Met de trein naar Bandra

Als je denkt dat het met de armoede in de stad wel meevalt, moet je de auto even laten staan en met de trein naar Bandra gaan. Bandra ligt ten noorden van Breach Candy. Op zondagochtend is het een treinritje van ongeveer een half uur. De trein is dan bijna leeg en dan kun je makkelijk met de kinderen gaan. Door de week is dat niet aan te raden!

Wat je vanuit de auto niet ziet, zie je wel vanuit de trein: de grote armoede in deze stad. Duizenden mensen leven vlak langs het spoor en proberen daar geld te verdienen met het uitzoeken van afval of het wassen van kleren.

Klik op onderstaande foto voor meer foto's in ons Picasa album.

Op zondagochtend met de trein naar Bandra

Gemak dient de mens in Mumbai

In Mumbai is er geen gebrek aan mankracht. Arbeid is goedkoop dus je kunt een heel leger aan mensen inhuren voor het verlenen van allerlei diensten.

Thuis heeft iedereen de nodige hulp rondlopen. Dit varieert van een koks en chauffeurs tot schoonmaaksters voor 'top work' (alles behalve het dweilen van de vloer en schoonmaken van de wc) en schoonmaaksters voor de ‘vieze’ klusjes. Op onze de 'part time loonlijst' staan daarnaast nog een dame die dagelijks de vuilnis ophaalt en aan de weg zet en iemand die de auto’s wast. Daar haalt de chauffeur namelijk weer zijn neus voor op. Om de paar weken komt er iemand langs voor het lappen van de ramen en het schoonmaken van de fans aan het plafond.

Bij deze overdaad aan hulp hoef je het echter niet te laten en de meeste mensen doen dat ook niet. Vandaag las ik via de e-mail een oproep van iemand die op zoek is naar een ‘tuinman’ voor het verzorgen van de ‘high maintenance’ plantjes op zijn balkon. Ook las ik het bericht van een dame die op zoek is naar een personal trainer die drie keer in de week om 6 uur s’ochtends bij haar thuis wil komen om pilates en yoga training te geven.

Je gaat door dit overvloedige aanbod van hulp twijfelen aan je eigen vermogen om dingen te doen. Voel ik mij schuldig door al dat niets doen? Nee hoor. Zelf doen is uiteraard een optie maar dan ontneem je een boel mensen de kans om wat geld te verdienen. Niet doen dus! Zolang we hier wonen moeten we nog maar even genieten van alle luxe.

Eerdere stukjes over ditzelfde onderwerp:
Bemande automaten
De opblaasdolfijn
Albert in Mumbai

Autorit van Agra naar Delhi

De autorit van Agra naar Delhi duurt ongeveer 4 uur. Saai is het niet te noemen en je kunt leuke foto's maken.

Is het veilig? Dat zou ik niet willen zeggen. We hadden een goeie auto gehuurd en de chauffeur leek op het oog te kunnen autorijden. Zijn Indiase aard kwam helaas toch weer snel boven. Bij het wegrijden van een restaurant besloot de goede man te gaan spookrijden. 'No worries', 'no worries' riep hij telkens lachend. Marcel was daar niet van overtuigd en gilde uit: "I don't believe in reincarnation!" Dat hadden zijn laatste woorden kunnen zijn maar gelukkig konden we snel terug naar onze eigen rijbaan.

Dit is wat je onder meer ziet onderweg:

Schaatsen in Mumbai? Het kan!

Je moet je afvragen waarom je het zou willen: schaatsen in Mumbai? Toch hebben Sebastiaan en ik het vandaag gedaan in Esselworld Mumbai, een pretpark op 1,5 uur rijden van waar wij wonen.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik nogal sceptisch was over dit park, maar ik was blij verrast door het aantal attracties -met name voor kleine kinderen - en de kwaliteit ervan. Er was een achtbaan voor kinderen, ze konden in de botsauto's, een trein, een boot, etc. Nergens waren wachtrijen. Wij waren er om 11 uur s'ochtends en dat is voor veel Indiers toch net iets te vroeg.

