Indiaas deeg voor Franse quiche

Toen we ruim 2,5 jaar geleden in Mumbai kwamen wonen, moest je echt je best doen om westerse spullen te kunnen kopen. Dat is nu heel snel aan het veranderen. In september 2006 had het winkelcentrum in Lower Parel, Phoenix Mills, een paar winkels die de moeite waard waren. Als ik er nu kom val ik achterover van verbazing door het grote aanbod aan winkels en ze zijn nog steeds aan het uitbreiden. Ook in het zuiden van de stad openen nu steeds meer kleine koffiebarretjes.

Vorige week was ik helemaal blij toen ik van iemand het telefoonnummer kreeg van een groothandel in vleeswaren, kaas, vis, etc. Ze importeren alles uit Europa. Van de bestellijst werd ik erg hebberig waardoor we nu een mega salamiworst van drie kilo in de koelkast hebben liggen. Zonder snijmachine is dat niet echt praktisch kan ik je vertellen. Behalve de salami heb ik een hele brie besteld, mozarellakaas en een grote gouda kaas.

Deze week heb ik voor het eerst, op aanraden van een paar Fransen, deeg voor een quiche ehaald bij de beroemde City Bakery in Worli. Van de eigenaar mocht ik even de bakkerij in om te kijken hoe de bakkers het deeg ter plekke voor mij maakten. Toen ik het zag had ik mijn bedenkingen omdat het er allemaal niet heel fris uitzag. Eergisteren heb ik de eerste taart gebakken en mijn wantrouwen bleek totaal niet terecht. Ik heb nog nooit zulk goed deeg gehad. Erg makkelijk om uit te rollen en lekker!

Vanavond ga ik proberen om met al mijn nieuwe aankopen iets lekkers te maken. Waarschijnlijk wordt het een gerecht met een hele grote plak salami met daarop een heleboel mozarella in een pakketje van deeg.

Alphonso Mangoes: heerlijk!

Het is Mango tijd in Mumbai. In april en mei liggen de beroemde Alphonso mango's in de winkel en op de markt. De Alphonso mango is net zoiets als de Hollandse Nieuwe. De verkoop van de Alphonso's gaat met net zoveel tamtam gepaard. De Alphonso mango staat dan ook bekend als de lekkerste en zoetste mango ter wereld. Iedereen is er hier gek op. Laatst zag ik op het vliegveld iemand een paar kisten met mango's inchecken. Wij hebben ook al een paar kistjes mango's gekocht. Of, zoals Sebastiaan zegt mangoes (-oes spreek je uit als goes zonder 'g'). Ze zijn inderdaad erg zoet en sappig. Morgen maken we als toetje rijstepap met mango. Meer.

Delhi belly in Mumbai

Tot nog toe konden wij alle India-sceptici trots vertellen dat we nog nooit ziek zijn geworden van het eten hier. Helaas kan dat nu niet meer. Na het eten van een gebakken ei op kantoor werd Marcel geveld door heftige buikkrampen. Uiteindelijk heeft dit geleid tot een ziekenhuisopname van drie dagen.  Nu is de pijn helemaal weg en is Marcel weer thuis. 

Het wordt steeds warmer in de stad en dat wordt de komende maand alleen nog maar erger. De dokter gaf dan ook het advies om tijdens de warme periode 'full veg' te worden. Dan eet je geen vlees en ook geen eieren. Het risico op besmetting en 'Mumbai belly' is nu namelijk erg groot. 

Een mooie tekening van de de kinderen bij thuiskomst uit het ziekenhuis.

Mumbai dieet

In India loopt het nog niet zo hard met de verkoop van de Sonja Bakker boeken.  Toch zou het niet gek zijn als er een Indiaase Sonja Bakker opstaat die zich met de eetgewoontes van de Indiers gaat bemoeien. Je verwacht het niet in een land met zoveel armoede maar er lopen gigantisch veel dikke Indiers rond. Ik geloof dat je hier ook het hoogste percentage diabetespatienten hebt. Bij ons beneden aan de straat zit een snackbar en de hele stoep staat vol met vretende (sorry, ik kan het niet anders noemen) dikke vrouwen in sari. Met de blote blubberbuiken ziet het er helemaal onsmakelijk uit. In tegenstelling tot wat je zou verwachten is Indiaas eten erg vet en calorierijk. Dit komt omdat ze alles met olie doen. Dat is uiteraard niet goed voor de lijn.  

