Pre-verhuis-depressie

We zijn begonnen aan onze laatste drie weken op Indiaase bodem. Regelmatig (denk aan meerdere keren per dag) raak ik in paniek van het idee en krijg ik bijna pijn in mijn buik. Het is namelijk allemaal zo definitief en daar hou ik niet van. Ik zou zo graag het raam op een kiertje willen laten staan zodat ik altijd even terug kan naar ons zeer comfortabele leventje hier. Maar nee, helaas. Onze tijd in Mumbai zit er echt op. Even terug voor een vakantie in Mumbai zie ik ook niet snel gebeuren.

Mijn 'pre-verhuis-depressie' wordt nog eens versterkt vanwege de kinderen. Kinderen zijn flexibel zegt iedereen (ikzelf ook) maar ze zijn ook heel kwetsbaar. Je weet nooit of ze echt menen wat ze zeggen en ze kunnen ook nog niet vertellen hoe ze zich voelen. Bijna iedere dag vraag ik aan de kinderen of ze het leuk vinden om naar Australie te gaan. Je ziet ze dan kijken van ‘Nee he, niet weer!’ en braaf zeggen ze dan “ Ja, we vinden het leuk!” Helemaal realiseren doen ze het volgens mij niet. Sebastiaan heeft wel een kalender gemaakt en streept braaf de dagen af. Hij weet dus wel hoe lang het nog duurt voordat we echt weggaan.

Het moeilijke met kleine kinderen is dat ze zelf geen keuzes kunnen maken. Wij bepalen waar ze gaan wonen, naar welke nieuwe school ze gaan, etc. Dat is gemakkelijk voor ons maar we vragen wel heel veel van hun aanpassingsvermogen.

Julia kon nog niet een praten en lopen toen ze hier kwam. Usha is voor haar onderdeel van het gezin en ze gaat haar erg missen. Dat weet ik nu al. Nu is het wel zo dat Usha zo wie zo zou vertrekken omdat ze in december gaat trouwen. Dus wat Usha betreft is het tijdstip van vertrek prima. Maar verder...


De Breach Candy Club gaan we uiteraard ook erg missen..

Algemeen beschaafd Nederlands

Vorige week ben ik een weekje weggeweest. De gevolgen zijn duidelijk. Mijn kinderen slaan langzaam aan door naar het Engels. Ik hou stug vol in het Nederlands. Ik heb ooit ergens een artikel gelezen over tweetaligheid bij kinderen. Daarin stond dat als je kinderen doorkrijgen dat ze ook in de tweede taal, in ons geval Engels, tegen je kunnen praten, dat dan het hek van de dam is.

De gesprekken gaan nu als volgt:

Sebastiaan: "mama, ik ga even wat water fetchen". Ik: "oh, je gaat even wat water pakken".

Julia: "kun je mijn stoel even pushen" Ik: "Ja hoor, natuurlijk hoor, ik duw je stoel wel even".

Sebastiaan: "Ik promis je dat we popcorn gaan eten op school". Ik: "dat weet je dus zeker".

Sebastiaan: "En iedereen else vindt het een goed idee". Ik (zuchtend): "dat vindt iedereen dus een goed idee"

Let wel, deze uitspraken vlogen in een tijdsbestek van vijf minuten over tafel. Het gaat de hele dag zo door. Ik weet zeker dat ze over een tijdje gaan zeggen: "mama, doe toch niet zo stupid". En dan zeg ik erachter aan "nee, mama doet niet STOM! Mama probeert jullie wat algemeen beschaafd Nederlands bij te brengen!"

Maandagochtend-blues

Julia had vanochtend duidelijk geen zin in om naar school te gaan. Ze mist haar oude school. Ik had niet gedacht dat zij degene zou zijn met aanpassingsproblemen op de DSB. Haar grote broer zit er immers al op school. Fout gedacht. s'Ochtends om 8 uur begon de ellende al toen Julia vol overgave uitriep: 'Ik wil niet naar school!!!!'. Zucht. Vervolgens probeerde ik 20 minuten lang allerlei afleidings- en omkooptechnieken uit die helaas niet hielpen.

