Kleding

Vandaag heb ik weer eens gewinkeld. Dat doe ik niet vaak want ik vind het een frustrerende bezigheid. Ik ben er ook niet zo goed in. Ik wil meteen iets kunnen kopen (het liefst binnen 5 minuten) en dan wil ik ergens koffie kunnen drinken. Dat kopen is hier niet zo'n probleem maar er is helaas een groot gebrek aan leuke koffietentjes in zuid Mumbai.

Ik had gehoord over een winkel met leuke kleding. Vandaag trok ik de stoute schoenen aan en ben ik er heen gegaan. Na een bezoekje van een half uur kwam ik naar buiten met een grote tas vol met Indiase kleding.

Is dat handig? Waarschijnlijk niet. Ze zien je in de Albert Heijn in Nederland al aankomen met je knalroze Kalwar Kamiz. Toch kon ik de verleiding niet verstaan. De broek, de salwar, zit zalig comfortabel. Je kunt er bijna in wonen. Het shirt, de kamiz, is lekker lang en dat is ideaal voor mij. Mensen die mij kennen weten waarom. In India kun je ze prima aan want je ziet ze overal in de mooiste stoffen en kleuren. Je hebt ze in katoen maar ook in hele mooie zijden stoffen met handgemaakte borduursels.

Ik heb vandaag twee salwar kamiz aangeschaft. Een zwarte en een witte salwar en een roze en een zwarte kameez met groene borduursels. En ik ben er heel blij mee. Ze gaan gewoon mee in de koffer naar Nederland.

Onzekerheid

We zijn bezig met onze laatste maanden in India. Help! De onzekerheid begint nu toch een beetje toe te slaan. Ik zeg altijd stoer dat het mij niets uitmaakt waar we hierna heengaan. Maar is dat ook zo? Al onze mooie spullen in de container. Geen Usha en Santana meer. Snik. Zelf weer het huishouden doen? Een baan? Hoe is dat ook al weer om iedere dag naar kantoor te moeten? Dat is deze huismus helemaal verleerd.

Gisteren vroeg ik Julia waar ze hierna wil wonen. Ze zei Nederland. Toen ik vroeg waarom, zei ze 'omdat Usha en Santana daar wonen'.

Uhhh.

Misschien dat ze nog een beetje te jong is om hierover een mening te hebben. Julia heeft straks langer in India dan in Nederland gewoond (dank je Rik). Ze zegt telkens trots dat ze Hindi spreekt en schudt dan vrolijk met haar hoofd. Ganesh en Krishna zijn favoriet bij de kinderen.

Binnenkort hopen we meer duidelijkheid te hebben over de volgende stap.

In Ranthambore

De afgelopen twee dagen was ik in Ranthambore in Rajasthan om te kijken bij een project van de bank. Ranthambore is een nationaal park dat bekend is vanwege de tijgers. Toen het gebied een nationaal park werd, moesten de mensen die in het park wonen gedwongen verhuizen. Ze wonen nu buiten het park en hebben moeite het hoofd boven water te houden. Via een NGO probeert de bank deze mensen te helpen hun inkomsten te verbeteren zodat ze minder afhankelijk zijn van het park. De NGO leert vrouwen onder meer hoe ze producten kunnen maken die beter verkoopbaar zijn. Als voorbeeld lieten ze schattige leren kinderslofjes zien, gemaakt in de vorm van een tijgerpoot. Helaas hadden ze maar een exemplaar en kon ik ze niet kopen.

Wat de tijgers betreft. Op onze 'safari' door het reservaat hebben wij helaas geen tijgers gezien. Dit zijn de 'big four' die we hebben gespot:

- konijn

- eekhoorn

- antilopes

- pauwen.

Ons is verteld dat er op het moment 40 tijgers in het park zijn. In de monsoen is de kans dat je ze ziet erg klein. Een betere periode voor een bezoek aan het park zijn de maanden maart en april.

