Autorijden in India is misschien gevaarlijk maar niet saai. Er is altijd wel iets te zien. Afgelopen zondag reden we naar het vliegveld van Varanasi. Plotseling zagen we een man die op ontspannen manier op zijn motorfiets reed. Niet zittend zoals de meeste mensen maar staand! We weten niet wat de man bezielde en hoe lang hij dit heeft volgehouden. We reden er een paar minuten naast en op een gegeven moment zijn we maar doorgereden.
Dit is het filmpje.
We zitten midden in de feestdagen. Vandaag, vrijdag, is iedereen vrij vanwege Gandhi Jayanti. Deze feestdag valt samen met de geboortedag van Gandhi en wordt gevierd als een dag van de vrede. Ik wilde Julia en Sebastiaan vandaag meenemen naar het grote Gandhi monument en naar het huis waar hij in Bombay heeft gewoond. Maar helaas, Sebastiaan is vandaag ziek en ligt al de hele dag heel zieligjes op de bank.
Daar gaat mijn Gandhi plan. We zitten vandaag dus maar een beetje binnen. Niet heel spannend. Ik moet wel zeggen dat het er hier vandaag heel vredig (lees: lui) aan toegaat. Maar dat komt niet door Gandhi.
Google is vandaag heel origineel door ook aandacht te besteden aan Gandhi. Zie plaatje. 
Als je tijd hebt, kun je kijken naar een stukje uit de film Gandhi op YouTube.
Tot slot nog drie beroemde citaten van Gandhi. Doe je er voordeel mee!
* "Als je doet wat je leuk vindt, hoef je nooit te werken."
* "Wees de verandering die je in de wereld wilt zien."
* "Leef alsof je morgen doodgaat. Leer alsof je eeuwig leeft."
Meer citaten staat op Wikiquote.
Varanasi moet je gezien hebben als je in India bent. Ik dacht altijd, 'dat zal wel, ik ga lekker niet'. Met de einddatum in zicht besloot ik er toch heen te gaan. Spijt? Nee! Je moet het inderdaad gezien hebben.
Varanasi is heel intens. Je ziet, ruikt (niet in positieve zin) en hoort er van alles. Je ziet er koeien op straat, mannen (Sadhu's) met lange baarden, vrouwen, mannen en kinderen die in de Ganges baden, theeverkopers, kaarsjesverkopers, boten, crematies, smalle steegjes, tempel na tempel en heel veel beelden van Shiva, zeg maar de huisgod van Varanasi. In Varanasi draait alles om religie en oude rituelen. Super dus!
Via mijn Nederlandse internetbankier-pakketje maak ik regelmatig geld over van mijn Nederlandse rekening naar het buitenland. Kopje koffie erbij, inloggen, rekeningnummer invullen, bedrag, naam, code van de bank. Hupsakee, verzenden maar. Ik blij, de ontvanger blij en de bank blij.
Ik had mij eigelijk nooit gerealiseerd wat voor luxe dat is tot je ergens woont waar ze er alles aan doen om het geld binnen de grenzen te houden. Dat is dus het geval in India. Het overmaken van geld naar het buitenland is een verzoeking.
Gisteren heb ik de stoute schoenen weer eens aangetrokken en ben ik naar de bank gegaan voor een buitenlandse betaling. Dit kost je met de reistijd erbij minstens twee uur. Eerst moet je naar een 'bank customer representative' om uit te leggen waarom je geld wilt overmaken. Je moet hiervoor een geldige reden hebben. Geld overmaken naar een leuk vakantieresort in een mooi buitenland is geen goede reden. Je kunt kiezen uit maar vier categorien:
1. werk in het buitenland
2. emigratie
3. verzorging van familie in het buitenland
4. onderwijs
Meestal kies ik voor optie drie.