Uiteindelijk is het mij toch gelukt om een hevig protesterende Julia op school af te leveren. 'Gelukkig' was ze niet de enige die geen zin had. De klas van Julia leek vanochtend wel een "house of horror" met meerdere kinderen met duidelijke emotionele problemen. Zo noem ik het maar. Julia paste vanochtend weer haar beroemde "ik-lig-op-de-grond-en-ga-fijn-ronddraaien-en-met-mijn-benen-schoppen" beweging toe. Vervolgens ging ze krijsend in de deuropening staan, mijn enige vluchtroute blokkerend. Gelukkig kwam er een vader binnen die Julia wel grappig vindt en die kon haar even afleiden. Ik ben er toen via de achterdeur en de tuin vandoor gegaan.

Fijn dit soort dagen!! En het is pas maandag, aldus een zeer liefhebbende moeder.

Ik hoor graag van andere ouders met vierjarige peuters die lijden aan de maandagochtend-blues.

Engels - Nederlandse peuterpraat

Sebastiaan zijn voortand staat een beetje scheef en hij maakt zich daar een beetje zorgen over. Ik leg hem uit dat dat niet zo erg is omdat hij toch nog moet wisselen.

Julia staat er bij en heeft er duidelijk niet veel van begrepen. Het Nederlandse woord 'wisselen' zegt haar niet zo veel. Blij roept zij daarom uit: "ik kan ook wisselen!" en ze begint vrolijk te fluiten.

Waar oh waar: poppenkast kijken in India

Afgelopen zondag gingen we naar een groot festival in de stad. Voor de kinderen was er poppenkast. Zoals te zien op de foto, was de opkomst massaal. Volgens mij trekt de poppenkast op de Dam in Amsterdam minder bezoekers.

Prijsvraag: waar oh waar, zitten Sebastiaan en Julia?

Inschrijven op een Indiaase peuterschool

Vandaag vertelde een vriendin over de inschrijving van haar zoontje bij peuterspeelzaal Sunflower. Sunflower is een elite schooltje in Malabar Hill voor peuters tussen de 15 maanden en vijf jaar. Je komt hier niet zomaar op, tot grote frustratie van veel Indiase ouders. Dat is ook niet zo gek. Als je kind op Sunflower heeft gezeten, is het veel makkelijk om door te stromen naar de beste lagere scholen, de beste middelbare scholen en vervolgens de beste universiteiten. Ouders zijn daarom in maart, als de inschrijvingen plaats vinden, op van de zenuwen. Je kunt speciale trainingen volgen om je slagingskans te verhogen. Die zijn er ook voor de peuters zelf.

Op de dag van inschrijving moeten beide ouders langskomen om een formulier in te vullen. Als je komt, staan de ouders eerst in de rij voor de 'missie statement'. Die moet je gelezen hebben voordat je in de volgende rij mag gaan staan voor het inschrijvingsformulier. Toen mijn vriendin en haar man in deze rij stonden, riep een dame van Sunflower dat ouders die haast hadden het formulier mee naar huis mochten nemen om het daar in te vullen. Tot de grote verbazing van mijn vriendin bleven alle ouders in de - lange - rij staan. Niemand vertrok. Iemand vertelde haar toen dat dit een truc was. Ouders die vertrekken, vinden de scholing van hun kinderen kennelijk niet belangrijk genoeg en maken geen kans om hun kind geplaatst te krijgen. Oeps.  Mijn vriendin bleef daarom ook maar braaf in de rij staan om het formulier ter plekke in te vullen.

Pas in juni horen ze of hun zoontje geplaatst kan worden. Dit is een filmpje op CNN over Indiase kleuterscholen.

Mumbai gezien door de ogen van een vijfjarige

Sebastiaan is vandaag op stap geweest met een digitale camera. De foto's van deze fotograaf in spe kun je hier zien. Sebastiaan had er erg veel lol in.

Praatjesmakers

Sebastiaan praat er altijd vrolijk op los in zijn eigen mix van Engels en Nederlands. Hier zijn wat voorbeelden van wat hij zoal zegt op een dag met de juiste vertaling ernaast.

• 'Bananenpeeltje' = bananenschil
  
• 'Dan slippen ze en krijg je geen pijn' = dan glij je uit en krijg je geen pijn
  
• 'Kun je dit opstrooien voor een mooi designtje op een paper?' = kun je dit erop doen voor een mooi ontwerp op papier?
  
