Onzekerheid

We zijn bezig met onze laatste maanden in India. Help! De onzekerheid begint nu toch een beetje toe te slaan. Ik zeg altijd stoer dat het mij niets uitmaakt waar we hierna heengaan. Maar is dat ook zo? Al onze mooie spullen in de container. Geen Usha en Santana meer. Snik. Zelf weer het huishouden doen? Een baan? Hoe is dat ook al weer om iedere dag naar kantoor te moeten? Dat is deze huismus helemaal verleerd.

Gisteren vroeg ik Julia waar ze hierna wil wonen. Ze zei Nederland. Toen ik vroeg waarom, zei ze 'omdat Usha en Santana daar wonen'.

Uhhh.

Misschien dat ze nog een beetje te jong is om hierover een mening te hebben. Julia heeft straks langer in India dan in Nederland gewoond (dank je Rik). Ze zegt telkens trots dat ze Hindi spreekt en schudt dan vrolijk met haar hoofd. Ganesh en Krishna zijn favoriet bij de kinderen.

Binnenkort hopen we meer duidelijkheid te hebben over de volgende stap.

Computers voor kinderen van bouwvakkers

Vandaag ben ik op pad geweest om twee computers naar een project van Mumbai Mobile Creches te brengen. De computers had ik via www.giftyourstuff.org van een Duits bedrijf gekregen en die moest ik naar Ghatkopar brengen. Dat is ongeveer een uur rijden. Ondanks dat het Mumbai een megastad is, begin ik steeds meer buurten te herkennen en dat is leuk. Nu ken ik dus ook Ghatkopar. Het is er een drukte van belang met veel middenstand en mega-flats in aanbouw.

Mumbai Mobile Creches opent en beheert kleine schooltjes op grote bouwterreinen voor kinderen van bouwvakkers. Dit zijn vaak ongeschoolde dagloners die rechtstreeks van het platteland komen. Ze leven in zelfgebouwde hutjes op het bouwterrein en ze komen niet in aanmerking voor voorzieningen van de gemeente. Meestal werken zowel de vader als de moeder op het bouwterrein. Voor de kinderen zijn de schooltjes van Mumbai Mobile Creches de enige mogelijkheid om naar school te kunnen. Lesgeven is er niet gemakkelijk. De jongste kinderen die ik zag, zijn ongeveer 12 maanden oud. De oudere kinderen waren denk ik 11 tot 12 jaar. De kinderen komen uit alle delen van India en spreken allemaal verschillende talen.

Het schooltje is gevestigd in een mega groot huizencomplex in aanbouw. In een van de gebouwen, waarvan alleen nog maar het skelet staat, is een ruimte vrijgemaakt met drie kamers: een voor de allerkleinsten, een voor de peuters en een voor de iets oudere kinderen. Tafels en stoelen zijn er niet. Alle kinderen zitten op de grond. Om te voorkomen dat de kinderen naar beneden vallen, hebben ze ijzeren tralies voor de ramen gezet. Volgens mij is dat hetzelfde tralies als gebruikt wordt bij het storten van beton. Als het gebouw klaar is, gaan de ouders naar een volgend project en gaat het schooltje weer dicht. De kinderen moeten hopen dat ze bij een volgend project ook weer naar school kunnen.

De computers staan nu in een heel klein kamertje op een geimproviseerde tafel.

Dit zijn een paar van de foto’s die ik heb genomen.

Bankperikelen

Na Fortis gaat het ook met RBS de verkeerde kant op. De koers is deze week dramatisch in elkaar gestort. Maandag lijkt DE dag te zijn voor verrassende aankondigingen. We wachten af.  Het kan allemaal snel veranderen in deze markt. Ik ben benieuwd wat er dit weekend uit de hoge hoed van RBS getoverd gaat worden. Vooralsnog is er voor ons niets nieuws onder de 'Mumbai' zon. 

Bank-ellende

Ellende alom in de bankwereld. Dat kan niemand meer ontgaan. Marcel zit hier redelijk in de luwte. Omdat hij in Azie werkt gaat hij over naar RBS en niet naar Fortis. Het mislukken van de overname van Abn Amro door Fortis heeft dus geen invloed op hem. Maar zeg nooit nooit. Je weet niet welke verrassingen ons nog meer te wachten staan. De bank-ellende is duidelijk nog niet voorbij.  