Om er te komen ben ik met de trein gegaan. Op vrijdag de nachttrein heen en vervolgens op zondag de nachttrein weer terug naar Mumbai. Ik was eerst nogal sceptisch over de trein omdat ze zo langzaam rijden en het op de stations altijd zo'n chaos is. Daar merk je als je in de trein zit helemaal niets meer van. Het is leuk om s'avonds te vertrekken uit Mumbai met alle lelijke gebouwen en krotten langs het spoor om dan s'ochtends wakker te worden tussen het groen.

De eerste klas slaapcoupe is prima te doen. Om de haveklap komen ze langs met eten en ze maken je bed netjes op. Terug had ik een tweede klas coupe en dat was eigelijk ook goed. Ik heb een slaappil genomen en ik ben heerlijk in slaap gevallen door het geschommel van de trein.

Dit zijn een paar van de foto's die ik heb gemaakt:

Verkeersproblemen in India

Mede-weggebruikers op de snelweg van Agra naar Delhi

De eerste volle dag terug in Mumbai blijkt dat er maar weinig is veranderd in de bijna zeven weken dat we weg zijn geweest. Het voelt nu alweer zo gewoon om hier weer te zijn. Na zeven weken in een overgereguleerd land als Australie ben je je wel weer even bewust van de lage Indiase veiligheidsnormen.

Vanochtend stond in een artikel op de voorpagina van The Times of India dat India per jaar het hoogste aantal verkeersdoden heeft ter wereld. Ieder uur vallen maar liefst 13 doden in het verkeer. Heel vreemd is dat niet als je ziet hoeveel idioten op de weg rondrijden. Wij hebben ook regelmatig bijna-dood-ervaringen gehad. Dit is met name op de snelweg. In Mumbai is het ook een chaos maar door de drukte ligt de snelheid zo laag dat je geen grote ongelukken krijgt. Dingen die wij hier zoal zien: vrachtwagens die pas gaan inhalen als er een tegenligger aankomt, geiten of kamelen die plotseling de weg oversteken, vrachtwagens met een veel te zware lading, chauffeurs die een kilometer lang spookrijden op de snelweg, inhalen vlak voor de top van een heuvel, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Met name het spookrijden was interessant (zie ook de blog van 8 mei: autorit van Agra naar Delhi). Een voordeel van al deze ellende: autorijden in India is niet saai.

Kijk ook even naar dit filmpje van het programma Top Gear over het halen van een rijbewijs in Mumbai. Het verklaart een hoop.

Zie ook:

Rijles in Mumbai
Niet toeteren

File op ieder moment van de dag

Thuis is waar ons eigen bed staat

Na een reis van meer dan 24 uur zijn we dan eindelijk weer terug in Mumbai. Vanochtend om vijf uur Indiaase tijd waren we thuis.

Vooral het laatste stuk van Hong Kong naar Mumbai viel niet mee. Per ongeluk hadden we een vlucht geboekt met een tussenstop in Bangkok. Dan vlieg je eerst midden in de nacht in twee uur van Hong Kong naar Bangkok. Alle lichten blijven aan omdat ze zo nodig een volledige maaltijd moeten serveren. Ik vraag mij altijd af waarom. Het is midden in de nacht dus wie heeft er dan nog zin in eten? Ik in ieder geval niet. Vervolgens land je in Bangkok en sta je 1.5 uur aan de grond, wederom met alle lichten aan en een hoop heen en weer geloop door het grondpersoneel en schoonmakers. Ahhhhh! Tenslotte vlieg je in 3,5 uur door naar Mumbai. Tijdens die vlucht zijn ze ook weer druk met het serveren van eten en koffie(!) Let wel, het is dan 2 uur s'nachts. In totaal is het licht gedurende die vlucht drie kwartier uitgeweest. Zucht.

