De boom voor ons huis is rigoreus gesnoeid. Gelukkig laten de vogels zich niet afschrikken en ze blijven gewoon komen. Vooral in de ochtend is het er erg druk. Deze twee duifjes, een witte en een grijze zitten iedere ochtend op dezelfde plek in de boom van elkaars gezelschap te genieten. En wij genieten weer van de duifjes vanaf ons balkon.
Lees ook:
Vogels rondom het huis
Vogels
Kleine arend beland op ons balkon
Gisteravond om 11 uur zijn we geland na ruim twee maanden Nederland. Hoe weet je dat je weer terug bent in India? Dat is niet zo moeilijk. Je word meteen op het vliegveld geconfronteerd met een onbegrijpelijke nieuwe paspoortcontrole, vlak na de officiele paspoortcontrole. Vervolgens rij je over de nieuwe flyover (ik schat 1 maand oud) waar de gaten nu al weer in het wegdek zitten. Ook ontbreken hekken aan de zijkant. De rit naar huis verliep verder soepel. Tenminste als je de taxi's die kruislings over de weg rijden en auto's zonder verlichting niet meetelt. Ook moet je niet opkijken van plotseling remmen omdat een andere auto je probeert af te snijden of vanwege een diep gat in de weg. Dat India een land van traditie is, is ook meteen zichtbaar als we een begravenisstoet passeren met een lijk op een brancard. Kortom, het ritje van Mumbai International Airport naar huis is minder saai dan de rit s'ochtends vroeg van Laren naar Schiphol over de A1.
Thuis hebben de dames hard gewerkt. Alle kasten hebben ze opgeruimd en het hele huis blinkt en glimt. De kinderen waren erg blij Usha weer te zien. Sebastiaan moet nog een beetje wennen. Zijn Engels heeft te lijden gehad van twee maanden Nederland en hij wist niet echt wat hij tegen Usha moet zeggen. Ook kon hij de WC in huis niet meer vinden. Mmm.
Vandaag was het een groot weerzien met alle expats op de Breach Candy Club. Na een afwezigheid van bijna twee maanden zijn nu bijna alle families weer terug voor weer een nieuw jaar in Mumbai. Het enthousiasme hierover verschilt per persoon.
Morgen gaat Sebastiaan voor het eerst weer naar school. Na 1,5 jaar Kindergarten gaat hij nu naar de volgende klas, Reception. Julia mag nog tot 1 september vakantie vieren en dan moet ook zij eraan geloven.
Grotere kaart weergeven
En ja, we zijn lid van de club met het grote zwembad. Gelukkig!!
Ons appartement heeft twee voordeuren. Nogal vreemd en in het begin nogal verwarrend. We gebruikten namelijk telkens een andere deur. Ook was niet duidelijk welke deur te openen bij bezoek. Wij dachten dat er twee deuren waren vanwege een muur die de kamer vroeger in tweeen deelde. Niet dus. Het is altijd zo geweest. Vroeger gebruikten de bedienden de deur rechts. De familie kwam door de deur links naar binnen. Pure onzin natuurlijk want vervolgens sta je in dezelfde kamer. Mysterie opgelost.
Onze waterinstallatie in de keuken
Behalve uit het plafond (zie blog van 2 januari) komt het water bij ons ook gewoon uit de kraan. Helaas is dit geen schoon leidingwater en moeten we nogal wat toeren uithalen om op verantwoorde wijze een glaasje water te kunnen drinken en de vaat veilig schoon te krijgen. In de keuken hebben we een waterreinigingsapparaat en voor het drinkwater bestellen we grote literflessen. Je moet hier dus niet zoals een kennis laatst vertelde in een dronken bui thuis nog even aan de gewone kraan gaan hangen. Dat is niet handig. De (langdurige) gevolgen zijn vervelender dan een eventuele kater.
Zojuist heb ik gehoord dat het gebouw van 15 etages dat al enige tijd gehuld is in doeken niet wordt gerenoveerd maar wordt afgebroken. Dit gaat uiteraard met het handje met als enige hulpmiddelen grote mokers en drilboren. Zowel vanuit ons huis als vanuit de club is het te horen dus er is geen ontkomen aan het lawaai. Gelukkig werken ze wel hard door. Ze beginnen om 10 uur s'ochtends en stoppen om 6 uur, zeven dagen per week. BRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR.
