beetje op het Nederlandse nee) en een van hen riep vol bewondering naar de anderen 'that is perfect Hindi!' en hij liep meteen weg. Ik glom van trots. Volgende week ga ik weer verder met mijn Hindi lessen en hopelijk kan ik dan straks meer zeggen dan alleen 'nee' in 'perfect Hindi'.

donderdag, mei 08, 2008

Pauze


Nederland, 'here I come!' Weliswaar voor maar een dag maar dat maakt niet uit. Heerlijk morgen op de fiets, winkelen en een terrasje pakken in Laren, waar mijn ouders wonen. Mij is mooi weer beloofd dus de winterkleren laat ik deze keer thuis. De koffers staan al klaar. Ik heb net nog twee flessen Indiaase wijn gekocht voor de wijnproefavond in Barcelona. Daar ga ik zaterdag voor mijn MBA naar toe. Gelukkig zijn er ook Fransen bij die, naar ik hoop, betere wijnen meenemen. Ja, inderdaad, je leest het goed, het zal afzien worden de komende week. Gelukkig mag ik volgende week zondag alweer terug naar Mumbai na een week hard studeren en tentamens maken. Dan staat twee dagen later de volgende trip gepland, namelijk een week vakantie in Dhardjeeling, Noord-India.

Het is zwaar.

dinsdag, mei 06, 2008

Marcel vandaag 40 jaar!


Marcel viert vandaag zijn 40ste (!) verjaardag. Een nieuwe mijlpaal. Ik heb even gegoogled en ik heb een paar citaten gevonden om het leed van het veertig worden te "verzachten":
- You’re not 40, you’re eighteen with 22 years experience.
- Youth has no age.
- The “I just woke up” face of your 30’s is the “all day long” face of your 40’s.
- The secret to staying young is to live honestly, eat slowly, and lie about your age.
- To me, old age is always 15 years older than I am.

En uiteraard, de mogen we niet vergeten: 'LIFE BEGINS AT 40!'

maandag, mei 05, 2008

"Uitje" aflevering twee: nu wel naar Alibaug

Met de "supersnelle" catamaran boot zijn we dan gisteren toch in Alibaug aanbeland. Met de boot doe je er 45 minuten over. Met de auto ben je tussen de drie en vijf uur onderweg, afhankelijk van de verkeersdrukte. Zie voor de eerste, niet succesvolle poging, de post van 6 april. We zijn er met een ander gezin met kinderen heengegaan en hebben een auto met chauffeur vooruit gestuurd. De bedoeling was om ergens een relaxed strandtentje te vinden waar de kinderen op het strand zouden kunnen spelen en wij lekker lang konden lunchen. Zoals te verwachten was - we zijn immers in India - is een dergelijke plek bijna onmogelijk te vinden. Desondanks hebben we een hele leuke en avontuurlijke dag gehad. Hoogtepunt was wel het tochtje door het water met paard en wagen naar het fort bij Alibaug en het bezoek aan het vissersdorp. Zie de foto's in Picassa.

Alibaug

donderdag, mei 01, 2008

Aborteren van meisjes: een nationale schande


In India hebben vrouwen en meisjes het moeilijk. Veel meisjes worden voor de geboorte weggehaald omdat ze niet gewenst zijn door de ouders. Afgelopen maandag noemde de Indiaase president Singh dit een nationale schande. Zie ook het artikel in de Elsevier daarover. Er zijn verschillende redenen voor het aborteren. Zonen zorgen op latere leeftijd voor hun bejaarde ouders terwijl de meisjes na het huwlijk bij de schoonfamilie gaan wonen. Bovendien moeten de ouders voor dochters een bruidschat betalen aan de schoonfamilie. Bij rijke families moet je dan denken aan auto's, keukens en veel gouden sieraden.

Een echo doen om het geslacht van de foetus te kunnen bepalen is in India verboden. Het bord op de foto hangt in de wachtkamer van onze huisarts. Een Nederlandse vriendin van ons die hoogzwanger was en toch echt graag het geslacht van de baby wilde weten, kreeg nul op het rekest. Als je toch een prenatale screening doet om het geslacht te bepalen, moet je drie jaar het gevang in en 200 euro betalen.

