Het 'onzekere' bestaan van een expat

Denk je voor drie jaar vast in India te zitten voor een baan bij ABN Amro, staan de kranten opeens bol van nieuws over een mogelijke overname door Barclays. Het is totaal niet zeker of dat door zal gaan. Als deze overname, of een andere, al doorgaat is ook helemaal niet bekend wat het voor ons zal betekenen. Een betere baan hier of terug naar huis? Of ergens anders naar toe in de wereld? We zien het wel. Onder het motto 'verandering is leuk' zien we wel wat er op ons af komt.

Oja, we hebben kaartjes voor Shakira voor a.s. zondag!

Nederland cricketland

Nederland doet mee aan de wereldkampioenschappen cricket. Voor zover ik op de Nederlandse nieuwssites heb kunnen zien wordt dat in Nederland doodgezwegen. Waarschijnlijk is dat omdat geen enkele sportjournalist in Nederland de regels van cricket kent of moeite doet om ze te leren.
De sport is hier groter dan voetbal. Het hele land staat op zijn kop omdat India zondag door Bangladesh is verslagen. Er waren verschillende relletjes en een huis van een van de spelers is belaagd. De Engelse coach van het Pakistaanse team is gisteren onder verdachte omstandigheden overleden nadat zijn team de dag ervoor had verloren van Ierland. Overal in de stad zie je grote billboards met daarop cricketspelers uit alle landen. Op de billboards is ook een oranje t-shirt te zien met Holland erop in grote letters.
Gisteren speelden wij tegen Australie. Na de verrassende overwinning van de Ieren op de Pakistani hadden wij nog een sprankje hoop. Maar helaas. Wij gingen roemloos ten onder. Omdat de Nederlandse sportjournalistiek verstek laat gaan, staat hieronder een verzameling met interessante weblinks.

Over het Nederlandse cricketteam
Over cricket in het algemeen
Over de spelregels
Over de Australische coach van het Nederlandse team
Vooruitblik op de wedstrijd tegen de Nederlanders

Lopen als een kameel

Je moet alles een keer gedaan hebben in je leven. In de serie 'doe eens iets anders' hebben we ons gewaagd aan een kamelentocht van twee uur door de woestijn. Dat was erg de moeite waard. Je zit nog verassend stevig op zo'n beest. Ze zijn ook veel makker dan paarden wat ik vooral een groot voordeel vind. Hoog zit je wel. Je moet absoluut geen hoogtevrees hebben. Je wiebelt lekker heen en weer en onderweg kun je genieten van kleine dorpjes en het weidse uitzicht. Onderweg zijn we nog even gestopt om in de zandduinnen de zonsondergang te zien. Heel romantisch.. Doordat we ons tochtje beperkt hebben gehouden tot 2 uur valt het met de spierpijn mee. Sommige mensen lopen echt als een kameel bij terugkomst maar dat is bij ons niet het geval. Nu zijn we weer terug in Jaisalmer. Marcel ligt als een echte Maharadja op ons buitenbalkonnetje (op foto website balkonnetje rechts onder het raam) met uitzicht over 'zijn' Jaisalmer' een boekje te lezen. Het leven is zo slecht nog niet.

Groeten uit Jaisalmer!

In plaats van het versturen van ansichtkaarten zetten we in deze moderne tijd liever een berichtje op de blog. Dat gaat wel zo snel en dan hoeven we niet op zoek naar een postkantoor.
We zitten dus in Jaisalmer. Voor degenen die niet weten waar dat ligt: neem India en dan ligt het in het noord westen vlakbij de grens met Pakistan. Jaisalmer is een erg mooi stadje met mooie zandstenen huizen. We zitten in een hotel in het fort zelf met een prachtig uitzicht op de stad en de woestijn.
De foto is overigens gemaakt in Jodhpur. Daar waren we gisteren en eergisteren.
En het is hier koud! Daar had ik dus helemaal geen rekening mee gehouden. In Bombay is het nu 35 graden en dan denk ik meteen dat het in heel India 35 graden is. Niet dus. Overdag is het erg lekker met 25 graden. Maar s'avonds koelt het snel af. Morgen blijven we een nachtje in de woestijn en dat wordt denk ik erg koud.

