De Slumdog Millionaire rage

De ophef over de film blijft niet zonder gevolgen. Het grappigste wat ik heb gelezen is dat een projectontwikkelaar van plan is om van een klein deel van de sloppenwijk Dharavi een soort openlucht-museum te maken. Komt dat zien! Daar zie je straks allemaal blije slum-bewoners die vriendelijk lachen naar alle bezoekers. Zeg maar een Disney park in de slum.

Net las ik ook via de Mumbai Expat Yahoo group het bericht dat de producer van Oprah Winfrey aan iemand heeft gevraagd naar liefdadigheidsorganisaties voor vrouwen in Dharavi. Dat zal een mooie show worden. Oprah die door de sloppen loopt met tranen in haar ogen.

Gelukkig weten ook de slum kinderen zelf te profiteren van de grote Slumdog rage. Bedelende kinderen hebben de liedjes van Slumdog Millionaire uit hun hoofd geleerd en door dat te zingen krijgen ze veel meer geld van mensen. Jai Ho!

Wandelend reclamebord in Mumbai

Vandaag zag ik dit reclamebord onderweg naar een grote Bulberry uitverkoop in het Four Seasons. Het is in deze stad goedkoper om een jongen de hele dag in de hitte met dit bord rond te laten lopen dan om het ergens langs de weg op te hangen. Ik schat dat deze jongen voor deze slavenarbeid iets van Rs200 krijgt. Dat is omgerekend iets minder dan 4 Euro.

In het Four Seasons belandden we in een meute met graaiende 'well to do' dames en heren die voor 'weinig' dure merkkleding kochten. De prijs per kledingstuk bedroeg, na de korting, nog altijd gemiddeld meer dan 1 maandsalaris voor >80% van de Indiers.

En de Oscars gaan naar....

Slumdog Millionaire!!

Terwijl er eerst veel kritiek was op de film in India (zie ook blog van 27 januari), zijn de Indiers nu plots trots op 'hun' film. Ze noemen het een mijlpaal voor het land. Het zou echt een mijlpaal zijn als de problemen die in de film aan bod komen, serieus aangepakt worden.

De slumtour in Dharavi is erg populair geworden dankzij de film. De discussie over aapjes kijken en krottenwijk toerisme zal wel weer oplaaien. Lees ook het artikel Krottenwijktoerisme: de nieuwe trend in India? inclusief mijn reactie daarop.

Lees meer in
- de Times of India.
- de Hindustan Times
- de Mumbai Mirror

En dit is het winnende liedje:

Best adapted expat

Dit zijn twee filmpje over het expat leven in India. Ze zijn gemaakt door een collega blogger uit Pune, Janatoon. Kijk en geniet. De sterkte van de filmpjes zit hem vooral in de herkenbare details. Hoe goed zijn wij geintegreerd? Ik denk dat we er ergens tussen in zitten. Ik zie Marcel nog niet met de Rangoli in de weer.

'You are doing like a robot'

Indiers kunnen erg bot overkomen. Op ons komt dat vaak nogal intimiderend over. Na een paar jaar India wen je er gelukkig aan. Ik moet toegeven dat ik deze Indiaase gespreksstijl soms ook toe pas als ik iets gedaan wil krijgen.

Wil je weten hoe het klinkt? Dit is wat een man naast mij aan het tafeltje in een restaurantje riep door zijn telefoon:


Gesprek 1: luid geschreeuw in de telefoon in Hindi. Compleet onduidelijk waar het over gaat.. 


(Hij gaat nu over op (Hindi) Engels)

Gesprek 2: ‘You are doing like a robot, you are not thinking, then I can do it myself. Hello, hello. You are not thinking. You are not understanding the theme and how it should flow. Hello, hello. OK. Please think things through. OK.

(vervolgens wordt gesprek afgebroken zonder gedag te zeggen... Waarom zou je ook?)

Gesprek 3: ‘fine, fine, fine’.

(Gesprek is klaar)

Gesprek 4: .......

(Mmmm. Niemand neemt op. Nog een keertje proberen. Hij zit nu verdwaast voor zich uit te kijken).

Gesprek 5: ‘How did the meeting go? let me call you back, just hold’.

