Koninginnendagfeest: 'the day after'

Nederlandse tulp met Indiaas volkslied

Ok. Ik moet toegeven, het was leuk. Ik heb mij de hele avond tegoed kunnen doen aan worst (Hema?), kroketten en friet met mayonaise. De obers liepen rond met oranje schorten. Tot mijn grote afschuw zag ik de niet-Nederlanders een frietje uit een traditionele witte friet-bak pakken in plaats van het hele bakje in de hand te nemen. Jakkie!

95% van de aanwezigen kende ik overigens niet. Er liep een grote groep studenten rond en er was een grote delegatie vastgoedmanagers. Zo krijg je de zaal wel vol. Blijkbaar wonen er maar 130 bij het consulaat geregistreerde Nederlanders in Mumbai. Veel daarvan wonen in het noorden en de meeste daarvan heb ik niet gezien. Om negen uur, de officiele eindtijd van het feest, behaagde het de koningin om de bar niet te sluiten. Uiteindelijk stond ik om half 12 buiten met een doos echte Hollandse stroopwafels.

Vanavond komt Marcel trouwens weer thuis na 10 dagen Nederland en Engeland. Morgen is het 1 mei en hebben 'we' weer een vrije dag! Jippie!

Koninginnendag: Mumbai gaat helemaal los

Vanavond is het grote koninginnendag-feest. De verwachtingen zijn niet hoog gespannen. In tegentelling tot in Jakarta lijkt het alsof het Nederlandse consulaat het zo bescheiden mogelijk wil vieren. Het 'feest' wordt gehouden in een restaurant van zeven tot negen. Na amper twee uurtjes sta je dus al weer buiten. Als het even tegenzit met het drukke avondspits-verkeer heb ik straks langer in de auto gezeten dan dat ik op het feest ben geweest. Hopelijk is er nog genoeg tijd om het volkslied te zingen. Morgen laat ik weten hoe het is geweest. En... lang leve de koningin natuurlijk. Ik zal mijn spulletjes voor de koninginnendag-verkoop thuis laten.

Een luie zondag

Marcel zit nog steeds in Nederland en Usha heeft een vrije dag. Ik ben dus de hele dag alleen met de kinderen thuis. Dat komt niet vaak voor. Vanochtend was ik uiteraard weer heel vroeg wakker, met dank aan de kinderen. Ik noem geen namen. Om half negen lagen we al in het zwembad van de club. Het is ERG warm deze periode dus ben ik om half twaalf weer naar huis gegaan om binnen verkoeling te zoeken bij de airco. Julia ligt nu in bed en Sebastiaan kijkt heel pedagogisch verantwoord naar een Australische kinder-dvd die hij denk ik al 20 keer gezien heeft. Telkens als ik een dvd wil opzetten, vraagt hij toch weer om die ene. Ik heb ooit gehoord dat herhaling voor een kind goed is dus ik vind het allemaal best. Vanmiddag rond vijf uur, als het buiten is afgekoeld, vertrekken we weer naar de club om nog een keer te zwemmen en om er te eten. Niet een hele spannende dag dus maar wel erg relaxed.

Eerste gepubliceerde stukje!

Onderstaand bericht kun je nu ook lezen op de website van Fem Business. Mijn eerste gepubliceerde stukje!

Huurprijzen Mumbai rijzen de pan uit

Mumbai is een van de duurste steden ter wereld voor expats om te wonen. Voor een ruim appartement in een van de betere buurten van de stad betaal je met gemak hetzelfde als voor een leuk huis in Manhattan, New York. Tegenwoordig vragen huiseigenaren zonder blikken of blozen voor een degelijk appartement in het zuiden van de stad een bedrag van rond de Euro 10,000 per maand en meer. Dan woon je niet in een luxueus paleis maar heb je wel een redelijk goed onderhouden, ruim appartement.

De huurprijzen zijn de afgelopen drie jaar de pan uitgerezen. Dit komt vanwege het minimale aanbod van goeie appartementen, de grote instroom van expats en de terugkeer van de NRI’s (non-residential-Indians). Drie jaar geleden kon je met een budget van circa euro 5,000 nog wel uit de voeten maar daar hoef je nu niet meer mee aan te komen. Daar kun je hooguit een appartement in een van de buitenwijken van Mumbai voor krijgen. Uiteraard kan het allemaal voor veel minder. Maar in Nederland wil je ook niet in een kleine doorzonwoning wonen in de provincie Groningen als je in Amsterdam een goeie baan hebt. Ik ken mensen die nu in een moeilijke situatie zitten omdat de na drie jaar de lease op hun huis afloopt en ze langer in Mumbai blijven. Ze weten dat de huurbaas veel meer geld zal gaan vragen en het is maar de vraag of de werkgever op het Europese hoofdkantoor in zal stemmen met een aanzienlijke verhoging van het toch al riante huurbudget.

