Mexicaanse griep in Mumbai: scholen dicht

Net kreeg ik een mail van de school in Mumbai met het bericht dat alle scholen voor een week worden gesloten vanwege de Mexicaanse griep. Sebastiaan en Julia hoeven dus niet al meteen maandag naar school, een paar dagen na het officiele begin. Ze kunnen nu tot donderdag wachten.

Na zes weken Australie zijn we aardig gewend geraakt aan de zeer relaxte houding van de Australiers ten aanzien van de griep. Ondanks dat redelijk veel mensen hier de griep hebben, zie je niemand lopen met mondkapjes en lees je er weinig over in de kranten. We gaan nu terug naar een land met een nogal drastische aanpak. Behalve de scholen gaan ook de winkelcentra en bioscopen een paar dagen dicht.

Het is een Interessante ontwikkeling. Ik ben benieuwd welke acties ze gaan nemen als blijkt dat het stilleggen van het openbare leven nergens toe leidt. Iedereen een week lang huisarrest?

Het zit er bijna weer op..

Nog drie dagen en dan vliegen we via Hong Kong terug naar huis. Dan zitten onze zes weken in Australie er al weer op. Zes weken! Dat is ook wel een hele lange tijd. Het is verbazend te zien hoe snel je je hier thuis voelt. Vorige week dacht ik dat ik er aan toe was om weer terug naar India te gaan. Dat gevoel begint nu langzaam om te slaan in 'help, ik wil hier nog zoveel dingen doen!' stress.

Zometeen ga ik met de kinderen naar het Australian museum, een geweldige plek. Ze hebben een aparte afdeling voor kinderen en ze mogen zo ongeveer overal aankomen. Super is dat want dat is uiteraard wat ze het liefste doen. We hebben de afgelopen periode zoveel musea gezien dat Sebastiaan nu thuis 'museumpje' gaat spelen.

Daarna moet ik gaan bedenken wat ik hier allemaal nog wil kopen. Help!

Geen beach babes maar groene heuvels

Aan de oostkust van Australie draait het niet alleen om stranden en zongebruinde surf boys en beach babes. Als je even het binnenland ingaat, heb je groene heuvels en wijdse uitzichten op de Gold Coast met de hoge flatgebouwen.

Het plaatsje waar we nu zitten heet North Tamborine en dat ligt in het 'North Coast Hinterland'. s'Avonds is het best koud en daarom hebben we de open haard maar aangedaan. Heel knus. In het groen van Tamborine lijkt Mumbai wel heel erg ver weg.

Niet niezen!

In Hong Kong word je constant geattendeerd op de Mexicaanse griep. Verkopers in de winkels dragen mondkapjes en overal staan apparaten met zeep om je handen te wassen. Vreemd genoeg zie je er in Australie helemaal niets van terwijl het hier toch ook echt een probleem is.

Dit bordje hangt in alle bussen en trams in Hong Kong:

vakantie!

we zijn even afwezig geweest en dat komt omdat we op vakantie zijn. We zitten alweer een week in Manly vlakbij Sidney en dat is genieten! Wat doen we zoal op vakantie.. Marcel is met Sebastiaan naar zwemles. Julia heeft nu balletles en ik zit in een koffietentje cappucino te drinken. Het leven is hier zo slecht nog niet. Weersvooruitzicht voor de rest van de week: zon en 16 graden.

Mama, het regent!

Vanochtend heerste hier in huis dezelfde opgewonden stemming als in Nederland als je wakker wordt en het s'nachts heeft gesneeuwd. Alleen had het nu niet gesneeuwd maar viel er een redelijke forse regenbui. Verder was alles hetzelfde met het enige verschil dat we in plaats van met de slee met regenjas en laarzen naar buiten wilden rennen.

Het is helaas bij die ene ochtendbui gebleven. De rest van de dag was het weer snikheet en droog. De weerexperts in Mumbai verwachten dat de monsoen maandag echt gaat beginnen, veel later dan normaal. Wij wachten -nog steeds- af.