Gesprek 6: ‘Nobody has come. no but you have not done the filing no. Send me a mail. I need a mail from you. But when? I’ve been asking it from yesterday. You told me by yesterday evening I would get it no. Everytime you tell me this. (geschreeuw in Hindi). If it is not clear you should go to your boss. What has happened to that. I can’t work like this with you. Who is that boss of yours?’

Gesprek 7: ‘you have not been practical about this. He has not talked about the rules and regulations. That’s the way it is’.

Hierna hield ik het maar voor gezien. De man zijn eten werd gebracht en hij ging luid smakkend door met zijn telefoontjes.

Laat je lekker door een man in de watten leggen


In Mumbai kun je je zalig in de watten laten leggen bij een van de vele schoonheidssalons. Gisteren ben ik weer geweest voor een manicure en pedicure. Iets waar ik nog altijd niet aan kan wennen, zijn de mannen in de salon. In India doen mannen namelijk de pedicure en manicure behandelingen. Althans dit is het geval in de salon waar ik heen ga, Rudra Spa.

Je zit in een luie stoel met een man op een krukje aan je voeten die je teennagels zit te lakken. Tegelijkertijd masseert een andere man je handen en vijlt je nagels. Je voelt je net Cleopatra.

Het zijn jonge mannen van ergens in de twintig. Het zijn zeker geen mietjes. Mijn pedicure-man bijvoorbeeld was breedgeschouderd en hij staat duidelijk iedere dag in de sportschool. Ook had hij een stoere Armani riem om. Tijdens de behandeling kijk ik altijd maar een beetje vaag om mij heen. Ik vind het te genant om ze in de ogen te kijken. Volgens mij is het allemaal heel onschuldig. Alhoewel, ik vraag me nu wel af hoe die jongen aan die Armani riem komt ...

VIP spotting in Breach Candy

Ik heb hem zelf niet gezien maar de aanwezigheid van een groot aantal tv ploegen buiten bij het hek van het Breach Candy Hospital zegt genoeg: Shahrukh Khan is er opgenomen voor een behandeling aan zijn schouder. Shahrukh Khan (SRK of, nog beter, King Khan voor ingewijden) is op het moment de grootste acteur van Bollywood. Veel Indiers aanbidden hem als een god. Als hij last heeft van zijn schouder en hij moet geopereerd worden, dan is dat groot nieuws. Op de foto zie je nog net een tv wagen met een schotelantenne erop. Er staan iets van zeven van die wagens voor het ziekenhuis en een hele batterij aan fotografen. Misschien dat ik vanmiddag maar even een bezoekje moet brengen aan mijn huisarts die ook in het ziekenhuis zit vanwege 'slaapproblemen'. Dan kan ik misschien met eigen ogen het godswonder SRK aanschouwen. Marcel zat trouwens laatst bij hem in het vliegtuig. Volgens hem is het maar een klein mannetje. Het schouderklopje van Marcel, was blijkbaar toch net iets te hard aangekomen.

Lees ook
SRK to undergo shoulder surgery
SRK to undergo shoulder surgery on February 16
Shah Rukh's shoulder surgery on Monday

Valentijnsdag in Mumbai: liefde & oorlog

De kop vandaag op de Mumbai Mirror luidt: ‘city gets ready for love & war (stad bereid zich voor op liefde en oorlog). De verloven van alle agenten zijn ingetrokken en er is zelfs versterking van buiten de stad aangetrokken.

Mijn hemel! Wat is er aan de hand? Niet veel. Het is valentijnsdag vandaag. Je weet wel, de dag van de rode rozen en kaartjes met hartjes erop. Conservatieve hindoes van de Shiv Sena partij zijn bang dat stelletjes in het openbaar onbetamelijk niet-hindi gedrag gaan vertonen. Knokploegen van de partij lopen vandaag door de stad en dat leidt meestal tot relletjes. De Shiv Sena is een partij van onnozele zielen (de baas roept iets en de horde rent er achteraan) maar door hun tactiek van chantage en relletjes schoppen, krijgen ze toch veel gedaan.

De Shiv Sena partij is dezelfde partij die wil dat alle winkels naamborden in Marathi (de lokale taal van de provincie waar Mumbai deel van uitmaakt) op de gevel plaatsen. Vorige week waren ze bij de boekwinkel Crosswords binnengegaan om te eisen dat de winkel Marathi boeken gaat verkopen. Daar werkt Crosswords braaf aan mee want anders liggen daar volgende week de ramen in duigen en dat willen ze toch ook niet.