Ondanks het verbod om prenatale screening, vindt het aborteren op zeer grote schaal plaats. Met name in de rijkere provincies komt het veel voor omdat de mensen daar een echo kunnen betalen. Volgens cijfers worden er iedere dag 7000 minder meisjes geboren dan verwacht en de percentages meisjes/jongens lopen steeds verder uit elkaar. Het probleem wordt dus groter in plaats van kleiner ondanks de economische ontwikkeling van India.

Volgens het Elsevier artikel zijn er dorpen in India met maar 300 meisjes op 1000 jongens. Dat is vragen om moeilijkheden vanwege het gebrek aan huwbare dames. In Bihar bijvoorbeeld zijn er 39,7 miljoen meisjes tegenover 43,2 miljoen mannen. De vrouwen hebben meer keus en worden daarom steeds veeleisender. Mannen zonder baan en opleiding kunnen daardoor vaak niet trouwen en worden diepongelukkig met alle problemen van dien.

woensdag, april 30, 2008

Do not call

Ook in India wordt je belaagd door telefonische verkopers. Net kwam ik op het Internet een hele bruikbare lijst tegen met tips (in het Engels) om ze te woord te staan. Ik denk dat ik ze allemaal een keer ga uitproberen.

Dit is de link: http://www.zefrank.com/donotcall/

Koninginnendagfeest: 'the day after'

Nederlandse tulp met Indiaas volkslied

Ok. Ik moet toegeven, het was leuk. Ik heb mij de hele avond tegoed kunnen doen aan worst (Hema?), kroketten en friet met mayonaise. De obers liepen rond met oranje schorten. Tot mijn grote afschuw zag ik de niet-Nederlanders een frietje uit een traditionele witte friet-bak pakken in plaats van het hele bakje in de hand te nemen. Jakkie!

95% van de aanwezigen kende ik overigens niet. Er liep een grote groep studenten rond en er was een grote delegatie vastgoedmanagers. Zo krijg je de zaal wel vol. Blijkbaar wonen er maar 130 bij het consulaat geregistreerde Nederlanders in Mumbai. Veel daarvan wonen in het noorden en de meeste daarvan heb ik niet gezien. Om negen uur, de officiele eindtijd van het feest, behaagde het de koningin om de bar niet te sluiten. Uiteindelijk stond ik om half 12 buiten met een doos echte Hollandse stroopwafels.

Vanavond komt Marcel trouwens weer thuis na 10 dagen Nederland en Engeland. Morgen is het 1 mei en hebben 'we' weer een vrije dag! Jippie!

dinsdag, april 29, 2008

Koninginnendag: Mumbai gaat helemaal los

Vanavond is het grote koninginnendag-feest. De verwachtingen zijn niet hoog gespannen. In tegentelling tot in Jakarta lijkt het alsof het Nederlandse consulaat het zo bescheiden mogelijk wil vieren. Het 'feest' wordt gehouden in een restaurant van zeven tot negen. Na amper twee uurtjes sta je dus al weer buiten. Als het even tegenzit met het drukke avondspits-verkeer heb ik straks langer in de auto gezeten dan dat ik op het feest ben geweest. Hopelijk is er nog genoeg tijd om het volkslied te zingen. Morgen laat ik weten hoe het is geweest. En... lang leve de koningin natuurlijk. Ik zal mijn spulletjes voor de koninginnendag-verkoop thuis laten.