Op het vliegveld stond Raju ons op te wachten. De arme man, voor hem was het ook erg laat. Toen Julia hem zag, rende ze naar hem toe en sprong in zijn armen. Vervolgens liep Raju blij met Julia naar de auto en vergat hij ons en de bagage.

In de stad is zowaar iets van vooruitgang te bespeuren. Op weg naar huis hebben we voor het eerst over de 'Worli Sealink' kunnen rijden. Ze hebben er jaren over gedaan om deze lange brug te bouwen en nu is hij eindelijk klaar. Hiep hoi. Het scheelt inderdaad een hoop tijd.

Thuis troffen we een vermoeide maar blije Usha aan. Usha had de 'heugelijke' mededeling dat ze is uitgehuwlijkt. Op 27 december gaat ze trouwen. Op dezelfde dag als haar broer. Ik krijg er niet echt hoogte van of ze er blij mee is. De jongen met wie ze gaat trouwen, is 30 jaar en is een bouwer in het dorp waar ze vandaan komt. We zullen zien. Haar Mumbai leventje is daarmee wel echt afgelopen. Ik hoop echt het beste voor haar.

De schade van de monsoen valt dit jaar erg mee. Het ruikt nogal muf in huis en een paar schoenen zijn groen uitgeslagen maar we hebben (nog) geen grote overstromingen gehad.

Vanochtend hebben we ons naar de club gesleept om te ontbijten. Daar zie je weer alle bekenden en na zoveel weken is het een vrolijk weerzien. Het was ook leuk om de mensen van de club zelf weer te zien. De Mumbai cappucino smaakte weer als vanouds en de bediening was weer beroerd maar dat is ook wel weer de charme van de club. Ik had de afgelopen weken het bekende zinnetje 'you need to put money on your card' gemist. De ober komt dan naar je toe gelopen en probeert zo zacht mogelijk te zeggen dat je extra geld op je club-kaart moet zetten. Oh wee als andere mensen het horen en denken dat je bankroet bent.

Op een dag als vandaag valt het niet mee de kinderen bezig te houden. Met name Sebastiaan was nogal druk vanochtend en weigerde te gaan slapen. Hij is nu nogal moe maar wil nog steeds niet naar bed. Usha heeft de hele ochtend vanaf zes uur met hem zitten spelen. Omdat de scholen gesloten zijn, hebben ze nu drie dagen de tijd om weer in het ritme te komen en dat is fijn voor ze. Vanochtend waren ze erg blij dat ze met vriendjes op de club konden spelen. De rest van de dag proberen we maar zo goed mogelijk door te komen.

Vanavond heel vroeg onder de wol in ons eigen bed (zalig!) en morgenochtend zijn we waarschijnlijk weer heel vroeg wakker.

Mexicaanse griep in Mumbai: scholen dicht

Net kreeg ik een mail van de school in Mumbai met het bericht dat alle scholen voor een week worden gesloten vanwege de Mexicaanse griep. Sebastiaan en Julia hoeven dus niet al meteen maandag naar school, een paar dagen na het officiele begin. Ze kunnen nu tot donderdag wachten.

Na zes weken Australie zijn we aardig gewend geraakt aan de zeer relaxte houding van de Australiers ten aanzien van de griep. Ondanks dat redelijk veel mensen hier de griep hebben, zie je niemand lopen met mondkapjes en lees je er weinig over in de kranten. We gaan nu terug naar een land met een nogal drastische aanpak. Behalve de scholen gaan ook de winkelcentra en bioscopen een paar dagen dicht.

Het is een Interessante ontwikkeling. Ik ben benieuwd welke acties ze gaan nemen als blijkt dat het stilleggen van het openbare leven nergens toe leidt. Iedereen een week lang huisarrest?

Het zit er bijna weer op..

Nog drie dagen en dan vliegen we via Hong Kong terug naar huis. Dan zitten onze zes weken in Australie er al weer op. Zes weken! Dat is ook wel een hele lange tijd. Het is verbazend te zien hoe snel je je hier thuis voelt. Vorige week dacht ik dat ik er aan toe was om weer terug naar India te gaan. Dat gevoel begint nu langzaam om te slaan in 'help, ik wil hier nog zoveel dingen doen!' stress.

