Hoezo druk?

Het leven hier is zo slecht nog niet. Je kunt in Mumbai allemaal dingen doen die je altijd al had willen doen maar waar je in Nederland nooit tijd voor gehad zou hebben. Deze week heb ik vier keer tennis gespeeld, op maandag, woensdag, donderdag en vandaag. Op dinsdag ben ik naar kickboxen geweest. Op woensdag had ik Italiaanse conversatieles en vandaag had ik mijn eerst les webdesign. Dat ga ik nu de komende drie maanden drie keer in de week doen, op maandag, woensdag en vrijdag. Dus ook in Mumbai kun je druk zijn!

Nu heb ik natuurlijk het voordeel dat ik met een heleboel andere dingen niet druk ben. Ik zal daar niet al te veel over uitwijden want dan ga ik allemaal boze mailtjes krijgen. Nu is het weekend en kan ik gelukkig een beetje uitrusten.

Een hondenbestaan in Mumbai

Straathonden horen bij Mumbai. Volgens schattingen zijn er ongeveer 70.000 straathonden in de stad. Overal kom je ze tegen: op straat en in parken maar bijvoorbeeld ook op het terrein van de paarden-racecourse. Behalve de hondenpoep veroorzaken ze niet al te veel overlast want ze doen geen vlieg kwaad. Zo nu en dan zie je weer berichten in de krant over acties van de gemeente om de honden van de straat te krijgen. Dit gaat niet altijd op subtiele wijze. De gemeente krijgt dan weer allemaal boze hondenliefhebbers over zich heen. Er is ook een legertje aan organisaties die zich inzetten voor de straathonden. Zoals de Welfare of Straydogs. Ik heb daar altijd een beetje moeite mee in een land als India waar nog zoveel kinderen ondervoed zijn. Lees meer hierover in dit artikel.

Leuk om te lezen zijn de stukjes in de krant en op het internet over bijzondere honden, zoals over de hond die gewond was geraakt tijdens de terroristische aanslagen. Een doodgewone hond krijgt dan even zijn 'minutes of fame'.

Een zondag in Mumbai

Na -tig zondagen in Mumbai doorgebracht te hebben, is het niet gemakkelijk om een origineel uitje te bedenken. Ons gebruikelijke programma voor de zondag is als volgt: wakker worden, naar de club, terug van club, Julia slapen, weer terug naar club, daar eten, naar huis, slapen. Sebastiaan roept regelmatig uit: 'niet weer naar de club!'. Hij zegt het en ik denk ik. De club is niet de ergste plek om de tijd door te brengen maar eentonig is het wel. In het begin probeerden we vaker om iets te ondernemen maar nu weten we beter. In Mumbai is gewoon niet veel te doen met kinderen.

Vandaag hadden we weer eens de moed verzameld om het anders te doen. Om half acht gingen we al op stap met de taxi (kinderen blij!) om bij de Terri Fox run te gaan kijken op Marine Drive. Dat is een jaarlijkse loop voor het goede doel. Op Marine drive kwamen we al snel terecht in een verkeersopstopping (let wel, het was zondagochtend kwart voor acht!).


Een groep Jain gelovigen was op het doldrieste idee gekomen om een optocht te houden om het tweehonderdjarige bestaan van een tempel te vieren.




Onze vrome Jain liepen niet gewoon. Nee, ze reden allemaal op brommers. Vooraan de optocht werden vier stokoude jain priesters in rolstoelen voorgeduwd. Helemaal vooraan reedt een grote truck met een mega-muziekinstallatie. Je begrijpt, erg hard ging het allemaal niet. Uiteindelijk zijn we maar uit de taxi gestapt en zijn we gaan lopen. Toen we vlak bij de plek van de Terri Fox run kwamen, was die uiteraard allang afgelopen.

We lieten ons niet uit het veld slaan en we bedachten iets nieuws voor de middag: een bezoek aan de eerste paardenraces van het seizoen. De paardenraces worden gehouden op een gigantisch groot terrein midden in de stad. Het is een van de weinige plekken met een wijds uitzicht en met het 'koele' weer (rond de 32 graden) van het moment is het er erg aangenaam.