Bruiloft in Maastricht

Marcel was door een van zijn collega's uitgenodigd voor zijn huwelijk in het noorden van de stad Door midden in de spits te vertrekken, hebben we er bijna drie uur over gedaan om er te komen. Dit staat gelijk aan de reistijd tussen Amsterdam en Maastricht. Maar in dit geval was het maar 40 kilometer. Vervolgens waren we drie kwartier op het feest aanwezig.
Net als op Indonesische bruiloften gaat het in India om het aantal bezoekers. Een feest met 100 man stelt niets voor. Ook hier liepen hele hordes neven, achterneven, achternichten, achter- achternichten en achter- achter- achternichten rond.
Het ging in dit geval om een liefdeshuwelijk. De bruid en de bruidegom zijn beide hindoe maar toch lag een huwelijk niet helemaal voor de hand. De familie van de bruid komt namelijk uit Punjab (noord-India) en die van de bruidegom uit Rajasthan. Op het feest liepen verschillende gesluierde vrouwen uit Rajasthan rond. Zij dragen een doorzichtige gekleurde sluier over het haar en het gezicht. Ze doen dit omdat ze zich niet aan de oudere mannelijke leden van de schoonfamilie mogen laten zien.
Net als in Indonesie staat het bruidspaar de hele avond op een podium om een stroom van felicitaties in ontvangst te nemen. Van iedere gast maken ze vervolgens een foto genomen en er wordt een video gemaakt. Je moet je dit zo voorstellen dat je met een grote grijns de bruid of bruidegom een hand geeft en vervolgens zie je de camera heel langzaam van links naar rechts gaan. Ik schat in dat per gast een filmpje van circa 20 seconden wordt gemaakt * 200 gasten = HEEL VEEL kijkplezier op de bank.

Eindelijk vrijwilliger!

Sinds twee weken ben ik als vrijwilliger aan de slag bij GiveIndia, een organisatie die geld inzamelt en doorsluist naar lokale NGO's. Ik hou mij daar bezig met de communicatie en in het bijzonder met het 'payroll giving' programma. Als werknemer van een bedrijf kun je dan maandelijks een bedrag opzij leggen voor het goede doel. In Engeland en de VS wordt dit al op grote schaal gedaan.

Vandaag ben ik met een paar vrijwilligers meegegaan om een kijkje te nemen bij een van de organisaties die GiveIndia ondersteunt, Apnalaya. Dan zie je een kant van Mumbai waar wij in het rijke zuiden van de stad geen weet van hebben. Hier komt kinderarbeid nog veelvuldig voor en hebben de mensen geen toegang tot noodzakelijke voorzieningen zoals bijvoorbeeld water. Het was goed om met eigen ogen te zien wat er met het geld gebeurd. En ja, het geld komt bij organisaties als Apnalaya goed terecht.

GiveIndia

Hoezo geen racisme in India?

In de Mumbai Mirror staat vandaag een artikel met als kop: Metha family's steel business dips by 80 per cent after son Deepak marries a girl from a sub-caste. Ofwel de familie is het slachtoffer van een boycotactie omdat zoonlief in '96 een meisje trouwde van lagere komaf.

In dezelfde krant staat een interview met Shilpa Shetty, de dame van de Engelse Big Brother. Op de vraag of ze gelooft dat ze het slachtoffer is van racism is haar antwoord: "Initially it was hard for me to tell. In India non of us are victim of racism. "

Uhhhhh, mis ik iets?

Uithuwelijken

Uithuwelijken is in India nog altijd de normaalste zaak van de wereld en eerder regel dan uitzondering. Ook in de bovenlaag van de samenleving. In een sollicatiegesprek met een meisje van rond de 25 kun je doodleuk vragen: 'En, wanneer wordt je uitgehuwelijkt? Hebben je ouders al iets gepland?'. Dit ondervond Marcel laatst tijdens een sollicitatiegesprek waar iemand van personeelszaken bij aanwezig was. Oeps, dat is even schrikken.

