Potjes-dag

Drukte in de stad vandaag en veel lawaai!
Een van de teams. Iedereen wil graag op de foto.
Deze pyramide is 'slechts' zes lagen hoog.

Vandaag was het Janmashtami ofwel, potjesdag. Dit is de dag van de menselijke pyramides en de kleine kinderen (jonge Krishna's) die halsbrekende toeren uit halen om helemaal bovenin een stenen pot kapot te kunnen slaan waarna ze een plens water over zich heenkrijgen. De hoogste toren dit jaar was negen lagen hoog. Vorig jaar waren was ik er ook al bij. Het is leuk om te zien, met name vanwege het enthousiasme van iedereen. De hele dag rijden er grote trucks door de stad om de teams van wijk naar wijk te vervoeren. Iedere wijk organiseert zijn eigen feest. Als een team de pot kapot slaat, krijgen ze een prijs. Vanochtend waren we op een groot sportterrein in Worli. Het was een grote modderpartij en mannetjes waren druk bezig om de modder te bedekken met een laag stro. Dit deden ze alleen terwijl de massa al in de modder stond en dat was uiteraard niet zo handig. Er waren ook allemaal VIPs, of mensen die daar voor doorgingen. Deze stonden uiteraard niet in de modder maar op een podium. Doordat je geen hindi spreekt en ook geen lokale TV kijkt weet je totaal niet wie het zijn maar ze deden alsof ze heel belangrijk waren. Vreemd genoeg waren wij de enige westerlingen terwijl het echt een leuk evenement is om te zien. Doordat je de enige 'Ferenghi' (=buitenlander) bent krijg je in ieder geval genoeg aandacht van iedereen. Uiteraard probeerde veel mensen Julia en Sebastiaan in de wangen te knijpen. We nemen ze dan maar op de nek waardoor ze buiten het bereik van de grijpgrage handen blijven. Ik blijf het een vreemde en irritante gewoonte vinden en waarschijnlijk heb ik morgen nekpijn.

Het 'zware' leven van een chauffeur

Terug in Mumbai heb ik weer de beschikking over een full time chauffeur. Dat klinkt spannender dan het in werkelijkheid is. Onze chauffeur heet Raju en hij werkt nu al weer bijna twee jaar voor ons. Het is een typische Mumbai chauffeur met bijbehorende rijstijl. Hij lapt namelijk zonder aarzelen alle verkeersregels aan zijn laars. Als hij in Nederland had gewoond, had hij waarschijnlijk in iedere aflevering van Blik op de Weg gezeten. Bij stoplichten staat hij gewoonlijk vooraan. Hij krijgt dit voor elkaar door links- of rechtsom de rij met auto's te passeren die netjes voor het stoplicht staan. Of hij gaat doodleuk op de baan voor linksafslaand verkeer staan terwijl we naar rechts moeten. Verder is hij een kei in het afsnijden van andere auto's. Wonder boven wonder komt hij hier - bijna - altijd mee weg en is het geen brokkenpiloot.

De mooiste stunt van Raju was toen hij door een politie-agent werd aangehouden omdat hij een overtreding had begaan. In plaats van uit de auto te stappen trapte hij op het gaspedaal en ging hij er vandoor. Ik zat achterin de auto met Sebastiaan en zag het tafereel met grote verbazing aan. Na een korte achtervolging door de agent die achterop een motorfiets was gesprongen, is Raju alsnog gestopt. Hij kon toen zijn rijbewijs inleveren. Later kreeg hij deze tegen betaling van Rs200 (4 euro) weer terug.

Maak je vooral geen zorgen over de veiligheid! De realiteit in Mumbai is dat je hier nooit harder kunt rijden dan 30 kilometer per uur. Daarom loop je alleen het risico van blikschade.

Hoe ziet zo'n dag van Raju eruit? Marcel is er vandaag niet dus hij reed alleen voor mij. Vanochtend om half 9 bracht hij Sebastiaan naar school, een afstand van ongeveer 400 meter van ons huis. Vervolgens bracht hij mij naar de Breach Candy Club (afstand 200 meter). Daarna ging ik weer naar huis met de auto (500 meter). Toen ging ik Julia naar een vriendinnetje brengen (500 meter). Daarna weer naar Breach Candy Club (100 meter). Terug om Julia op te halen bij vriendinnetje (afstand 100 meter, ik liep, Raju kwam er met de auto achter aan), naar huis (400 meter), Sebastiaan halen om 2 uur (400 meter) en weer terug naar huis (400 meter). In Nederland hadden we dit uiteraard allemaal gewoon gelopen.