• 'Ik ga weer spinnen in het midden van de kamer' = ik ga weer rondjes draaien in het midden van de kamer
  
• 'Dan kun je wat glue opzetten op mijn mond zodat ik niets kan zeggen tegen de zwemleraar' = dan kun je mijn mond met lijm insmeren zodat ik mijn mond hou tijdens zwemles
  
• 'Wie heb je nog meer gemet?' = wie heb je nog meer ontmoet?
  
• 'Can I have a boterhem?' = mag ik een boterham? 
  
• 'Usha, can you get that for me from the kest?' = Usha, kun je dat uit de kast pakken voor mij?  

En deze is van vanochtend: 'Mam, hoe zeg je 'yesterday' in het Engels?'

Alleen in het kinderspeelparadijs

Wat doe je op een tropisch warme dag in Nederland? Dan ga je niet naar zee, niet naar het zwembad of naar het park. Nee, dan ga je naar het overdekte kinderspeelparadijs Ballorig in Zutphen. Grote drukte had ik niet verwacht maar dat we de enige zouden zijn was wel heel bijzonder. Wat mij tegenviel was het gebrek aan airco's. Het was er best warm. In India zou dat beter geregeld zijn met minstens 100 zoemende airco's om voor de nodige verkoeling te zorgen. We hadden het prima naar ons zin en eindelijk kon ik zelf ook op het grote luchtkussen. Vet koel!

Julia's verjaardag in Nederland

Vandaag hebben we op on-Indiaase wijze de verjaardag gevierd van Julia. We hebben vanochtend zelf de kamer versierd met ballonnen en slingers. De 10 ballonnen (in plaats van de gebruikelijke 300 in Mumbai) hebben we zelf opgeblazen en na afloop hebben we de meeste troep zelf opgeruimd. De overgebleven troep ga ik morgen te lijf. Daar moet ik eerst nog wat moed voor verzamelen. Julia vermaakte zich overigens prima ondanks de afwezigheid van de gebruikelijke Indiaase kermis.

Hieronder staan een paar foto's van de drie-jarige job (met dank aan www.slide.com). Helemaal onderaan staat een foto genomen op Julia's 2e verjaardag vorig jaar in een park in Freemantle, Australie. Zie ook de post van 18 juli 2007. Wat is ze toch veel veranderd in een jaar tijd!

De 2e verjaardag van Julia in Freemantle, Australie.

De Nederlandse regentijd

We zitten twee maanden in Nederland met als doel om de regen in Mumbai te ontvluchten. Daar regent het bijna continu tot minstens eind augustus. In Nederland kun je niet van een regentijd spreken maar vandaag heeft het er toch heel veel van weg. Telkens kijk ik hoopvol op Buienradar.nl. Daar zie ik de regenbuien langzaam naar het oosten toe wegtrekken. Als ik vervolgens uit het raam kijk zie ik dat de lucht nog even grijs is en dat de regen met bakken uit de lucht blijft vallen. Volgens mij wordt Buienradar.nl gesponsord door onder meer pretparken die iedereen naar buiten willen lokken ondanks de regen. Helaas ben ik door mijn arsenaal kinderactiviteiten heen. Vanochtend heb ik achtereenvolgend een trein gemaakt, boekjes voorgelezen, gekleid, liedjes gezongen en domino gespeeld. Deze supermama heeft er nu even de energie niet meer voor en wil alleen maar rust! Tegen mijn principes in (het is immers midden op de dag) heb ik Sebastiaan voor de tv gezet. Julia ligt goddank even in bed. Zometeen maar weer even Buienradar.nl checken..