zondag, april 27, 2008

Een luie zondag

Marcel zit nog steeds in Nederland en Usha heeft een vrije dag. Ik ben dus de hele dag alleen met de kinderen thuis. Dat komt niet vaak voor. Vanochtend was ik uiteraard weer heel vroeg wakker, met dank aan de kinderen. Ik noem geen namen. Om half negen lagen we al in het zwembad van de club. Het is ERG warm deze periode dus ben ik om half twaalf weer naar huis gegaan om binnen verkoeling te zoeken bij de airco. Julia ligt nu in bed en Sebastiaan kijkt heel pedagogisch verantwoord naar een Australische kinder-dvd die hij denk ik al 20 keer gezien heeft. Telkens als ik een dvd wil opzetten, vraagt hij toch weer om die ene. Ik heb ooit gehoord dat herhaling voor een kind goed is dus ik vind het allemaal best. Vanmiddag rond vijf uur, als het buiten is afgekoeld, vertrekken we weer naar de club om nog een keer te zwemmen en om er te eten. Niet een hele spannende dag dus maar wel erg relaxed.

vrijdag, april 25, 2008

Eerste gepubliceerde stukje!

Onderstaand bericht kun je nu ook lezen op de website van Fem Business. Mijn eerste gepubliceerde stukje!

donderdag, april 24, 2008

Huurprijzen Mumbai rijzen de pan uit


Mumbai is een van de duurste steden ter wereld voor expats om te wonen. Voor een ruim appartement in een van de betere buurten van de stad betaal je met gemak hetzelfde als voor een leuk huis in Manhattan, New York. Tegenwoordig vragen huiseigenaren zonder blikken of blozen voor een degelijk appartement in het zuiden van de stad een bedrag van rond de Euro 10,000 per maand en meer. Dan woon je niet in een luxueus paleis maar heb je wel een redelijk goed onderhouden, ruim appartement.

De huurprijzen zijn de afgelopen drie jaar de pan uitgerezen. Dit komt vanwege het minimale aanbod van goeie appartementen, de grote instroom van expats en de terugkeer van de NRI’s (non-residential-Indians). Drie jaar geleden kon je met een budget van circa euro 5,000 nog wel uit de voeten maar daar hoef je nu niet meer mee aan te komen. Daar kun je hooguit een appartement in een van de buitenwijken van Mumbai voor krijgen. Uiteraard kan het allemaal voor veel minder. Maar in Nederland wil je ook niet in een kleine doorzonwoning wonen in de provincie Groningen als je in Amsterdam een goeie baan hebt. Ik ken mensen die nu in een moeilijke situatie zitten omdat de na drie jaar de lease op hun huis afloopt en ze langer in Mumbai blijven. Ze weten dat de huurbaas veel meer geld zal gaan vragen en het is maar de vraag of de werkgever op het Europese hoofdkantoor in zal stemmen met een aanzienlijke verhoging van het toch al riante huurbudget.

Het conservatieve huurbeleid van de overheid leidt overigens tot vreemde situaties. Sinds de tweede wereldoorlog zijn de huurprijzen bevroren. Bovendien kun je het huurcontract nalaten in een testament. Daardoor kan het zomaar gebeuren dat je als expat maandelijks 10,000 euro voor je appartement moet ophoesten terwijl je Indiaase buren met een huur van niet meer dan 50 euro ‘wegkomen’. Hier moet je maar niet teveel bij stil staan want dat komt je woongenot niet ten goede.

De mega-hoge huurprijzen werken ook door in zaken als het schoolgeld. De internationale scholen gaan het schoolgeld voor volgend jaar sterk verhogen. Het schoolgeld voor de kleuterklas (3,5 uur per dag) op de Internationale Duitse School (DSB) gaat bijvoorbeeld met 66% omhoog naar rs 250.000 (circa Euro 4.000). Dit is onder meer het gevolg van de hogere kosten voor het huisvesten van expat-leerkrachten.

woensdag, april 23, 2008

Nog meer herrie

Vorige week heeft de rechter de sloop van het 'spookgebouw' achter ons officieel heeft goedgekeurd. Ze gaan nu zo snel mogelijk met de sloop beginnen. Zie hierover ook de post van 17 juni 2007: Flatgebouw gaat tegen de vlakte. Nu komt dat mooi uit want ze zijn net klaar met de sloop van het Raymond gebouw (zie post van 5 januari: mokers en drilboren). Nu kan het sloopteam daar zijn boeltje pakken en honderd meter verderop aan een nieuw gebouw beginnen. Wij vinden het al lang prima. We kunnen niet meer zonder herrie om ons heen.