Indiase leerkrachten op internationale school

Twee leerkrachten van de DSB (Duitse internationale school) wachten nog altijd op een werkvisum. Het Indiaase consulaat in de respectievelijke landen (ik weet niet welke) weigert deze te af te geven omdat zij vinden dat een internationale school met Indiaase leerkrachten moet werken. Dan denk ik: "het is toch een Internationale en niet een Indiaase school?" Er moet nu eerst een brief komen van het Indiaase Ministerie van Onderwijs om de aanstelling van de niet-Indiaase leerkrachten goed te keuren. Het Ministerie wil deze brief echter niet geven omdat ze de visumdienst niet voor het hoofd wil stoten. Erg vermoeiend. Kinderen op de school blinken straks uit in 'Hinglish' (Hindi Engels) in plaats van het saaie 'English'.

Thuisgevoel

Drie dagen na terugkomst uit Nederland heb ik het gevoel alsof ik hier al weer tijden zit. Toch vreemd hoe snel je weer kunt wennen aan de dagelijkse gemakken en ongemakken en hoe snel je kunt omschakelen. Het is net alsof je helemaal niet weg bent geweest. Eigelijk geldt hetzelfde voor de kinderen. Ook die lopen hier rond alsof het de normaalste zaak van de wereld is, al moeten ze wel weer wennen aan het Engels. Julia babbelt er vrolijk in het Nederlands op los tegen Usha en Santana die dan heel moeilijk kijken.

Vandaag heeft Marcel weer eens een vrije dag. De zoveelste in India. Ik geloof dat de Parsi's vandaag Nieuwjaar vieren. Wij gaan zo dadelijk naar een net geopende 'voetmassage spa'. De voetjes hebben het hard te verduren gehad in het koude en natte Nederland. We gaan ze daarom lekker in de watten leggen. Vanochtend heb ik weer op de tennisbaan gestaan. Ik heb zowaar een paar ballen goed geslagen. Ook was het verschil in temperatuur goed te merken. In juni was het nog +35 graden en nu stond ik heerlijk met 30 graden op de baan.

Verder moet ik orde op zaken stellen op ons balkon. Dankzij het tropische klimaat begint ons balkon op een kleine jungle te lijken. Ik moet met een snoeischaar aan de slag om de plantjes weer in het gareel te krijgen. Deze plant heeft bijvoorbeeld spontaan gezelschap gekregen van een slingerplant:

We zijn er weer

Gisteravond om 11 uur zijn we geland na ruim twee maanden Nederland. Hoe weet je dat je weer terug bent in India? Dat is niet zo moeilijk. Je word meteen op het vliegveld geconfronteerd met een onbegrijpelijke nieuwe paspoortcontrole, vlak na de officiele paspoortcontrole. Vervolgens rij je over de nieuwe flyover (ik schat 1 maand oud) waar de gaten nu al weer in het wegdek zitten. Ook ontbreken hekken aan de zijkant. De rit naar huis verliep verder soepel. Tenminste als je de taxi's die kruislings over de weg rijden en auto's zonder verlichting niet meetelt. Ook moet je niet opkijken van plotseling remmen omdat een andere auto je probeert af te snijden of vanwege een diep gat in de weg. Dat India een land van traditie is, is ook meteen zichtbaar als we een begravenisstoet passeren met een lijk op een brancard. Kortom, het ritje van Mumbai International Airport naar huis is minder saai dan de rit s'ochtends vroeg van Laren naar Schiphol over de A1.

Thuis hebben de dames hard gewerkt. Alle kasten hebben ze opgeruimd en het hele huis blinkt en glimt. De kinderen waren erg blij Usha weer te zien. Sebastiaan moet nog een beetje wennen. Zijn Engels heeft te lijden gehad van twee maanden Nederland en hij wist niet echt wat hij tegen Usha moet zeggen. Ook kon hij de WC in huis niet meer vinden. Mmm.

Vandaag was het een groot weerzien met alle expats op de Breach Candy Club. Na een afwezigheid van bijna twee maanden zijn nu bijna alle families weer terug voor weer een nieuw jaar in Mumbai. Het enthousiasme hierover verschilt per persoon.

Morgen gaat Sebastiaan voor het eerst weer naar school. Na 1,5 jaar Kindergarten gaat hij nu naar de volgende klas, Reception. Julia mag nog tot 1 september vakantie vieren en dan moet ook zij eraan geloven.