Het conservatieve huurbeleid van de overheid leidt overigens tot vreemde situaties. Sinds de tweede wereldoorlog zijn de huurprijzen bevroren. Bovendien kun je het huurcontract nalaten in een testament. Daardoor kan het zomaar gebeuren dat je als expat maandelijks 10,000 euro voor je appartement moet ophoesten terwijl je Indiaase buren met een huur van niet meer dan 50 euro ‘wegkomen’. Hier moet je maar niet teveel bij stil staan want dat komt je woongenot niet ten goede.

De mega-hoge huurprijzen werken ook door in zaken als het schoolgeld. De internationale scholen gaan het schoolgeld voor volgend jaar sterk verhogen. Het schoolgeld voor de kleuterklas (3,5 uur per dag) op de Internationale Duitse School (DSB) gaat bijvoorbeeld met 66% omhoog naar rs 250.000 (circa Euro 4.000). Dit is onder meer het gevolg van de hogere kosten voor het huisvesten van expat-leerkrachten.

Nog meer herrie

Vorige week heeft de rechter de sloop van het 'spookgebouw' achter ons officieel heeft goedgekeurd. Ze gaan nu zo snel mogelijk met de sloop beginnen. Zie hierover ook de post van 17 juni 2007: Flatgebouw gaat tegen de vlakte. Nu komt dat mooi uit want ze zijn net klaar met de sloop van het Raymond gebouw (zie post van 5 januari: mokers en drilboren). Nu kan het sloopteam daar zijn boeltje pakken en honderd meter verderop aan een nieuw gebouw beginnen. Wij vinden het al lang prima. We kunnen niet meer zonder herrie om ons heen.

Achter ons zijn ze trouwens ook bezig met de bouw van het nieuwe huis van Mukesh Ambani, nummer 14 op de lijst met rijkste mensen ter wereld. Het 27 etages hoge gebouw zal drie helicopter-landingplaatsen op het dak hebben. Daar is nog geen vergunning voor gegeven. Maar ik hoop dat ze de gemeente genoeg geld kunnen toeschuiven om toestemming te krijgen. Want dat betekent nog meer herrie en dat vinden wij helemaal niet erg!

Mumbai scholen

De internationale scholen in Mumbai zitten vol. Ook de Duitse internationale school (DSB) waar Sebastiaan op zit heeft capaciteitsproblemen. De kleutergroep gaan ze volgend schooljaar in tweeen splitsen met een ochtend- en een middaggroep en zo kunnen er meer kinderen heen. De Indiaase scholen zijn niet echt een alternatief voor de internationale scholen omdat ze een heel andere schoolsysteem hebben met een grote nadruk op prestatiedrang. Als Sebastiaan naar een Indiaase school was gegaan dan had hij nu waarschijnlijk al voor zijn eerste examens moeten blokken. Kleuteren is op een Indiaase school een onbekend verschijnsel.

Julia zit nu nog op de International French School. Eerst waren we van plan om haar in september ook naar de Duitse school te sturen maar nu denk ik dat we haar op de Franse school houden. In plaats van 'Gutenmorgen!' wordt het voor Julia dus 'Bonjour!'. In tegenstelling tot de Duitse internationale school die toch meer internationaal is dan Duits is de Internationale Franse school VRAIMENT Frans. De directrice spreekt 'Allo Allo!' Engels en de Franse moeders wanen zich op school in 'Petite France'. Integreren met de niet-Franse ouders is er niet echt bij. Misschien dat ik mijn Frans maar weer eens moet oppoetsen en vrienden moet gaan maken in de Franse gemeenschap.

Sebastiaan is trouwens te zien op de foto linksonder op de DSB website.