Wordt vervolgd...

Typisch India!!

Een kleine greep uit het nieuws van vandaag... 

Vandaag staat op de voorpagina van de Mumbai Mirror het verhaal over een senior manager bij de Indiase spoorwegen die van zijn medewerkers eist dat ze voor zijn 11 buffels zorgen. Hij wil ook dat ze ze iedere melken en de melk vervolgens voor hem op de markt verkopen. De medewerkers hebben er genoeg van en zijn een handtekeningenactie tegen hem begonnen. Ze willen dat de manager overgeplaatst wordt. De manager doet uiteraard of zijn neus bloed. Lees verder.

Een ander stukje gaat over een nieuw drankje dat een conversatieve Hindoe partij op de markt wil brengen. Het is een drankje gemaakt op basis van koeien-urine. Lees verder. Het nieuwe drankje heet 'gau jal' ofwel 'koeien-water'. 

Iets anders opmerkelijks wat ik vandaag hoorde, is dat ze in India twee schalen hebben om de groei van kinderen bij te houden. Een voor de 'affluent Indian children' (zeg maar de kinderen van de rijkere Indiers) en een voor de 'non affluent children'. Door met twee maten te meten, kun je als overheid altijd zeggen dat Indiase kinderen geen groeiproblemen hebben en allemaal netjes op de groeicurve zitten. Lange leve India. 

Zwemmen in Breach Candy

Het grote zwembad van de Breach Candy Club is voor onderhoudswerkzaamheden ruim een maand gesloten geweest. Het werk is nu klaar en we kunnen binnenkort weer zwemmen. Althans... Het zwembad is gevuld met water dat rechtstreeks uit de zee komt en daar kun je absoluut niet in zwemmen. Ze zijn nu druk bezig om het water schoon te krijgen. Dat is een hele klus. Degene die als eerste een duik durft te nemen, krijgt van mij een prijs voor getoonde moed.

Het mysterie van Kemps Corner

Al maandenlang zit er voor dit gebouw bij Kemps Corner een legertje aan Indiaase beveiligingsmannen. Meestal gaat het om 6 tot 10 man. Op de foto zijn er 4 te zien. Het is volstrekt onduidelijk waarom ze daar zitten. Er staat een rijtje met plastic stoeltjes en daar zitten ze op. De mannen zitten de hele dag een beetje met elkaar te kletsen. Het pand is volledig afgeschermd met golfplaten. Dat is eigelijk al afdoende om ongewilde bezoekers buiten te houden zou je denken. Elke keer als ik er langskom, vraag ik mij af waarom die mannen daar zitten. Waarschijnlijk weten ze het zelf ook niet.

Expat in India: welke crisis?

Op het vliegveld van Dubai laten expats dure auto’s achter en ontvluchten het land. Zo konden we deze week lezen op het internet. De expats in India staan er gelukkig beter voor dan hun Dubai collega’s. De gemiddelde expat rijdt hier dan ook rond in een eenvoudige Opel Innova in plaats van een BMW of een andere dure auto. Dat maakt al een hoop verschil.

Eigelijk merken we er hier niet zoveel van de crisis. Hier zie je op straat geen borden met 'huis te koop'. Als je de krant openslaat is het natuurlijk een ander verhaal. Van al het - internationale - crisisnieuws wordt je niet blij. Ook in India vallen ontslagen en is de beurs naar beneden gegaan maar in veel mindere mate dan in het westen. De Indiaase economie groeit nog gewoon en het lijkt erop dat het land redelijk ongeschonden uit de strijd gaat komen.

Een paar expatgezinnen zijn inmiddels vertrokken omdat het bedrijf het contract heeft beeindigd maar die zijn op een hand te tellen. Ik heb ook de indruk dat er minder nieuwe gezinnen bijkomen. Voor veel mensen is het onzeker wat de volgende stap zal zijn. De hoofdkantoren in de thuislanden hebben wel wat beters te doen dan carriereplanning voor de mensen die ver weg in het buitenland zitten. Dat geldt ook voor ons. We horen nu waarschijnlijk eind maart wat we hierna gaan doen. Althans, als we geluk hebben. Een van de opties is om nog een jaar langer in India te blijven. Dat is verreweg de meest comfortable optie omdat we niet weten wat ons te wachten staat buiten India. Het is echter maar de vraag of het ook de beste keuze is. Een nieuwe uitdaging is ook leuk.

