Zondags bezoekje aan de dierentuin

Het is geen Artis..

Dieren

Klik op de foto om meer foto's te zien.

Schildering in dierentuin Bombay

Even een artistiek Photoshop tussendoortje.

'Over de top' verjaardagsfeestje

Prinsessen-kasteel
Dansende Julia
Veel meisjes in prinsessen-jurken, behalve Julia
Een barbietaart!

Vandaag weer een 'over de top' verjaardagsfeestje bezocht. Het is hier normaal dat je je verjaardag viert met alle kinderen in de klas. In Sebastiaan zijn klas zitten 24 kinderen wat betekent dat je 24 keer kunt komen opdraven. Julia zit nog niet in het sociale verjaardagscircuit. Als zij ook zover is hebben we dus 2*24 verjaardagen (= 44 kinderverjaardagen per jaar!) om naar toe te gaan.

De ingredienten van deze verjaardag:
* een podium in de vorm van een prinsessen-kasteel,
* herrie-muziek,
* een tatoeman,
* een heuse barbietaart,
* een dame die spelletjes speelt met de kinderen,
* veel meisjes in prinsessen-jurken,
* bekers met foto's van de aanwezigen erop als weg-gevertje, en
* een blij dansende Julia!

Jurk aanwezig bij staatsbezoek koningin!

Gisteren is de koningin met Alex en zijn Maxima In India aangekomen voor een staatsbezoek. Zelf hebben wij 'zoals het ons behaagt' de uitnodiging voor de ontvangst van de Nederlandse gemeenschap af moeten slaan vanwege 'drukke bezigheden'. Ook zouden we daarvoor helemaal naar Bangelore moeten vliegen wat niet naast de deur ligt.

De honeurs worden nu waargenomen door mijn blauwe jurk die voor deze gelegenheid door moet gaan als 'middagjapon'. Daarmee heb ik een vriendin uit de brand kunnen helpen die in Bombay geen geschikte jurk tot onder de knie kon vinden. Nu scheelt dat als je een jurk van mij leent, deze bij 95% van de vrouwen al snel tot ver onder de knie rijkt. Ha,ha. Ik hoop dat op DE persfoto van het staatsbezoek en de ontvangst van de Nederlandse gemeenschap, mijn zeer fotogenieke blauwe jurk staat. Die foto zet ik dan meteen op de blog.

Wow! Een bericht van onze rondreizende marktkoopman!

Met mijn regelmatige reizen is het wel prettig om onderweg een paar uur te kunnen slapen. Zo ook afgelopen nacht van Mumbai via Delhi naar Hong Kong. Normaal val ik makkelijk in slaap maar afgelopen nacht had ik drie indiers acht er mij zitten die een deal moesten voorbespreken. Fijn voor de nachtrust dus de oorpluggen maar weer eens ingedaan. Normaal een heel gepruts, maar ditmaal gingen ze er zonder probleem helemaal in en kon ik lekker slapen.

Toen ik ze er vanochtend uithaalde wist ik meteen dat er iets niet goed was. Mijn oren deden pijn en mijn gehoor was grotendeels verdwenen, niet fijn dus. Vanochtend eerst maar op de hotelkamer gewerkt, maar het werd steeds erger en vanavond uiteindelik toch maar naar het ziekenhuis gegaan. Daar bleek dat ik allerlei troep tot achterin mijn oor had geduwd en door mijn verkoudheid kon ik ook nog eens niet klaren. Er zat dus niets anders op dan alles schoon te laten maken, een klus van meer dan een uur.

Gelukkig was de arts erg gezellig en hebben we over van alles en nog wat gepraat, vakantie in Las Vegas en Australie, hotels en autorijden (wat ze niet kon). Zo werd het pijnlijke gepeuter toch nog onderhoudend. Nu ben ik met een tas vol pillen naar huis gestuurd met de opdracht de rest van de week netjes pilletjes te slikken en veel kauwgon te eten om het 'klaren' van mijjn neus te helpen. Hopelijk kan ik er dan volgende week
weer tegenaan in Pakistan.