Nieuwe uitdaging!

GiveIndia laat ik even achter mij vanwege algehele demotivatie. Ik heb vandaag mijn eerste 'daad' verricht voor een nieuwe organisatie, Atma Mumbai. Spannend!

En ook dit is een mooie foto

 

Je ontkomt er uiteraard niet aan om met iedereen op de foto te moeten. Met een hele schoolklas vind ik dan nog wel leuk. Let ook op het hoofd van de school op de achterste rij, links, met een mooi wit pak aan.

Wow! Een bericht van onze rondreizende marktkoopman!

Met mijn regelmatige reizen is het wel prettig om onderweg een paar uur te kunnen slapen. Zo ook afgelopen nacht van Mumbai via Delhi naar Hong Kong. Normaal val ik makkelijk in slaap maar afgelopen nacht had ik drie indiers acht er mij zitten die een deal moesten voorbespreken. Fijn voor de nachtrust dus de oorpluggen maar weer eens ingedaan. Normaal een heel gepruts, maar ditmaal gingen ze er zonder probleem helemaal in en kon ik lekker slapen.

Toen ik ze er vanochtend uithaalde wist ik meteen dat er iets niet goed was. Mijn oren deden pijn en mijn gehoor was grotendeels verdwenen, niet fijn dus. Vanochtend eerst maar op de hotelkamer gewerkt, maar het werd steeds erger en vanavond uiteindelik toch maar naar het ziekenhuis gegaan. Daar bleek dat ik allerlei troep tot achterin mijn oor had geduwd en door mijn verkoudheid kon ik ook nog eens niet klaren. Er zat dus niets anders op dan alles schoon te laten maken, een klus van meer dan een uur.

Gelukkig was de arts erg gezellig en hebben we over van alles en nog wat gepraat, vakantie in Las Vegas en Australie, hotels en autorijden (wat ze niet kon). Zo werd het pijnlijke gepeuter toch nog onderhoudend. Nu ben ik met een tas vol pillen naar huis gestuurd met de opdracht de rest van de week netjes pilletjes te slikken en veel kauwgon te eten om het 'klaren' van mijjn neus te helpen. Hopelijk kan ik er dan volgende week
weer tegenaan in Pakistan.

Overname van de bank. En wij dan?

In Azie is de bank overgenomen door RBS, een Schotse bank. Op dit moment zijn er voor ons nog geen gevolgen. Eerst gaan de mannen (en ik hoop ook een boel dames!!!!) een plan maken voor het samenvoegen van de activiteiten. Een helse klus lijkt me. Daar zijn ze de komende 1,5 maand zoet mee. Dan worden de plannen bekend gemaakt die dan weer moeten worden goedgekeurd door Jan en alleman. De verwachting is dat het tenminste 6 tot 9 maanden duurt voordat er daadwerkelijk iets gaat veranderen. Wij weten niet wat de overname voor ons gaat betekenen. Het kan vriezen en het kan dooien. Zoals Emilie schreef, misschien moet Marcel binnenkort in een Schotse kilt naar het werk.

Nieuwe werkgever Marcel

Kiekje van het werk

Dit is een foto genomen tijdens een event van GiveIndia bij een Indiaase bank. Werknemers konden zich bij onze stand inschrijven voor 'payroll giving'. Dan doneer je maandelijks een deel van je salaris voor het goede doel.