Het gebouw is eigendom van de Raymond familie. Een familie met heel veel geld. Vroeger woonden de ouders, broers en zussen met hun gezinnen, oma's en opa's, neven en nichten en overige aanhang gezellig bij elkaar. Zoals bij zoveel Indiaase families het geval is, kregen ze vervolgens grote ruzie en de een na de ander vertrok. Nu stond het gebouw blijkbaar al een paar jaar leeg en daarom heeft de familie het verkocht aan een projectontwikkelaar. Die dacht 'weg ermee' en gaat er nu een nieuw complex neerzetten. Geschatte duur van de werkzaamheden: tig jaar.
Een foto volgt.
Het nieuwe jaar is pas net begonnen maar nu al is weer het nodige te melden over rampzalige renovatieklussen. Op het moment zijn 'werklui' (of wat daarvoor door moet gaan) bezig met de verbouwing van het appartement boven ons. Zoals altijd gaat dat weer gepaard met de nodige herrie. Uiteraard zonder ons daarover vooraf te informeren. Waarom zou je ook? Vanochtend was het helemaal erg. Vlak boven ons waren ze bezig met grote drilboren en jawel hoor, binnen de kortste keren kwamen ze door het plafond heen. Uhhhh, jeetje dat is vreemd, hoe kon dat nou gebeuren???? Nu is het werk tijdelijk stilgelegd. Jippie! Dus vanmiddag even geen lawaai.
Oh ja, we hebben er ook een nieuwe vochtplek bij, naast het gat in het plafond.
Door het werk aan het pand hebben we nu opeens last van allemaal ongedierte. De afgelopen dagen kregen we s'nachts bezoek van een hele grote muis. Marcel had hem in de keuken zien lopen. Gisteren is Raju, de chauffeur, erop uitgegaan om een muizenval te kopen. Voor 150 rs (3 euro) koop je dan een zelf in elkaar getimmerde mega muizenval. Daar passen 10 Nederlandse muizen in.
Gisteravond had ik er een blokje Hollandse AH kaas in gedaan. Zonder resultaat. Op aanraden van Raju is vandaag de kaas vervangen door een stukje kokosnoot. En jawel hoor, vanavond hadden we beet. De muis wordt nu buiten losgelaten.
Dit is het resultaat van het bikwerk. Ze gaan als gekken tekeer om het pleisterwerk van de muren te krijgen. Uhhhhhhhhhh.
Het gaat goed met India. Nog even en dan streeft India Amerika en Europa voorbij als economische grootmacht. Althans, dat denken ze hier. Wij weten nu wel anders. De toplaag doet het goed en er zitten hele slimme mensen tussen. Het land zelf heeft echter nog een hele weg te gaan voordat het zichzelf een ontwikkeld land kan noemen. Een voorbeeld is het kluswerk aan huizen. Arbeid kost hier niets. Het klussen wordt gedaan door mensen die hooguit een paar jaar lagere school hebben gehad. Vaak zijn het dagloners die je voor ongeveer 200 Roeps (4 euro) per dag kunt inhuren.
De werkopzichters voelen zich te goed voor het simpele werk en kunnen hun mensen daardoor ook niet vertellen hoe ze iets moeten doen. Het gevolg is dat timmermannen, schilders, loodgieters, etc. maar wat aanklungelen met alle gevolgen van dien.
Het zal dus nog wel even duren voordat Indiase klusjesmannen in Nederland de plaats van de Polen in kunnen nemen. 
Op de foto zie je de steiger bij het huis van de buren. Via deze steiger ging een gloeiend hete pan met teer naar boven aan een simpel touw.
Vanaf morgenochtend 10 uur tot en met de dag erop 10 uur zitten we zonder water. De reden is dat er een nieuwe waterpijpleiding wordt aangelegd en daardoor komt de hele stad 24 uur lang zonder te zitten.
Het is goed dat er wat aan de waterinfrastructuur wordt gedaan. Nu hebben grote delen van de stad nog maar een paar uur water per dag. Wij hebben overal emmers met water klaarstaan om de dag door te komen. De douchebeurt s'avonds slaan we maar een keer over. Hoe het met de wc's moet weet ik eigelijk niet. Doorspoelen met een emmertje water?
Ik vroeg het Benney onze hulp en zij heeft blijkbaar alleen s'avonds water. Waar maken wij ons dan nog druk om?