Oplossing voor klimaatproblemen

Ik heb de oplossing gevonden voor de klimaatproblemen en het opwarmen van de aarde, namelijk de 'buitenairco'. Het apparaat op de foto stond vorige week buiten op een feestje koude lucht te blazen. Het apparaat werkt met ijsblokjes die achter in het apparaat worden gestopt en die de lucht afkoelen. Als iedereen een dergelijk apparaat in de tuin zet, kunnen we met zijn allen de gemiddelde temperatuur naar beneden brengen. Hier in Mumbai is dat ook wel nodig. We zweten peentjes op het moment met gemiddeld 37 graden.

Byculla straatkinderen

Deze kinderen uit Byculla leven op straat en zijn erg blij als ze mee mogen op het jaarlijkse picknick-uitje inclusief 1x overnachting. Ik was maandag meegegaan om te helpen. De foto's heb ik gemaakt met mijn mobieltje dus de kwaliteit is niet super. De kinderen vinden niets leuker dan op de foto te gaan. Ik had knutselspullen meegenomen en heb nog een tijdje met ze zitten knippen en plakken. Dit is iets wat deze kinderen nooit doen en ze waren erg trots op het resultaat. Zie ook de post van 10 maart over dit project.

Indiers lopen 400 jaar achter op Nederlanders

De Indiers hebben moeten toegeven dat ze 400 jaar achter lopen op de Nederlanders. Aanleiding voor deze, voor Indiers, pijnlijke bekentenis is een Amerikaans onderzoek naar de gemiddelde lengte van Indiers. Volgens dit onderzoek zijn indiaase mannen in een periode van 20 jaar gemiddeld slechts 1 centimeter langer geworden. De gemiddelde lengte van een Indiaase man is nu 164,5 cm. De gemiddelde lengte van Indiaase vrouwen is 152 cm. Vandaag stond er een artikel over het onderzoek op de voorpagina van de Times of India. De schrijver concludeert: "While heigth does matter, Indian men still have many miles -or inches- to go. To catch up with the mighty Dutch, amongst the tallest in the world, will take them 400 years at the current rate of progress" (vrij vertaald: lengte is belangrijk en Indiase mannen hebben nog een lange weg te gaan. Met de huidige snelheid van de vooruitgang, hebben ze 400 jaar nodig om de machtige Nederlanders in te halen). Dat gevecht hebben we dus in ieder geval van ze gewonnen.

De Nederland kalender

Sebastiaan wil naar Nederland en het liefst nog vandaag. Iedere dag vraagt hij 'welke maand is het vandaag?' en 'wanneer gaan we naar Nederland?'. Daarom hebben we samen een kalender gemaakt die nu op zijn kamer boven zijn bed hangt. Iedere dag mag hij er een plakkertje 'opsticken', zoals hij dat zo mooi kan zeggen. Sebastiaan was wel een beetje teleurgesteld door het grote aantal vakjes van de kalender. Hij weet nu dat het beste nog wel even gaat duren. Voor alle duidelijkheid, we komen 21 juni aan in Nederland en we vliegen op 11 augustus weer terug naar Mumbai.

Klussen op Indiaase wijze

Wederom een bericht van Marcel:

India is geen klusland. Je hebt hier geen Gamma of Hubo en goed gereedschap hebben ze vaak niet. Bijgevolg improviseren de werklui er vrolijk op los. Op het moment zijn ze bezig met de verbouwing van ons kantoor in Delhi. Op een gegeven ogenblik komt een mannetje mijn kamer binnen met een lang snoer. Hij begint wat te prutsen aan een stopcontact om een verlengsnoer aan te leggen voor de bouwwerkzaamheden verderop in het gebouw. Gewoon twee draadjes in het stopcontact steken en klaar! Een stekker heb je daarvoor niet nodig. Helaas voor de mannen heb ik de draadjes weer losgetrokken en heb ik ze vriendelijk verzocht elders electriciteit af te tappen.

Geen brandalarm/wel explosieven

Blog-bijdrage van Marcel:
Beveiliging is een big issue in Mumbai. Je komt geen warenhuis meer binnen zonder eerst door een metaal-detectorpoort te lopen. Hiermee denken ze verdwaalde terroristen met explosieven te kunnen tegenhouden. Gisteren en vandaag was ik in Delhi. Daar houden ze er een ander beleid op na. Op de deur van een restaurant naast kantoor stond de volgende mededeling: No Fire Alarm, explosives allowed inside (geen brandalarm, explosieven zijn binnen wel toegestaan ). Blijkbaar zijn ze in Delhi veel gastvrijer.