Zie over de monsoen ook:
Voorbereidingen monsoen
De regenlaarzen kunnen bijna weer aan.
Het regent!

Afscheid nemen

De relatie met andere expats in Mumbai is nogal intens. Je hoeft hier maar een paar weken te wonen en je hebt al een heleboel 'vrienden'. Dit is anders dan in Nederland. In Nederland sluit je over het algemeen alleen vriendschap met mensen met wie je veel gemeen hebt. Zo kieskeurig kun je hier niet zijn. Als expat in een stad als Mumbai ben je erg op elkaar aangewezen. Je hebt hier geen sociaal vangnet zoals in Nederland. Daarom sta je automatisch veel meer open voor nieuwe vriendschappen. De mensen met wie je omgaat, zie je bijna dagelijks en je doet veel dingen samen. Je gaat samen op vakantie, veel uit eten, je sport samen, je past op elkaars kinderen, helpt bij problemen, etc.

Aan zo'n intensieve vriendschap komt echter ook weer snel een eind. Expats in Mumbai wonen hier allemaal maar tijdelijk. Na hooguit drie jaar of zelfs korter moet je al weer afscheid van elkaar nemen. De kans dat je elkaar daarna nog een keer ziet, is niet al te groot.

Vandaag had Julia haar laatste dag op de Franse school. In augustus begint ze op de DSB. Haar vriendinnetje Minti zag ze vanmiddag voor het laatst. Julia is nog erg klein en had niets in de gaten. In plaats van Julia, stond ik te snikken omdat ze afscheid van elkaar moesten nemen en elkaar waarschijnlijk nooit meer zien. Bij het afscheid nemen van de andere ouders kon ik het ook niet drooghouden. Mijn advies: als je niet tegen afscheid nemen kunt, moet je niet voor dit leventje kiezen!

Moderne slaven

Vandaag staat er een artikel in de Mumbai Mirror over Indiaas huispersoneel. Een nogal confronterend stuk. Met name omdat veel dingen in het artikel erg herkenbaar zijn. Toen ik het las dacht ik even: Help! Ik ben ook een slavendrijver!

Een van de positieve kanten van ons leventje hier is dat je veel hulp hebt waardoor jezelf weinig tot niets hoeft te doen. Dat zijn wij in Nederland helemaal niet meer gewend. Daar ben je al dolblij als je een hulp kunt vinden voor een paar uur in de week die de vloeren schrobt en de wc schoonmaakt. Arbeid in India is goedkoop en daar profiteren wij ook van door veel personeel in te huren. Huispersoneel valt onder de ongeorganiseerde arbeidssector waardoor je je niet druk hoeft te maken over allerlei regelgeving.

De schrijver van het stuk in de Mumbai Mirror heeft het over moderne slaven. Zo worden ze ook vaak behandeld. Het is schrijnend om te zien hoe weinig respectvol mensen in India met elkaar omgaan. Personeel dat voor expats werkt is over het algemeen een stuk beter af. Ze krijgen meer betaald en hun leefomstandigheden zijn ook beter. Het is wel zo dat onze inwonende hulp Usha s'avonds op haar eigen kamer blijft. Ook eet ze niet met ons mee. Dat is voor een deel ook haar eigen keuze. Ze zou zich diep ongelukkig voelen als ze samen met ons aan tafel 'hollandse pot' zou moeten eten.

Het zal wel een tijd duren voordat de relatie tussen het huispersoneel en de werkgever veranderd. Toen ik vanavond gedag zei tegen chauffeur Abdul kroop hij zowat in elkaar en zei "thank you Madam!, goodnight Madam!, goodevening Madam!". Als hij je op zo'n onderdanige manier aanspreekt, voel je je toch even de slavendrijver uit het artikel. Ik zou het graag anders zien maar het is moeilijk om mensen als Abdul te veranderen. Dat zal nog minstens een generatie duren.