De kinderen vinden het ook leuk omdat ze er lekker kunnen rondrennen. We hebben nog wat gegokt maar helaas liepen 'onze' paarden niet zo hard.

'Slumdog millionair' in Mumbai

Het is bijzonder om de film 'Slumdog Millionaire' in Mumbai zelf te zien. Gisteravond zijn Marcel en ik er heen geweest. De zaal zat zowaar bijna vol. De film wordt international de lucht in geprezen (o.a. 10 Oscar nominaties) maar in India is er nogal wat kritiek op. Daar zijn verschillende redenen voor: in de eerste plaats is de film erg realistisch. Realistische films doen het niet zo goed in Bollywood. Dansje hier, muziekje daar, dat is leuk! Beelden van een van de grootste slums van Azie en een moeder die vermoord wordt tijdens de moslimrellen? Nee, dat is niet leuk. De mensen hier zeggen dat buitenlanders alleen de ellende in Mumbai willen zien. 

Een ander probleem met de film is het ontbreken van beroemde Bollywood sterren. Er doen wel een paar bekende acteurs aan mee maar het is geen Bollywood 'sterrencast' en ook daar houden ze hier niet van. Ook de hoofdrolspeelster, Freida Pinto, is geen bekend actrice maar is een model. Er is ook kritiek op het feit dat de film niet is gemaakt door Indiers. De regisseur en de schrijver van de film zijn beide Engels. Het kan toch niet kloppen dat een Engelsman een film maakt over Mumbai!! Hoe zou de film eruit hebben gezien als hij was gemaakt door een Indiase regisseur?

Uiteindelijk komt de kritiek op de film er met name op neer dat de film niet realistisch genoeg is. De hoofdrolspeler zijn accent klopt niet (hij komt uit Engeland), de politie zou echt niet zo maar iemand martelen, de presentator van 'who wants to be a millionaire' zou in het echt toch geen grapjes maken over de afkomst van de hoofdrolspeler die thee rond brengt in een call centre.

Inderdaad, hier en daar klopt de film niet helemaal en een paar zaken worden overdreven. Maar is dat niet bij elke film het geval? Ik vond het een goeie film in ieder geval en, ondanks de foutjes, heel herkenbaar.

Ook de muziek is de moeite waard. Klik hier om te luisteren:

Mausam and Escape

O.... Saya

Uitje in Mumbai: Choki Dhani

De keuze aan kindvriendelijke 'uitjes' In Mumbai is erg beperkt. In de 'Mumbai Mirror' lazen we zowaar over iets nieuws: Choki Dhani, een themapark op 40 kilometer rijden van Mumbai waar alles in het teken staat van Radjasthan. Wij trokken de stoute schoenen aan en gingen laat in de middag op weg in onze blauwe Innova (de expat-auto bij uitstek) met chauffeur Abdul achter het stuur. Eerder weggaan kon niet want het park gaat pas om 5 uur s'middags open.

Over de rit van 40 kilometer deden we ruim 1,5 uur en om 10 voor half 6 stonden we op de redelijk volle parkeerplaats. Dat is voor Mumbai begrippen snel. Heel erg druk was het niet onderweg. Bijna overal konden we gewoon doorrijden en nergens hebben we echt vastgestaan. Je vraagt je af hoe je dan toch nog 1,5 uur over 40 kilometer kunt doen?

Het park zag er op het eerste oog goed uit. Bij de ingang stonden een paar vrolijke muzikanten om ons te verwelkomen. Helaas hadden we de zondag voor 'Republic Day' uitgekozen voor ons uitje. Met ons waren daarom honderden anderen op het idee gekomen om naar Choki Dhani te gaan en de hele meute wilde tegelijk naar binnen. De kaartverkoop was op zijn Indiaas georganiseerd waarbij de kaartjes met de hand worden uitgeschreven. Dit tijdrovende proces resulteerde al snel in chaos met duwende en voordringende Indiers die langs de portiers met tulband probeerden te komen.