Alleen in het kinderspeelparadijs

Wat doe je op een tropisch warme dag in Nederland? Dan ga je niet naar zee, niet naar het zwembad of naar het park. Nee, dan ga je naar het overdekte kinderspeelparadijs Ballorig in Zutphen. Grote drukte had ik niet verwacht maar dat we de enige zouden zijn was wel heel bijzonder. Wat mij tegenviel was het gebrek aan airco's. Het was er best warm. In India zou dat beter geregeld zijn met minstens 100 zoemende airco's om voor de nodige verkoeling te zorgen. We hadden het prima naar ons zin en eindelijk kon ik zelf ook op het grote luchtkussen. Vet koel!

Julia's verjaardag in Nederland

Vandaag hebben we op on-Indiaase wijze de verjaardag gevierd van Julia. We hebben vanochtend zelf de kamer versierd met ballonnen en slingers. De 10 ballonnen (in plaats van de gebruikelijke 300 in Mumbai) hebben we zelf opgeblazen en na afloop hebben we de meeste troep zelf opgeruimd. De overgebleven troep ga ik morgen te lijf. Daar moet ik eerst nog wat moed voor verzamelen. Julia vermaakte zich overigens prima ondanks de afwezigheid van de gebruikelijke Indiaase kermis.

Hieronder staan een paar foto's van de drie-jarige job (met dank aan www.slide.com). Helemaal onderaan staat een foto genomen op Julia's 2e verjaardag vorig jaar in een park in Freemantle, Australie. Zie ook de post van 18 juli 2007. Wat is ze toch veel veranderd in een jaar tijd!

De 2e verjaardag van Julia in Freemantle, Australie.

De Nederlandse regentijd

We zitten twee maanden in Nederland met als doel om de regen in Mumbai te ontvluchten. Daar regent het bijna continu tot minstens eind augustus. In Nederland kun je niet van een regentijd spreken maar vandaag heeft het er toch heel veel van weg. Telkens kijk ik hoopvol op Buienradar.nl. Daar zie ik de regenbuien langzaam naar het oosten toe wegtrekken. Als ik vervolgens uit het raam kijk zie ik dat de lucht nog even grijs is en dat de regen met bakken uit de lucht blijft vallen. Volgens mij wordt Buienradar.nl gesponsord door onder meer pretparken die iedereen naar buiten willen lokken ondanks de regen. Helaas ben ik door mijn arsenaal kinderactiviteiten heen. Vanochtend heb ik achtereenvolgend een trein gemaakt, boekjes voorgelezen, gekleid, liedjes gezongen en domino gespeeld. Deze supermama heeft er nu even de energie niet meer voor en wil alleen maar rust! Tegen mijn principes in (het is immers midden op de dag) heb ik Sebastiaan voor de tv gezet. Julia ligt goddank even in bed. Zometeen maar weer even Buienradar.nl checken..

Opvoeden

De manier van opvoeden in India en Nederland verschillen nogal van elkaar. Dit werd vanavond weer eens duidelijk tot Sebastiaan zijn grote verdriet. Vlak voor het naar bed gaan was hij nogal brutaal en daarom besloot ik hem zonder voor te lezen naar bed te sturen. Hier was hij het totaal niet mee eens en hij zette het daarom op een krijsen. Op rustige wijze heb ik hem -tig keer in bed terug gelegd (met dank aan De Nanny waarvan ik afgelopen week weer een aflevering van heb gezien). Uiteindelijk gaf hij het op en is hij gaan slapen. Jippie, het is gelukt! Mijn aanpak hier is totaal anders dan in India. Hier ben ik voor mijn gevoel nogal streng en dat moet ook wel omdat je alleen bent. In Mumbai kan ik altijd terugvallen op Usha, onze live-in nanny, die op een stoeltje naast zijn bed gaat zitten en zijn hand vasthoudt als hij gaat slapen en wij een avondje weg zijn. Hij krijgt -bijna-alles van haar gedaan. Voor hem moet mijn strenge Nederlandse aanpak heel verwarrend zijn. In Mumbai word ik ook wel eens boos maar dat is toch anders dan hier. Als de kinderen erg vervelend zijn, laat ik het vaak aan Usha over om ze weer in het gareel te brengen en ga ik gewoon wat anders doen. Dit doet zij uiteraard op Indiaase (lees = niet strenge) wijze. Het is duidelijk dat Usha en Santana (onze andere hulp) niet geloven in onze strenge aanpak. Ik vertel ze wel elke keer om strenger te zijn maar dat kunnen ze gewoon niet. Dan gaan ze Sebastiaan bijvoorbeeld lief vragen of hij in de hoek wil staan. Ik weet zeker dat ik als we terug zijn minstens een week de discipline erin probeer te houden. Daarna zijn we waarschijnlijk weer gewoon terug bij af met een hele blije Sebastiaan en Julia.