'No honking day' in Mumbai

De hele stad is in rep en roer vandaag. Er mag namelijk niet getoeterd worden. Vandaag is het Wereldgezondheids-dag en omdat het getoeter in het verkeer veel gehoor-problemen oplevert, hebben het gemeentebestuur en de politie vandaag uitgeroepen tot 'No honking day'.
Nu is toeteren in het verkeer iets wat iedereen ERG graag doet. Je toetert er vrolijk op los als je een andere auto passeert, als je vooruit rijdt, als je achteruit rijdt, als je voor een rood stoplicht staat, als je weer gaat rijden, als je in de verte een bus aan ziet komen en als er geen bus aan komt, of zomaar, omdat je er zin in hebt. Het plaatselijke krantje, de Mumbai Mirror, nam een paar dagen geleden de proef op de som en reed zonder te toeteren door de stad. Dit leverde uiteraard gevaarlijke situaties op omdat mensen hier zonder op of om te kijken over steken. Maar ja, je mag NIET toeteren dus je trapt dan maar hard op de rem.
Om de campagne te promoten wilde de commissaris van politie 2,500 stickers op autoruiten laten plakken door politie-agenten bij drukke kruispunten. Dit leverde boze reacties op van automobilisten. Waarom zou je ook een lelijke sticker met India kwaliteit lijm (dus hoogstwaarschijnlijk niet verwijderbaar) op je autoruit laten plakken?
Of deze campagne enige nut heeft, twijfel ik te geloven. Vanochtend werd er vrolijk op los getoeterd op straat. Niemand die zich iets van 'No Horning Day' aantrekt. Deze campagne past in het rijtje symbolische daden van de overheid. Na vandaag kunnen de bobo's zich weer op de borst kloppen omdat ze een belangrijk verkeersprobleem hebben 'aangepakt'.
Gelukkig hebben wij nu een chauffeur die niet zoveel toetert. In plaats daarvan knippert hij constant met zijn lichten, s'avonds en overdag.

'Uitje'

Julia ervoor.

Julia erna.

Vandaag deden we weer eens een poging om er een dagje op uit te gaan. We wilden naar het strand bij Alibaug. Dat is een autorit van ongeveer drie uur. Vanuit Alibaug kun je dan met de boot terug naar Mumbai en dat duurt drie kwartier. Helaas besloot Julia na slechts een uurtje rijden dat ze er geen zin in had. Ze mompelde heel zieligjes 'ben ziek' en we besloten het zekere voor het onzekere te nemen en terug te rijden naar huis. Uiteindelijk lagen we om half 12 in het zwembad van de Breach Candy Club. Daar verdwenen de 'ik ben ziek' veschijnselen als sneeuw voor de zon.

New technology, disconnect computer

Net kreeg ik een telefoontje van onze internet provider Hathway.

'Hello, hello, Hathway' + een hoop Hindi gebrabbel'.

In mijn beste Hindi zeg ik dan keurig: 'Please, English bolo'.

Paniek aan de andere kant. Help, een buitenlander! Vervolgens gaan ze door 'Hello, hello, mam, mam disconnect computer'. Uhhhh, waarom? 'New technology, new technology'. Uhhhhhh. Vervolgens is het stil en krijg ik iemand anders aan de lijn; 'Hello, mam, Hathway, disconnect computer'. Ja, maar waarom? Weer is het stil en krijg ik weer iemand anders aan de lijn: 'mam, mam, technology, disconnect pc'. Vervolgens geef ik de telefoon aan Usha die ook niet begrijpt wat ze nou willen. Wederom is het stil aan de andere kant. Ik geef het op en ik heb de telefoonverbinding verbroken.

Als zodadelijk de internetverbinding eruit ligt weten jullie waar dit door komt.

Dharavi

Een populair uitje bij een bezoek aan Mumbai is een wandeling door Dharavi, een van de grootste sloppenwijken van Azie met bijna 1 miljoen inwoners (kan geboekt worden via reality tours). De overheid en projectontwikkelaars proberen de Dharavi bewoners uit de slums in flats te krijgen. Dat klinkt mooi maar er zit meer achter dan alleen maar het welzijn van de Dharavi bewoners, namelijk geld. Uitvoering van het project is dan ook niet eenvoudig. De slumbewoners willen meer geld van de projectontwikkelaars in ruil voor hun vertrek. Eigenlijk had nu 45% van het project klaar moeten zijn maar tot nu toe is er nog geen enkele krot afgebroken.
Dharavi is veel meer dan een armoedige krottenwijk. Duizenden mensen verdienen hier hun brood en door de wijk tegen de vlakte te gooien, verliezen zij hun inkomen.

