Julia ziet ze vliegen

Ook voor Julia is het hoogtijd dat ze weer even naar Nederland gaat. Dit gebeurd er als je te lang in Mumbai woont.

Oranjekoorts in Mumbai?

Een ding is zeker, in Mumbai heerst GEEN oranjekoorts. Net las ik op het internet dat Nederland gewonnen heeft van Italie. Hiep hoi! De wedstrijd begon hier om 12 uur s'nachts dus ik heb niet de moeite genomen om te kijken. Om eerlijk te zijn weet ik niet eens of we de wedstrijden via de kabel kunnen ontvangen. Als er niemand met een cricketbat op het veld staat, is de kans klein. Aankomende vrijdag hoop ik meer oranjegevoel te krijgen. Dan gaan we voetbal kijken bij iemand van het consulaat.

Dieren houden de gemoederen bezig in Mumbai

Vanochtend zat Marcel in een vrij kleine kamer te wachten op een medewerker van HSBC voor een afspraak. In plaats van de medewerker kwam er een grote grijze rat binnenlopen. Mmmm. Dat kan toch niet de bedoeling zijn. Marcel liep de kamer uit en vertelde een jongen van HSBC dat er een rat rondliep. De rat kwam op dat moment de kamer weer uit en liep doodleuk een andere kamer binnen. De jongen schrok zich een hoedje en deed toen maar snel de deur van de kamer op slot. Waarschijnlijk is het bankpersoneel nu bezig de rat te vangen.

Gisteren hield een ander dier, namelijk een zwerfhond, de gemoederen bezig op het vliegveld van Mumbai. Het beest wilde niet gevangen worden en rende een uur lang over de landingsbaan. Tientallen vliegtuigen moesten rondjes boven de stad draaien omdat ze niet konden landen. Het was nogal turbulent weer en veel passagiers werden misselijk en moesten overgeven. Vier vliegtuigen moesten op het laatste moment de landing afbreken. Volgens het krantenartikel is er heel wat afgevloekt door de piloten en de mensen van de verkeersleiding.

Monsoen-ellende

De monsoen is nu echt begonnen. Gisterenavond toen we naar de film gingen (Indiana Jones) regende het hard en meteen kwam het verkeer in de stad tot stilstand. Dat beloofd nog wat voor de komende maanden. Het probleem is dat alle goten en afvoerpijpen vol zitten met vuil waardoor het water niet weg kan. De afgelopen weken had de gemeente kinderen (!) ingezet om de afvoerpijpen schoon te maken. De gemeente besteed dit werk tegenwoordig uit aan externe partijen. Dus de gemeentebazen konden in de krant met droge ogen beweren dat ze niets weten van deze kinderarbeid. Ha, ha, en dat moeten wij geloven.

Ons huis blijft ook weer niet droog binnen. De pruts-reperaties van vorig jaar door de pruts-loodgieter hebben de lekkage uiteraard niet verholpen. Zucht. Het wordt tijd om naar Nederland te gaan.

Het regent!

Vijf minuten geleden is de monsoen officieel begonnen in zuid-Mumbai met een forse regenbui en onweer. Slechts een halve dag eerder dan voorspeld. Dat doen de weermannen dan toch wel weer goed. Hopelijk koelt het nu ook een beetje af. De hitte ben ik wel een beetje beu.

Bloeiende bomen

Het is nu volop zomer en alle planten en bomen staan mooi in bloei. Helaas is het buiten erg heet en zitten we weinig op ons balkon. Binnen is het op het moment veel aangenamer want daar staan de AC's op volle sterkte te blazen (sorry aarde!). Op de foto zie je ons uitzicht van vandaag.

De weer-specialisten hebben trouwens voorspeld dat de monsoen in Mumbai op 4 juni begint. Vandaag hadden we nog een strakblauwe lucht. We zullen deze week zien of ze het bij het rechte eind hebben.

En nog meer vakantiekiekjes...

Darjeeling en Sikim

Klik op het foto-album voor nog meer foto's.

Typisch gevalletje Indiase hoogmoedwaanzin

Gisteren las ik een hilarisch stukje in de Times of India. Blijkbaar dacht een Indiaase Bhojpuri zanger dat Nederland een officiele postzegel voor hem had uitgegeven. Gisteren stond er een vervolg op dit bericht in de krant (helaas nog niet online beschikbaar). Zie het oorspronkelijke artikel van 13 april:

VARANASI: Acknowledging his iconic status among Netherlands’ Bhojpuri-speakers, the Dutch government has issued a postal stamp on singer-actor Manoj Tiwari.