Gisteren hoorden we van een alternatief voor Sonja Bakker. Het is een thuisbezorgservice voor caloriearm eten. Het heet Calorie Care. Je kunt al je eten laten bezorgen, thuis of op je werk. Je krijgt dan een ontbijt, lunch, middagsnack en avondeten. Als je wilt kun je de maaltijden laten bezorgen door de Mumbai Dabbawal's. Het schijnt er allemaal heel hygienisch aan toe te gaan. De eigenaar verzoekt mensen zelfs om een kijkje in de keuken te nemen, het liefst onaangekondigd.  Maar wil je dat wel? Als het een keertje fout gaat, dan val je nog sneller af en dat is het uiteindelijke doel. Toch? Afin, Marcel gaat Calorie Care gebruiken voor een gezonde lunch op zijn werk. Over een paar weken een foto van Marcel op deze site met six-pack! 

Indiase take away

Je kunt natuurlijk de Domino Pizza 'hunger line' - ja, je leest het goed. Zo noemen ze dat bij Domino Pizza - bellen voor take away maar Indiaas eten is natuurlijk veel lekkerder. Dit krijg je op je bord als je bij Cafe Noorani (een bekend Indiaas restaurant) chicken tikka, paneer palak (een soort ricotta-kaas met spinazie), raita en naan besteld. Lekker maar wel een beetje heet door de paneer palak.

Geen brandalarm/wel explosieven

Blog-bijdrage van Marcel:
Beveiliging is een big issue in Mumbai. Je komt geen warenhuis meer binnen zonder eerst door een metaal-detectorpoort te lopen. Hiermee denken ze verdwaalde terroristen met explosieven te kunnen tegenhouden. Gisteren en vandaag was ik in Delhi. Daar houden ze er een ander beleid op na. Op de deur van een restaurant naast kantoor stond de volgende mededeling: No Fire Alarm, explosives allowed inside (geen brandalarm, explosieven zijn binnen wel toegestaan ). Blijkbaar zijn ze in Delhi veel gastvrijer.

Marcel de meesterbakker

Als zoon van de bakker blijft Marcel verwoede pogingen doen om met de broodmachine het perfecte brood te bakken. Ik heb de broden al in verschillende soorten en maten voorbij zien komen. Dit is het resultaat van poging nummer 138 met bruin onderkantje en bleek bovenkantje. Probleem is dat je hier niet het juiste meel kunt vinden. Daardoor zakt het brood bijna altijd in elkaar. Maar Marcel is een doorzetter. De broodmachine staat de meeste tijd veilig opgeborgen in de kast maar ploseling staat hij weer op het aanrecht klaar voor de volgende poging. Gelukkig verkopen ze hier in de stad ook gewoon brood dus zijn we niet helemaal afhankelijk van Marcel's baksels.

NOORRRRR VILLE

Marcel doet terwijl ik dit schrijf (al proestend van het lachen) wederom een poging om telefonisch eten te bestellen. Ditmaal bij de falavel boer. Hij is nu al twee minuten bezig en is nog niet verder gekomen dan het doorgeven van de naam van ons gebouw. Hij heeft de naam al 20 keer genoemd en gespeld. N O O R V I L L E en heeft twee mensen aan de telefoon gehad. Als je na 20 keer de naam Noor Ville gespeld te hebben, denkt dat ze het eindelijk correct hebben opgeschreven, vragen ze weer:"Sir, building name?" Arrrrrggggg. NOOR VILLE!!!!!! We hebben vanavond geen eten in huis dus we houden vol. Je hebt wel ijzeren zenuwen nodig voor wat pita brood, een portie hummus en een paar balletjes met groentenprut.
Marcel is nu klaar met de bestelling, hij zucht diep en zegt "volgende keer mag jij weer.." Lang leve India.