Operatie stofwolk van start

Afgelopen vrijdag begon de zomervakantie op de DSB, de school van Sebastiaan. Dan probeert iedereen zo snel mogelijk het land uit te komen. Afgelopen week waren al een paar families vertrokken en dit weekend was het helemaal topdrukte op het vliegveld.

Deze week is het rustig in de stad met een paar gezinnen die het vertrek nog even uitstellen. Wij horen ook tot die laatste groep want we gaan pas eind juni weg. Julia gaat deze week nog tot en met donderdag naar de Franse school. Midden augustus, als de school weer begint, is er weer een operatie stofwolk maar dan in omgekeerde richting.

Een van de redenen om Mumbai te verlaten is de monsoen. Alleen regent het nu nog steeds niet. De monsoen is erg laat dit jaar. Op de club is het s'avonds zalig weer. Van een vriendin uit Stockholm kreeg ik een sms dat het daar continu regent. Laat mij nog maar even lekker in Mumbai zitten. Hier is het tenminste droog.

Indiaas deeg voor Franse quiche

Toen we ruim 2,5 jaar geleden in Mumbai kwamen wonen, moest je echt je best doen om westerse spullen te kunnen kopen. Dat is nu heel snel aan het veranderen. In september 2006 had het winkelcentrum in Lower Parel, Phoenix Mills, een paar winkels die de moeite waard waren. Als ik er nu kom val ik achterover van verbazing door het grote aanbod aan winkels en ze zijn nog steeds aan het uitbreiden. Ook in het zuiden van de stad openen nu steeds meer kleine koffiebarretjes.

Vorige week was ik helemaal blij toen ik van iemand het telefoonnummer kreeg van een groothandel in vleeswaren, kaas, vis, etc. Ze importeren alles uit Europa. Van de bestellijst werd ik erg hebberig waardoor we nu een mega salamiworst van drie kilo in de koelkast hebben liggen. Zonder snijmachine is dat niet echt praktisch kan ik je vertellen. Behalve de salami heb ik een hele brie besteld, mozarellakaas en een grote gouda kaas.

Deze week heb ik voor het eerst, op aanraden van een paar Fransen, deeg voor een quiche ehaald bij de beroemde City Bakery in Worli. Van de eigenaar mocht ik even de bakkerij in om te kijken hoe de bakkers het deeg ter plekke voor mij maakten. Toen ik het zag had ik mijn bedenkingen omdat het er allemaal niet heel fris uitzag. Eergisteren heb ik de eerste taart gebakken en mijn wantrouwen bleek totaal niet terecht. Ik heb nog nooit zulk goed deeg gehad. Erg makkelijk om uit te rollen en lekker!

Vanavond ga ik proberen om met al mijn nieuwe aankopen iets lekkers te maken. Waarschijnlijk wordt het een gerecht met een hele grote plak salami met daarop een heleboel mozarella in een pakketje van deeg.

Voorbereidingen monsoen

Iedereen in Mumbai zit met smart te wachten op de komst van de monsoen. Gisteravond waaide het hard en hingen er donkere wolken boven de stad maar er kwam geen spatje regen uit. Ook vandaag lijkt het mee te vallen maar misschien dat de regen vanavond gaat komen.

De inwoners van Mumbai zijn bezig met de voorbereidingen voor de monsoen zoals de foto in de Mumbai Mirror laat zien. Vrijwilligers van de 'State Civil Defense' demonstreren hoe mensen plastic flessen en ander materiaal kunnen gebruiken om zichzelf te redden ingeval van overstromingen. De man links ligt op een houten plank met twee plastic vaten aan beide kanten. De vrouw en de man rechts moeten zich behelpen met plastic flessen die ze om hun middel hebben gebonden. Ik vind het een nobel initiatief maar een beetje triest is het wel dat mensen zich genoodzaakt zien om zich op deze manier voor te bereiden op eventuele zware overstromingen zoals in juli 2005.