Vervolgens worden de benodige formulieren verzameld. Ik zou denken, zorg ervoor dat je een pakketje met formulieren voor klanten klaar hebt liggen. We zullen toch echt niet de enigen zijn. Maar nee, elke keer weer moet je een kwartier wachten tot alle formulieren bij elkaar zijn gezocht en gekopieerd.
Welke formulieren moeten wij nu precies invullen? Hou je vast:
- 'expatriate remittance form'
- 'application for drawal of foreign exchange'
- 'application form for purchase of foreign exchange'
- 'declaration to be obtained in addition to the clients request letter with debit authority'
Bovendien hebben ze kopieen van onze paspoorten en visas nodig.
De formulieren heb ik nu in huis. Nu moet ik nog even moed verzamelen om alles in te vullen en weer terug te brengen naar de bank. Zucht.
Nu ik weet dat we weggaan, word ik opeens heel koopzuchtig en hebberig. Een beetje vreemd is het wel, want eigenlijk zie ik mezelf niet als een koopzuchtig monster die alleen maar aan winkelen denkt. Deze periode ben ik dat dus wel.
Vanochtend ben ik mij te buiten gegaan aan de dekbedhoezen en tafelkleden van de Calcutta linnenman. Ieder jaar, na monsoen, komt hij vanuit Calcutta naar Mumbai. Zodra hij weer in de stad is, gaan de smsjes en emailtjes de ronde: "de linnenman is morgenochtend bij mij, kom je ook?"
De linnenman uit Calcutta heeft mooie spullen. Hij gebruikt katoen (en geen linnen) van zeer goede kwaliteit waar ze van alles op borduren. 'Ze' zijn in dit geval zijn familieleden. Het is een familiebedrijf en zijn tantes, dochters, nichtjes, etc. zitten dag in, dag uit te borduren ergens in een huisje in Calcutta. Zo stel ik mij dat in ieder geval voor.
Drie jaar geleden heb ik voor de kinderen dekbedhoezen gekocht die zeer regelmatig de was ingaan. Ze zien er nog steeds als nieuw uit. Je kunt er ook je eigen ontwerp voor maken. Voor Julia heb ik vanochtend een nieuwe hoes gekocht met Emma Ballerina erop. Sebastiaan krijgt er een met dinosaurussen. Op de foto zie je het borduursel van een meisje op de dekbedhoes van Julia.
Wat ik verder heb gekocht laat ik even in het midden. Laat ik zeggen dat de mooie knalgroene en rode dekbedhoezen van Ikea 'plotseling' gaan verdwijnen tijdens de verhuizing. Oeps, waar zijn ze nou???
Vorige week ben ik een weekje weggeweest. De gevolgen zijn duidelijk. Mijn kinderen slaan langzaam aan door naar het Engels. Ik hou stug vol in het Nederlands. Ik heb ooit ergens een artikel gelezen over tweetaligheid bij kinderen. Daarin stond dat als je kinderen doorkrijgen dat ze ook in de tweede taal, in ons geval Engels, tegen je kunnen praten, dat dan het hek van de dam is.
De gesprekken gaan nu als volgt:
Sebastiaan: "mama, ik ga even wat water fetchen". Ik: "oh, je gaat even wat water pakken".
Julia: "kun je mijn stoel even pushen" Ik: "Ja hoor, natuurlijk hoor, ik duw je stoel wel even".
Sebastiaan: "Ik promis je dat we popcorn gaan eten op school". Ik: "dat weet je dus zeker".
Sebastiaan: "En iedereen else vindt het een goed idee". Ik (zuchtend): "dat vindt iedereen dus een goed idee"
Let wel, deze uitspraken vlogen in een tijdsbestek van vijf minuten over tafel. Het gaat de hele dag zo door. Ik weet zeker dat ze over een tijdje gaan zeggen: "mama, doe toch niet zo stupid". En dan zeg ik erachter aan "nee, mama doet niet STOM! Mama probeert jullie wat algemeen beschaafd Nederlands bij te brengen!"