De "Hollandse kast"

Elke keer in Nederland loop ik helemaal zenuwachtig door de Albert Heijn en probeer ik te bedenken hoe ik zoveel mogelijk "Hollands" eten mee kan nemen naar India. Al meerdere malen heb ik bij de incheck-bali van de KLM gestaan met meer dan het maximale gewicht aan bagage.
Het vreemde is dat, zodra ik hier in India ben, ik helemaal geen zin meer in heb in al dat eten. De meeste etenswaren belanden daarom al gauw in de "Hollandse kast". Hierin staan bijvoorbeeld vijf pakken havermout. Ook tref je er een hele voorraad Sultana koeken aan. Niemand die het eet. Een paar weken geleden heb ik een paar pakken met kaasfondue weg moeten gooien omdat ze bedorven waren.

Een Indiaas huis tuin en keuken ongelukje

Gisteren liep Sebastiaan plotseling brullend door het huis. Hij gilde 'japathi, japathi!' (=Indiaase pannenkoek) en wist uit te brengen dat hij pijn had in zijn mond. Ik wist niet wat ik er mee aan moest. Hoe krijg je van een pannenkoek pijn in je mond? Daarom nam ik het ook niet zo serieus. Totdat Elsie aan kwam lopen met een afgekloven groene peper. Het was geen pretje voor hem en hij was er ook nogal van geschrokken. Nu hoorde ik dat het ook nog pijn kan doen als de peper er weer uit moet komen. We zijn er nu op voorbereid.

Met Benny in de keuken. Foto genomen vlak voor het groene peper incident. De groene peper lag naast de koriander

De waarde van geld

De dames hier in huis heb ik gevraagd om uien te kopen om Dal te maken, een Indiaas gerecht. Jawel, dat wil ik ook gaan maken over twee weken als ik in Nederland Indiaas ga koken voor de familie. Nu kan ik nog even oefenen. Net kwamen Elsie en Benny met serieuze gezichten naar mij toe om mee te delen dat de uien nu maar liefst Rs30 per kilo kosten. Dat is een halve Euro!! Blijkbaar kostten de uien voorheen Rs16 per kilo, ofwel 25 eurocent. Inderdaad een stijging van 100% en in hun ogen is dat heel veel. Ik weet niet echt wat ik met zo'n boodschap aan moet en ik weet mij dan niet echt een houding te geven. Ik roep dan wel ernstig uit 'Jee! Wat veel geld!' maar hoe geloofwaardig is dat. Wij liggen niet wakker van een kilo uien voor een halve Euro. Integendeel. Je merkt door dit soort dingen wel weer hoe ver onze werelden uit elkaar liggen.

Groenten en fruit

Hier halen we ons dagelijkse portie groenten en fruit. De verkoop op straat is nog erg populair. Je hebt wel een paar winkels waar ze groenten en fruit verkopen maar de keuze en kwaliteit daar is hetzelfde als bij onze straatstal.

Kokkerellen met Indiers

Na ruim 1 maand India vonden we dat het tijd was om met wat sociale activiteiten mee te doen. Het hotel organiseerde vanochtend een 'cooking workshop' die gegeven werd door een, volgens de uitnodiging, zeer beroemde hotelkok. Al snel bleek dat wij als Europeaan handiger zijn in de keuken dan de gemiddelde Indier.

Het eerste gerecht was sate met pindasaus. Makkelijk zou je denken. Niets is minder waar. Onze kok heeft er bijna 2 uur over gedaan om de aanwezigen uit te leggen hoe je sate moet maken. Ik kreeg, heel genant, de slappe lach nadat we al 15 minuten zaten te kijken naar het fruiten van een uitje (zie foto).

Op het menu stond vervolgens een mozarella-tomaat salade. Ook hierover raakte onze topkok niet uitgepraat.