Computers voor kinderen van bouwvakkers

Vandaag ben ik op pad geweest om twee computers naar een project van Mumbai Mobile Creches te brengen. De computers had ik via www.giftyourstuff.org van een Duits bedrijf gekregen en die moest ik naar Ghatkopar brengen. Dat is ongeveer een uur rijden. Ondanks dat het Mumbai een megastad is, begin ik steeds meer buurten te herkennen en dat is leuk. Nu ken ik dus ook Ghatkopar. Het is er een drukte van belang met veel middenstand en mega-flats in aanbouw.

Mumbai Mobile Creches opent en beheert kleine schooltjes op grote bouwterreinen voor kinderen van bouwvakkers. Dit zijn vaak ongeschoolde dagloners die rechtstreeks van het platteland komen. Ze leven in zelfgebouwde hutjes op het bouwterrein en ze komen niet in aanmerking voor voorzieningen van de gemeente. Meestal werken zowel de vader als de moeder op het bouwterrein. Voor de kinderen zijn de schooltjes van Mumbai Mobile Creches de enige mogelijkheid om naar school te kunnen. Lesgeven is er niet gemakkelijk. De jongste kinderen die ik zag, zijn ongeveer 12 maanden oud. De oudere kinderen waren denk ik 11 tot 12 jaar. De kinderen komen uit alle delen van India en spreken allemaal verschillende talen.

Het schooltje is gevestigd in een mega groot huizencomplex in aanbouw. In een van de gebouwen, waarvan alleen nog maar het skelet staat, is een ruimte vrijgemaakt met drie kamers: een voor de allerkleinsten, een voor de peuters en een voor de iets oudere kinderen. Tafels en stoelen zijn er niet. Alle kinderen zitten op de grond. Om te voorkomen dat de kinderen naar beneden vallen, hebben ze ijzeren tralies voor de ramen gezet. Volgens mij is dat hetzelfde tralies als gebruikt wordt bij het storten van beton. Als het gebouw klaar is, gaan de ouders naar een volgend project en gaat het schooltje weer dicht. De kinderen moeten hopen dat ze bij een volgend project ook weer naar school kunnen.

De computers staan nu in een heel klein kamertje op een geimproviseerde tafel.

Dit zijn een paar van de foto’s die ik heb genomen.

Engels - Nederlandse peuterpraat

Sebastiaan zijn voortand staat een beetje scheef en hij maakt zich daar een beetje zorgen over. Ik leg hem uit dat dat niet zo erg is omdat hij toch nog moet wisselen.

Julia staat er bij en heeft er duidelijk niet veel van begrepen. Het Nederlandse woord 'wisselen' zegt haar niet zo veel. Blij roept zij daarom uit: "ik kan ook wisselen!" en ze begint vrolijk te fluiten.

Alphonso Mangoes: heerlijk!

Het is Mango tijd in Mumbai. In april en mei liggen de beroemde Alphonso mango's in de winkel en op de markt. De Alphonso mango is net zoiets als de Hollandse Nieuwe. De verkoop van de Alphonso's gaat met net zoveel tamtam gepaard. De Alphonso mango staat dan ook bekend als de lekkerste en zoetste mango ter wereld. Iedereen is er hier gek op. Laatst zag ik op het vliegveld iemand een paar kisten met mango's inchecken. Wij hebben ook al een paar kistjes mango's gekocht. Of, zoals Sebastiaan zegt mangoes (-oes spreek je uit als goes zonder 'g'). Ze zijn inderdaad erg zoet en sappig. Morgen maken we als toetje rijstepap met mango. Meer.