Dharavi is bijvoorbeeld de plek waar de meeste Papads worden gemaakt (zie foto uit de Mint). Dit zijn populaire Indiaase pannenkoekjes. Vandaag staat er een uitgebreid artikel in de krant over Dharavi met daarin het vehaal over de pottenbakkers die er wonen in huizen die al generaties lang in hun bezit zijn. Broers delen een huis als ze trouwen. Als een zoon trouwt wordt er een tussenverdieping gemaakt voor zijn gezin. Overdag is iedereen in huis bezig met het maken van potten. S'avonds wordt alles aan de kant geschoven en kan iedereen slapen. Het plan van de overheid is om dit soort families te laten verhuizen naar kleine hoogbouw-appartementen. Dat gaat natuurlijk niet lukken.

Het zal alle betrokkenen nog heel veel kopzorgen kosten voordat er enige vooruitgang geboekt kan worden. Klik hier voor het uitgebreide artikel en een mooi filmpje over Dharavi.

Spreuk van de dag / Food for thought

Op het aankondigingenbord bij de Breach Candy club staat iedere dag een 'Indiaase' wijsheid. Deze staat er vandaag op (vrij vertaald): 'Geef anderen nooit de schuld om jezelf te beschermen, de tijd zal de waarheid achterhalen'. Doe er je voordeel mee.

Zomaar een paar foto's

Het wonderschone strand bij Worli.


Op de achtergrond is de nieuwe sealink te zien waar ze al jaren mee bezig zijn. Hiermee kun je straks sneller naar het vliegveld komen. Links zie je achterkant van onze auto.


Verkopers bij het strand van Worli.


Een fietser.

Waarom Indiers anders zijn (deel 2)

Foto: The Economist

Ook nu staat er weer een interessant stuk in de krant (The Times of India) over Indiers en hoe zij met viezigheid omgaan. De aanleiding voor dit stuk is de uitkomst van het onderzoek van Forbes waarbij Mumbai in de lijst met de 10 vieste steden staat (zie ook de posts van 6 en 25 maart). Westerlingen gruwelen van al het vuil op straat in Mumbai en het luidruchtige geroggel en gespuug. Volgens de schrijver van het artikel, ene meneer Dipankar Gupta, hangt het samen met het kaste denken en het Hindu geloof. Hij gebruikt het begrip 'other worldliness'. Daarmee bedoeld hij het onderscheid tussen het innerlijke van de mens (dat schoon moet zijn) en alles daarbuiten. Volgens het kaste denken zijn alle lichaamsvloeistoffen, denk aan zweet, oorsmeer en urine, extreem vies. De gemiddelde westerling vindt zweet ook vies maar de Indier gaat nog een stapje verder. Zij vinden hoofdhaar bijvoorbeeld ook vies. Haar wordt daarom bij veel hindu-ceremonies afgeschoren (zie ook de foto).

Foto: fennywichers.web-log.nl

De latere kastes (bijvoorbeeld de oorschoonmakers met vaak oranje haar) ruimen de 'lichaamsvloeistoffen' op waardoor de hogere kasten 'schoon' kunnen blijven. Alles wat in het lichaam zit en wat er uit kan moet er uit. Dit verklaart ook het luidruchtige roggelen van Indiers. Hoezo vies? Niets ervan, ze zijn hun lichaam aan het schoonmaken en de viezigheid uit de keel moet eruit. Daarbij moet het keelvocht het vrije luchtruim kunnen kiezen. Een Indier gruweld namelijk bij het idee van een zakdoek. Een vieze zakdoek in de broekzak is vies. Zonder de hand voor je mond je keel schrapen en roggelen is niet vies. Het huis van een Indier kun je vergelijken met een lichaam. Zolang de viezigheid buiten blijft is het prima. Vuilnis uit het raam op straat gooien? Ook prima. Daarom doe je bijvoorbeeld ook je schoenen uit als je een huis binnengaat. Indiers vinden westerlingen die met hun schoenen aan door het huis (lees hun lichaam) lopen erg vies.

Het is dus niet zo dat Indiers viezer zijn dan westerlingen. Ze hebben gewoon een ander begrip van 'viezigheid'.