PS: dat van het stoeltje en Usha die s'avonds Sebastiaan zijn hand vasthoudt keuren wij ook niet goed en we zeggen daar echt wel wat van.

Hoe vertel ik het...

We zitten nu in Laren in het huis van mijn zus. De kinderboerderij is hier maar vijf minuten lopen vandaan. Sebastiaan vindt het er helemaal fantastisch en rijdt er als een bezetene rond op de speelgoed-tractor en aait alle dieren.

Ik kijk nu al op tegen het moment dat we hem half augustus moeten vertellen dat weer terug gaan naar Mumbai. Dan zal hij de Nederlandse vrijheid weer voor een heel jaar moeten missen. In Mumbai bestaat zijn leventje voornamelijk uit: (1) de school, (2), de club met zwembad en(3) bijna wekelijks verjaardagspartijtje met een heleboel toeters en bellen.

Activiteiten voor kinderen zijn op een hand te tellen. Fietsen in het park mag, maar alleen tussen 9 en 11 uur s'ochtends. De dierentuin van Mumbai heeft een heleboel slecht onderhouden kooien en maar een paar dieren. Als je goed kijkt, zie je de twee olifanten met een ketting aan de poot in hun hok staan. Heel zielig. Het toppunt van vermaak is het grote klimtoestel met ballenbak op de bovenste etage van een groot warenhuis vlak naast een extreem lawaaige speelhal met keiharde muziek. We zijn immers in India en daar moet het volume altijd op de maximale stand staan.

Ik hou mijzelf maar voor dat kinderen van 4,5 en bijna 3 niet veel nodig hebben. De dierentuin die wij als een lachterje ervaren en waar wij met gekromde tenen rond lopen vanwege het dierenleed, vinden zij helemaal prachtig. Je maakt ze ook helemaal blij met een bezoekje aan het warenhuis en de speeltuin boven. Het liefst zouden ze daar iedere week heen gaan. Kortom, heel veel zorgen hoef ik mij nu nog niet te maken. Ik denk wel dat het moeilijker zal zijn als ze zich meer bewust gaan worden van alle verschillen tussen Nederland en Mumbai. Dan komen we niet meer weg met een uitje aan de befaamde Mumbai Zoo.

Grote smurf met wol op de kin

Nu we in Nederland zijn, valt pas echt op dat Sebastiaan zichzelf een verengelste versie van het Nederlands eigen heeft gemaakt. Vooral met de werkwoorden en de vervoegingen daarvan heeft hij moeite. Het lijkt alsof hij woorden en vervoegingen vanuit het Engels naar het Nederlands vertaald. Zo krijg je bijvoorbeeld 'ik ben honger' (I am hungry). Als hij een Nederlands woord niet kent, maakt hij er iets moois van. Zo noemt hij de grote smurf bijvoorbeeld 'een mannetje met wol onder zijn kin'. Verder blijft hij bepaalde woorden stug in het Engels zeggen. Zoals bijvoorbeeld 'sticken' in plaats van 'plakken'. Hij maakt er gewoon een Nederlandse versie van. Ik blijf stug boeken in het Nederlands voorlezen in de hoop dat hij ooit een Nederlands taalwonder wordt. Verder moet hij van mij natuurlijk iedere ochtend naar de grote smurf kijken op KRO's kinder-tv.

Fietsen in Nederland

 

Sebastiaan helemaal blij op zijn fiets.

Nederland

Nederland in de zomer is prima. Sinds gisteren ben ik de trotse bezitster van een wagentje voor achter de fiets en de kinderen vinden dat erg leuk. Rondrijden behalve dan met de auto doen ze niet in Mumbai. Ook rijden ze daar niet buiten op fietsjes, of kunnen ze zo maar op straat lopen. Vandaag staat een bezoekje aan de bibliotheek (hebben we niet in Mumbai) en de kinderboederij (hebben we ook niet) op het programma. Als je hier bent, realiseer je je weer hoe SUPER onvriendelijk Mumbai is voor kinderen. Waar ik zelf niet aan kan wennen is de stilte op straat. Als je overdag door de buurt loopt, kun je een kanon afschieten. Heel bizar.