Na drie jaar India gaan we ons boeltje pakken. Spannend! We weten inmiddels ook waar we heen gaan. Ons volgende ‘thuisland’ wordt Australie.
Eind oktober is het al zo ver. Dan zijn al onze spullen ingepakt en gaan ze de container in. Wanneer ik mijn spulletjes terug zie weet ik niet. We moeten eerst een huis zien te vinden.
Ik moet nu snel mijn lijstje af gaan werken met 'dingen-die-ik-nog-moet-doen-voor-ik-India-verlaat'.
De activiteiten staan hieronder met ernaast de kans (in %) dat ik het ook daadwerkelijk ga doen:
- Optreden in Bollywood film (40%)
- Naar yoga les (90%)
- In Goa aan het strand liggen (100%)
- Sari kopen (50%)
- Sari in het openbaar dragen (5%)
- Een Bollywood dans leren (80%)
- Project voor de bank afmaken (100%)
- Afscheidsfeestje organiseren (100%)
- Lekker Indiaas eten (100%)
- Een gesprek in Hindi voeren (0%) (helaas)
- Tennissen op de club (100%)
- Varanassi bezoeken (100%)
- Zwemmen op de club (100%)
- Vaststaan in verkeer (100%)
Kortom, ik ben nog druk. Ik heb eigelijk helemaal geen tijd om hier weg te gaan.
Indra heeft er zin in vandaag. De regen komt met bakken naar beneden. Ik kan niet zoveel doen. Ik kan kiezen tussen iets zinvols: mijn presentatie voor volgende week voorbereiden, of iets minder zinvols: dit blogstukje schrijven. Helaas is het dat laatste geworden.
Ik was vandaag van plan om foto's te gaan nemen van het Ganesh festival. Door de regen gaat dat helaas niet lukken. Deze foto heb ik vorig jaar van het festival gemaakt. Hier staan nog wat meer foto's. 
Lees ook: Gaypati over Marcel's eerdere ervaringen op het strand.
Misschien wordt het later vandaag even droog en dan kan ik er nog even op uit. Ik zal Indra eens lief aankijken..
Ik heb een slechte bui. Ik heb namelijk voor half 11 een tennisles geboekt. Het is nu 10 uur en de tennisbaan is kletsnat vanwege regen. Balen!
Doordat ik hiervan baal voel ik mij nog slechter. Regen is namelijk goed! De stad - en trouwens heel India - kampt met een groot watertekort. Iedere milimeter regen die valt is mooi meegenomen.
De monsoen stelt dit jaar niet veel voor. Rondom de stad liggen zes meren ('catchment areas') die tijdens een normale monsoen vollopen en genoeg water leveren voor de rest van het jaar. Dat is dit jaar dus niet gebeurd.
De Hindu regengod heet Indra. Overal in India organiseren Hindus ceremonies om Indra gunstig te stemmen. Hier organiseren dorpelingen bijvoorbeeld een trouwceremonie voor twee kikkers. 
In plaats van te balen zou ik nu blij door de plassen moeten rennen. Misschien doe ik dat straks maar nu heb ik nog even moeite te accepteren dat ik niet kan tennissen. Als het nu maar even droog blijft tot half 12. Daarna zal ik Indra vragen weer weer een fikse regenbui boven de stad te laten losbarsten. Misschien vind ik wel ergens een kikker die ik een kus kan geven. Dat zal Indra vast fijn vinden.
Julia had vanochtend duidelijk geen zin in om naar school te gaan. Ze mist haar oude school. Ik had niet gedacht dat zij degene zou zijn met aanpassingsproblemen op de DSB. Haar grote broer zit er immers al op school. Fout gedacht. s'Ochtends om 8 uur begon de ellende al toen Julia vol overgave uitriep: 'Ik wil niet naar school!!!!'. Zucht. Vervolgens probeerde ik 20 minuten lang allerlei afleidings- en omkooptechnieken uit die helaas niet hielpen.