Achter ons zijn ze trouwens ook bezig met de bouw van het nieuwe huis van Mukesh Ambani, nummer 14 op de lijst met rijkste mensen ter wereld. Het 27 etages hoge gebouw zal drie helicopter-landingplaatsen op het dak hebben. Daar is nog geen vergunning voor gegeven. Maar ik hoop dat ze de gemeente genoeg geld kunnen toeschuiven om toestemming te krijgen. Want dat betekent nog meer herrie en dat vinden wij helemaal niet erg!

maandag, april 21, 2008

Mumbai scholen

De internationale scholen in Mumbai zitten vol. Ook de Duitse internationale school (DSB) waar Sebastiaan op zit heeft capaciteitsproblemen. De kleutergroep gaan ze volgend schooljaar in tweeen splitsen met een ochtend- en een middaggroep en zo kunnen er meer kinderen heen. De Indiaase scholen zijn niet echt een alternatief voor de internationale scholen omdat ze een heel andere schoolsysteem hebben met een grote nadruk op prestatiedrang. Als Sebastiaan naar een Indiaase school was gegaan dan had hij nu waarschijnlijk al voor zijn eerste examens moeten blokken. Kleuteren is op een Indiaase school een onbekend verschijnsel.

Julia zit nu nog op de International French School. Eerst waren we van plan om haar in september ook naar de Duitse school te sturen maar nu denk ik dat we haar op de Franse school houden. In plaats van 'Gutenmorgen!' wordt het voor Julia dus 'Bonjour!'. In tegenstelling tot de Duitse internationale school die toch meer internationaal is dan Duits is de Internationale Franse school VRAIMENT Frans. De directrice spreekt 'Allo Allo!' Engels en de Franse moeders wanen zich op school in 'Petite France'. Integreren met de niet-Franse ouders is er niet echt bij. Misschien dat ik mijn Frans maar weer eens moet oppoetsen en vrienden moet gaan maken in de Franse gemeenschap.

Sebastiaan is trouwens te zien op de foto linksonder op de DSB website.

zaterdag, april 19, 2008

Oplossing voor klimaatproblemen


Ik heb de oplossing gevonden voor de klimaatproblemen en het opwarmen van de aarde, namelijk de 'buitenairco'. Het apparaat op de foto stond vorige week buiten op een feestje koude lucht te blazen. Het apparaat werkt met ijsblokjes die achter in het apparaat worden gestopt en die de lucht afkoelen. Als iedereen een dergelijk apparaat in de tuin zet, kunnen we met zijn allen de gemiddelde temperatuur naar beneden brengen. Hier in Mumbai is dat ook wel nodig. We zweten peentjes op het moment met gemiddeld 37 graden.

woensdag, april 16, 2008

Byculla straatkinderen


Deze kinderen uit Byculla leven op straat en zijn erg blij als ze mee mogen op het jaarlijkse picknick-uitje inclusief 1x overnachting. Ik was maandag meegegaan om te helpen. De foto's heb ik gemaakt met mijn mobieltje dus de kwaliteit is niet super. De kinderen vinden niets leuker dan op de foto te gaan. Ik had knutselspullen meegenomen en heb nog een tijdje met ze zitten knippen en plakken. Dit is iets wat deze kinderen nooit doen en ze waren erg trots op het resultaat. Zie ook de post van 10 maart over dit project.