Ik 'vluchte' met Julia naar buiten want die werd helemaal gek van de drukte. In zo'n situatie ga je meteen uit van een 'worst case scenario'. Ik had al wat hoge kasten gezien en ik had bedacht dat als het heel erg zou worden ik de kinderen daar gewoon bovenop zou zetten. Gelukkig bleek dat niet nodig te zijn. Na Julia in veiligheid gebracht te hebben ging ik nog een keer naar binnen om Sebastiaan te halen. Ook dat lukte!

Toen wij allemaal buiten waren, ging Marcel braaf in de rij staan om kaartjes te bemachtigen. Na 10 minuten kwam hij met een brede grijns naar buiten. Hij vertelde dat hij er na 5 minuten helemaal genoeg van had omdat iedereen links en rechts aan het voordringen was. Hij besloot daarom over te gaan op de Indiaase 'voordringmethode'. Dat had succes. Doordat hij zijn volle gewicht in de strijd kon werpen, stond hij binnen de kortste keren vooraan. Hij deed nog een 'high five' met een andere Indier nadat hij zijn kaartjes had bemachtigd. Blijkbaar is het voor hen ook gewoon een spel.

Poppenkast kijken.


Eenmaal binnen merkte je niet zoveel meer van de drukte. Het terrein is redelijk groot en overal zijn optredens te zien met dansers, muzikanten, vuurspuwers, googelaars, etc. De kinderen konden rondrijden in een kar met buffels ervoor. Op rustigere dagen loopt er ook een kameel waarop ze een tochtje kunnen maken. Verder was er een heel wonderlijk reuzenrad dat in beweging wordt gezet door een jongen die in het midden van het rad loopt. Van dat reuzenrad heb ik nog een heel kort filmpje gemaakt. Klik op de link als je het wilt zien.

Verder hebben we er erg lekker gegeten. Je zitten dan op matten op de grond in de 'Sangri' (dorpshuis) en je krijgt authentiek Radjastani eten (gatthas). Dat eten was weer heel goed georganiseerd en de bediening door jongens (uiteraard met tulband) was prima.

Moe maar voldaan keerden we om 8 uur weer huiswaarts. Zoals Marcel zei, 'rijden in het donker op een Indiaase snelweg is veel gevaarlijker dan welke terroristische aanslag dan ook'. Maar goed, ook de terugrit hebben we overleefd en om half 10 waren we weer veilig thuis.

Eten in de Sangri.

Lang leve India!

Vandaag vieren de Indiers onafhankelijkheidsdag en overal op straat is de Indiase vlag te zien met de kleuren oranje, wit en groen. In de etalages van winkels zie je paspoppen met kleren in de nationale driekleur. Op straat zie je ook veel daklozen die vlaggetjes verkopen. Een beetje cru is dat wel want zij zijn de laatsten die hebben kunnen profiteren van de onafhankelijkheid.

Ook dit is leuk! Filmpje

Dit filmpje heeft niets met India te maken maar ik moest er erg om lachen. Het gaat over de crisis en de oorzaken ervan. Sorry, alleen in het Engels. 

Mumbai is leuk!

Deze week staat in het teken van 'back to normal'. Eerst de vakantie en daarna bezoek en nu weer de gewone dagelijkse dingen. Dat betekent voor mij ten eerste veel tennis. Ik stond mij woensdag, donderdag en vandaag weer lekker uit te sloven op de baan. Erg leuk! Verder ben ik druk met mijn scriptie. Ook leuk!  Vandaag had ik mijn laatste interview met managers van verschillende banken. Ik ga hier niet uitleggen waar mijn scriptie over gaat. Dat wil ik niemand aandoen. Ik vind het persoonlijk een erg boeiend onderwerp maar daarmee ben ik denk ik de enige op deze aardbol. Mocht iemand echt willen weten waar mijn scriptie over gaat, dan stuur je maar een aparte mail. Verder ben ik bezig met mijn website www.giftyourstuff.org. Het is een poging om het voor mensen gemakkelijker te maken tweedehands-spullen te doneren aan het goede doel. Het project staat nog in de kinderschoenen en vanwege mijn scriptie wil ik er nu niet al te veel tijd aan besteden maar ik heb al een paar resultaten geboekt en dat is leuk! Hopelijk heb ik er straks meer tijd voor! S'middags ben ik met name bezig met de kinderen en ook dat vind ik leuk! 