Als klap op de vuurpijl konden we ook nog schaatsen. Langs de baan hadden ze een railing gemaakt. Het merendeel van de Indiers kwam niet verder dan een rondje railing. Niet dat wij nou soepeltjes over de schaatsbaan zwierden, maar we hebben in ieder geval geprobeerd te schaatsen.

Bij gebrek aan een ouderwetse stoel op het ijs heb ik Sebastiaan helaas niet heel veel kunnen leren. Hopelijk komen er straks in Nederland weer een paar lekkere koude winters aan waardoor hij zijn achterstand kan inhalen.

Koninginnendag, heimwee en Indiase verkiezingen

De Indiase verkiezingen zijn in volle gang. Vandaag gaan de kiezers in Mumbai naar de stembus. De verkiezingen verlopen in verschillende fases en midden mei weten we de uitslag.

Het is nu alweer onze derde koninginnendag in Mumbai. Als ik op de Telegraaf-site de kop zie: 'Amsterdam loopt langzaam vol' dan schiet ik zelf ook een beetje vol. Het consulaat organiseert voor de Nederlanders vanavond een oranje borrel. Ik verheug mij nu al op de lekkere hollandse happen.

Misschien dat ik vanmiddag hier in huis maar een koninginnendagmarkt ga organiseren voor Julia en Sebastiaan. Dan kunnen ze hun speelgoed aan elkaar verkopen... Ik heb vandaag toch wel een klein beetje heimwee. Morgen is dat waarschijnlijk al weer over.

Hoe vervoer je bakstenen in India?

Een filmpje gemaakt in Amritsar:

Waar oh waar: poppenkast kijken in India

Afgelopen zondag gingen we naar een groot festival in de stad. Voor de kinderen was er poppenkast. Zoals te zien op de foto, was de opkomst massaal. Volgens mij trekt de poppenkast op de Dam in Amsterdam minder bezoekers.

Prijsvraag: waar oh waar, zitten Sebastiaan en Julia?

Ik ben niet meer bang voor de tandarts!!

Mijn beugel is eruit! Na 1,5 jaar (zie Midlife crisis in Mumbai: ik ga aan de beugel) kan ik weer gewoon eten!

Medisch toerisme in India is een belangrijke groeimarkt. Om het toerisme te promoten, wil de Indiase overheid een tweede behandeling gaan vergoeden. Wij hebben ook het nodige aan medisch -expat- toerisme gedaan. Ik ben nog altijd erg blij met de laserbehandeling voor mijn ogen. Het is echt zalig als je nooit meer een bril ophoeft. Ik kan het alle brillendragers aanraden!

Voor diegenen die nieuwschierig zijn: mijn gebit ziet er nu - ongeveer - zo uit:

Delhi belly in Mumbai

Tot nog toe konden wij alle India-sceptici trots vertellen dat we nog nooit ziek zijn geworden van het eten hier. Helaas kan dat nu niet meer. Na het eten van een gebakken ei op kantoor werd Marcel geveld door heftige buikkrampen. Uiteindelijk heeft dit geleid tot een ziekenhuisopname van drie dagen.  Nu is de pijn helemaal weg en is Marcel weer thuis. 

Het wordt steeds warmer in de stad en dat wordt de komende maand alleen nog maar erger. De dokter gaf dan ook het advies om tijdens de warme periode 'full veg' te worden. Dan eet je geen vlees en ook geen eieren. Het risico op besmetting en 'Mumbai belly' is nu namelijk erg groot. 

Een mooie tekening van de de kinderen bij thuiskomst uit het ziekenhuis.

Foto's van Amritsar

Dit zijn foto's van ons bliksembezoek aan Amritsar. De stad, in het Noorden van India, is bekend vanwege de Gouden Tempel van de Sikh. Vanuit Amritsar kun je ook naar de Pakistaanse grens waar een dagelijkse show wordt opgevoerd bij de officieele sluiting van de Pakistaans-Indiase grens. 

- Als je op het groene tekstballonnetje klikt zie je ook de bijschriften bij de foto's - 

Vliegblues in India

Dame van de luchtvaartmaatschappij wisselt ALLE boardingpassen om.