Florence Nightingale

Julia is de Florence Nightingale van de peuterschool. Althans zo noemt de juf haar. Als andere peuters huilen, komt zij meteen in actie en probeert hem of haar te troosten met een papieren zakdoek. De drinkbekers deelt Julia uit en niet de juf.
Behalve een zorgzame Florence Nightingale is Julia ook SUPER eigenwijs. Aan een eigen willetje ontbreekt het haar niet. Fijn voor Julia hebben we nu een nieuwe nanny in huis, Usha, als vervanging van Benny. Usha is een hele lieve meid die werkt volgens het "u wilt en wij draaien principe". Dat kan handig en gemakkelijk zijn maar in het geval van de ruim tweejarige Julia is het desastreus. Vanavond bij het eten stond ik op een afstandje toe te kijken. Al snel kwam er, op bevel van Julia, een fles tomatenketchup op tafel en at ze haar eten niet met een gewone lepel maar met een maatschepje van de poedermelk. Daarbij zat ze heel triomfantelijk te kijken.
Vrees niet, ik beloof dat ik dit gedrag voordat ik met de kinders weer terug kom naar Nederland bij te sturen. De komende dagen zal ik Usha de beginselen van de Nederlandse opvoedkunde bijbrengen. Les 1: laat je niet commanderen door een peuter van nog geen 2,5. Stel je 'Super Nanny' voor maar dan in een Indiaase setting en mijzelf uiteraard als de Super Nanny. Ik heb alleen die bril niet meer nodig (zie blog 'Klepje open, klepje dicht van 21 oktober).

Indiaas personeelsmanagement

Gisteren zou officieel de laatste dag van Cleffie zijn. Ik had inmiddels Anju aangenomen als vervangster voor Benny. Usha was de nieuwe 'live in'. Cleffie kwam s'ochtends met de boodschap dat ze heel graag wilde blijven en dat ze ook als 'live in' wilde werken als dat moest. Inmiddels liep Usha ook al rond in huis. In totaal had ik gisteren dus drie dames in huis: Cleffie, Anju en Usha. Zo heb je niemand en dan heb je er drie!
Anju had ik aangenomen voor de kinderen. Helaas, ze bleek als de dood te zijn voor Julia en Sebastiaan. Die twee hadden dat meteen haarfijn in de gaten en gedroegen zich dan ook onuitstaanbaar. Gisterenochtend besloot ik dan ook om het 'dream team' te wijzigen. Anju heb ik laten gaan. Cleffie kon ik meedelen dat ze toch kon blijven. Zij helemaal blij! Nu moet ze alleen iets aan haar stem gaan doen. Ze wilt in de smaak vallen bij de kinderen. Als ze Julia ziet gilt ze GOODMORNING JULIA!!!!!! Die dan van schrik bijna omvalt en meteen achter mij verdwijnt. Nou ja, dat is een puntje waar we aan gaan werken.

Klepje open, klepje dicht

Als onderdeel van het grote Sandra renovatieplan (zie ook blog over beugel, 9 augustus 'midlife crisis in Bombay, ik ga aan de beugel) heb ik afgelopen donderdag mijn ogen laten laseren. Van -3,75 en -4,25 naar... scherp! Ik heb bijna 20 jaar met brillen en lenzen lopen aanmodderen. En na een ingreep van slechts twee keer 1 minuut kan ik zowel mijn bril als lenzen vaarwel zeggen.
Het laseren van je ogen is geen operatie. Ik vergelijk het meer met een intergalactische ervaring. Eerst moet je in een groen licht kijken. Dan wordt het opeens zwart voor je ogen en zie je allemaal sterretjes. Ik had het gevoel alsof ik ergens op een veld s'nachts naar de sterrenhemel lag te kijken. Vervolgens wordt het wit en zie je een groter rood licht. Vervolgens hoor je het geluid van de laser en ruik je een brandlucht. Mmmmmm. Dat duurt hooguit vijf seconden. Vervolgens wordt er weer iets over je oog wordt geschoven en zie je het groene licht weer. Klaar! Als je je ogen open doet zie je een beetje wazig (net alsof je ogen beslagen zijn) maar je ziet ook al wel het verschil. De ochtend erna was dat wazige weg en had ik al helder beeld.
Dit type ingreep is redelijk eenvoudig. Er hoeft niet heel veel te gebeuren omdat mij hoornvlies dik genoeg is. Het is gewoon een kwestie van klepje open, klepje dicht.

Dank fur die Blume!

Fleurop is ook actief in Bombay. S'ochtends stond er een mannetje voor de deur met een hele mooi bos bloemen uit Nederland van mijn ouders voor mijn verjaardag. Dank daarvoor!!!! Ze zijn heel mooi. De foto's zijn genomen met mijn verjaardagscadeau van Marcel, een heuse Canon Powershot G9 met 12.1 megapixels (!) Foto 2 is inclusief mislukt Photoshop experiment. Gewoon doorgaan met oefenen Sandra! Ooit krijg ik door hoe het programma werkt.

