Oplossing voor klimaatproblemen

Ik heb de oplossing gevonden voor de klimaatproblemen en het opwarmen van de aarde, namelijk de 'buitenairco'. Het apparaat op de foto stond vorige week buiten op een feestje koude lucht te blazen. Het apparaat werkt met ijsblokjes die achter in het apparaat worden gestopt en die de lucht afkoelen. Als iedereen een dergelijk apparaat in de tuin zet, kunnen we met zijn allen de gemiddelde temperatuur naar beneden brengen. Hier in Mumbai is dat ook wel nodig. We zweten peentjes op het moment met gemiddeld 37 graden.

Byculla straatkinderen

Deze kinderen uit Byculla leven op straat en zijn erg blij als ze mee mogen op het jaarlijkse picknick-uitje inclusief 1x overnachting. Ik was maandag meegegaan om te helpen. De foto's heb ik gemaakt met mijn mobieltje dus de kwaliteit is niet super. De kinderen vinden niets leuker dan op de foto te gaan. Ik had knutselspullen meegenomen en heb nog een tijdje met ze zitten knippen en plakken. Dit is iets wat deze kinderen nooit doen en ze waren erg trots op het resultaat. Zie ook de post van 10 maart over dit project.

Indiers lopen 400 jaar achter op Nederlanders

De Indiers hebben moeten toegeven dat ze 400 jaar achter lopen op de Nederlanders. Aanleiding voor deze, voor Indiers, pijnlijke bekentenis is een Amerikaans onderzoek naar de gemiddelde lengte van Indiers. Volgens dit onderzoek zijn indiaase mannen in een periode van 20 jaar gemiddeld slechts 1 centimeter langer geworden. De gemiddelde lengte van een Indiaase man is nu 164,5 cm. De gemiddelde lengte van Indiaase vrouwen is 152 cm. Vandaag stond er een artikel over het onderzoek op de voorpagina van de Times of India. De schrijver concludeert: "While heigth does matter, Indian men still have many miles -or inches- to go. To catch up with the mighty Dutch, amongst the tallest in the world, will take them 400 years at the current rate of progress" (vrij vertaald: lengte is belangrijk en Indiase mannen hebben nog een lange weg te gaan. Met de huidige snelheid van de vooruitgang, hebben ze 400 jaar nodig om de machtige Nederlanders in te halen). Dat gevecht hebben we dus in ieder geval van ze gewonnen.

De Nederland kalender

Sebastiaan wil naar Nederland en het liefst nog vandaag. Iedere dag vraagt hij 'welke maand is het vandaag?' en 'wanneer gaan we naar Nederland?'. Daarom hebben we samen een kalender gemaakt die nu op zijn kamer boven zijn bed hangt. Iedere dag mag hij er een plakkertje 'opsticken', zoals hij dat zo mooi kan zeggen. Sebastiaan was wel een beetje teleurgesteld door het grote aantal vakjes van de kalender. Hij weet nu dat het beste nog wel even gaat duren. Voor alle duidelijkheid, we komen 21 juni aan in Nederland en we vliegen op 11 augustus weer terug naar Mumbai.

Klussen op Indiaase wijze

Wederom een bericht van Marcel:

India is geen klusland. Je hebt hier geen Gamma of Hubo en goed gereedschap hebben ze vaak niet. Bijgevolg improviseren de werklui er vrolijk op los. Op het moment zijn ze bezig met de verbouwing van ons kantoor in Delhi. Op een gegeven ogenblik komt een mannetje mijn kamer binnen met een lang snoer. Hij begint wat te prutsen aan een stopcontact om een verlengsnoer aan te leggen voor de bouwwerkzaamheden verderop in het gebouw. Gewoon twee draadjes in het stopcontact steken en klaar! Een stekker heb je daarvoor niet nodig. Helaas voor de mannen heb ik de draadjes weer losgetrokken en heb ik ze vriendelijk verzocht elders electriciteit af te tappen.

Geen brandalarm/wel explosieven

Blog-bijdrage van Marcel:
Beveiliging is een big issue in Mumbai. Je komt geen warenhuis meer binnen zonder eerst door een metaal-detectorpoort te lopen. Hiermee denken ze verdwaalde terroristen met explosieven te kunnen tegenhouden. Gisteren en vandaag was ik in Delhi. Daar houden ze er een ander beleid op na. Op de deur van een restaurant naast kantoor stond de volgende mededeling: No Fire Alarm, explosives allowed inside (geen brandalarm, explosieven zijn binnen wel toegestaan ). Blijkbaar zijn ze in Delhi veel gastvrijer.