Opvoeden

De manier van opvoeden in India en Nederland verschillen nogal van elkaar. Dit werd vanavond weer eens duidelijk tot Sebastiaan zijn grote verdriet. Vlak voor het naar bed gaan was hij nogal brutaal en daarom besloot ik hem zonder voor te lezen naar bed te sturen. Hier was hij het totaal niet mee eens en hij zette het daarom op een krijsen. Op rustige wijze heb ik hem -tig keer in bed terug gelegd (met dank aan De Nanny waarvan ik afgelopen week weer een aflevering van heb gezien). Uiteindelijk gaf hij het op en is hij gaan slapen. Jippie, het is gelukt! Mijn aanpak hier is totaal anders dan in India. Hier ben ik voor mijn gevoel nogal streng en dat moet ook wel omdat je alleen bent. In Mumbai kan ik altijd terugvallen op Usha, onze live-in nanny, die op een stoeltje naast zijn bed gaat zitten en zijn hand vasthoudt als hij gaat slapen en wij een avondje weg zijn. Hij krijgt -bijna-alles van haar gedaan. Voor hem moet mijn strenge Nederlandse aanpak heel verwarrend zijn. In Mumbai word ik ook wel eens boos maar dat is toch anders dan hier. Als de kinderen erg vervelend zijn, laat ik het vaak aan Usha over om ze weer in het gareel te brengen en ga ik gewoon wat anders doen. Dit doet zij uiteraard op Indiaase (lees = niet strenge) wijze. Het is duidelijk dat Usha en Santana (onze andere hulp) niet geloven in onze strenge aanpak. Ik vertel ze wel elke keer om strenger te zijn maar dat kunnen ze gewoon niet. Dan gaan ze Sebastiaan bijvoorbeeld lief vragen of hij in de hoek wil staan. Ik weet zeker dat ik als we terug zijn minstens een week de discipline erin probeer te houden. Daarna zijn we waarschijnlijk weer gewoon terug bij af met een hele blije Sebastiaan en Julia.

PS: dat van het stoeltje en Usha die s'avonds Sebastiaan zijn hand vasthoudt keuren wij ook niet goed en we zeggen daar echt wel wat van.

Hoe vertel ik het...

We zitten nu in Laren in het huis van mijn zus. De kinderboerderij is hier maar vijf minuten lopen vandaan. Sebastiaan vindt het er helemaal fantastisch en rijdt er als een bezetene rond op de speelgoed-tractor en aait alle dieren.

Ik kijk nu al op tegen het moment dat we hem half augustus moeten vertellen dat weer terug gaan naar Mumbai. Dan zal hij de Nederlandse vrijheid weer voor een heel jaar moeten missen. In Mumbai bestaat zijn leventje voornamelijk uit: (1) de school, (2), de club met zwembad en(3) bijna wekelijks verjaardagspartijtje met een heleboel toeters en bellen.

Activiteiten voor kinderen zijn op een hand te tellen. Fietsen in het park mag, maar alleen tussen 9 en 11 uur s'ochtends. De dierentuin van Mumbai heeft een heleboel slecht onderhouden kooien en maar een paar dieren. Als je goed kijkt, zie je de twee olifanten met een ketting aan de poot in hun hok staan. Heel zielig. Het toppunt van vermaak is het grote klimtoestel met ballenbak op de bovenste etage van een groot warenhuis vlak naast een extreem lawaaige speelhal met keiharde muziek. We zijn immers in India en daar moet het volume altijd op de maximale stand staan.

Ik hou mijzelf maar voor dat kinderen van 4,5 en bijna 3 niet veel nodig hebben. De dierentuin die wij als een lachterje ervaren en waar wij met gekromde tenen rond lopen vanwege het dierenleed, vinden zij helemaal prachtig. Je maakt ze ook helemaal blij met een bezoekje aan het warenhuis en de speeltuin boven. Het liefst zouden ze daar iedere week heen gaan. Kortom, heel veel zorgen hoef ik mij nu nog niet te maken. Ik denk wel dat het moeilijker zal zijn als ze zich meer bewust gaan worden van alle verschillen tussen Nederland en Mumbai. Dan komen we niet meer weg met een uitje aan de befaamde Mumbai Zoo.

Grote smurf met wol op de kin

Nu we in Nederland zijn, valt pas echt op dat Sebastiaan zichzelf een verengelste versie van het Nederlands eigen heeft gemaakt. Vooral met de werkwoorden en de vervoegingen daarvan heeft hij moeite. Het lijkt alsof hij woorden en vervoegingen vanuit het Engels naar het Nederlands vertaald. Zo krijg je bijvoorbeeld 'ik ben honger' (I am hungry). Als hij een Nederlands woord niet kent, maakt hij er iets moois van. Zo noemt hij de grote smurf bijvoorbeeld 'een mannetje met wol onder zijn kin'. Verder blijft hij bepaalde woorden stug in het Engels zeggen. Zoals bijvoorbeeld 'sticken' in plaats van 'plakken'. Hij maakt er gewoon een Nederlandse versie van. Ik blijf stug boeken in het Nederlands voorlezen in de hoop dat hij ooit een Nederlands taalwonder wordt. Verder moet hij van mij natuurlijk iedere ochtend naar de grote smurf kijken op KRO's kinder-tv.