Vliegen in India is er niet leuker op geworden. Door de financiele crisis maken de locale luchtvaartmaatschappijen moeilijke tijden door. De crisis raakt ook de reiziger. Vluchten worden plotseling zonder opgaaf van reden gecancelled of er worden opeens extra tussenstops gemaakt. Dit laatste overkwam ons op een vlucht naar Amritsar, in het noorden van India. In plaats van een tussenstop in Delhi werd er een tweede tussenstop gemaakt in Chandigar, halverwege Delhi en Amritsar. 

Ongelukkigen met incheck bagage moeten hier hun eigen koffers zoeken. 

Nu is dit geen ramp zolang het goed georganiseerd zou worden wat helaas niet het geval was. In Delhi werden we uit het toestel gezet en stond er een dame in de aankomsthal klaar die alle boardingpassen moest inwisselen voor een nieuwe. In India is dat geen pretje want niemand wil hier in de rij staan. Vervolgens moesten de mensen zelf op zoek gaan naar hun bagage en aangeven of ze naar Chandigar of Amritsar zouden vliegen. 

De romantiek van het vliegen is wel een beetje weg. 

Nano verkozen tot gezinsauto van het jaar 2009

We kunnen geen genoeg krijgen van de Nano. De Nano, zo blijkt uit de foto, biedt genoeg ruimte aan een gezin met twee kinderen. De familie Hassink heeft de Nano daarom uitverkozen als de gezinsauto van het jaar 2009. Spoiler voor en achter en automatische deurvergrendeling en we zijn klaar. Ik ben benieuwd of er ook een cabrio-uitvoering komt. 

Niet toeteren!

Een leuke woordspeling van de Mumbai verkeerspolitie: Horns are evil! Hoe komen ze erop! Heel knap bedacht hoor en ook zo creatief. 

 

Eerlijk gezegd ben ik niet zo'n voorstander van het 'niet-toeter-beleid' van de gemeente. Heel veel auto's, inclusief alle taxi's, rijden rond zonder zijspiegels. Alleen door te toeteren kun je je medeweggebruikers waarschuwen dat je eraan komt. 

Meer stukjes over het verkeer in Mumbai:

File op ieder moment van de dag

'No honking day' in Mumbai

Vrolijk pasen!

Ook in Mumbai vieren we Pasen. Hier zie je het resultaat van een middagje paaseieren versieren. Morgen gaan we ze verstoppen in de tuin van de club en dan kunnen de kinderen ze zoeken. Na het vinden van de eieren kunnen we ze beter meteen weggooien. Het is weer erg heet in de stad (vandaag 39 graden en geen zuchtje wind) en dat komt de eetbaarheid van de eieren niet ten goede. Sebastiaan vroeg vorige week wanneer de paashazen met het vliegtuig aankomen. Hij denkt dat de paashaas net zoiets is als Sinterklaas.

Tortelduifjes

De boom voor ons huis is rigoreus gesnoeid. Gelukkig laten de vogels zich niet afschrikken en ze blijven gewoon komen. Vooral in de ochtend is het er erg druk. Deze twee duifjes, een witte en een grijze zitten iedere ochtend op dezelfde plek in de boom van elkaars gezelschap te genieten. En wij genieten weer van de duifjes vanaf ons balkon.

Lees ook:
Vogels rondom het huis
Vogels
Kleine arend beland op ons balkon

Nano: droom van schoenmaker komt uit!

De marketingcampagne voor de verkoop van de Nano is in alle hevigheid losgebarsten. Banken bieden leningen aan met slogans als 'own a Nano @ Rs 57,07 per day (rij een Nano voor ongeveer 70 eurocent per dag).

Er stond vandaag ook een stukje in de krant over een schoenmaker die Rs7000 per maand verdiend (ongeveer 110 euro). Hij had jarenlang gespaard voor een bromfiets maar koopt nu in plaats daarvan een Nano. Bij het artikel staat een foto van een hele trotse schoenmaker die zijn droom in vervulling ziet gaan. Ik gun het de beste man van harte maar ik maak mij wel zorgen over zijn rijvaardigheden. Ik hoop niet dat zijn droom onze nachtmerrie wordt als hij zonder rijbewijs de weg op gaat.