Hoezo druk?

Het leven hier is zo slecht nog niet. Je kunt in Mumbai allemaal dingen doen die je altijd al had willen doen maar waar je in Nederland nooit tijd voor gehad zou hebben. Deze week heb ik vier keer tennis gespeeld, op maandag, woensdag, donderdag en vandaag. Op dinsdag ben ik naar kickboxen geweest. Op woensdag had ik Italiaanse conversatieles en vandaag had ik mijn eerst les webdesign. Dat ga ik nu de komende drie maanden drie keer in de week doen, op maandag, woensdag en vrijdag. Dus ook in Mumbai kun je druk zijn!

Nu heb ik natuurlijk het voordeel dat ik met een heleboel andere dingen niet druk ben. Ik zal daar niet al te veel over uitwijden want dan ga ik allemaal boze mailtjes krijgen. Nu is het weekend en kan ik gelukkig een beetje uitrusten.

Een hondenbestaan in Mumbai

Straathonden horen bij Mumbai. Volgens schattingen zijn er ongeveer 70.000 straathonden in de stad. Overal kom je ze tegen: op straat en in parken maar bijvoorbeeld ook op het terrein van de paarden-racecourse. Behalve de hondenpoep veroorzaken ze niet al te veel overlast want ze doen geen vlieg kwaad. Zo nu en dan zie je weer berichten in de krant over acties van de gemeente om de honden van de straat te krijgen. Dit gaat niet altijd op subtiele wijze. De gemeente krijgt dan weer allemaal boze hondenliefhebbers over zich heen. Er is ook een legertje aan organisaties die zich inzetten voor de straathonden. Zoals de Welfare of Straydogs. Ik heb daar altijd een beetje moeite mee in een land als India waar nog zoveel kinderen ondervoed zijn. Lees meer hierover in dit artikel.

Leuk om te lezen zijn de stukjes in de krant en op het internet over bijzondere honden, zoals over de hond die gewond was geraakt tijdens de terroristische aanslagen. Een doodgewone hond krijgt dan even zijn 'minutes of fame'.

Een zondag in Mumbai

Na -tig zondagen in Mumbai doorgebracht te hebben, is het niet gemakkelijk om een origineel uitje te bedenken. Ons gebruikelijke programma voor de zondag is als volgt: wakker worden, naar de club, terug van club, Julia slapen, weer terug naar club, daar eten, naar huis, slapen. Sebastiaan roept regelmatig uit: 'niet weer naar de club!'. Hij zegt het en ik denk ik. De club is niet de ergste plek om de tijd door te brengen maar eentonig is het wel. In het begin probeerden we vaker om iets te ondernemen maar nu weten we beter. In Mumbai is gewoon niet veel te doen met kinderen.

Vandaag hadden we weer eens de moed verzameld om het anders te doen. Om half acht gingen we al op stap met de taxi (kinderen blij!) om bij de Terri Fox run te gaan kijken op Marine Drive. Dat is een jaarlijkse loop voor het goede doel. Op Marine drive kwamen we al snel terecht in een verkeersopstopping (let wel, het was zondagochtend kwart voor acht!).


Een groep Jain gelovigen was op het doldrieste idee gekomen om een optocht te houden om het tweehonderdjarige bestaan van een tempel te vieren.




Onze vrome Jain liepen niet gewoon. Nee, ze reden allemaal op brommers. Vooraan de optocht werden vier stokoude jain priesters in rolstoelen voorgeduwd. Helemaal vooraan reedt een grote truck met een mega-muziekinstallatie. Je begrijpt, erg hard ging het allemaal niet. Uiteindelijk zijn we maar uit de taxi gestapt en zijn we gaan lopen. Toen we vlak bij de plek van de Terri Fox run kwamen, was die uiteraard allang afgelopen.

We lieten ons niet uit het veld slaan en we bedachten iets nieuws voor de middag: een bezoek aan de eerste paardenraces van het seizoen. De paardenraces worden gehouden op een gigantisch groot terrein midden in de stad. Het is een van de weinige plekken met een wijds uitzicht en met het 'koele' weer (rond de 32 graden) van het moment is het er erg aangenaam.