'No honking day' in Mumbai

De hele stad is in rep en roer vandaag. Er mag namelijk niet getoeterd worden. Vandaag is het Wereldgezondheids-dag en omdat het getoeter in het verkeer veel gehoor-problemen oplevert, hebben het gemeentebestuur en de politie vandaag uitgeroepen tot 'No honking day'.
Nu is toeteren in het verkeer iets wat iedereen ERG graag doet. Je toetert er vrolijk op los als je een andere auto passeert, als je vooruit rijdt, als je achteruit rijdt, als je voor een rood stoplicht staat, als je weer gaat rijden, als je in de verte een bus aan ziet komen en als er geen bus aan komt, of zomaar, omdat je er zin in hebt. Het plaatselijke krantje, de Mumbai Mirror, nam een paar dagen geleden de proef op de som en reed zonder te toeteren door de stad. Dit leverde uiteraard gevaarlijke situaties op omdat mensen hier zonder op of om te kijken over steken. Maar ja, je mag NIET toeteren dus je trapt dan maar hard op de rem.
Om de campagne te promoten wilde de commissaris van politie 2,500 stickers op autoruiten laten plakken door politie-agenten bij drukke kruispunten. Dit leverde boze reacties op van automobilisten. Waarom zou je ook een lelijke sticker met India kwaliteit lijm (dus hoogstwaarschijnlijk niet verwijderbaar) op je autoruit laten plakken?
Of deze campagne enige nut heeft, twijfel ik te geloven. Vanochtend werd er vrolijk op los getoeterd op straat. Niemand die zich iets van 'No Horning Day' aantrekt. Deze campagne past in het rijtje symbolische daden van de overheid. Na vandaag kunnen de bobo's zich weer op de borst kloppen omdat ze een belangrijk verkeersprobleem hebben 'aangepakt'.
Gelukkig hebben wij nu een chauffeur die niet zoveel toetert. In plaats daarvan knippert hij constant met zijn lichten, s'avonds en overdag.

'Uitje'

Julia ervoor.

Julia erna.

Vandaag deden we weer eens een poging om er een dagje op uit te gaan. We wilden naar het strand bij Alibaug. Dat is een autorit van ongeveer drie uur. Vanuit Alibaug kun je dan met de boot terug naar Mumbai en dat duurt drie kwartier. Helaas besloot Julia na slechts een uurtje rijden dat ze er geen zin in had. Ze mompelde heel zieligjes 'ben ziek' en we besloten het zekere voor het onzekere te nemen en terug te rijden naar huis. Uiteindelijk lagen we om half 12 in het zwembad van de Breach Candy Club. Daar verdwenen de 'ik ben ziek' veschijnselen als sneeuw voor de zon.

New technology, disconnect computer

Net kreeg ik een telefoontje van onze internet provider Hathway.

'Hello, hello, Hathway' + een hoop Hindi gebrabbel'.

In mijn beste Hindi zeg ik dan keurig: 'Please, English bolo'.

Paniek aan de andere kant. Help, een buitenlander! Vervolgens gaan ze door 'Hello, hello, mam, mam disconnect computer'. Uhhhh, waarom? 'New technology, new technology'. Uhhhhhh. Vervolgens is het stil en krijg ik iemand anders aan de lijn; 'Hello, mam, Hathway, disconnect computer'. Ja, maar waarom? Weer is het stil en krijg ik weer iemand anders aan de lijn: 'mam, mam, technology, disconnect pc'. Vervolgens geef ik de telefoon aan Usha die ook niet begrijpt wat ze nou willen. Wederom is het stil aan de andere kant. Ik geef het op en ik heb de telefoonverbinding verbroken.

Als zodadelijk de internetverbinding eruit ligt weten jullie waar dit door komt.

Dharavi

Een populair uitje bij een bezoek aan Mumbai is een wandeling door Dharavi, een van de grootste sloppenwijken van Azie met bijna 1 miljoen inwoners (kan geboekt worden via reality tours). De overheid en projectontwikkelaars proberen de Dharavi bewoners uit de slums in flats te krijgen. Dat klinkt mooi maar er zit meer achter dan alleen maar het welzijn van de Dharavi bewoners, namelijk geld. Uitvoering van het project is dan ook niet eenvoudig. De slumbewoners willen meer geld van de projectontwikkelaars in ruil voor hun vertrek. Eigenlijk had nu 45% van het project klaar moeten zijn maar tot nu toe is er nog geen enkele krot afgebroken.
Dharavi is veel meer dan een armoedige krottenwijk. Duizenden mensen verdienen hier hun brood en door de wijk tegen de vlakte te gooien, verliezen zij hun inkomen.