zondag, april 13, 2008

Indiers lopen 400 jaar achter op Nederlanders


De Indiers hebben moeten toegeven dat ze 400 jaar achter lopen op de Nederlanders. Aanleiding voor deze, voor Indiers, pijnlijke bekentenis is een Amerikaans onderzoek naar de gemiddelde lengte van Indiers. Volgens dit onderzoek zijn indiaase mannen in een periode van 20 jaar gemiddeld slechts 1 centimeter langer geworden. De gemiddelde lengte van een Indiaase man is nu 164,5 cm. De gemiddelde lengte van Indiaase vrouwen is 152 cm. Vandaag stond er een artikel over het onderzoek op de voorpagina van de Times of India. De schrijver concludeert: "While heigth does matter, Indian men still have many miles -or inches- to go. To catch up with the mighty Dutch, amongst the tallest in the world, will take them 400 years at the current rate of progress" (vrij vertaald: lengte is belangrijk en Indiase mannen hebben nog een lange weg te gaan. Met de huidige snelheid van de vooruitgang, hebben ze 400 jaar nodig om de machtige Nederlanders in te halen). Dat gevecht hebben we dus in ieder geval van ze gewonnen.

vrijdag, april 11, 2008

De Nederland kalender


Sebastiaan wil naar Nederland en het liefst nog vandaag. Iedere dag vraagt hij 'welke maand is het vandaag?' en 'wanneer gaan we naar Nederland?'. Daarom hebben we samen een kalender gemaakt die nu op zijn kamer boven zijn bed hangt. Iedere dag mag hij er een plakkertje 'opsticken', zoals hij dat zo mooi kan zeggen. Sebastiaan was wel een beetje teleurgesteld door het grote aantal vakjes van de kalender. Hij weet nu dat het beste nog wel even gaat duren. Voor alle duidelijkheid, we komen 21 juni aan in Nederland en we vliegen op 11 augustus weer terug naar Mumbai.

donderdag, april 10, 2008

Klussen op Indiaase wijze




Wederom een bericht van Marcel:

India is geen klusland. Je hebt hier geen Gamma of Hubo en goed gereedschap hebben ze vaak niet. Bijgevolg improviseren de werklui er vrolijk op los. Op het moment zijn ze bezig met de verbouwing van ons kantoor in Delhi. Op een gegeven ogenblik komt een mannetje mijn kamer binnen met een lang snoer. Hij begint wat te prutsen aan een stopcontact om een verlengsnoer aan te leggen voor de bouwwerkzaamheden verderop in het gebouw. Gewoon twee draadjes in het stopcontact steken en klaar! Een stekker heb je daarvoor niet nodig. Helaas voor de mannen heb ik de draadjes weer losgetrokken en heb ik ze vriendelijk verzocht elders electriciteit af te tappen.

woensdag, april 09, 2008

Geen brandalarm/wel explosieven


Blog-bijdrage van Marcel:
Beveiliging is een big issue in Mumbai. Je komt geen warenhuis meer binnen zonder eerst door een metaal-detectorpoort te lopen. Hiermee denken ze verdwaalde terroristen met explosieven te kunnen tegenhouden. Gisteren en vandaag was ik in Delhi. Daar houden ze er een ander beleid op na. Op de deur van een restaurant naast kantoor stond de volgende mededeling: No Fire Alarm, explosives allowed inside (geen brandalarm, explosieven zijn binnen wel toegestaan ). Blijkbaar zijn ze in Delhi veel gastvrijer.