Uiteindelijk is het mij toch gelukt om een hevig protesterende Julia op school af te leveren. 'Gelukkig' was ze niet de enige die geen zin had. De klas van Julia leek vanochtend wel een "house of horror" met meerdere kinderen met duidelijke emotionele problemen. Zo noem ik het maar. Julia paste vanochtend weer haar beroemde "ik-lig-op-de-grond-en-ga-fijn-ronddraaien-en-met-mijn-benen-schoppen" beweging toe. Vervolgens ging ze krijsend in de deuropening staan, mijn enige vluchtroute blokkerend. Gelukkig kwam er een vader binnen die Julia wel grappig vindt en die kon haar even afleiden. Ik ben er toen via de achterdeur en de tuin vandoor gegaan.
Fijn dit soort dagen!! En het is pas maandag, aldus een zeer liefhebbende moeder.
Ik hoor graag van andere ouders met vierjarige peuters die lijden aan de maandagochtend-blues.
Vandaag heb ik weer eens gewinkeld. Dat doe ik niet vaak want ik vind het een frustrerende bezigheid. Ik ben er ook niet zo goed in. Ik wil meteen iets kunnen kopen (het liefst binnen 5 minuten) en dan wil ik ergens koffie kunnen drinken. Dat kopen is hier niet zo'n probleem maar er is helaas een groot gebrek aan leuke koffietentjes in zuid Mumbai.
Ik had gehoord over een winkel met leuke kleding. Vandaag trok ik de stoute schoenen aan en ben ik er heen gegaan. Na een bezoekje van een half uur kwam ik naar buiten met een grote tas vol met Indiase kleding.
Is dat handig? Waarschijnlijk niet. Ze zien je in de Albert Heijn in Nederland al aankomen met je knalroze Kalwar Kamiz. Toch kon ik de verleiding niet verstaan. De broek, de salwar, zit zalig comfortabel. Je kunt er bijna in wonen. Het shirt, de kamiz, is lekker lang en dat is ideaal voor mij. Mensen die mij kennen weten waarom. In India kun je ze prima aan want je ziet ze overal in de mooiste stoffen en kleuren. Je hebt ze in katoen maar ook in hele mooie zijden stoffen met handgemaakte borduursels.
Ik heb vandaag twee salwar kamiz aangeschaft. Een zwarte en een witte salwar en een roze en een zwarte kameez met groene borduursels. En ik ben er heel blij mee. Ze gaan gewoon mee in de koffer naar Nederland.
We zijn bezig met onze laatste maanden in India. Help! De onzekerheid begint nu toch een beetje toe te slaan. Ik zeg altijd stoer dat het mij niets uitmaakt waar we hierna heengaan. Maar is dat ook zo? Al onze mooie spullen in de container. Geen Usha en Santana meer. Snik. Zelf weer het huishouden doen? Een baan? Hoe is dat ook al weer om iedere dag naar kantoor te moeten? Dat is deze huismus helemaal verleerd.
Gisteren vroeg ik Julia waar ze hierna wil wonen. Ze zei Nederland. Toen ik vroeg waarom, zei ze 'omdat Usha en Santana daar wonen'.
Uhhh.
Misschien dat ze nog een beetje te jong is om hierover een mening te hebben. Julia heeft straks langer in India dan in Nederland gewoond (dank je Rik). Ze zegt telkens trots dat ze Hindi spreekt en schudt dan vrolijk met haar hoofd. Ganesh en Krishna zijn favoriet bij de kinderen.
Binnenkort hopen we meer duidelijkheid te hebben over de volgende stap.