Hoe gaat het uithuwelijken in zijn werk? Als je ouders het tijd vinden dat dochterlief gaat trouwen stellen ze een CV op en die sturen ze rond in de familie. Als er een 'match' is, dan nodigt de familie van de jongen het meisje uit voor een gesprek. Dit bezoek heeft soms meer weg van een veekeuring en kruisverhoor dan een gezellige kennismaking. Een collega van Marcel vertelde dat hij bij een ontmoeting aanwezig was waarbij het meisje voor de tafel langs moest paraderen om haar 'loopje' te laten zien aan de aanwezigen. Ook werd er aan haar oren getrokken. Het meisje nam de juiste beslissing en nam snel de benen.

Sanjay Gandhi National Park

In het noorden van Bombay, op ongeveer 1 uur rijden van ons huis, vind je het Sanjay Gandhi National Park, met als voornaamste attractie een leeuwen- en tijgersafari. Het park ligt vlak tegen de stad aan en de projectontwikkelaars aazen erop om er wat 'mooie' woontorens neer te zetten. Ook wonen er veel mensen in krotten. Hierdoor krijg je de vreemde situatie dat je met een toeristentreintje langs de krotten rijdt terwijl je lekker een boterhammetje weg zit te kanen. Hoezo bizar? Desondanks is het park de moeite waard. Vooral met kleine kinderen omdat die het niet gek vinden dat de enige tijger die je op safari ziet in een kooi zit. Zie foto. Er liepen ook nog twee leeuwen in het wild rond. Verder hebben we van de 'big five' een hert gespot in het struikgewas.

Behalve de leeuwen- en tijgersafari belevenis zijn we naar de Kanheri Caves geweest. Die werden tussen de 2e en 9e eeuw als kloosters gebruikt door Boedistische monikken. Ik vond het zelf de moeite waard om te zien maar het is wel veel trappen lopen.

Een aanrader: De erfenis van het verlies van Kirian Desai

We hebben weer een aanrader voor jullie. Ditmaal een boek van Kirian Desai, De erfenis van het verlies. In het Engels heet het boek 'The inheritance of loss'. Ook geen gemakkelijke titel, maar de 'erfenis van het verlies' vind ik wel heel dramatisch klinken. Op de boekenpagina van Het Parool staat een recentie van het boek maar ik krijg de link even niet goed in de tekst geplaatst.

Vanavond ben ik bij een boekenpresentatie van Kirian Desai geweest bij de plaatselijk boekhandel. Dankzij dit bezoekje ben ik nu de trotse eigenaar van een gesigneerd exemplaar van het boek. Waarom het boek zo mooi is mogen jullie zelf uitvinden. Eventuele reacties kun je hier op de blog plaatsen.

Het regent vrije dagen

De vrije dagen vliegen je hier om de oren. Dinsdag waren we vrij vanwege een Islamitisch feest en vandaag mag iedereen thuisblijven vanwege de gemeenteraadsverkiezingen. In totaal hebben we dit jaar 17 losse dagen vrij. Hier krijgt het gewone personeel vrij op alle christelijke-, islamitische en hindoefeestagen. We delen dus drie keer mee in de pret. Uiteraard geldt dit alleen voor kantoorpersoneel. Alle winkels blijven open en huispersoneel krijgt uiteraard geen vrij. Want wat is een vrije dag waard als je zelf de afwas moet doen? Zo denken althans de meeste Indiers erover. Wij hebben met ons personeel afgesproken dat ze vrij krijgen op hun eigen religieuze dagen. Dus helaas is er geen suikerfeest voor onze nanny.

Republic Day. Of toch niet?

Wekenlang had Marcel zich erop verheugd, de grote Republic Day parade in Delhi op 26 januari. Via het werk had hij VIP kaarten weten te bemachtigen. Heel bijzonder want nu kon hij het allemaal van heel dichtbij zien.