We hopen alleen dat het bij de 24 uur blijft en dat niet plots op Indiaase wijze blijkt dat ze de verkeerde pijp hebben besteld en de boel niet past. Oeps. Veel zorgen maak ik me niet. De hotemoten, inclusief de burgemeester, zitten nu voor de verandering ook een keer zonder water en die zullen er wel voor zorgen dat alles weer snel werkt.
Morgen beleven we onze allerlaatste dag in ons Indiase paleisje in zuid Bombay. We trekken de echte wereld in en daarmee is het 'back to reality'. Om 10 uur morgenochtend staan de verhuizers op de stoep bij 'Noor Ville' en dan beginnen ze aan de haast onmogelijke taak om onze spullen naar boven te krijgen. Een 60 voet container heb je niet zomaar leeg. Morgen is het afleverdag en donderdag gaan de verhuizers alles uitpakken.
Marcel heeft vanavond nog een laatste inspectie uitgevoerd. Alles ziet er volgens hem spik en span uit. Er staat ons dus niets meer in de weg om naar ons nieuwe huis te gaan. Alhoewel.. Ik zal de portier beneden missen (ik zal weer zelf de autodeur open moeten doen en tassen moeten dragen) en uiteraard onze trouwe cyber butler die meteen komt opdraven als ik begin te piepen. Daarmee kom ik gelijk op een mogelijk probleem de komende dagen, namelijk onze internetaansluiting. Daar wordt aan gewerkt maar ik weet niet wanneer we weer in de lucht zullen zijn. We zullen proberen zo snel mogelijk weer een teken van leven te geven.
Dit is de situatie in de woonkamer een dag voor de geplande verhuizing. We hebben de verhuizing nu verschoven naar volgende week dinsdag.
Gaan Marcel en Sandra woensdag 1 november verhuizen?
Het is tijd dat we een nieuwe wedstrijd uitschrijven na de laatste 'Jakarta' editie die bekend staat als 'De Verhuizing 1''. Ditmaal hebben wij te maken met een inhalig 'landlord' die wil dat wij woensdag kost wat het kost het huis betrekken. Wij hebben er onze vraagtekens bij of dat gaat lukken. Hij heeft namelijk een ploegje mannen aan het werk die geobsedeerd lijken door plamuur. De kamers van Julia en Sebastiaan waren klaar en geschilderd. Vanochtend zagen wij dat ze toch weer met de plamuur in de weer geweest zijn waardoor de kamers nogmaals een verfje moeten krijgen. Hierdoor blijft het voor ons belangrijke werk liggen. Dat betreft dan met name het plaatsen van de AC's, waterapparaat, wastafels, kranen, raamkozijnen en douchewanden plus nog een hele grote schoonmaak.
Dus aan jullie de vraag, gaat ons ploegje van 5 man het redden om ons huis voor woensdag bewoonbaar te maken?
De prijs is net als de vorige keer een verblijf o.b.v. volpension in onze nieuwe woning. Maar ditmaal natuurlijk in de mooiste stad van de wereld, Bombay.
Vandaag heb ik weer een nieuwe inspectietocht door ons appartement gemaakt. De airco's moeten nog worden geplaatst en hier heb ik uitvoerig met de eigenaar over gesproken. De man heeft iets in de aannemerij of architectuur gedaan, maar deze ervaring was geen beletsel voor mij om toch nog wat leuke suggesties aan de hand te doen. Zoals het niet slopen van een mooie raampartij om er een airco in te zetten en 500$ te besparen. Tsja, het is niet mijn huis.
Het is schijnbaar niet het huis van Salman Rushdie geweest, die woonde aan de overkant van de straat, althans volgens onze huisbaas. Ik ben er toch niet zeker van omdat volgens het artikel van Sandra het befaamde huis 'Noor Ville' heette, en daar wonen wij straks toch echt zelf. De speurtocht gaat door...
Nog even en dan vertrekken wij uit ons luxueuse paleisje. Wij verruilen het voor een nederig stulpje in het echte Bombay. In voorbereiding daarop zat ik het op het internet te googelen op de naam van het pand waar wij gaan wonen, Noor Ville. Ik vond een recentie van een boek van Salman Rushdie, Fury, waarin iets staat over Noor Ville op Methwold's estate achter Warden Road. Warden Road is de straat waar wij vlakbij gaan wonen en de naam van het pand is Noor Ville. Zou Salman Rushdie in ons huis hebben gewoond?