Zometeen ga ik met de kinderen naar het Australian museum, een geweldige plek. Ze hebben een aparte afdeling voor kinderen en ze mogen zo ongeveer overal aankomen. Super is dat want dat is uiteraard wat ze het liefste doen. We hebben de afgelopen periode zoveel musea gezien dat Sebastiaan nu thuis 'museumpje' gaat spelen.

Daarna moet ik gaan bedenken wat ik hier allemaal nog wil kopen. Help!

Geen beach babes maar groene heuvels

Aan de oostkust van Australie draait het niet alleen om stranden en zongebruinde surf boys en beach babes. Als je even het binnenland ingaat, heb je groene heuvels en wijdse uitzichten op de Gold Coast met de hoge flatgebouwen.

Het plaatsje waar we nu zitten heet North Tamborine en dat ligt in het 'North Coast Hinterland'. s'Avonds is het best koud en daarom hebben we de open haard maar aangedaan. Heel knus. In het groen van Tamborine lijkt Mumbai wel heel erg ver weg.

Niet niezen!

In Hong Kong word je constant geattendeerd op de Mexicaanse griep. Verkopers in de winkels dragen mondkapjes en overal staan apparaten met zeep om je handen te wassen. Vreemd genoeg zie je er in Australie helemaal niets van terwijl het hier toch ook echt een probleem is.

Dit bordje hangt in alle bussen en trams in Hong Kong:

vakantie!

we zijn even afwezig geweest en dat komt omdat we op vakantie zijn. We zitten alweer een week in Manly vlakbij Sidney en dat is genieten! Wat doen we zoal op vakantie.. Marcel is met Sebastiaan naar zwemles. Julia heeft nu balletles en ik zit in een koffietentje cappucino te drinken. Het leven is hier zo slecht nog niet. Weersvooruitzicht voor de rest van de week: zon en 16 graden.

Mama, het regent!

Vanochtend heerste hier in huis dezelfde opgewonden stemming als in Nederland als je wakker wordt en het s'nachts heeft gesneeuwd. Alleen had het nu niet gesneeuwd maar viel er een redelijke forse regenbui. Verder was alles hetzelfde met het enige verschil dat we in plaats van met de slee met regenjas en laarzen naar buiten wilden rennen.

Het is helaas bij die ene ochtendbui gebleven. De rest van de dag was het weer snikheet en droog. De weerexperts in Mumbai verwachten dat de monsoen maandag echt gaat beginnen, veel later dan normaal. Wij wachten -nog steeds- af.

Zie over de monsoen ook:
Voorbereidingen monsoen
De regenlaarzen kunnen bijna weer aan.
Het regent!

Afscheid nemen

De relatie met andere expats in Mumbai is nogal intens. Je hoeft hier maar een paar weken te wonen en je hebt al een heleboel 'vrienden'. Dit is anders dan in Nederland. In Nederland sluit je over het algemeen alleen vriendschap met mensen met wie je veel gemeen hebt. Zo kieskeurig kun je hier niet zijn. Als expat in een stad als Mumbai ben je erg op elkaar aangewezen. Je hebt hier geen sociaal vangnet zoals in Nederland. Daarom sta je automatisch veel meer open voor nieuwe vriendschappen. De mensen met wie je omgaat, zie je bijna dagelijks en je doet veel dingen samen. Je gaat samen op vakantie, veel uit eten, je sport samen, je past op elkaars kinderen, helpt bij problemen, etc.

Aan zo'n intensieve vriendschap komt echter ook weer snel een eind. Expats in Mumbai wonen hier allemaal maar tijdelijk. Na hooguit drie jaar of zelfs korter moet je al weer afscheid van elkaar nemen. De kans dat je elkaar daarna nog een keer ziet, is niet al te groot.