"It is a great honour for me and the Bhojpuri cinema. It would inspire me to give my best to the Bhojpuri cinema," an ecstatic Manoj Tiwari said. He said this is the first-of-its-kind honour for a Bhojpuri actor.

Tiwari’s spokesperson Shashikant Singh said, looking at the Bhojpuri superstar’s popularity, Netherlands’s postal department conferred the honour on him last month.

"Holland has a sizable population of people from eastern UP and Bihar, whose forefathers migrated during the British rule," he said.

He said the postal stamp, priced at 44 Euro-cent, is perhaps the first such honour bestowed on a living Indian abroad. "A Dutch magazine ‘DEN HAAG’ has also put the postal ticket on its cover page," he said.

"I owe it to my mother’s blessings; she inspired me to take to Bhojpuri folk singing," said Tiwari, busy shooting his latest film in Mumbai, told TOI over the phone.

He said the elation would sink in when he would see the stamp — released 23 days ago. "I received it, four days back, on e-mail," Tiwari said.

Born in a nondescript Atarwalia village in Bihar’s Kaimur district, Tiwari opted for Bhojpuri folk singing after graduating from the Banaras Hindu University in 1992. He has worked in 42 Bhojpuri films, many of which have been super hits.

Gisteren stond er een vervolg op dit artikel in de krant. Er stond in uitgelegd dat iedereen in Nederland via de KPN een eigen postzegel kan laten maken voor 33 euro. Volgens het artikel is zanger Tiwari 'erg teleurgesteld'.

Terug uit Darjeeling

We zijn weer terug! Vandaag weer peentjes gezweet in Mumbai. De kranten blijven stug volhouden dat het 35 graden is. Daar geloof ik helemaal niets van. Volgens mij is het veel warmer. In Nederland ga ik een buiten thermometer kopen en dan ga ik mijn eigen weerstation runnen. Ik heb gehoord dat bedrijven hun mensen vrij moeten geven als het kwik rond de 40 graden ligt. Mmmmm. Ik wil niets suggereren maar volgens mij is er een relatie.

Darjeeling was erg mooi. De terugweg hebben we - deels - in stijl gedaan. Marcel en Sebastiaan gingen met een helicopter (duur: 35 minuten, uitzicht: mooi, aankomst: relaxed). Ikzelf en Julia gingen per auto (duur: 4,5 uur, uitzicht: mooi, aankomst: gebroken).

Hier nog een paar foto's:


Uitzicht vanuit de helicopter.


Sebastiaan helpt mee de helicopter uit de hangar te duwen.

Tochtje op een Jak en meer Indiase vakantiepret

Sebastiaan op 'zijn' jak.

Wat doen toeristen in Sikkim? Die maken een tochtje op een Jak. Dat is een groot formaat koe met een hele dikke vacht en grote horens. Sebastiaan had het prima naar zijn zin op 'zijn' Jak. Julia zat samen met mij op een andere Jak en had het telkens over 'Jak jakkie'.

Het jak-avontuur vond plaats op een hoogte van 4300 meter bij een groot meer op een paar kilometer afstand van de Chinese grens. Het hele gebied is vergeven van de militairen en het is niet eenvoudig om er te komen. Als niet Indier moet je al een speciaal visum hebben om Sikkim in te mogen. Voor het meer, moet je bovendien nog een tweede vergunning hebben. Onderweg zijn we een paar militaire controlepunten tegengekomen waar serieus gecontroleerd werd.


Sowieso is de tocht naar het meer een grote onderneming. Angsthazen moeten er niet aan beginnen. Je rijdt namelijk twee uur lang langs hele diepe afgronden en de weg is nodig aan renovatie toe. Waarschuwingsbordjes als 'wegzakkende weg', 'gammele brug' en 'toeter bij iedere bocht' zie je overal langs de weg staan. Hoogepunt tijdens de rit naar beneden was de combinatie van een haarspeldbocht, een hele grote, ons tegemoet rijdende, legertruck en dikke mist.

De Sikkim snelweg.

Bij het meer hebben we ook nog in de sneeuw gestaan. Waarschijnlijk is dit de
enige keer dat we sneeuw zullen zien in India. Julia snapte er niet heel veel van en vond het vooral koud. Sebastiaan hield vol dat we een sneeuwpop moesten maken. Dat valt echter niet mee met het restantje ijzige sneeuw dat er lag.