Jawel, laat de verjaardagsfelicitaties maar binnenstromen. Ik ben vandaag bereikbaar via Skype, deze blog en e-mail. 20 oktober is vanwege Diwali (zie boven) en natuurlijk mijn verjaardag een 'auspicious day', ofwel een geluksdag. Hier in India proberen ze belangrijke zaken op dit soort 'happy' dagen te regelen. Wij doen dat ook en hebben vandaag het definitieve huurcontract getekend. Hoera! Al met al heeft het ruim vier maanden gekost om dit voor elkaar te krijgen. De grote verhuizing is op 1 november.
In een land als India staat er een leger van hulptroepen tot je beschikking. Zij zorgen ervoor dat je je hier niet moe hoeft te maken. Om je een idee te geven, volgt hieronder een opsomming van iedereen die we zien voordat we ons appartement binnengaan. Het personeel dat ons dagelijks met een warm bezoek verblijd in ons appartement laten we hier voor het gemak buiten beschouwing.
Bij het binnenrijden van het complex staan altijd twee bewakers bij de ingang. Zij noteren het kenteken van de auto en met een spiegel kijken ze of we niet ongemerkt bommen naar binnen smokkelen. Dat blijven ze plichtsgetrouw doen ook al kennen ze ons nu onderhand wel.
Vervolgens stoppen we achter het gebouw, waar een portier, zodra hij ons ziet, een superglimlach opzet en een sprintje trekt om de autodeur open te doen. Ook maakt hij je eventuele tassen afhandig en draagt deze voor je naar binnen. Want oh wee, je zou hier in dit land zelf iets moeten dragen.
Hij is ook degene die steeds weer het gevecht aangaat met de buggy van Julia. Hij probeert telkens, uiteraard met een lach op het gezicht, de buggy te openen. Wat natuurlijk niet lukt en dan moet ik helpen. Chauffeur Arun is slimmer. Hij heeft het gevecht met de buggy inmiddels opgegeven. Als hij kans ziet dan zet hij de buggy uitgeklapt in de achterbak van de auto en je ziet hem dan denken 'mooi, weg met dat rotding!'. In de container zit trouwens de Bugga Boo. Als we die weer gaan gebruiken, kunnen we helemaal lachen.
Na het verlaten van de auto staat de volgende 'dienstverlener' paraat, een als Sikh uitgedoste portier met tulband die de deur voor je openhoudt en goodmorning, goodafternoon of goodevening zegt. Ze proberen telkens contact te maken met Sebastiaan. Maar die reageert er niet echt op want hij kijkt alleen maar gebiologeerd door die tulband.
In de hal en bij de receptie is het helemaal een dolle boel. Bij de receptie staan altijd minstens drie man. En door iedereen worden we vriendelijk gegroet. Wij groeten dan weer vriendelijk terug. Als er mensen van de koffieshop rondlopen, schoonmakers, of ander personeel, groeten die uiteraard ook. Volgens mij staat hier op 'niet groeten' op staande voet ontslag. Het is dat of ze zijn hier allemaal 'gebrainwashed'.
De volgende stop is bij de liften. De liftjongen ziet het als zijn levenstaak om ervoor te zorgen dat er altijd een lift gereedstaat als er een gast aankomt. Dus ook hij is kampioen sprintjestrekken. Ik moet zeggen hij is snel! Gelukkig hebben ze nu door dat Sebastiaan zelf de knopjes van de lift wil indrukken. Dat scheelt weer een hoop gehuil.
Natuurlijk blijft het niet bij bovengenoemde mensen. Iedere dag krijgen we ook in het appartement bezoek van vriendelijk glimlachende Yyoti's, Amir's, etc. die alles voor ons schoonhouden. Daarover later meer.
PS: het regent hier de hele dag al pijpenstelen.
Warm en zonnig maar ook af en toe wat wolken. Middagtemperatuur is 30 graden. Er is nog steeds kans op een onweersbui. Naar verwachting is de monsoen volgende week afgelopen. Daarna gaan we een periode met alleen maar zonnenschijn tegemoet. Deze duurt tot de maand mei.
Hoe ziet een typische tweede zondag van de familie Hassink in Bombay eruit? Om half 8 wakker, vervolgens gezwommen en ontbeten aan het zwembad, daarna koffie drinken in Barista (een lokale koffietent), vervolgens een bezoek aan de National Galery of Modern Art (art???), Marcel sporten en naar de kapper en vervolgens Sandra sporten. Eten en de kinderen naar bed. Rust!!!