Op Republic Day wordt gevierd dat India in 1950 een Republiek werd nadat de Engelsen in 1947 waren vertrokken. De parade gaat gepaard met veel militair vertoon. In de parade lopen ook honderden olifanten en kamelen mee. Kortom de moeite waard.

Het evenement wordt extreem goed beveiligd en daarom mag je onder meer geen fototoestel meenemen en ook mag je tijdens de parade niet gebeld worden.

S'ochtends in Bombay dacht ik enigzins jaloers aan Marcel die op dat moment van de parade aan het genieten was. Om 12 uur werd ik door Marcel gebeld. Opgetogen vertelde hij over al het moois dat te zien was geweest.. Op tv. Hij was samen met de mensen van de bank iets te laat vertrokken uit het hotel en het bleek dat ze een heel eind moesten lopen om het terrein op te kunnen. Uiteindelijk waren ze te laat en mochten ze niet meer naar binnen. Helaas, de parade van 2007 moesten ze aan hun voorbij laten gaan en de VIP plaatsen bleven pijnlijk leeg.

Volgend jaar weer een kans.

De Mumbai Wandelthon

Zondag vond het sportiefste evenement van het jaar plaats, de Mumbai Marathon. Hier doen bijna 30.000 mensen aan mee. Ook wij vonden het leuk. Met name omdat we voor de verandering midden op de straat konden lopen. Het leek wel de autoloze zondag in september in Amsterdam. De merendeel van de 30.000 deelnemers deed mee aan de 'Dreamwalk' van 6 kilometer. De meeste mensen dachten ook echt dat het een dream 'walk' was in plaats van een hardloopevenement. Zonder een druppeltje zweet wandelden de 'renners' gezellig keuvelend op hun gemakje over het asfalt, uiteraard voorzien van de mooiste hardlooptenues en hartslagmeters.

Wandelthon Mumbai januari 2007

Het zegt wel weer iets over India als sportieve natie. Met 1 miljard mensen lukt het de Indiers niet om goeie sporters te krijgen die internationaal presteren. Zo verliezen ze telkens met cricket tot groot verdriet van de bevolking want deze sport is heilig hier.

BESTE WENSEN VOOR 2007

Op de laatste dag van het jaar vinden we het leuk om terug te blikken op wat we dit jaar hebben beleefd.

We begonnen dit jaar in Nederland. Allebei met een drukke baan en een leuk huis in Amsterdam. In het voorjaar kwam Marcel met de boodschap dat hij naar India zou kunnen. Nu had hij na een eerder bezoek uitgeroepen dat hij nooit in Bombay zou willen wonen. Echt enthousiast waren we dus niet over het plan. De bank kwam uiteindelijk met een heel mooi aanbod over de brug waardoor Marcel toch overstag ging. Omdat ik nu de tijd krijg om twee jaar lang een MBA te doen, iets wat ik al lange tijd wilde, heb ik eindelijk ook ja gezegd tegen het aanbod.

In mei hebben we de stoute schoenen aangetrokken en hebben we ons huis te koop gezet. Binnen de kortste keren hadden we een heel mooi bod en was de verkoop een feit. Nu konden we eigelijk al niet meer terug. Na 20 jaar weg uit Amsterdam, dat doet toch wel pijn.

In juni gingen Marcel en ik een week naar Bombay voor een kennismakingsbezoek. Daar bleek al snel dat de huizenmarkt in de stad totaal oververhit is. We hebben appartement gezien op de 22e etage met uitzicht op de sloppenwijken. Niet echt iets om vrolijk van te worden. We hebben in juni ook Noor Ville gezien, een bungalow in Breach Candy met vier slaapkamers en een groot balkon. Uiteindelijk zijn we daarvoor gegaan.

Augustus was een drukke maand met de oplevering van ons huis en Marcel die een paar keer voor zijn werk op reis moest.