De afgelopen twee dagen was ik in Ranthambore in Rajasthan om te kijken bij een project van de bank. Ranthambore is een nationaal park dat bekend is vanwege de tijgers. Toen het gebied een nationaal park werd, moesten de mensen die in het park wonen gedwongen verhuizen. Ze wonen nu buiten het park en hebben moeite het hoofd boven water te houden. Via een NGO probeert de bank deze mensen te helpen hun inkomsten te verbeteren zodat ze minder afhankelijk zijn van het park. De NGO leert vrouwen onder meer hoe ze producten kunnen maken die beter verkoopbaar zijn. Als voorbeeld lieten ze schattige leren kinderslofjes zien, gemaakt in de vorm van een tijgerpoot. Helaas hadden ze maar een exemplaar en kon ik ze niet kopen.
Mede-weggebruikers op de snelweg van Agra naar Delhi
Na een reis van meer dan 24 uur zijn we dan eindelijk weer terug in Mumbai. Vanochtend om vijf uur Indiaase tijd waren we thuis.
Vooral het laatste stuk van Hong Kong naar Mumbai viel niet mee. Per ongeluk hadden we een vlucht geboekt met een tussenstop in Bangkok. Dan vlieg je eerst midden in de nacht in twee uur van Hong Kong naar Bangkok. Alle lichten blijven aan omdat ze zo nodig een volledige maaltijd moeten serveren. Ik vraag mij altijd af waarom. Het is midden in de nacht dus wie heeft er dan nog zin in eten? Ik in ieder geval niet. Vervolgens land je in Bangkok en sta je 1.5 uur aan de grond, wederom met alle lichten aan en een hoop heen en weer geloop door het grondpersoneel en schoonmakers. Ahhhhh! Tenslotte vlieg je in 3,5 uur door naar Mumbai. Tijdens die vlucht zijn ze ook weer druk met het serveren van eten en koffie(!) Let wel, het is dan 2 uur s'nachts. In totaal is het licht gedurende die vlucht drie kwartier uitgeweest. Zucht.
Op het vliegveld stond Raju ons op te wachten. De arme man, voor hem was het ook erg laat. Toen Julia hem zag, rende ze naar hem toe en sprong in zijn armen. Vervolgens liep Raju blij met Julia naar de auto en vergat hij ons en de bagage.
In de stad is zowaar iets van vooruitgang te bespeuren. Op weg naar huis hebben we voor het eerst over de 'Worli Sealink' kunnen rijden. Ze hebben er jaren over gedaan om deze lange brug te bouwen en nu is hij eindelijk klaar. Hiep hoi. Het scheelt inderdaad een hoop tijd.
Thuis troffen we een vermoeide maar blije Usha aan. Usha had de 'heugelijke' mededeling dat ze is uitgehuwlijkt. Op 27 december gaat ze trouwen. Op dezelfde dag als haar broer. Ik krijg er niet echt hoogte van of ze er blij mee is. De jongen met wie ze gaat trouwen, is 30 jaar en is een bouwer in het dorp waar ze vandaan komt. We zullen zien. Haar Mumbai leventje is daarmee wel echt afgelopen. Ik hoop echt het beste voor haar.
De schade van de monsoen valt dit jaar erg mee. Het ruikt nogal muf in huis en een paar schoenen zijn groen uitgeslagen maar we hebben (nog) geen grote overstromingen gehad.
Vanochtend hebben we ons naar de club gesleept om te ontbijten. Daar zie je weer alle bekenden en na zoveel weken is het een vrolijk weerzien. Het was ook leuk om de mensen van de club zelf weer te zien. De Mumbai cappucino smaakte weer als vanouds en de bediening was weer beroerd maar dat is ook wel weer de charme van de club. Ik had de afgelopen weken het bekende zinnetje 'you need to put money on your card' gemist. De ober komt dan naar je toe gelopen en probeert zo zacht mogelijk te zeggen dat je extra geld op je club-kaart moet zetten. Oh wee als andere mensen het horen en denken dat je bankroet bent.