Examen-uitslagen

Vandaag zijn de uitslagen van de schoolexamens bekend gemaakt. Op de voorpagina van de Times of India staat het verhaal over de 'all India Indian School Certificate Examinations' topper, Rishi. Hij had een score van 99%. Ik ben blij voor Rishi maar zijn hoge score zegt niets over wat hij nou eigelijk kan. Volgens mij betekent het met name dat hij goed is in het uit zijn hoofd leren van feiten. Want daar zijn ze hier goed in. Misschien kan het ook niet anders. In de gemiddelde Indiase schoolklas zitten 40 kinderen en er is een leraar die zelf ook niet de beste scholing heeft gehad. Deze leraar kan niet veel anders dan zijn leerlingen volstoppen met feiten. Als de 40 kinderen in zijn klas allemaal moeilijke vragen gaan stellen, wordt het een rommeltje.

Mumbai is trots want voor de tweede jaar op een rij heeft iemand uit Mumbai de hoogste score behaald. Verderop in de krant staan meer succesverhalen. Hoge scores voor de examens zijn hier heilig. Alleen met hoge scores word je toegelaten op de betere scholen.

Aandacht voor kinderen met een gemiddelde score is er niet. Ook lees je niets meer over de kinderen die de prestatiedruk niet aankunnen. In de weken voor de examens lees je geregeld over kinderen die zelfmoord plegen omdat ze bang zijn de examens niet te halen en hun ouders teleur te stellen.

Ik ben trouwens benieuwd of deze 73 jarige inmiddels geslaagd is voor zijn examen..

De regenlaarzen kunnen - bijna - weer aan

De hitte in de stad is bijna ondragelijk geworden. Voor vijf uur s'middags is het niet fijn om buiten te zijn. Het is erg benauwd buiten.

Nog even en het gaat regenen. Iedereen blij. Alhoewel...

Vier jaar na de grote overstromingen is de gemeente nog steeds niet klaar om de stad 'monsoen veilig' te krijgen. Vandaag staat dan ook als kop op de voorpagina van de Mumbai Mirror: 'No outsiders in Mumbai on July 24' (geen buitenstaanders in Mumbai op 24 juli). Dan is het namelijk vloed en zal het water het hoogste punt in 100 jaar bereiken. Als het die dag ook nog regent (>25 mm) dan heb je de poppen echt aan het dansen en de mensen aan het zwemmen. De gemeente roept iedereen op die dag thuis te blijven en de auto te laten staan.

De stad adviseert ook bezoekers van buiten Mumbai weg te blijven. Ironisch want vorig jaar was er een klein relletje toen het US consulaat expats waarschuwde voor openstaande putdeksels vanwege de regen. Volgens de gemeente was zo'n waarschuwing grote onzin.

Wij zullen weinig last van hebben van eventuele wateroverlast want wij zitten op 24 juli 'down under', ofwel in Australie. Hopelijk houden we het daar een beetje droog.

Ook op 24 juni is het vloed en dan zijn we er wel. Of dat problemen opgaat leveren zien we wel. Vooralsnog hoop ik alleen maar dat het snel mag gaan regenen want met de hitte in de stad heb ik het wel een beetje gehad.

Lees ook:

De monsoen is nu echt begonnen
Drie redenen om te balen van de monsoen
De rains are coming: get wet and wild this monsoon

Met de trein naar Bandra

Als je denkt dat het met de armoede in de stad wel meevalt, moet je de auto even laten staan en met de trein naar Bandra gaan. Bandra ligt ten noorden van Breach Candy. Op zondagochtend is het een treinritje van ongeveer een half uur. De trein is dan bijna leeg en dan kun je makkelijk met de kinderen gaan. Door de week is dat niet aan te raden!

Wat je vanuit de auto niet ziet, zie je wel vanuit de trein: de grote armoede in deze stad. Duizenden mensen leven vlak langs het spoor en proberen daar geld te verdienen met het uitzoeken van afval of het wassen van kleren.

Klik op onderstaande foto voor meer foto's in ons Picasa album.

