Albert in Bombay

Er zijn weinig steden in de wereld waar je zoveel kunt laten thuisbezorgen als in Bombay. Geef je s'avonds een feestje en heb je opeens geen bier meer? Geen probleem, je belt en binnen een kwartier staat een mannetje bij je op de stoep met een six-pack. Wil je een film zien, dan bel je de dvd winkel en ze komen langs met een selectie aan dvd's. Je kiest er gewoon een uit en de rest nemen ze weer mee. Hetzelfde geldt voor bibliotheekboeken. Voor bioscoopkaartjes hoef je ook de deur niet uit. Bij thuisbezorgen hoef je niet in grote aantallen of bedragen te denken. Ze komen ook al langs voor een pak melk. Ook kun je de apotheek bellen als je dringende behoefte hebt aan een aspirientje. Kortom, aan "Alberts" die aan de kleintjes denken geen gebrek in deze stad.

Nieuwe werkgever Marcel

NOORRRRR VILLE

Marcel doet terwijl ik dit schrijf (al proestend van het lachen) wederom een poging om telefonisch eten te bestellen. Ditmaal bij de falavel boer. Hij is nu al twee minuten bezig en is nog niet verder gekomen dan het doorgeven van de naam van ons gebouw. Hij heeft de naam al 20 keer genoemd en gespeld. N O O R V I L L E en heeft twee mensen aan de telefoon gehad. Als je na 20 keer de naam Noor Ville gespeld te hebben, denkt dat ze het eindelijk correct hebben opgeschreven, vragen ze weer:"Sir, building name?" Arrrrrggggg. NOOR VILLE!!!!!! We hebben vanavond geen eten in huis dus we houden vol. Je hebt wel ijzeren zenuwen nodig voor wat pita brood, een portie hummus en een paar balletjes met groentenprut.
Marcel is nu klaar met de bestelling, hij zucht diep en zegt "volgende keer mag jij weer.." Lang leve India.

De "Hollandse kast"

Elke keer in Nederland loop ik helemaal zenuwachtig door de Albert Heijn en probeer ik te bedenken hoe ik zoveel mogelijk "Hollands" eten mee kan nemen naar India. Al meerdere malen heb ik bij de incheck-bali van de KLM gestaan met meer dan het maximale gewicht aan bagage.
Het vreemde is dat, zodra ik hier in India ben, ik helemaal geen zin meer in heb in al dat eten. De meeste etenswaren belanden daarom al gauw in de "Hollandse kast". Hierin staan bijvoorbeeld vijf pakken havermout. Ook tref je er een hele voorraad Sultana koeken aan. Niemand die het eet. Een paar weken geleden heb ik een paar pakken met kaasfondue weg moeten gooien omdat ze bedorven waren.

Dekbedovertrek

Het leuke van in het buitenland wonen is dat je te maken krijgt met allerlei culturen. Niet alleen de Indiase. Vanavond was ik met een Koreaanse mee naar de Breach Candy club om haar officieel te introduceren zodat zij lid kan worden. De club is van oorsprong voor Europeanen. Tot de dag van vandaag mogen alleen Europeanen nieuwe leden introduceren. Hoe bedoel je discriminatie?
Tijdens zo'n nieuwe ledenavond is het altijd wel gezellig dus ik vind het helemaal geen straf om er heen te moeten. De Koreaanse hield al de hele tijd een tas vast. Na afloop bleek daar een cadeautje in te zitten voor mij als bedankje voor de moeite. Wij Europeanen zouden een fles wijn geven of een doos met chocolaatjes. De Koreanen doen het anders, die geven een dekbedovertrek inclusief kussenslopen. Wat zal ik lekker slapen vanavond.

Ganesh te water gelaten

De stad staat vandaag op haar kop vanwege Ganesh. De afgelopen tien dagen werd het Ganesh Chaturthi festival gevierd om hem te eren. Vandaag is het Ananta Chaturdashie, en dat is de laatste dag. Dan worden de Ganesh beelden in Bombay naar de zee gedragen. Het gaat er natuurlijk om wie de mooiste en grootste Ganesh heeft en welke groep het meeste lawaai kan maken. We zijn immers in India. Ik ben er vanmiddag geweest toen het nog relatief rustig was. Deze foto's heb ik daar gemaakt. Helaas niet met een mooie Canon camera..

Meer foto's staan op Picassa. Klik daarvoor op onderstaande foto:

Indiaaaaaaaaaaa!!!