Vervolgens begin september tijd voor het echte afscheid met een borrel in Amsterdam en Marcel die op het laatste moment zijn boot heeft kunnen verkopen.

Op 12 september vlogen we met zijn vieren naar Bombay. Daar hebben we eerst zes weken in een serviced appartement gezeten wat prima was. Begin november zijn we naar Noor Ville in Breach Candy verhuisd. We wonen hier nu heel dicht bij de school van Sebastiaan en de club met zo ongeveer het grootste zwembad van Azie. We hebben een full time nanny, Benny, voor Sebastiaan en Julia en we zijn echt superblij met haar. Sebastiaan gaat sinds een maand naar de internationale Duitse school en heeft het daar erg naar zijn zin.

Reizen hebben we nog niet echt kunnen doen behalve een korte trip naar Goa in oktober. In 2007 staat dit zeker op onze agenda! Ik begin het nieuwe jaar met een bezoek aan Nederland voor mijn opleiding. Vier januari zit ik in het vliegtuig.

Concluderend was het een enerverend jaar met een onverwachte verhuizing naar India. We hopen in 2007 veel meer van het echte India te kunnen zien, ook samen met vrienden en familie. Daar kijken we echt naar uit. Voor nu wensen we iedereen het beste voor 2007 en we hopen jullie allemaal te kunnen zien het nieuwe jaar, hier of in Nederland.

Morgen geen water

Vanaf morgenochtend 10 uur tot en met de dag erop 10 uur zitten we zonder water. De reden is dat er een nieuwe waterpijpleiding wordt aangelegd en daardoor komt de hele stad 24 uur lang zonder te zitten.

Het is goed dat er wat aan de waterinfrastructuur wordt gedaan. Nu hebben grote delen van de stad nog maar een paar uur water per dag. Wij hebben overal emmers met water klaarstaan om de dag door te komen. De douchebeurt s'avonds slaan we maar een keer over. Hoe het met de wc's moet weet ik eigelijk niet. Doorspoelen met een emmertje water?

Ik vroeg het Benney onze hulp en zij heeft blijkbaar alleen s'avonds water. Waar maken wij ons dan nog druk om?

We hopen alleen dat het bij de 24 uur blijft en dat niet plots op Indiaase wijze blijkt dat ze de verkeerde pijp hebben besteld en de boel niet past. Oeps. Veel zorgen maak ik me niet. De hotemoten, inclusief de burgemeester, zitten nu voor de verandering ook een keer zonder water en die zullen er wel voor zorgen dat alles weer snel werkt.

VANUIT EEN ZONNIG BOMBAY WENSEN WE ALLE VRIENDEN EN FAMILIE EEN VROLIJK KERSTFEEST

Vorig jaar om deze tijd hadden we nooit kunnen denken dat we kerstfeest in Bombay zouden vieren. Toch zitten we nu hier en toegegeven zo slecht is dat nog niet. Het is 30 graden en zonnig. Via de laptop hebben we Skyradio aanstaan met de nodige kersthits. Ondanks het warme weer (let wel, volgens Indiers is het hier nu winter) komen we daardoor toch in de kerststemming. Flappie hebben we alleen nog niet voorbij horen komen.

Op straat is niet echt te zien dat het kerst is. Natuurlijk heb je wel winkels met kerstversiering en enkelen organiseren een 'leuk' evenement voor kinderen. In de winkel staat dan een dame of heer hard in een microfoon te tetteren om de kinderen te vermaken en staat er keiharde kerstmuziek aan.

En wat doe je nu op zo'n dag? Familiebezoek zit er niet in en daarom hebben we de hele dag voor ons zelf. Dus ja, wat moet je dan? De tandarts werkt gewoon dus Marcel gaat daar vanmiddag heen om zijn 6 (!) kronen te laten zetten. Een leuk kerstuitje.

Tweede kerstdag kennen ze hier niet en morgen is het daarom weer een 'gewone' dag.

Pap en mam: veel plezier in Belgie! Jammer dat we er niet bij kunnen zijn.