De kinderen vinden het ook leuk omdat ze er lekker kunnen rondrennen. We hebben nog wat gegokt maar helaas liepen 'onze' paarden niet zo hard.

'Slumdog millionair' in Mumbai

Het is bijzonder om de film 'Slumdog Millionaire' in Mumbai zelf te zien. Gisteravond zijn Marcel en ik er heen geweest. De zaal zat zowaar bijna vol. De film wordt international de lucht in geprezen (o.a. 10 Oscar nominaties) maar in India is er nogal wat kritiek op. Daar zijn verschillende redenen voor: in de eerste plaats is de film erg realistisch. Realistische films doen het niet zo goed in Bollywood. Dansje hier, muziekje daar, dat is leuk! Beelden van een van de grootste slums van Azie en een moeder die vermoord wordt tijdens de moslimrellen? Nee, dat is niet leuk. De mensen hier zeggen dat buitenlanders alleen de ellende in Mumbai willen zien. 

Een ander probleem met de film is het ontbreken van beroemde Bollywood sterren. Er doen wel een paar bekende acteurs aan mee maar het is geen Bollywood 'sterrencast' en ook daar houden ze hier niet van. Ook de hoofdrolspeelster, Freida Pinto, is geen bekend actrice maar is een model. Er is ook kritiek op het feit dat de film niet is gemaakt door Indiers. De regisseur en de schrijver van de film zijn beide Engels. Het kan toch niet kloppen dat een Engelsman een film maakt over Mumbai!! Hoe zou de film eruit hebben gezien als hij was gemaakt door een Indiase regisseur?

Uiteindelijk komt de kritiek op de film er met name op neer dat de film niet realistisch genoeg is. De hoofdrolspeler zijn accent klopt niet (hij komt uit Engeland), de politie zou echt niet zo maar iemand martelen, de presentator van 'who wants to be a millionaire' zou in het echt toch geen grapjes maken over de afkomst van de hoofdrolspeler die thee rond brengt in een call centre.

Inderdaad, hier en daar klopt de film niet helemaal en een paar zaken worden overdreven. Maar is dat niet bij elke film het geval? Ik vond het een goeie film in ieder geval en, ondanks de foutjes, heel herkenbaar.

Ook de muziek is de moeite waard. Klik hier om te luisteren:

Mausam and Escape

O.... Saya

Uitje in Mumbai: Choki Dhani

De keuze aan kindvriendelijke 'uitjes' In Mumbai is erg beperkt. In de 'Mumbai Mirror' lazen we zowaar over iets nieuws: Choki Dhani, een themapark op 40 kilometer rijden van Mumbai waar alles in het teken staat van Radjasthan. Wij trokken de stoute schoenen aan en gingen laat in de middag op weg in onze blauwe Innova (de expat-auto bij uitstek) met chauffeur Abdul achter het stuur. Eerder weggaan kon niet want het park gaat pas om 5 uur s'middags open.

Over de rit van 40 kilometer deden we ruim 1,5 uur en om 10 voor half 6 stonden we op de redelijk volle parkeerplaats. Dat is voor Mumbai begrippen snel. Heel erg druk was het niet onderweg. Bijna overal konden we gewoon doorrijden en nergens hebben we echt vastgestaan. Je vraagt je af hoe je dan toch nog 1,5 uur over 40 kilometer kunt doen?

Het park zag er op het eerste oog goed uit. Bij de ingang stonden een paar vrolijke muzikanten om ons te verwelkomen. Helaas hadden we de zondag voor 'Republic Day' uitgekozen voor ons uitje. Met ons waren daarom honderden anderen op het idee gekomen om naar Choki Dhani te gaan en de hele meute wilde tegelijk naar binnen. De kaartverkoop was op zijn Indiaas georganiseerd waarbij de kaartjes met de hand worden uitgeschreven. Dit tijdrovende proces resulteerde al snel in chaos met duwende en voordringende Indiers die langs de portiers met tulband probeerden te komen.

Ik 'vluchte' met Julia naar buiten want die werd helemaal gek van de drukte. In zo'n situatie ga je meteen uit van een 'worst case scenario'. Ik had al wat hoge kasten gezien en ik had bedacht dat als het heel erg zou worden ik de kinderen daar gewoon bovenop zou zetten. Gelukkig bleek dat niet nodig te zijn. Na Julia in veiligheid gebracht te hebben ging ik nog een keer naar binnen om Sebastiaan te halen. Ook dat lukte!