maandag, april 07, 2008

'No honking day' in Mumbai

De hele stad is in rep en roer vandaag. Er mag namelijk niet getoeterd worden. Vandaag is het Wereldgezondheids-dag en omdat het getoeter in het verkeer veel gehoor-problemen oplevert, hebben het gemeentebestuur en de politie vandaag uitgeroepen tot 'No honking day'.
Nu is toeteren in het verkeer iets wat iedereen ERG graag doet. Je toetert er vrolijk op los als je een andere auto passeert, als je vooruit rijdt, als je achteruit rijdt, als je voor een rood stoplicht staat, als je weer gaat rijden, als je in de verte een bus aan ziet komen en als er geen bus aan komt, of zomaar, omdat je er zin in hebt. Het plaatselijke krantje, de Mumbai Mirror, nam een paar dagen geleden de proef op de som en reed zonder te toeteren door de stad. Dit leverde uiteraard gevaarlijke situaties op omdat mensen hier zonder op of om te kijken over steken. Maar ja, je mag NIET toeteren dus je trapt dan maar hard op de rem.
Om de campagne te promoten wilde de commissaris van politie 2,500 stickers op autoruiten laten plakken door politie-agenten bij drukke kruispunten. Dit leverde boze reacties op van automobilisten. Waarom zou je ook een lelijke sticker met India kwaliteit lijm (dus hoogstwaarschijnlijk niet verwijderbaar) op je autoruit laten plakken?
Of deze campagne enige nut heeft, twijfel ik te geloven. Vanochtend werd er vrolijk op los getoeterd op straat. Niemand die zich iets van 'No Horning Day' aantrekt. Deze campagne past in het rijtje symbolische daden van de overheid. Na vandaag kunnen de bobo's zich weer op de borst kloppen omdat ze een belangrijk verkeersprobleem hebben 'aangepakt'.
Gelukkig hebben wij nu een chauffeur die niet zoveel toetert. In plaats daarvan knippert hij constant met zijn lichten, s'avonds en overdag.

zondag, april 06, 2008

'Uitje'

Julia ervoor.

Julia erna.

Vandaag deden we weer eens een poging om er een dagje op uit te gaan. We wilden naar het strand bij Alibaug. Dat is een autorit van ongeveer drie uur. Vanuit Alibaug kun je dan met de boot terug naar Mumbai en dat duurt drie kwartier. Helaas besloot Julia na slechts een uurtje rijden dat ze er geen zin in had. Ze mompelde heel zieligjes 'ben ziek' en we besloten het zekere voor het onzekere te nemen en terug te rijden naar huis. Uiteindelijk lagen we om half 12 in het zwembad van de Breach Candy Club. Daar verdwenen de 'ik ben ziek' veschijnselen als sneeuw voor de zon.

vrijdag, april 04, 2008

New technology, disconnect computer

Net kreeg ik een telefoontje van onze internet provider Hathway.

'Hello, hello, Hathway' + een hoop Hindi gebrabbel'.

In mijn beste Hindi zeg ik dan keurig: 'Please, English bolo'.

Paniek aan de andere kant. Help, een buitenlander! Vervolgens gaan ze door 'Hello, hello, mam, mam disconnect computer'. Uhhhh, waarom? 'New technology, new technology'. Uhhhhhh. Vervolgens is het stil en krijg ik iemand anders aan de lijn; 'Hello, mam, Hathway, disconnect computer'. Ja, maar waarom? Weer is het stil en krijg ik weer iemand anders aan de lijn: 'mam, mam, technology, disconnect pc'. Vervolgens geef ik de telefoon aan Usha die ook niet begrijpt wat ze nou willen. Wederom is het stil aan de andere kant. Ik geef het op en ik heb de telefoonverbinding verbroken.

Als zodadelijk de internetverbinding eruit ligt weten jullie waar dit door komt.

Dharavi

Een populair uitje bij een bezoek aan Mumbai is een wandeling door Dharavi, een van de grootste sloppenwijken van Azie met bijna 1 miljoen inwoners (kan geboekt worden via reality tours). De overheid en projectontwikkelaars proberen de Dharavi bewoners uit de slums in flats te krijgen. Dat klinkt mooi maar er zit meer achter dan alleen maar het welzijn van de Dharavi bewoners, namelijk geld. Uitvoering van het project is dan ook niet eenvoudig. De slumbewoners willen meer geld van de projectontwikkelaars in ruil voor hun vertrek. Eigenlijk had nu 45% van het project klaar moeten zijn maar tot nu toe is er nog geen enkele krot afgebroken.
Dharavi is veel meer dan een armoedige krottenwijk. Duizenden mensen verdienen hier hun brood en door de wijk tegen de vlakte te gooien, verliezen zij hun inkomen.