Vandaag had Julia haar laatste dag op de Franse school. In augustus begint ze op de DSB. Haar vriendinnetje Minti zag ze vanmiddag voor het laatst. Julia is nog erg klein en had niets in de gaten. In plaats van Julia, stond ik te snikken omdat ze afscheid van elkaar moesten nemen en elkaar waarschijnlijk nooit meer zien. Bij het afscheid nemen van de andere ouders kon ik het ook niet drooghouden. Mijn advies: als je niet tegen afscheid nemen kunt, moet je niet voor dit leventje kiezen!

Moderne slaven

Vandaag staat er een artikel in de Mumbai Mirror over Indiaas huispersoneel. Een nogal confronterend stuk. Met name omdat veel dingen in het artikel erg herkenbaar zijn. Toen ik het las dacht ik even: Help! Ik ben ook een slavendrijver!

Een van de positieve kanten van ons leventje hier is dat je veel hulp hebt waardoor jezelf weinig tot niets hoeft te doen. Dat zijn wij in Nederland helemaal niet meer gewend. Daar ben je al dolblij als je een hulp kunt vinden voor een paar uur in de week die de vloeren schrobt en de wc schoonmaakt. Arbeid in India is goedkoop en daar profiteren wij ook van door veel personeel in te huren. Huispersoneel valt onder de ongeorganiseerde arbeidssector waardoor je je niet druk hoeft te maken over allerlei regelgeving.

De schrijver van het stuk in de Mumbai Mirror heeft het over moderne slaven. Zo worden ze ook vaak behandeld. Het is schrijnend om te zien hoe weinig respectvol mensen in India met elkaar omgaan. Personeel dat voor expats werkt is over het algemeen een stuk beter af. Ze krijgen meer betaald en hun leefomstandigheden zijn ook beter. Het is wel zo dat onze inwonende hulp Usha s'avonds op haar eigen kamer blijft. Ook eet ze niet met ons mee. Dat is voor een deel ook haar eigen keuze. Ze zou zich diep ongelukkig voelen als ze samen met ons aan tafel 'hollandse pot' zou moeten eten.

Het zal wel een tijd duren voordat de relatie tussen het huispersoneel en de werkgever veranderd. Toen ik vanavond gedag zei tegen chauffeur Abdul kroop hij zowat in elkaar en zei "thank you Madam!, goodnight Madam!, goodevening Madam!". Als hij je op zo'n onderdanige manier aanspreekt, voel je je toch even de slavendrijver uit het artikel. Ik zou het graag anders zien maar het is moeilijk om mensen als Abdul te veranderen. Dat zal nog minstens een generatie duren.

Operatie stofwolk van start

Afgelopen vrijdag begon de zomervakantie op de DSB, de school van Sebastiaan. Dan probeert iedereen zo snel mogelijk het land uit te komen. Afgelopen week waren al een paar families vertrokken en dit weekend was het helemaal topdrukte op het vliegveld.

Deze week is het rustig in de stad met een paar gezinnen die het vertrek nog even uitstellen. Wij horen ook tot die laatste groep want we gaan pas eind juni weg. Julia gaat deze week nog tot en met donderdag naar de Franse school. Midden augustus, als de school weer begint, is er weer een operatie stofwolk maar dan in omgekeerde richting.

Een van de redenen om Mumbai te verlaten is de monsoen. Alleen regent het nu nog steeds niet. De monsoen is erg laat dit jaar. Op de club is het s'avonds zalig weer. Van een vriendin uit Stockholm kreeg ik een sms dat het daar continu regent. Laat mij nog maar even lekker in Mumbai zitten. Hier is het tenminste droog.