Fietsen in Nederland

 

Sebastiaan helemaal blij op zijn fiets.

Nederland

Nederland in de zomer is prima. Sinds gisteren ben ik de trotse bezitster van een wagentje voor achter de fiets en de kinderen vinden dat erg leuk. Rondrijden behalve dan met de auto doen ze niet in Mumbai. Ook rijden ze daar niet buiten op fietsjes, of kunnen ze zo maar op straat lopen. Vandaag staat een bezoekje aan de bibliotheek (hebben we niet in Mumbai) en de kinderboederij (hebben we ook niet) op het programma. Als je hier bent, realiseer je je weer hoe SUPER onvriendelijk Mumbai is voor kinderen. Waar ik zelf niet aan kan wennen is de stilte op straat. Als je overdag door de buurt loopt, kun je een kanon afschieten. Heel bizar.

Expatkinderen

Expatkinderen hebben het over het algemeen goed voor elkaar met veel aandacht thuis, een mooi huis, leuke vakanties en goeie scholen. Er kleven echter ook nadelen aan dit leventje. Een belangrijk nadeel is dat je vaak afscheid moet nemen van vriendjes op school. Dit is een foto van het afscheid op de Duitse school afgelopen dinsdag. De kinderen op de foto vertrekken deze monsoen allemaal uit Mumbai. Een paar gaan terug naar het land waar ze vandaan komen. Andere kinderen verhuizen naar een nieuw land. Daar zullen ze naar een nieuwe school gaan en nieuwe vrienden moeten maken. Tot ze daar over een paar jaar ook weer vertrekken en dan begint het hele verhaal weer van vooraf aan.

Julia ziet ze vliegen

Ook voor Julia is het hoogtijd dat ze weer even naar Nederland gaat. Dit gebeurd er als je te lang in Mumbai woont.

Een luie zondag

Marcel zit nog steeds in Nederland en Usha heeft een vrije dag. Ik ben dus de hele dag alleen met de kinderen thuis. Dat komt niet vaak voor. Vanochtend was ik uiteraard weer heel vroeg wakker, met dank aan de kinderen. Ik noem geen namen. Om half negen lagen we al in het zwembad van de club. Het is ERG warm deze periode dus ben ik om half twaalf weer naar huis gegaan om binnen verkoeling te zoeken bij de airco. Julia ligt nu in bed en Sebastiaan kijkt heel pedagogisch verantwoord naar een Australische kinder-dvd die hij denk ik al 20 keer gezien heeft. Telkens als ik een dvd wil opzetten, vraagt hij toch weer om die ene. Ik heb ooit gehoord dat herhaling voor een kind goed is dus ik vind het allemaal best. Vanmiddag rond vijf uur, als het buiten is afgekoeld, vertrekken we weer naar de club om nog een keer te zwemmen en om er te eten. Niet een hele spannende dag dus maar wel erg relaxed.

Mumbai scholen

De internationale scholen in Mumbai zitten vol. Ook de Duitse internationale school (DSB) waar Sebastiaan op zit heeft capaciteitsproblemen. De kleutergroep gaan ze volgend schooljaar in tweeen splitsen met een ochtend- en een middaggroep en zo kunnen er meer kinderen heen. De Indiaase scholen zijn niet echt een alternatief voor de internationale scholen omdat ze een heel andere schoolsysteem hebben met een grote nadruk op prestatiedrang. Als Sebastiaan naar een Indiaase school was gegaan dan had hij nu waarschijnlijk al voor zijn eerste examens moeten blokken. Kleuteren is op een Indiaase school een onbekend verschijnsel.

Julia zit nu nog op de International French School. Eerst waren we van plan om haar in september ook naar de Duitse school te sturen maar nu denk ik dat we haar op de Franse school houden. In plaats van 'Gutenmorgen!' wordt het voor Julia dus 'Bonjour!'. In tegenstelling tot de Duitse internationale school die toch meer internationaal is dan Duits is de Internationale Franse school VRAIMENT Frans. De directrice spreekt 'Allo Allo!' Engels en de Franse moeders wanen zich op school in 'Petite France'. Integreren met de niet-Franse ouders is er niet echt bij. Misschien dat ik mijn Frans maar weer eens moet oppoetsen en vrienden moet gaan maken in de Franse gemeenschap.

Sebastiaan is trouwens te zien op de foto linksonder op de DSB website.