Vroeger reed ik wel eens op de fiets door Amsterdam tijdens een voetbalfinale. Dan hoorde je opeens overal gejuich en gegil. Gejuich en gegil hoor ik nu ook op straat maar dan vanwege de cricketfinale India tegen Pakistan. Net gilde de benedenbuurman keihard Indiaaaaaaaaa!!! Ik probeer op het internet op te zoeken wat de stand is op het moment. Dat valt niet mee want ik snap nog altijd niets van de spelregels.

Ok, ik heb nu iets gevonden. Blijkbaar heeft India gewonnen. Dat verklaart de vreugdekreet van de buurman. Kijk zelf maar of je iets begrijpt van de uitslag. Volgens mij was het een spannende wedstrijd:
JOHANNESBURG : India won the inaugural World Twenty20 championship on Monday after beating their arch rivals Pakistan by five runs in the final at the Wanderers in Johannesburg.
Brief scores:
India 157 for five in 20 overs, Pakistan 152 all out in 19.3 overs.

Morgen zal ik Sebastiaan zijn India cricket shirt weer aandoen. Dat doet het altijd goed hier.

Peuters van drie op interviewtraining. Help!

Het is echt waar. In India worden kleine peuters van drie jaar door ouders naar interviewtraining gestuurd (zie artikel). Er zijn lange wachtlijsten voor de betere lagere scholen en onderdeel van het selectieproces is een interview met ouders en kind. Kun je je voorstellen, de openbare lagere school in bijvoorbeeld Soest, die alleen de beste peuters van drie aanneemt. In Nederland doen ze al moeilijk over de Citotoets op je 12e.
Sebastiaan en Julia laten we lekker aanrommelen. De Indiaase juf doet soms een poging om huiswerk mee te geven (tekeningen maken) maar daar doe ik lekker puh niet aan mee. Wel is Sebastiaan afgelopen zaterdag begonnen met taekwando. Maar dat kan ook wel. Hij is immers al bijna vier!

Eerste kunstwerk Julia school

Tyfoon Wipha

Marcel is maandagavond richting
Shanghai vertrokken en jawel hoor, wie raast daar voorbij? Tyfoon Wipha. Leuk voor Marcel. Hij heeft een kamer op de 82ste (!) etage van een hotel. Dat lijkt me al geen pretje en al helemaal niet als je Wipha op bezoekt krijgt.

Update: de tyfoon was een storm in een glas water. Toen de tyfoon aan land kwam zwakte deze meteen af tot een zware tropische storm. Marcel kan dus gewoon op de 82ste verdieping blijven zitten.

Weer in het land

Ik ben er weer! Gisteren onderweg naar Schiphol dacht ik "mooi! Het regent en het is grijs, prima weer om weg te gaan, want ik ga lekker richting de zon. Lekker puh!". Ik heb helaas te vroeg gejuicht. Vanochtend werd ik wakker en jawel hoor, het is hier grijs en het regent. Het staartje van de monsoen.
Marcel heb ik niet gezien. Ik landde gisteravond om 11 uur en Marcel vertrok om 10 uur dezelfde avond voor 10 dagen naar China. Hij heeft nog wel heel lief een bos rode rozen op tafel gezet.
De kinderen zijn uiteraard ook blij dat ik er weer ben. Met name Julia moet ik de komende dagen weer in het gareel zien te krijgen. Die heeft de dames hier fijn om de vinger weten te winden. Zo wil ze alleen nog maar pasta eten en rent met veel gevoel voor drama door de kamer als ze haar zin niet krijgt.

Ik ben even weg

Ik ben even het land uit voor mijn studie. Help examen!! Over 10 dagen ben ik er weer. Groetjes.

Dahi Handi

Vandaag vieren de Hindoes Dahi Handi. Tijdens dit festival bouwen jongens en mannen een menselijke piramide. Degene die helemaal bovenop staat (soms hele kleine kinderen van twee jaar oud!) moet een pot breken met daarin eten. Als dat lukt kun je geld winnen. Iedere buurt organiseert zijn eigen 'dahi handi'. Vervolgens lopen de diverse groepen van ceremonie naar ceremonie om maar zo veel mogelijk prijzengeld in de wacht te kunnen slepen. Deze foto's heb ik vanmiddag genomen op straat in de buurt waar ik werk. Voordat ze een poging wagen gaan de mannen eerst dansen en nuttigen ze de nodige alcohol.

Naar de Franse school

Vanaf vandaag gaat Julia naar school! Ze zal vijf ochtenden in de week gaan van half 9 tot half 12.