Lees ook dit stukje over de verkeersellende in de stad. Dit stukje gaat over rijles in Mumbai.

De Nano: Marcel heeft erin gezeten!

Vanmiddag heeft Marcel in een mooi geel demonstratiemodel van de Nano gezeten. Helaas had hij zijn telefoon niet bij zich dus hij kon er geen foto van nemen. Deze foto heb ik van het Internet geplukt. Marcel vindt het een prima auto. Hij zat achterin en hij raakte het dak niet met zijn hoofd. De beenruimte was ook goed. De Nano ziet er niet uit als een goedkoop plastic speelgoedautootje. Als je bedenkt dat je voor Euro 2000 ook een laptop koopt of een duurder horloge, dan is het een klein wonder dat je voor datzelfde geld ook een hele auto kunt kopen. Misschien passen er nog wel een paar Nano's in onze container als we weer terugverhuizen.

Klik hier voor een testrit-filmpje van de Nano.

Lees ook:
Heartburn in CPM at Nano's Mumbai launch
Nano website
Tata unveils world's cheapest car Nano in Mumbai

ik ben niet bang voor de tandarts

Ik ben nu op weg naar de tandarts. Na meer dan 1,5 jaar gaat nu misschien mijn beugel eruit!!!! Ik weet het niet zeker. Misschien dat de orthodontist zegt dat mijn bovenste hoektand nog eens 0,000001 mm naar rechts moet. Als hij dat zegt ga ik protesteren. Wordt vervolgd.

Inschrijven op een Indiaase peuterschool

Vandaag vertelde een vriendin over de inschrijving van haar zoontje bij peuterspeelzaal Sunflower. Sunflower is een elite schooltje in Malabar Hill voor peuters tussen de 15 maanden en vijf jaar. Je komt hier niet zomaar op, tot grote frustratie van veel Indiase ouders. Dat is ook niet zo gek. Als je kind op Sunflower heeft gezeten, is het veel makkelijk om door te stromen naar de beste lagere scholen, de beste middelbare scholen en vervolgens de beste universiteiten. Ouders zijn daarom in maart, als de inschrijvingen plaats vinden, op van de zenuwen. Je kunt speciale trainingen volgen om je slagingskans te verhogen. Die zijn er ook voor de peuters zelf.

Op de dag van inschrijving moeten beide ouders langskomen om een formulier in te vullen. Als je komt, staan de ouders eerst in de rij voor de 'missie statement'. Die moet je gelezen hebben voordat je in de volgende rij mag gaan staan voor het inschrijvingsformulier. Toen mijn vriendin en haar man in deze rij stonden, riep een dame van Sunflower dat ouders die haast hadden het formulier mee naar huis mochten nemen om het daar in te vullen. Tot de grote verbazing van mijn vriendin bleven alle ouders in de - lange - rij staan. Niemand vertrok. Iemand vertelde haar toen dat dit een truc was. Ouders die vertrekken, vinden de scholing van hun kinderen kennelijk niet belangrijk genoeg en maken geen kans om hun kind geplaatst te krijgen. Oeps.  Mijn vriendin bleef daarom ook maar braaf in de rij staan om het formulier ter plekke in te vullen.

Pas in juni horen ze of hun zoontje geplaatst kan worden. Dit is een filmpje op CNN over Indiase kleuterscholen.

Extreme sports in extreem India

Een extreme sport gaan doen in India, is natuurlijk de goden verzoeken. Marcel heeft de stoute schoenen aangetrokken en heeft de afgelopen dagen een cursus paragliding gedaan bij Temple Pilots op drie uur rijden van Mumbai. Bij paragliden spring je met een parachute op je rug van een berg af. Vandaag heeft Marcel twee succesvolle sprongen gemaakt onder moeilijke omstandigheden. Het was nogal heet en bij de tweede sprong was het bijna donker. Ook dit kan van het lijstje 'dingen doen in India' afgestreept worden. Zo heel veel staat er niet meer op. Meer foto's staan hier.