Toen wij allemaal buiten waren, ging Marcel braaf in de rij staan om kaartjes te bemachtigen. Na 10 minuten kwam hij met een brede grijns naar buiten. Hij vertelde dat hij er na 5 minuten helemaal genoeg van had omdat iedereen links en rechts aan het voordringen was. Hij besloot daarom over te gaan op de Indiaase 'voordringmethode'. Dat had succes. Doordat hij zijn volle gewicht in de strijd kon werpen, stond hij binnen de kortste keren vooraan. Hij deed nog een 'high five' met een andere Indier nadat hij zijn kaartjes had bemachtigd. Blijkbaar is het voor hen ook gewoon een spel.

Poppenkast kijken.


Eenmaal binnen merkte je niet zoveel meer van de drukte. Het terrein is redelijk groot en overal zijn optredens te zien met dansers, muzikanten, vuurspuwers, googelaars, etc. De kinderen konden rondrijden in een kar met buffels ervoor. Op rustigere dagen loopt er ook een kameel waarop ze een tochtje kunnen maken. Verder was er een heel wonderlijk reuzenrad dat in beweging wordt gezet door een jongen die in het midden van het rad loopt. Van dat reuzenrad heb ik nog een heel kort filmpje gemaakt. Klik op de link als je het wilt zien.

Verder hebben we er erg lekker gegeten. Je zitten dan op matten op de grond in de 'Sangri' (dorpshuis) en je krijgt authentiek Radjastani eten (gatthas). Dat eten was weer heel goed georganiseerd en de bediening door jongens (uiteraard met tulband) was prima.

Moe maar voldaan keerden we om 8 uur weer huiswaarts. Zoals Marcel zei, 'rijden in het donker op een Indiaase snelweg is veel gevaarlijker dan welke terroristische aanslag dan ook'. Maar goed, ook de terugrit hebben we overleefd en om half 10 waren we weer veilig thuis.

Eten in de Sangri.

Lang leve India!

Vandaag vieren de Indiers onafhankelijkheidsdag en overal op straat is de Indiase vlag te zien met de kleuren oranje, wit en groen. In de etalages van winkels zie je paspoppen met kleren in de nationale driekleur. Op straat zie je ook veel daklozen die vlaggetjes verkopen. Een beetje cru is dat wel want zij zijn de laatsten die hebben kunnen profiteren van de onafhankelijkheid.

Ook dit is leuk! Filmpje

Dit filmpje heeft niets met India te maken maar ik moest er erg om lachen. Het gaat over de crisis en de oorzaken ervan. Sorry, alleen in het Engels. 

Mumbai is leuk!

Deze week staat in het teken van 'back to normal'. Eerst de vakantie en daarna bezoek en nu weer de gewone dagelijkse dingen. Dat betekent voor mij ten eerste veel tennis. Ik stond mij woensdag, donderdag en vandaag weer lekker uit te sloven op de baan. Erg leuk! Verder ben ik druk met mijn scriptie. Ook leuk!  Vandaag had ik mijn laatste interview met managers van verschillende banken. Ik ga hier niet uitleggen waar mijn scriptie over gaat. Dat wil ik niemand aandoen. Ik vind het persoonlijk een erg boeiend onderwerp maar daarmee ben ik denk ik de enige op deze aardbol. Mocht iemand echt willen weten waar mijn scriptie over gaat, dan stuur je maar een aparte mail. Verder ben ik bezig met mijn website www.giftyourstuff.org. Het is een poging om het voor mensen gemakkelijker te maken tweedehands-spullen te doneren aan het goede doel. Het project staat nog in de kinderschoenen en vanwege mijn scriptie wil ik er nu niet al te veel tijd aan besteden maar ik heb al een paar resultaten geboekt en dat is leuk! Hopelijk heb ik er straks meer tijd voor! S'middags ben ik met name bezig met de kinderen en ook dat vind ik leuk! 

Kortom, het leven hier is leuk! Volgende week gaan we met een heel stel naar Slumdog Millionaire. De film is hier gisteren in premiere gegaan en laat weer een heel ander beeld van de stad zien maar ook dat is leuk!