Kortom, het leven hier is leuk! Volgende week gaan we met een heel stel naar Slumdog Millionaire. De film is hier gisteren in premiere gegaan en laat weer een heel ander beeld van de stad zien maar ook dat is leuk! 

De Wandelthon van Mumbai

Gisteren was wederom de grote Marathon dag. Ondanks mijn goede voornemens heb ik niet meegedaan. Zwak, ik weet het. Uiteraard stonden we wel langs de route om de renners en de duizenden wandelaars aan te moedigen. De Marathon van Mumbai is een combinatie van een etape van de Nijmeegse vierdaagse en een serieus hardloopevenement waarbij de wandelaars toch wel de overhand lijken te hebben. Het merendeel van de deelnemers (met name de lopers van de 'Dream run' van 6 kilometer) zien de Marathon als een uitgelezen kans om eens rustig door de stad te wandelen zonder de gebruikelijke drukte van alle auto's. En gelijk hebben ze. Wij hadden nog een extra reden om langs de route te staan omdat een vriend van ons uit Nederland die bij ons op bezoek is de volledige Marathon deed. Zijn tijd 3.55 uur.


Julia is druk met aanmoedigen als een van de professionele afrikaanse renners voorbij komt. De uiteindelijke winnaar deed er 2 uur en 12 minuten over. 

Satyam scandalam!

Vandaag zag ik deze reclame op straat. Het is van een bekend botermerk, Amul. Die proberen altijd met grappige vondsten te komen om de boter aan de man te brengen. Ik zie het verband tussen de boter en de fraudezaak niet helemaal maar actueel is het wel.

Kleine arend beland op ons balkon

Daarnet werden we op het balkon opgeschrikt door een paar weken oude arend die zich bijna te pletter vloog tegen de glazen balkondeuren. Waarschijnlijk was hij bezig met zijn (of haar?) eerste vliegoefeningen. Hij zit nu heel stilletjes in een hoekje bij te komen van de schrik. We weten niet hoe goed hij kan vliegen dus we laten het maar even zo. Pa en ma arend zijn nog niet langs geweest om naar de kleine te zoeken. Zie ook de blog van 26 oktober 2008 met (waarschijnlijk) de foto van de vader. 

Goodbye New Zealand

Onze vakantie is voorbij en we zijn alweer een paar dagen terug in de chaos van Mumbai. Waarom is het in deze stad zo'n bende? De afgelopen drie weken hebben we kunnen zien dat het heel anders kan. In Nieuw Zeeland heb je goeie wegen, lekker take away koffie, mooie schone stranden, leuke winkels en goed eten! Ik wil niet al te veel klagen over ons leven hier maar deze eerste dagen moet ik erg mijn best doen om positief te blijven over India. Ja, het is hier lekker weer en ja, het is fijn dat Marcel en ik s'avond de deur uitkunnen als we dat willen omdat we zo'n goeie hulp hebben. Maar we hebben nu weer even kunnen zien dat er in andere delen van de wereld zoveel meer mooie dingen te doen zijn. Snik. 

Kerstboom in Hamilton

Het is uiteraard leuk om iedereen weer te zien. Vanochtend gingen Sebastiaan en Julia weer naar school. Ik dacht dat ze blij waren dat ze weer naar school konden maar allebei moesten ze huilen toen ik wegging. Hopelijk is dat iets tijdelijks. Ze hebben allebei nog last van jetlag. Vanochtend waren ze al om 4 uur klaarwakker en wij dus ook.

Het is jammer dat Nieuw Zeeland zo ver weg ligt. Vanuit Mumbai vlogen we in zes uur naar Hong Kong en dan is het nog 11 uur van Hong Kong naar Auckland. Jammer van de afstand, want anders zouden we zo weer terug gaan! 