Op de Franse school gaat het er ook meteen, hoe kan het ook anders, heel Frans aan toe. Het praatje s'ochtends door het hoofd van de school ging uiteraard in het ... Frans. Ook zorgen ze op school voor al het eten en drinken. Dus als het goed is zit Julia nu (het is 11 uur) met alle andere peutertjes aan tafel lekker aan het stokbrood, met brie en natuurlijk boursin en een lekker glaasje rode wijn erbij.

In de klas

Een Indiaas huis tuin en keuken ongelukje

Gisteren liep Sebastiaan plotseling brullend door het huis. Hij gilde 'japathi, japathi!' (=Indiaase pannenkoek) en wist uit te brengen dat hij pijn had in zijn mond. Ik wist niet wat ik er mee aan moest. Hoe krijg je van een pannenkoek pijn in je mond? Daarom nam ik het ook niet zo serieus. Totdat Elsie aan kwam lopen met een afgekloven groene peper. Het was geen pretje voor hem en hij was er ook nogal van geschrokken. Nu hoorde ik dat het ook nog pijn kan doen als de peper er weer uit moet komen. We zijn er nu op voorbereid.

Met Benny in de keuken. Foto genomen vlak voor het groene peper incident. De groene peper lag naast de koriander

De waarde van geld

De dames hier in huis heb ik gevraagd om uien te kopen om Dal te maken, een Indiaas gerecht. Jawel, dat wil ik ook gaan maken over twee weken als ik in Nederland Indiaas ga koken voor de familie. Nu kan ik nog even oefenen. Net kwamen Elsie en Benny met serieuze gezichten naar mij toe om mee te delen dat de uien nu maar liefst Rs30 per kilo kosten. Dat is een halve Euro!! Blijkbaar kostten de uien voorheen Rs16 per kilo, ofwel 25 eurocent. Inderdaad een stijging van 100% en in hun ogen is dat heel veel. Ik weet niet echt wat ik met zo'n boodschap aan moet en ik weet mij dan niet echt een houding te geven. Ik roep dan wel ernstig uit 'Jee! Wat veel geld!' maar hoe geloofwaardig is dat. Wij liggen niet wakker van een kilo uien voor een halve Euro. Integendeel. Je merkt door dit soort dingen wel weer hoe ver onze werelden uit elkaar liggen.

Kiekje van het werk

Dit is een foto genomen tijdens een event van GiveIndia bij een Indiaase bank. Werknemers konden zich bij onze stand inschrijven voor 'payroll giving'. Dan doneer je maandelijks een deel van je salaris voor het goede doel.

Nieuwe huisgenoten!

Sinds kort maken negen vissen onderdeel uit van het huishouden van de familie Hassink in Bombay. Hier zitten ze in een emmer terwijl hun kom wordt schoongemaakt. De zwarte vis heet Toby en heeft als enige een naam gekregen.

Speciaal voor broers en zussen

In India doen ze behalve aan moederdag ook aan een broers- en zussendag. Dus Marlies, Mariette, Rik, Carolien en Paul voor feestgebruis moeten julie vandaag in Bombay zijn. Het (Hindoe)feest heet Raksha Bandhan en op deze dag wordt de relatie tussen broer en zus herdacht. Tijdens een korte ceremonie wordt een touwtje om de pols van de broer gebonden. Vervolgens krijgt de zus een klein cadeautje. Ik zal volgende week een paar mooie polsbandjes meenemen naar Nederland. Ik verwacht in ruil daarvoor dan wel een paar mooie cadeau's.

Paaltjes, paaltjes, paaltjes

Nog twee weken en dan wonen we al weer een jaar in Bombay. Tijd om de balans op te maken. Wat is er veranderd sinds we hier zijn komen wonen? Marine drive, de doorgaande route naar het zuiden langs het strand, lag vorig jaar open en het was er een rommeltje. 12 maanden later is het nog steeds niet klaar. We weten niet wie deze 'complete make-over' van deze beroemde boulevard heeft bedacht. Het is duidelijk iemand met een grote voorliefde voor betonnen paaltjes. Ik ben benieuwd hoe zijn huis eruit ziet. Momenteel zijn de mannen (en vrouwen met kleine kinderen) bezig met het neerzetten van honderden betonnen paaltjes als 'fraaie' afscheiding tussen de rijbanen. Dit gaat tergend langzaam. Eerst moesten ze de grond in (op gelijke afstand van elkaar en in hoogte oplopend) en nu worden er stuk voor stuk betonnen kapjes opgezet. Oplevering: waarschijnlijk in 2009.