Benny de nanny: laatste hoofdstuk

Benny de nanny is niet meer. Althans, ze werkt niet meer bij ons. Afgelopen zaterdag begon het gedoe met 'echtgenoot nietsnut' weer. Hij belde s'avonds laat naar onze vaste telefoon en een paar keer naar mijn mobiel. Maandagochtend belde Benny met de mededeling dat ze 'later' zou komen en dat echtgenoot op weg was naar ons huis. Als hij op kwam dagen moest ik de politie maar bellen. Zucht. Raju, de chauffeur, heb ik de hele dag naar de club gestuurd. Hij zou volgens 'echtgenoot nietsnut' een relatie hebben met Benny en het leek me daarom geen goed idee als die twee elkaar tegen zouden komen. Vervolgens heb ik thuis afgewacht wat er zou gebeuren. De schilders moesten drie keer kloppen om naar binnen te kunnen en het nummer van de politie had ik bij de hand. Uiteindelijk gebeurde er uiteraard helemaal niets. Manlief is niet komen opdagen en van Benny heb ik ook niets meer gehoord.
Omdat dit al eerder is gebeurd (zie ook posting van 11 juni), heb ik besloten definitief afscheid van Benny te nemen. Vanmiddag heb ik een nieuwe dame aangenomen, haar naam is Anju en ze begint donderdag. Jippie!!

Heet!

De monsoen is voorbij. Fijn! We zien weer blauwe lucht. Het is alleen wel erg warm. Vandaag 36 graden. Puf, puf.

Overname van de bank. En wij dan?

In Azie is de bank overgenomen door RBS, een Schotse bank. Op dit moment zijn er voor ons nog geen gevolgen. Eerst gaan de mannen (en ik hoop ook een boel dames!!!!) een plan maken voor het samenvoegen van de activiteiten. Een helse klus lijkt me. Daar zijn ze de komende 1,5 maand zoet mee. Dan worden de plannen bekend gemaakt die dan weer moeten worden goedgekeurd door Jan en alleman. De verwachting is dat het tenminste 6 tot 9 maanden duurt voordat er daadwerkelijk iets gaat veranderen. Wij weten niet wat de overname voor ons gaat betekenen. Het kan vriezen en het kan dooien. Zoals Emilie schreef, misschien moet Marcel binnenkort in een Schotse kilt naar het werk.

Albert in Bombay

Er zijn weinig steden in de wereld waar je zoveel kunt laten thuisbezorgen als in Bombay. Geef je s'avonds een feestje en heb je opeens geen bier meer? Geen probleem, je belt en binnen een kwartier staat een mannetje bij je op de stoep met een six-pack. Wil je een film zien, dan bel je de dvd winkel en ze komen langs met een selectie aan dvd's. Je kiest er gewoon een uit en de rest nemen ze weer mee. Hetzelfde geldt voor bibliotheekboeken. Voor bioscoopkaartjes hoef je ook de deur niet uit. Bij thuisbezorgen hoef je niet in grote aantallen of bedragen te denken. Ze komen ook al langs voor een pak melk. Ook kun je de apotheek bellen als je dringende behoefte hebt aan een aspirientje. Kortom, aan "Alberts" die aan de kleintjes denken geen gebrek in deze stad.

Nieuwe werkgever Marcel

NOORRRRR VILLE

Marcel doet terwijl ik dit schrijf (al proestend van het lachen) wederom een poging om telefonisch eten te bestellen. Ditmaal bij de falavel boer. Hij is nu al twee minuten bezig en is nog niet verder gekomen dan het doorgeven van de naam van ons gebouw. Hij heeft de naam al 20 keer genoemd en gespeld. N O O R V I L L E en heeft twee mensen aan de telefoon gehad. Als je na 20 keer de naam Noor Ville gespeld te hebben, denkt dat ze het eindelijk correct hebben opgeschreven, vragen ze weer:"Sir, building name?" Arrrrrggggg. NOOR VILLE!!!!!! We hebben vanavond geen eten in huis dus we houden vol. Je hebt wel ijzeren zenuwen nodig voor wat pita brood, een portie hummus en een paar balletjes met groentenprut.
Marcel is nu klaar met de bestelling, hij zucht diep en zegt "volgende keer mag jij weer.." Lang leve India.