De familie Hassink bij een Kauri boom

Gelukkig Nieuwjaar!!!

Vanuit een internet cafe in Taupo (midden NZ) wensen wij iedereen een heel gelukkig nieuw jaar.



Vandaag gevangen. Een goed begin van het nieuwe jaar!!

Ho, ho, ho

De kerstman groet iedereen vanaf een zonnig strand in Nieuw Zeeland!!!

Time out!!

Wij gaan er even tussenuit. Vanacht vertrekken wij voor drie weken richting Nieuw Zeeland. Daarom staat de blog even stil. Helaas. Tot over drie weken!!!!

'Luxe' Nederlandse merken in Mumbai

Vandaag heb ik kunnen lachen om de Indiase dames die in een winkeltje bij ons in de straat stonden te vechten om kleding van de Zeeman. Het was erg druk binnen en ik ging kijken wat er te koop was. Dat bleek dus kleding van de Zeeman te zijn met het prijskaartje er nog aan.


Voor dit truitje van Euro 5,95 betaal je toch nog altijd Rs 200. Dat is omgerekend ongeveer Euro 3,50. De dames leken erg blij te zijn met dit 'Europese topmerk'!

Twee weken na de aanslagen

Vandaag ben ik veel onderweg geweest. In de stad heb ik nog een paar foto's genomen met mijn mobieltje, onder andere bij Atrium mall, een groot warenhuis. Overal zie je dit soort uitingen van boosheid en verdriet. Twee weken na de aanslagen is het echter niet meer onderwerp van gesprek. Vorige week was iedereen er nog helemaal vol van en werd er over niets anders gepraat. Deze week lijkt iedereen bezig te zijn met de voorbereidingen voor kerst en de vakantie. Wij zelf ook. Een beetje bizar voelt het wel.

Kerst, vakantie en verjaardagspartijtjes

Sinterklaas is nog maar net terug naar Spanje en de kerstboom staat al weer in de kamer. Een beetje vroeg misschien maar omdat we volgende week op vakantie gaan, kunnen we de boom beter nu neerzetten anders heeft het helemaal geen zin meer. Vorig jaar had ik een mooi Indiaas nep-exemplaar gekocht. De aanblik van deze boom begint al aardig te wennen. Volgens mij is het de moooooiste boom die ik ooit heb gehad. Sebastiaan is ook al helemaal in de kerststemming. Hij zingt de hele dag 'rudolph the red nosed raindear'.

Verder ben ik uiteraard druk met het regelen van de vakantie naar Nieuw Zeeland. Het gaat een combinatie worden van huisjes, bij familie logeren en kamperen in een tentje. Ja, ja, we zijn heel wat van plan. We zijn rijkelijk laat met boeken en het is daar nu hoogseizoen maar we hebben toch wat leuke dingen kunnen vinden.

Ik ben ook nog bezig met de verjaardag van Sebastiaan. Hij is zaterdag jarig en viert a.s. maandag zijn partijtje met als thema 'cookies and magic!!' Ik heb het onzinnige plan opgevat om met 25 (!!) kinderen koekjes te gaan bakken. Als 'back up', voor het geval ze na 5 minuten klaar zijn met de koekjes, zoek ik nu op het internet naar tips voor leuke verjaardagsspelletjes. Maar wederom is dan het probleem dat ik 25 kleuters rond heb rennen in huis. Op veel verjaardagspartijtjes loopt een entertainer rond die keihard in de microfoon staat te gillen. Het is jammer dat ik het niet kan laten horen maar bij de overburen is op dit moment een verjaardagspartijtje aan de gang met entertainer. In Nederland had iemand er al lang de politie op afgestuurd vanwege geluidsoverlast maar hier kan dat allemaal gewoon. Het is een partijtje voor kleine kinderen die nu allemaal zware gehoorbeschadiging oplopen. Het is trouwens wel leuke muziek die op staat. Nu bijvoorbeeld Hauji mi Hauja. Ik zit te zwingen op mijn stoel.