De familie Hassink in de Indiaase sneeuw.

Helaas komt er morgen een eind aan ons Noord-Indiase avontuur. Morgenavond zijn we weer terug in de hitte van Mumbai.

Van Dardjeeling naar Kalimpong

Vandaag zijn we van Dardjeeling naar Kalimpong gereden, een plaats 45 kilometer verderop. Het was een mooie maar wederom zeer bochtige weg. Julia lijkt over de wagenziekte heen te zijn en vermaakt zich opperbest in de auto. We zitten nu in het Silver Oak hotel in Kalimpong, dat is ook van de Elgin groep. Het is wederom een heel mooi oud pand met een koloniale uitstraling.

In bad
Het volgende voorval is overigens typisch voor een redelijk luxueus hotel in India. In het bad zit geen stop dus Marcel belt de receptie met het verzoek er een naar de kamer te brengen. De receptionist antwoord dat het bad inderdaad geen stop heeft. Er is immers te kort aan water en daarom wil dit hotel liever niet dat mensen in bad gaan. Marcel geeft niet op en geeft aan dat hij wil dat de kinderen gewoon in bad kunnen. Volgens de receptionist is dat helemaal niet nodig, de kinderen kunnen ook gewoon onder douche. Of ze kunnen 'badderen' in de plastic emmer die in de badkamer staat. Water is schaars. Ze moeten het met een vrachtwagen laten aanleveren en dat kost geld. Uiteindelijk kwam er toch iemand naar de kamer om de stop te brengen en hebben Julia en Sebastiaan zalig gebadderd in een laagje water van 10 centimeter.

Julia bij Boedistische tempel in Kalimpong.

Dish 1 en dish 2
Een ander voorval in hetzelfde hotel: bij aankomst in het hotel hadden we gevraagd of we vanavond westers konden eten in plaats van Indiaas. De meneer achter de balie zou dat navragen. Vanavond in het restaurant kregen we inderdaad een goed gevuld bord met westers eten: patat, groenten in een sausje en een ei met een gefrituurd laagje eromheen. Toen het bord half leeg was kwam de ober met een brede grijns nieuw bestek neerleggen voor 'dish 2'. En inderdaad, er kwam een volgend hoofdgerecht. Ditmaal met pasta, vis en groenten. Ze hadden het goed begrepen in de keuken, je moet verschillende gangen bereiden als je westers kookt. Alleen hebben ze niet door dat dat niet twee hoofdgerechten te hoeven zijn.

Tiger point om 4 uur s'ochtends

De menigte arriveert per jeep om vier uur s'ochtends bij het uitkijkpunt.

Nog even wachten en dan is het zover.

OHHHHHHHHH

Groetjes uit Dardjeeling

Rondscheuren met de jeeps


Theeplantages bij Mirik, 35 km van Dardjeeling


Na de hitte van Mumbai en Calcutta is het best uit te houden in Dardjeeling. Het is hier zalig weer met een temperatuur van ongeveer 20 graden. Het regent en het is mistig maar dat maakt ons niets uit! Dardjeeling is heel apart. Iedereen rijdt hier rond in grote jeeps en wij dus ook. Gewone prive-auto's zie je hier bijna niet. Vanaf Bagdogra waar we vanuit Kalkuta heen gevlogen waren, reden we drie uur lang omhoog langs een nogal bochtige weg. Van ons vieren werd alleen Julia ziek. Gelukkig kan zij nu zeer gecontroleerd overgeven en belandde het braakje telkens keurig in het zakje. Van de hoogte hebben we gelukkig geen van allen last.

Calcutta was een verhaal op zich. Daar sliepen we in het Fairlawn hotel waar een oude dame van 86 nog altijd de scepter zwaait. Het hele hotel staat vol met oude spullen. De dame van 86 heeft haar hele familie in Engeland wonen. Wij spraken haar in de ochtend en ze vertelde dat ze veel liever in Calcutta woont. En ze heeft groot gelijk. In Engeland zou ze waarschijnlijk in een bejaardetehuis wonen. In Calcutta leeft ze als een koningin in haar eigen hotel.