De "Hollandse kast"

Elke keer in Nederland loop ik helemaal zenuwachtig door de Albert Heijn en probeer ik te bedenken hoe ik zoveel mogelijk "Hollands" eten mee kan nemen naar India. Al meerdere malen heb ik bij de incheck-bali van de KLM gestaan met meer dan het maximale gewicht aan bagage.
Het vreemde is dat, zodra ik hier in India ben, ik helemaal geen zin meer in heb in al dat eten. De meeste etenswaren belanden daarom al gauw in de "Hollandse kast". Hierin staan bijvoorbeeld vijf pakken havermout. Ook tref je er een hele voorraad Sultana koeken aan. Niemand die het eet. Een paar weken geleden heb ik een paar pakken met kaasfondue weg moeten gooien omdat ze bedorven waren.

Dekbedovertrek

Het leuke van in het buitenland wonen is dat je te maken krijgt met allerlei culturen. Niet alleen de Indiase. Vanavond was ik met een Koreaanse mee naar de Breach Candy club om haar officieel te introduceren zodat zij lid kan worden. De club is van oorsprong voor Europeanen. Tot de dag van vandaag mogen alleen Europeanen nieuwe leden introduceren. Hoe bedoel je discriminatie?
Tijdens zo'n nieuwe ledenavond is het altijd wel gezellig dus ik vind het helemaal geen straf om er heen te moeten. De Koreaanse hield al de hele tijd een tas vast. Na afloop bleek daar een cadeautje in te zitten voor mij als bedankje voor de moeite. Wij Europeanen zouden een fles wijn geven of een doos met chocolaatjes. De Koreanen doen het anders, die geven een dekbedovertrek inclusief kussenslopen. Wat zal ik lekker slapen vanavond.

Ganesh te water gelaten

De stad staat vandaag op haar kop vanwege Ganesh. De afgelopen tien dagen werd het Ganesh Chaturthi festival gevierd om hem te eren. Vandaag is het Ananta Chaturdashie, en dat is de laatste dag. Dan worden de Ganesh beelden in Bombay naar de zee gedragen. Het gaat er natuurlijk om wie de mooiste en grootste Ganesh heeft en welke groep het meeste lawaai kan maken. We zijn immers in India. Ik ben er vanmiddag geweest toen het nog relatief rustig was. Deze foto's heb ik daar gemaakt. Helaas niet met een mooie Canon camera..

Meer foto's staan op Picassa. Klik daarvoor op onderstaande foto:

Indiaaaaaaaaaaa!!!

Vroeger reed ik wel eens op de fiets door Amsterdam tijdens een voetbalfinale. Dan hoorde je opeens overal gejuich en gegil. Gejuich en gegil hoor ik nu ook op straat maar dan vanwege de cricketfinale India tegen Pakistan. Net gilde de benedenbuurman keihard Indiaaaaaaaaa!!! Ik probeer op het internet op te zoeken wat de stand is op het moment. Dat valt niet mee want ik snap nog altijd niets van de spelregels.

Ok, ik heb nu iets gevonden. Blijkbaar heeft India gewonnen. Dat verklaart de vreugdekreet van de buurman. Kijk zelf maar of je iets begrijpt van de uitslag. Volgens mij was het een spannende wedstrijd:
JOHANNESBURG : India won the inaugural World Twenty20 championship on Monday after beating their arch rivals Pakistan by five runs in the final at the Wanderers in Johannesburg.
Brief scores:
India 157 for five in 20 overs, Pakistan 152 all out in 19.3 overs.

Morgen zal ik Sebastiaan zijn India cricket shirt weer aandoen. Dat doet het altijd goed hier.

Peuters van drie op interviewtraining. Help!

Het is echt waar. In India worden kleine peuters van drie jaar door ouders naar interviewtraining gestuurd (zie artikel). Er zijn lange wachtlijsten voor de betere lagere scholen en onderdeel van het selectieproces is een interview met ouders en kind. Kun je je voorstellen, de openbare lagere school in bijvoorbeeld Soest, die alleen de beste peuters van drie aanneemt. In Nederland doen ze al moeilijk over de Citotoets op je 12e.
Sebastiaan en Julia laten we lekker aanrommelen. De Indiaase juf doet soms een poging om huiswerk mee te geven (tekeningen maken) maar daar doe ik lekker puh niet aan mee. Wel is Sebastiaan afgelopen zaterdag begonnen met taekwando. Maar dat kan ook wel. Hij is immers al bijna vier!