Marcel zit op het moment in Amerika. Hij ging met een dag vertraging weg vanwege de 'high alert' dit weekend op de vliegvelden. Hij komt a.s. vrijdagnacht weer terug. Helemaal gebroken waarschijnlijk. Dan vliegen we dinsdagnacht naar Nieuw Zeeland. Dat wordt trouwens de 'flight from hell'. We vliegen om half 4 s'nachts naar Hong Kong. Dat is een vlucht van 5 uur en dan moeten we een paar uur wachten op het vliegveld, waar werkelijk niets te beleven is, op de vlucht naar Auckland. Dat is nog eens 11 uur vliegen. We komen dan vervolgens geheel geradbraakt om half 8 s'ochtends aan in Auckland. Daar huren we een auto en rijden dan naar ons eerste optrekje aan zee. It better be good!!!

Sebastiaan heeft ons nieuwste kunstwerk net nog even voorzien van een Sinterklaas mijter. Ziet er wel grappig uit.

Sinterklaas in Mumbai ondanks negatief reisadvies

Sinterklaas is toch naar Mumbai gekomen. Dat was nog even onduidelijk vanwege het negatieve reisadvies. Het Ministerie van Buitenlandse Zaken raadt niet essentiele reizen naar Mumbai nog altijd af. Gelukkig trok de Sint zich daar niets van aan en is hij toch gekomen samen met een paar van zijn pieten. Alle kinderen blij! Vanochtend zijn we in de auto gestapt en naar Bandra in het noorden gereden om de Sint daar met andere Nederlanders te verwelkomen. Sebastiaan en Julia zijn weer een paar mooie cadeau's rijker.

Is Mumbai nu veilig?

Op het dak van de club zit sinds gisteren een mannetje met een verrekijker de kust te ‘bewaken’. Ik wil er eigelijk een foto van maken maar ik vind dat zo gek. Misschien dat ik zo snel even klik als hij de andere kant opkijkt. Gisteren zag ik een paar keer een helicopter van de kustwacht overvliegen. Dat was een primeur. Een vriendin kreeg vanochtend om vier uur een sms van de politie. Met het bericht proberen ze de geruchten te ontzenuwen dat er nog altijd terroristen in de stad zijn die aanslagen gaan plegen op hotels en scholen. Ze zijn bang dat er weer paniek gaat uitbreken net als afgelopen zaterdag. In de sms staat zoiets als ‘maakt u zich geen zorgen want de politie waakt over uw veiligheid’. Na de verhalen over hun falen de afgelopen dagen, komt die boodschap niet erg geloofwaardig over.

De belangrijke vraag is: is Mumbai nu veilig? Zijn alle terroristen gepakt/dood of lopen ze nog rond? Mumbai, een stad met 20 miljoen (!) inwoners, heeft geen eigen commando-eenheid of leger, alleen een slecht getraind en uitgerust politiecorps. De commando’s (National Security Guards) die uiteindelijk ingezet zijn, moesten uit Delhi komen. Dat is een vlucht van twee uur maar door alle onnodige bureaucratie duurde het tot de volgende dag voordat ze er waren.

Beide kinderen zijn weer naar school vandaag. Marcel is weer gewoon naar zijn werk. De geplande vakantie naar Thailand heb ik inmiddels gecancelled. Ik vind het vervelend om te doen want de hotels daar zitten ook niet te wachten op nog meer afzeggingen. Vanochtend kreeg ik een mailtje van een van de hotels met de vraag of we het wel echt zeker weten. Volgens de medewerkster van het hotel zijn de problemen allemaal snel voorbij omdat de Thaise koning vrijdag jarig is. Dat mag wel zo zijn maar ik heb nu even behoefte aan een vakantie in een heel saai land zonder terroristen, demonstraties, bomexplosies en andere narigheid. Even bijkomen van alles. Dat had Nederland kunnen zijn maar helaas is het daar nu te koud. We gaan nu waarschijnlijk Down Under, lekker kamperen.