Indiaas deeg voor Franse quiche

Toen we ruim 2,5 jaar geleden in Mumbai kwamen wonen, moest je echt je best doen om westerse spullen te kunnen kopen. Dat is nu heel snel aan het veranderen. In september 2006 had het winkelcentrum in Lower Parel, Phoenix Mills, een paar winkels die de moeite waard waren. Als ik er nu kom val ik achterover van verbazing door het grote aanbod aan winkels en ze zijn nog steeds aan het uitbreiden. Ook in het zuiden van de stad openen nu steeds meer kleine koffiebarretjes.

Vorige week was ik helemaal blij toen ik van iemand het telefoonnummer kreeg van een groothandel in vleeswaren, kaas, vis, etc. Ze importeren alles uit Europa. Van de bestellijst werd ik erg hebberig waardoor we nu een mega salamiworst van drie kilo in de koelkast hebben liggen. Zonder snijmachine is dat niet echt praktisch kan ik je vertellen. Behalve de salami heb ik een hele brie besteld, mozarellakaas en een grote gouda kaas.

Deze week heb ik voor het eerst, op aanraden van een paar Fransen, deeg voor een quiche ehaald bij de beroemde City Bakery in Worli. Van de eigenaar mocht ik even de bakkerij in om te kijken hoe de bakkers het deeg ter plekke voor mij maakten. Toen ik het zag had ik mijn bedenkingen omdat het er allemaal niet heel fris uitzag. Eergisteren heb ik de eerste taart gebakken en mijn wantrouwen bleek totaal niet terecht. Ik heb nog nooit zulk goed deeg gehad. Erg makkelijk om uit te rollen en lekker!

Vanavond ga ik proberen om met al mijn nieuwe aankopen iets lekkers te maken. Waarschijnlijk wordt het een gerecht met een hele grote plak salami met daarop een heleboel mozarella in een pakketje van deeg.

Voorbereidingen monsoen

Iedereen in Mumbai zit met smart te wachten op de komst van de monsoen. Gisteravond waaide het hard en hingen er donkere wolken boven de stad maar er kwam geen spatje regen uit. Ook vandaag lijkt het mee te vallen maar misschien dat de regen vanavond gaat komen.

De inwoners van Mumbai zijn bezig met de voorbereidingen voor de monsoen zoals de foto in de Mumbai Mirror laat zien. Vrijwilligers van de 'State Civil Defense' demonstreren hoe mensen plastic flessen en ander materiaal kunnen gebruiken om zichzelf te redden ingeval van overstromingen. De man links ligt op een houten plank met twee plastic vaten aan beide kanten. De vrouw en de man rechts moeten zich behelpen met plastic flessen die ze om hun middel hebben gebonden. Ik vind het een nobel initiatief maar een beetje triest is het wel dat mensen zich genoodzaakt zien om zich op deze manier voor te bereiden op eventuele zware overstromingen zoals in juli 2005.

Computers voor kinderen van bouwvakkers

Vandaag ben ik op pad geweest om twee computers naar een project van Mumbai Mobile Creches te brengen. De computers had ik via www.giftyourstuff.org van een Duits bedrijf gekregen en die moest ik naar Ghatkopar brengen. Dat is ongeveer een uur rijden. Ondanks dat het Mumbai een megastad is, begin ik steeds meer buurten te herkennen en dat is leuk. Nu ken ik dus ook Ghatkopar. Het is er een drukte van belang met veel middenstand en mega-flats in aanbouw.

Mumbai Mobile Creches opent en beheert kleine schooltjes op grote bouwterreinen voor kinderen van bouwvakkers. Dit zijn vaak ongeschoolde dagloners die rechtstreeks van het platteland komen. Ze leven in zelfgebouwde hutjes op het bouwterrein en ze komen niet in aanmerking voor voorzieningen van de gemeente. Meestal werken zowel de vader als de moeder op het bouwterrein. Voor de kinderen zijn de schooltjes van Mumbai Mobile Creches de enige mogelijkheid om naar school te kunnen. Lesgeven is er niet gemakkelijk. De jongste kinderen die ik zag, zijn ongeveer 12 maanden oud. De oudere kinderen waren denk ik 11 tot 12 jaar. De kinderen komen uit alle delen van India en spreken allemaal verschillende talen.