Dharavi is bijvoorbeeld de plek waar de meeste Papads worden gemaakt (zie foto uit de Mint). Dit zijn populaire Indiaase pannenkoekjes. Vandaag staat er een uitgebreid artikel in de krant over Dharavi met daarin het vehaal over de pottenbakkers die er wonen in huizen die al generaties lang in hun bezit zijn. Broers delen een huis als ze trouwen. Als een zoon trouwt wordt er een tussenverdieping gemaakt voor zijn gezin. Overdag is iedereen in huis bezig met het maken van potten. S'avonds wordt alles aan de kant geschoven en kan iedereen slapen. Het plan van de overheid is om dit soort families te laten verhuizen naar kleine hoogbouw-appartementen. Dat gaat natuurlijk niet lukken.

Het zal alle betrokkenen nog heel veel kopzorgen kosten voordat er enige vooruitgang geboekt kan worden. Klik hier voor het uitgebreide artikel en een mooi filmpje over Dharavi.

Spreuk van de dag / Food for thought

Op het aankondigingenbord bij de Breach Candy club staat iedere dag een 'Indiaase' wijsheid. Deze staat er vandaag op (vrij vertaald): 'Geef anderen nooit de schuld om jezelf te beschermen, de tijd zal de waarheid achterhalen'. Doe er je voordeel mee.

Zomaar een paar foto's

Het wonderschone strand bij Worli.


Op de achtergrond is de nieuwe sealink te zien waar ze al jaren mee bezig zijn. Hiermee kun je straks sneller naar het vliegveld komen. Links zie je achterkant van onze auto.


Verkopers bij het strand van Worli.


Een fietser.

Waarom Indiers anders zijn (deel 2)

Foto: The Economist

Ook nu staat er weer een interessant stuk in de krant (The Times of India) over Indiers en hoe zij met viezigheid omgaan. De aanleiding voor dit stuk is de uitkomst van het onderzoek van Forbes waarbij Mumbai in de lijst met de 10 vieste steden staat (zie ook de posts van 6 en 25 maart). Westerlingen gruwelen van al het vuil op straat in Mumbai en het luidruchtige geroggel en gespuug. Volgens de schrijver van het artikel, ene meneer Dipankar Gupta, hangt het samen met het kaste denken en het Hindu geloof. Hij gebruikt het begrip 'other worldliness'. Daarmee bedoeld hij het onderscheid tussen het innerlijke van de mens (dat schoon moet zijn) en alles daarbuiten. Volgens het kaste denken zijn alle lichaamsvloeistoffen, denk aan zweet, oorsmeer en urine, extreem vies. De gemiddelde westerling vindt zweet ook vies maar de Indier gaat nog een stapje verder. Zij vinden hoofdhaar bijvoorbeeld ook vies. Haar wordt daarom bij veel hindu-ceremonies afgeschoren (zie ook de foto).

Foto: fennywichers.web-log.nl

De latere kastes (bijvoorbeeld de oorschoonmakers met vaak oranje haar) ruimen de 'lichaamsvloeistoffen' op waardoor de hogere kasten 'schoon' kunnen blijven. Alles wat in het lichaam zit en wat er uit kan moet er uit. Dit verklaart ook het luidruchtige roggelen van Indiers. Hoezo vies? Niets ervan, ze zijn hun lichaam aan het schoonmaken en de viezigheid uit de keel moet eruit. Daarbij moet het keelvocht het vrije luchtruim kunnen kiezen. Een Indier gruweld namelijk bij het idee van een zakdoek. Een vieze zakdoek in de broekzak is vies. Zonder de hand voor je mond je keel schrapen en roggelen is niet vies. Het huis van een Indier kun je vergelijken met een lichaam. Zolang de viezigheid buiten blijft is het prima. Vuilnis uit het raam op straat gooien? Ook prima. Daarom doe je bijvoorbeeld ook je schoenen uit als je een huis binnengaat. Indiers vinden westerlingen die met hun schoenen aan door het huis (lees hun lichaam) lopen erg vies.