Dharavi is bijvoorbeeld de plek waar de meeste Papads worden gemaakt (zie foto uit de Mint). Dit zijn populaire Indiaase pannenkoekjes. Vandaag staat er een uitgebreid artikel in de krant over Dharavi met daarin het vehaal over de pottenbakkers die er wonen in huizen die al generaties lang in hun bezit zijn. Broers delen een huis als ze trouwen. Als een zoon trouwt wordt er een tussenverdieping gemaakt voor zijn gezin. Overdag is iedereen in huis bezig met het maken van potten. S'avonds wordt alles aan de kant geschoven en kan iedereen slapen. Het plan van de overheid is om dit soort families te laten verhuizen naar kleine hoogbouw-appartementen. Dat gaat natuurlijk niet lukken.

Het zal alle betrokkenen nog heel veel kopzorgen kosten voordat er enige vooruitgang geboekt kan worden. Klik hier voor het uitgebreide artikel en een mooi filmpje over Dharavi.

woensdag, april 02, 2008

Spreuk van de dag / Food for thought


Op het aankondigingenbord bij de Breach Candy club staat iedere dag een 'Indiaase' wijsheid. Deze staat er vandaag op (vrij vertaald): 'Geef anderen nooit de schuld om jezelf te beschermen, de tijd zal de waarheid achterhalen'. Doe er je voordeel mee.

maandag, maart 31, 2008

Zomaar een paar foto's


Het wonderschone strand bij Worli.


Op de achtergrond is de nieuwe sealink te zien waar ze al jaren mee bezig zijn. Hiermee kun je straks sneller naar het vliegveld komen. Links zie je achterkant van onze auto.


Verkopers bij het strand van Worli.


Een fietser.

zondag, maart 30, 2008

Waarom Indiers anders zijn (deel 2)

Foto: The Economist

Ook nu staat er weer een interessant stuk in de krant (The Times of India) over Indiers en hoe zij met viezigheid omgaan. De aanleiding voor dit stuk is de uitkomst van het onderzoek van Forbes waarbij Mumbai in de lijst met de 10 vieste steden staat (zie ook de posts van 6 en 25 maart). Westerlingen gruwelen van al het vuil op straat in Mumbai en het luidruchtige geroggel en gespuug. Volgens de schrijver van het artikel, ene meneer Dipankar Gupta, hangt het samen met het kaste denken en het Hindu geloof. Hij gebruikt het begrip 'other worldliness'. Daarmee bedoeld hij het onderscheid tussen het innerlijke van de mens (dat schoon moet zijn) en alles daarbuiten. Volgens het kaste denken zijn alle lichaamsvloeistoffen, denk aan zweet, oorsmeer en urine, extreem vies. De gemiddelde westerling vindt zweet ook vies maar de Indier gaat nog een stapje verder. Zij vinden hoofdhaar bijvoorbeeld ook vies. Haar wordt daarom bij veel hindu-ceremonies afgeschoren (zie ook de foto).

Foto: fennywichers.web-log.nl

De latere kastes (bijvoorbeeld de oorschoonmakers met vaak oranje haar) ruimen de 'lichaamsvloeistoffen' op waardoor de hogere kasten 'schoon' kunnen blijven. Alles wat in het lichaam zit en wat er uit kan moet er uit. Dit verklaart ook het luidruchtige roggelen van Indiers. Hoezo vies? Niets ervan, ze zijn hun lichaam aan het schoonmaken en de viezigheid uit de keel moet eruit. Daarbij moet het keelvocht het vrije luchtruim kunnen kiezen. Een Indier gruweld namelijk bij het idee van een zakdoek. Een vieze zakdoek in de broekzak is vies. Zonder de hand voor je mond je keel schrapen en roggelen is niet vies. Het huis van een Indier kun je vergelijken met een lichaam. Zolang de viezigheid buiten blijft is het prima. Vuilnis uit het raam op straat gooien? Ook prima. Daarom doe je bijvoorbeeld ook je schoenen uit als je een huis binnengaat. Indiers vinden westerlingen die met hun schoenen aan door het huis (lees hun lichaam) lopen erg vies.

Het is dus niet zo dat Indiers viezer zijn dan westerlingen. Ze hebben gewoon een ander begrip van 'viezigheid'.