Op zondagochtend met de trein naar Bandra

Gemak dient de mens in Mumbai

In Mumbai is er geen gebrek aan mankracht. Arbeid is goedkoop dus je kunt een heel leger aan mensen inhuren voor het verlenen van allerlei diensten.

Thuis heeft iedereen de nodige hulp rondlopen. Dit varieert van een koks en chauffeurs tot schoonmaaksters voor 'top work' (alles behalve het dweilen van de vloer en schoonmaken van de wc) en schoonmaaksters voor de ‘vieze’ klusjes. Op onze de 'part time loonlijst' staan daarnaast nog een dame die dagelijks de vuilnis ophaalt en aan de weg zet en iemand die de auto’s wast. Daar haalt de chauffeur namelijk weer zijn neus voor op. Om de paar weken komt er iemand langs voor het lappen van de ramen en het schoonmaken van de fans aan het plafond.

Bij deze overdaad aan hulp hoef je het echter niet te laten en de meeste mensen doen dat ook niet. Vandaag las ik via de e-mail een oproep van iemand die op zoek is naar een ‘tuinman’ voor het verzorgen van de ‘high maintenance’ plantjes op zijn balkon. Ook las ik het bericht van een dame die op zoek is naar een personal trainer die drie keer in de week om 6 uur s’ochtends bij haar thuis wil komen om pilates en yoga training te geven.

Je gaat door dit overvloedige aanbod van hulp twijfelen aan je eigen vermogen om dingen te doen. Voel ik mij schuldig door al dat niets doen? Nee hoor. Zelf doen is uiteraard een optie maar dan ontneem je een boel mensen de kans om wat geld te verdienen. Niet doen dus! Zolang we hier wonen moeten we nog maar even genieten van alle luxe.

Eerdere stukjes over ditzelfde onderwerp:
Bemande automaten
De opblaasdolfijn
Albert in Mumbai

Autorit van Agra naar Delhi

De autorit van Agra naar Delhi duurt ongeveer 4 uur. Saai is het niet te noemen en je kunt leuke foto's maken.

Is het veilig? Dat zou ik niet willen zeggen. We hadden een goeie auto gehuurd en de chauffeur leek op het oog te kunnen autorijden. Zijn Indiase aard kwam helaas toch weer snel boven. Bij het wegrijden van een restaurant besloot de goede man te gaan spookrijden. 'No worries', 'no worries' riep hij telkens lachend. Marcel was daar niet van overtuigd en gilde uit: "I don't believe in reincarnation!" Dat hadden zijn laatste woorden kunnen zijn maar gelukkig konden we snel terug naar onze eigen rijbaan.

Dit is wat je onder meer ziet onderweg:

Schaatsen in Mumbai? Het kan!

Je moet je afvragen waarom je het zou willen: schaatsen in Mumbai? Toch hebben Sebastiaan en ik het vandaag gedaan in Esselworld Mumbai, een pretpark op 1,5 uur rijden van waar wij wonen.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik nogal sceptisch was over dit park, maar ik was blij verrast door het aantal attracties -met name voor kleine kinderen - en de kwaliteit ervan. Er was een achtbaan voor kinderen, ze konden in de botsauto's, een trein, een boot, etc. Nergens waren wachtrijen. Wij waren er om 11 uur s'ochtends en dat is voor veel Indiers toch net iets te vroeg.

Als klap op de vuurpijl konden we ook nog schaatsen. Langs de baan hadden ze een railing gemaakt. Het merendeel van de Indiers kwam niet verder dan een rondje railing. Niet dat wij nou soepeltjes over de schaatsbaan zwierden, maar we hebben in ieder geval geprobeerd te schaatsen.

Bij gebrek aan een ouderwetse stoel op het ijs heb ik Sebastiaan helaas niet heel veel kunnen leren. Hopelijk komen er straks in Nederland weer een paar lekkere koude winters aan waardoor hij zijn achterstand kan inhalen.