Het is dus niet zo dat Indiers viezer zijn dan westerlingen. Ze hebben gewoon een ander begrip van 'viezigheid'.

Fitna in India

Ik heb nog geen bericht gezien hier in de kranten over het verschijnen van de film. Met een relatief klein moslimbevolking zal het hier ook niet echt een impact hebben, verwacht ik zo. Dus geen demonstraties voor het Nederlandse consulaat. Mocht ik iets zien of horen dan laat ik het weten.

Om Shanti Om

Leuke Bollywood film met de enige echte Shahrukh khan in de hoofdrol.

MarcelSandra in het Japans

Het is grappig om te zien hoe oude berichten op de meeste vreemde plekken weer opduiken. Zoals bijvoorbeeld hier. In het Japans schrijven ze onze namen dus ongeveer zo: ブキットラワン、トバ湖

Modeloos

Marcel is net in Nederland geweest en kwam terug met een hele stapel Nederlandse bladen waaronder de Viva en de Esta. Met veel afgrijzen heb ik gekeken naar de plaatjes met de nieuwe voorjaars- en zomer mode 2008. Het is ronduit lelijk te noemen. Korte broeken met leggings eronder, broeken met hele wijde pijpen. Hoe komen ze erop? Het ziet er echt niet uit. Gelukkig zit ik een paar duizend kilometer verderop en hoef ik aan al die onzin niet mee te doen. Hier koop ik op zijn tijd een Indiaas tuniekje en als ik een nieuwe broek of rok nodig heb dan laat ik gewoon een bestaand exemplaar namaken bij de kleermaker. Omdat het hier altijd warm is loop je ook altijd in hetzelfde. Saai? Ja. Gemakkelijk? Ja, dat ook. Ik ga hier fijn een paar jaar 'modeloos' door het leven en dat bevalt mij prima.

Goeiemoggel in India

Camouflagetechnieken

Een andere realiteit

Als je hier woont vraag je je honderd keer per dag af wat Indiers anders maakt dan wij. Want dat ze anders zijn is wel duidelijk! Gisteren las ik een stuk in de krant geschreven door een Indier met als kop: 'Ritual reality and the Indian' (rituele realiteit en de Indier). Dit artikel was voor mij aha-erlebnis en ik denk dat ik nu weet waarom Indiers anders zijn: ze zijn niet van deze wereld. Ze leven in een andere realiteit dan de onze. Wij (=de gemiddelde westerling) leven in de fysieke realiteit. Voor ons telt het resultaat. Indiers vinden dat minder belangrijk. Zij zijn meer van de symbolische actie.

Ik zal een paar voorbeelden geven om duidelijk te maken wat ik bedoel. Op straat staan politieagenten het verkeer te regelen. Althans, ze doen net alsof. Wat ze doen is namelijk totaal zinloos. De chaos is even groot met of zonder de verkeersagenten. Toch denken de agenten dat ze goed werk doen. Ze hebben immers hun uniform aan en 'symbolisch' staan ze het verkeer te regelen. Dat hun inspanning zinloos is, maakt hun niets uit. Het is alsof ze een toneelstukje staan op te voeren. Een ander voorbeeld is de bediening in restaurants. Afgelopen zondag maakten we weer eens een mooi staaltje van belabberde Indiaase bediening mee. We gingen heel vroeg eten en het restaurant was nog helemaal leeg. Minimaal vijf obers stonden een beetje rond te hangen. Je zou denken, mooi met zoveel bediening hebben wij snel ons eten op tafel staan. Niets is minder waar. Twintig minuten na het doen van de bestelling kwamen ze nog een keer vragen wat we ook al weer wilden hebben. Bovendien duurde het ongeveer een half uur voordat we iets te drinken kregen. Een pizza die we besteld hadden kregen we niet terwijl die uiteindelijk wel op de rekening stond. Uhhhh. Als je de obers op de man af zou vragen of ze goed werk hadden geleverd zouden ze hoogstwaarschijnlijk ja zeggen. Ze staan daar als 'ober' (symbolisch dan) en dat ze vervolgens een potje van hun werk maken is in hun ogen niet zo belangrijk.

Ik begrijp nu denk ik ook beter waarom veel Indiers met zoveel gemak de armoede en de viezigheid op straat kunnen negeren. Zoals de schrijver van het artikel stelt: 'our streets may be filthy but at least our minds are pure!' (onze straten mogen dan wel vies zijn maar in ons hoofd zijn we schoon').