Sandra Van der Ling heeft de krant gehaald

Gisteren op pagina 2 in de Hindustan Times met een oplage van 10 miljoen:

We zijn ALLEMAAL toe aan vakantie

Nog anderhalve week en dan vliegen wij naar 'Down under'! Vijf uur vliegen naar Singapore en dan nog vijf uur naar Perth. De koffers zijn nog niet gepakt maar we hebben wel (bijna) alles geboekt. Op on-Indiaase wijze (Indiers hebben niet zo lang vakantie) gaan wij er vier weken tussenuit. Dus nog even en dan staat deze blog even op 'pauze'.
Vanwege mijn werk bij GiveIndia voelt het ook voor mij echt als vakantie. Ik ga er nu iedere ochtend heen en daardoor voelt het als een echte baan. Er moet ook onwijs veel gebeuren. Via GiveIndia kun je geld geven aan meer dan 100 goede doelen. Ik ben druk bezig met het verbeteren van de communicatie. Als ik zou willen zou ik het rustig uit kunnen bouwen tot een 40+ uur baan. Zoveel moet er nog gedaan worden. Daarnaast ben ik natuurlijk druk met de studie en de kinders. Dus ja, niet alleen Marcel is toe aan vakantie maar ik ook.

En ja, de monsoen is nu echt begonnen.

Slechts zes plaatsen verwijderd van Baku, Azerbaijan

Volgens het jaarlijkse onderzoek van van Mercer Consulting naar de kwaliteit van leven in de 215 grootste steden ter wereld staat Mumbai op de 151e plaats. Baghad staat op de laatste plaats.
In de ranking 'gezondheid en sanitaire voorzieningen' daalt Mumbai naar de 209ste plaats. Let wel, Baku staat op de laatste plaats en daar zijn wij maar zes plaatsen van verwijderd. Ons voornemen is om bij een eventuele nieuwe baan in het buitenland te gaan voor een land in de top 50. Al zal dat met onze staat van dienst in de 'moeilijke landen' niet gemakkelijk zijn. Ik heb getracht uit te vinden op welke plek Jakarta staat maar dat is niet gelukt helaas.

Het 'onzekere' bestaan van een expat

Denk je voor drie jaar vast in India te zitten voor een baan bij ABN Amro, staan de kranten opeens bol van nieuws over een mogelijke overname door Barclays. Het is totaal niet zeker of dat door zal gaan. Als deze overname, of een andere, al doorgaat is ook helemaal niet bekend wat het voor ons zal betekenen. Een betere baan hier of terug naar huis? Of ergens anders naar toe in de wereld? We zien het wel. Onder het motto 'verandering is leuk' zien we wel wat er op ons af komt.

Oja, we hebben kaartjes voor Shakira voor a.s. zondag!

Eindelijk vrijwilliger!

Sinds twee weken ben ik als vrijwilliger aan de slag bij GiveIndia, een organisatie die geld inzamelt en doorsluist naar lokale NGO's. Ik hou mij daar bezig met de communicatie en in het bijzonder met het 'payroll giving' programma. Als werknemer van een bedrijf kun je dan maandelijks een bedrag opzij leggen voor het goede doel. In Engeland en de VS wordt dit al op grote schaal gedaan.

Vandaag ben ik met een paar vrijwilligers meegegaan om een kijkje te nemen bij een van de organisaties die GiveIndia ondersteunt, Apnalaya. Dan zie je een kant van Mumbai waar wij in het rijke zuiden van de stad geen weet van hebben. Hier komt kinderarbeid nog veelvuldig voor en hebben de mensen geen toegang tot noodzakelijke voorzieningen zoals bijvoorbeeld water. Het was goed om met eigen ogen te zien wat er met het geld gebeurd. En ja, het geld komt bij organisaties als Apnalaya goed terecht.

GiveIndia

Het regent vrije dagen

De vrije dagen vliegen je hier om de oren. Dinsdag waren we vrij vanwege een Islamitisch feest en vandaag mag iedereen thuisblijven vanwege de gemeenteraadsverkiezingen. In totaal hebben we dit jaar 17 losse dagen vrij. Hier krijgt het gewone personeel vrij op alle christelijke-, islamitische en hindoefeestagen. We delen dus drie keer mee in de pret. Uiteraard geldt dit alleen voor kantoorpersoneel. Alle winkels blijven open en huispersoneel krijgt uiteraard geen vrij. Want wat is een vrije dag waard als je zelf de afwas moet doen? Zo denken althans de meeste Indiers erover. Wij hebben met ons personeel afgesproken dat ze vrij krijgen op hun eigen religieuze dagen. Dus helaas is er geen suikerfeest voor onze nanny.