Op een dag als vandaag valt het niet mee de kinderen bezig te houden. Met name Sebastiaan was nogal druk vanochtend en weigerde te gaan slapen. Hij is nu nogal moe maar wil nog steeds niet naar bed. Usha heeft de hele ochtend vanaf zes uur met hem zitten spelen. Omdat de scholen gesloten zijn, hebben ze nu drie dagen de tijd om weer in het ritme te komen en dat is fijn voor ze. Vanochtend waren ze erg blij dat ze met vriendjes op de club konden spelen. De rest van de dag proberen we maar zo goed mogelijk door te komen.
Vanavond heel vroeg onder de wol in ons eigen bed (zalig!) en morgenochtend zijn we waarschijnlijk weer heel vroeg wakker.
Net kreeg ik een mail van de school in Mumbai met het bericht dat alle scholen voor een week worden gesloten vanwege de Mexicaanse griep. Sebastiaan en Julia hoeven dus niet al meteen maandag naar school, een paar dagen na het officiele begin. Ze kunnen nu tot donderdag wachten.
Na zes weken Australie zijn we aardig gewend geraakt aan de zeer relaxte houding van de Australiers ten aanzien van de griep. Ondanks dat redelijk veel mensen hier de griep hebben, zie je niemand lopen met mondkapjes en lees je er weinig over in de kranten. We gaan nu terug naar een land met een nogal drastische aanpak. Behalve de scholen gaan ook de winkelcentra en bioscopen een paar dagen dicht.
Het is een Interessante ontwikkeling. Ik ben benieuwd welke acties ze gaan nemen als blijkt dat het stilleggen van het openbare leven nergens toe leidt. Iedereen een week lang huisarrest?
Nog drie dagen en dan vliegen we via Hong Kong terug naar huis. Dan zitten onze zes weken in Australie er al weer op. Zes weken! Dat is ook wel een hele lange tijd. Het is verbazend te zien hoe snel je je hier thuis voelt. Vorige week dacht ik dat ik er aan toe was om weer terug naar India te gaan. Dat gevoel begint nu langzaam om te slaan in 'help, ik wil hier nog zoveel dingen doen!' stress.
Zometeen ga ik met de kinderen naar het Australian museum, een geweldige plek. Ze hebben een aparte afdeling voor kinderen en ze mogen zo ongeveer overal aankomen. Super is dat want dat is uiteraard wat ze het liefste doen. We hebben de afgelopen periode zoveel musea gezien dat Sebastiaan nu thuis 'museumpje' gaat spelen.
Daarna moet ik gaan bedenken wat ik hier allemaal nog wil kopen. Help!
Aan de oostkust van Australie draait het niet alleen om stranden en zongebruinde surf boys en beach babes. Als je even het binnenland ingaat, heb je groene heuvels en wijdse uitzichten op de Gold Coast met de hoge flatgebouwen.
Het plaatsje waar we nu zitten heet North Tamborine en dat ligt in het 'North Coast Hinterland'. s'Avonds is het best koud en daarom hebben we de open haard maar aangedaan. Heel knus. In het groen van Tamborine lijkt Mumbai wel heel erg ver weg.
In Hong Kong word je constant geattendeerd op de Mexicaanse griep. Verkopers in de winkels dragen mondkapjes en overal staan apparaten met zeep om je handen te wassen. Vreemd genoeg zie je er in Australie helemaal niets van terwijl het hier toch ook echt een probleem is.
Dit bordje hangt in alle bussen en trams in Hong Kong: 
we zijn even afwezig geweest en dat komt omdat we op vakantie zijn. We zitten alweer een week in Manly vlakbij Sidney en dat is genieten! Wat doen we zoal op vakantie.. Marcel is met Sebastiaan naar zwemles. Julia heeft nu balletles en ik zit in een koffietentje cappucino te drinken. Het leven is hier zo slecht nog niet. Weersvooruitzicht voor de rest van de week: zon en 16 graden.