In Calcutta werden we ook nog even geconfronteerd met het fenomeen 'corrupte politie-agenten'. Toen we met de taxi over de net nieuw gebouwde brug reden, werden we staande gehouden door een agent. Hij stond druk te gebaren en riep dat het verboden was om daar foto's te maken. Met behulp van zijn even corrupte collga wist hij Marcel het fototoestel afhandig te maken. Na betaling van 350 roeps (7 euro) kregen we het fototoestel terug en konden we verder rijden. Dit was een niet zo goed voorbeeld voor Sebastiaan. Waarschijnlijk roept hij nu tegen de eerste de beste agent die we tegen komen in India (of in Nederland): 'you stole our photo camera!'

In Dardjeeling slapen we in het Elgin, een oud hotel uit de Engelse tijd. Morgenochtend gaat Marcel hier om 4 uur zijn bed uit om naar Tiger point te gaan waar je met zonsopgang de top van de Mount Everest zou moeten kunnen zien. De kans dat het gaat lukken is 1 op 100 vanwege het weer. Misschien tegen beter weten in gaat hij het er toch op gokken. We zullen zien of hij met mooie kiekjes terugkomt. Ik kan 'helaas' niet mee vanwege Julia en Sebastiaan. Om de kinderen om 4 uur op te laten staan om te gaan kijken naar, hoogstwaarschijnlijk, in dichte mist gehulde bergen leek ons niet zo'n goed idee. Wij mogen dus uitslapen morgen.

De familie Hassink in ..... Darjeeling

Morgen pakken wij onze koffers en vertrekken wij voor een week naar Noord India voor een welverdiende vakantie. Wij vliegen morgen eerst naar Calcutta. Daar slapen we en dan vliegen we donderdagochtend door naar Bardogra (waar dat ook moge liggen) en dan rijden we door naar Darjeeling. Daar heb je o.a. een mooi uitzicht op de Mount Everest. Behalve naar Darjeeling gaan we ook nog naar Gangtok en Kalimpong.

Volgende week donderdag zijn we weer terug!

En ik ben weer terug...

Een week in mei in Barcelona. Dat klinkt veelbelovend. Het was ook leuk alleen het weer werkte niet echt mee. Bij aankomst in Barcelona vorige week zaterdag was het noodweer. Nederland was tropisch warm. In Barcelona was het koud en regenachtig. De geel met groene Hema bikini die ik nog even snel in Nederland had gekocht, heb ik maar in de koffer laten zitten.

Gisteren ben ik weer teruggekomen. Om 10 uur s'ochtends het vliegtuig in en om even over half 11 plaatselijke tijd landde ik in Mumbai. De aankomst verliep soepel. We gingen zelfs meteen landen zonder het gebruikelijke, zeer irritante gecircel boven de stad omdat er minstens 30 vliegtuigen voor je zitten die ook allemaal willen landen.

Na de vlucht van gisteren heb ik mijzelf officieel benoemd tot super-reiziger. Zonder de hoeveelheid bagage te wegen, had ik op de gram af (!!!!) de maximale toegestane aantal kilo's meegenomen in mijn twee koffers. Dat voelt een beetje als een 'hole in 1' bij golf. De Hollandse kast kan nu dus weer gevuld worden met toastjes (twee verschillende varianten), marokaanse Pickwick thee, stroopwafels, teletubbie tandpasta, vleeswaren en uiteraard een nieuwe voorraad Senseo koffiepads.

Sebastiaan en Julia waren zeer verheugd mij weer te zien. Het gelukkige weerzien vond plaats om 6 uur s'ochtends Mumbai tijd. Dat is half 4 Nederlandse tijd. Ik was uiteraard ook 'erg blij'. Maar ja, voorzien van een hoge dosis schuldgevoel, opgebouwd tijdens een week Barcelona, kun je ze moeilijk meteen de slaapkamer uitzetten. Ik denk dat ik daar morgenochtend minder moeite mee zal hebben.

Gisterenavond heb ik trouwens nog een klein moment van glorie beleefd. Op de parkeerplaats bij het vliegtuig werd ik weer eens belaagd door mannetjes die willen helpen de koffers in de auto te zetten in ruil voor een paar Roepies. Normaal zeg ik altijd 'no' maar dat maakt weinig indruk. Nu zei ik echter 'nee' in Hindi (lijkt een beetje op het Nederlandse nee) en een van hen riep vol bewondering naar de anderen 'that is perfect Hindi!' en hij liep meteen weg. Ik glom van trots. Volgende week ga ik weer verder met mijn Hindi lessen en hopelijk kan ik dan straks meer zeggen dan alleen 'nee' in 'perfect Hindi'.