Naar Nederland!

Vanavond vertrekken we voor twee (!) maanden naar Nederland. De school in Mumbai is gesloten en het regent. In Nederland is het mooi weer (zomer!) en we gaan Europees kampioen voetbal worden. Genoeg reden dus om het vliegtuig te pakken. Marcel moet deze periode uiteraard werken. Hij is wel heel veel op stap in de regio dus Mumbai zal het de meeste tijd ook zonder hem moeten doen. Ik zal ook in Nederland proberen om een paar keer een berichtje op de blog te zetten. Dus wanhoop niet. Half augustus zijn we weer terug in India.

Sexrubriek Mumbai Mirror

Onder Expats is de Mumbai Mirror erg populair. Deze krant in tabloid formaat staat vol met smeuig Bollywood nieuws. Ze zijn ook in een gezonde mate kritisch op de overheid en schrijven regelmatig over misstanden in de stad. Zoals nu bijvoorbeeld over de slechte voorbereiding van de gemeente op de monsoen. Het meest populaire stuk is echter de sexrubriek. Op school krijgen kinderen geen sexuele voorlichtig gegeven en thuis komt het onderwerp vaak ook niet ter sprake. Het gevolg is dat er massa's jongeren (en ouderen) zijn die totaal geen benul hebben van sex en dit leidt tot hilarische vragen. De vraag van vandaag luidt bijvoorbeeld:

Ik ben 35 jaar oud. Toen ik sex had met mijn vrouw kwam er sperma op een handdoek terecht. Die handdoek bleef twee dagen liggen. Daarna is de handdoek in de wasmachine gestopt samen met wasgoed van andere familieleden waarmee ik in hetzelfde huis woon. Bestaat er een kans dat iemand in mijn familie zwanger is geworden omdat hun ondergoed samen met de handdoek is gewassen?

Het antwoord van sex-expert, Dr. Mahinder Watsa, luidt dat er geen reden is tot paniek. Gelukkig maar.

Quatre - Un

Vanmiddag hebben we het eindejaarsfeestje van Julia op de Franse school. Voor de gelegenheid hebben we Sebastiaan twee Franse woordjes geleerd: quatre - un. De kinderen worden geacht om in het wit te komen. Misschien dat ik er voor Julia toch een oranje tintje aan geef. LOL.

Indiase take away

Je kunt natuurlijk de Domino Pizza 'hunger line' - ja, je leest het goed. Zo noemen ze dat bij Domino Pizza - bellen voor take away maar Indiaas eten is natuurlijk veel lekkerder. Dit krijg je op je bord als je bij Cafe Noorani (een bekend Indiaas restaurant) chicken tikka, paneer palak (een soort ricotta-kaas met spinazie), raita en naan besteld. Lekker maar wel een beetje heet door de paneer palak.

Expatkinderen

Expatkinderen hebben het over het algemeen goed voor elkaar met veel aandacht thuis, een mooi huis, leuke vakanties en goeie scholen. Er kleven echter ook nadelen aan dit leventje. Een belangrijk nadeel is dat je vaak afscheid moet nemen van vriendjes op school. Dit is een foto van het afscheid op de Duitse school afgelopen dinsdag. De kinderen op de foto vertrekken deze monsoen allemaal uit Mumbai. Een paar gaan terug naar het land waar ze vandaan komen. Andere kinderen verhuizen naar een nieuw land. Daar zullen ze naar een nieuwe school gaan en nieuwe vrienden moeten maken. Tot ze daar over een paar jaar ook weer vertrekken en dan begint het hele verhaal weer van vooraf aan.

Julia ziet ze vliegen

Ook voor Julia is het hoogtijd dat ze weer even naar Nederland gaat. Dit gebeurd er als je te lang in Mumbai woont.

Oranjekoorts in Mumbai?

Een ding is zeker, in Mumbai heerst GEEN oranjekoorts. Net las ik op het internet dat Nederland gewonnen heeft van Italie. Hiep hoi! De wedstrijd begon hier om 12 uur s'nachts dus ik heb niet de moeite genomen om te kijken. Om eerlijk te zijn weet ik niet eens of we de wedstrijden via de kabel kunnen ontvangen. Als er niemand met een cricketbat op het veld staat, is de kans klein. Aankomende vrijdag hoop ik meer oranjegevoel te krijgen. Dan gaan we voetbal kijken bij iemand van het consulaat.