Het schooltje is gevestigd in een mega groot huizencomplex in aanbouw. In een van de gebouwen, waarvan alleen nog maar het skelet staat, is een ruimte vrijgemaakt met drie kamers: een voor de allerkleinsten, een voor de peuters en een voor de iets oudere kinderen. Tafels en stoelen zijn er niet. Alle kinderen zitten op de grond. Om te voorkomen dat de kinderen naar beneden vallen, hebben ze ijzeren tralies voor de ramen gezet. Volgens mij is dat hetzelfde tralies als gebruikt wordt bij het storten van beton. Als het gebouw klaar is, gaan de ouders naar een volgend project en gaat het schooltje weer dicht. De kinderen moeten hopen dat ze bij een volgend project ook weer naar school kunnen.

De computers staan nu in een heel klein kamertje op een geimproviseerde tafel.

Dit zijn een paar van de foto’s die ik heb genomen.

Engels - Nederlandse peuterpraat

Sebastiaan zijn voortand staat een beetje scheef en hij maakt zich daar een beetje zorgen over. Ik leg hem uit dat dat niet zo erg is omdat hij toch nog moet wisselen.

Julia staat er bij en heeft er duidelijk niet veel van begrepen. Het Nederlandse woord 'wisselen' zegt haar niet zo veel. Blij roept zij daarom uit: "ik kan ook wisselen!" en ze begint vrolijk te fluiten.

Alphonso Mangoes: heerlijk!

Het is Mango tijd in Mumbai. In april en mei liggen de beroemde Alphonso mango's in de winkel en op de markt. De Alphonso mango is net zoiets als de Hollandse Nieuwe. De verkoop van de Alphonso's gaat met net zoveel tamtam gepaard. De Alphonso mango staat dan ook bekend als de lekkerste en zoetste mango ter wereld. Iedereen is er hier gek op. Laatst zag ik op het vliegveld iemand een paar kisten met mango's inchecken. Wij hebben ook al een paar kistjes mango's gekocht. Of, zoals Sebastiaan zegt mangoes (-oes spreek je uit als goes zonder 'g'). Ze zijn inderdaad erg zoet en sappig. Morgen maken we als toetje rijstepap met mango. Meer.

Examen-uitslagen

Vandaag zijn de uitslagen van de schoolexamens bekend gemaakt. Op de voorpagina van de Times of India staat het verhaal over de 'all India Indian School Certificate Examinations' topper, Rishi. Hij had een score van 99%. Ik ben blij voor Rishi maar zijn hoge score zegt niets over wat hij nou eigelijk kan. Volgens mij betekent het met name dat hij goed is in het uit zijn hoofd leren van feiten. Want daar zijn ze hier goed in. Misschien kan het ook niet anders. In de gemiddelde Indiase schoolklas zitten 40 kinderen en er is een leraar die zelf ook niet de beste scholing heeft gehad. Deze leraar kan niet veel anders dan zijn leerlingen volstoppen met feiten. Als de 40 kinderen in zijn klas allemaal moeilijke vragen gaan stellen, wordt het een rommeltje.

Mumbai is trots want voor de tweede jaar op een rij heeft iemand uit Mumbai de hoogste score behaald. Verderop in de krant staan meer succesverhalen. Hoge scores voor de examens zijn hier heilig. Alleen met hoge scores word je toegelaten op de betere scholen.

Aandacht voor kinderen met een gemiddelde score is er niet. Ook lees je niets meer over de kinderen die de prestatiedruk niet aankunnen. In de weken voor de examens lees je geregeld over kinderen die zelfmoord plegen omdat ze bang zijn de examens niet te halen en hun ouders teleur te stellen.

Ik ben trouwens benieuwd of deze 73 jarige inmiddels geslaagd is voor zijn examen..