Paardenraces

paardenraces Bombay 24 december

nieuw - nieuw - nieuw: klik op bovenstaande foto en dan heb je toegang tot ons online webalbum

Voor het eerst van ons leven zijn we bij de paardenraces geweest. Het ging om de Johny Walker Trophy. Onze inzet van Roepies 800 heeft uiteindelijk geresulteerd in een winst van Roepies 400 (ongeveer 8 euro) dus onze dag was helemaal goed.

Trukendoos

Alle mensen die wij hier kennen hebben huispersoneel die het leven een stuk gemakkelijker maken. Helaas brengen ze niet alleen een hoop gemak met zich mee maar ook gedoe. Als je de rijke Indiers mag geloven probeert al het personeel, zonder uitzondering, je constant een loer te draaien. Ikzelf weiger dat te geloven en ik ga er vanuit dat het merendeel van de mensen dat voor je werkt eerlijk is. Toch moet je constant op je hoede blijven. Vanochtend hoorde ik voorbeelden van hoe chauffeurs je geld uit de zak kunnen troggelen:

Truc 1: tank leeghalen met een buis
Op parkeerplaatsen bij kantoorgebouwen lopen mannetjes rond die in ruil voor geld met een buis de benzinetank leegpompen. Daarna wordt de benzine weer doorverkocht. De chauffeur komt terug bij zijn baas met de boodschap dat de 'tank alweer leeg is'. De oplossing hiervoor is om de chauffeur een overzicht bij te laten houden van de gereden kilometers en de hoeveelheid benzine die is getanked.

Truc 2: akkoordje sluiten met tankstationbediende
In plaats van een volle tank, geeft de tankbediende maar 20 liter. Het verschil delen ze en op de bon komt een volle tank te staan. Ook hier is een oplossing voor. Zorg dat je er zelf bij bent als er wordt getanked en reken zelf af.

Kortom, voor alles is een oplossing maar het kost wel veel negatieve energie. Toch is het niet vreemd dat dit gebeurd. Let wel, benzine hier is duur. Laatst tankte ik voor rupies 1.600 (bijna euro 30). Een gemiddeld maandsalaris voor een chauffeur die voor een expat werkt is rupies 6.500. De verleiding wordt dan wel erg groot.

Dagje uit

Wat doe je als je in Mumbai een dagje weg wilt? De kans is groot dat je richting de bergen rijdt naar Lonavla, een 'hill-station' 150 kilometer ten oosten van Mumbai. Hill station is een heel mooi woord voor een warboel aan hotels (heel veel daarvan heten 'resorts' maar dat is iets te veel eer) en eettentjes vlak langs de weg.

Ook al is het een hele onderneming om er te komen het is ook wel weer fijn om een dagje de stad uit te kunnen. Kamelen zorgden voor de nodige vertier voor Sebastiaan en Julia.

Voor Google Earth liefhebbers is dit de Google Earth Placemark. De beelden van het gebied zijn niet heel scherp maar je krijgt wel een idee van waar we zijn geweest.

Sebastiaan zijn verjaardag live via Skype

De invasie van de driejarigen met moeders en nannies is voorbij en ja, we hebben het overleefd. Gisteren hadden we het partijtje hier van drie tot vijf. Voor mij als organisator was het toch een ietswat frustrerende bijeenkomst. Met driejarigen kun je namelijk niets plannen. Ze doen toch gewoon waar ze zin in hebben en dat is met name rondrennen. Kortom, het was hier een gezellige chaos met als rustpunt de poppenkast. En natuurlijk Marcel die voor alle kinderen ballonnen maakte.

Het aardige van Bombay is dat je na afloop in plaats van puin ruimen gewoon naar de tandarts kunt gaan en als je terugkomt is alles opgeruimd. Een andere leuke bijkomstigheid is dat de opa's en oma's in Nederland het partijtje lop 3000 km afstand live hebben kunnen meemaken via de webcam. Skype is wat dat betreft toch wel een supermedium!

Voor familie en overige belangstellenden zijn de foto's op een aparte pagina te zien.