Pauze

Nederland, 'here I come!' Weliswaar voor maar een dag maar dat maakt niet uit. Heerlijk morgen op de fiets, winkelen en een terrasje pakken in Laren, waar mijn ouders wonen. Mij is mooi weer beloofd dus de winterkleren laat ik deze keer thuis. De koffers staan al klaar. Ik heb net nog twee flessen Indiaase wijn gekocht voor de wijnproefavond in Barcelona. Daar ga ik zaterdag voor mijn MBA naar toe. Gelukkig zijn er ook Fransen bij die, naar ik hoop, betere wijnen meenemen. Ja, inderdaad, je leest het goed, het zal afzien worden de komende week. Gelukkig mag ik volgende week zondag alweer terug naar Mumbai na een week hard studeren en tentamens maken. Dan staat twee dagen later de volgende trip gepland, namelijk een week vakantie in Dhardjeeling, Noord-India.

Het is zwaar.

Marcel vandaag 40 jaar!

Marcel viert vandaag zijn 40ste (!) verjaardag. Een nieuwe mijlpaal. Ik heb even gegoogled en ik heb een paar citaten gevonden om het leed van het veertig worden te "verzachten":
- You’re not 40, you’re eighteen with 22 years experience.
- Youth has no age.
- The “I just woke up” face of your 30’s is the “all day long” face of your 40’s.
- The secret to staying young is to live honestly, eat slowly, and lie about your age.
- To me, old age is always 15 years older than I am.

En uiteraard, de mogen we niet vergeten: 'LIFE BEGINS AT 40!'

"Uitje" aflevering twee: nu wel naar Alibaug

Met de "supersnelle" catamaran boot zijn we dan gisteren toch in Alibaug aanbeland. Met de boot doe je er 45 minuten over. Met de auto ben je tussen de drie en vijf uur onderweg, afhankelijk van de verkeersdrukte. Zie voor de eerste, niet succesvolle poging, de post van 6 april. We zijn er met een ander gezin met kinderen heengegaan en hebben een auto met chauffeur vooruit gestuurd. De bedoeling was om ergens een relaxed strandtentje te vinden waar de kinderen op het strand zouden kunnen spelen en wij lekker lang konden lunchen. Zoals te verwachten was - we zijn immers in India - is een dergelijke plek bijna onmogelijk te vinden. Desondanks hebben we een hele leuke en avontuurlijke dag gehad. Hoogtepunt was wel het tochtje door het water met paard en wagen naar het fort bij Alibaug en het bezoek aan het vissersdorp. Zie de foto's in Picassa.

Alibaug

Aborteren van meisjes: een nationale schande

In India hebben vrouwen en meisjes het moeilijk. Veel meisjes worden voor de geboorte weggehaald omdat ze niet gewenst zijn door de ouders. Afgelopen maandag noemde de Indiaase president Singh dit een nationale schande. Zie ook het artikel in de Elsevier daarover. Er zijn verschillende redenen voor het aborteren. Zonen zorgen op latere leeftijd voor hun bejaarde ouders terwijl de meisjes na het huwlijk bij de schoonfamilie gaan wonen. Bovendien moeten de ouders voor dochters een bruidschat betalen aan de schoonfamilie. Bij rijke families moet je dan denken aan auto's, keukens en veel gouden sieraden.

Een echo doen om het geslacht van de foetus te kunnen bepalen is in India verboden. Het bord op de foto hangt in de wachtkamer van onze huisarts. Een Nederlandse vriendin van ons die hoogzwanger was en toch echt graag het geslacht van de baby wilde weten, kreeg nul op het rekest. Als je toch een prenatale screening doet om het geslacht te bepalen, moet je drie jaar het gevang in en 200 euro betalen.

Ondanks het verbod om prenatale screening, vindt het aborteren op zeer grote schaal plaats. Met name in de rijkere provincies komt het veel voor omdat de mensen daar een echo kunnen betalen. Volgens cijfers worden er iedere dag 7000 minder meisjes geboren dan verwacht en de percentages meisjes/jongens lopen steeds verder uit elkaar. Het probleem wordt dus groter in plaats van kleiner ondanks de economische ontwikkeling van India.

Volgens het Elsevier artikel zijn er dorpen in India met maar 300 meisjes op 1000 jongens. Dat is vragen om moeilijkheden vanwege het gebrek aan huwbare dames. In Bihar bijvoorbeeld zijn er 39,7 miljoen meisjes tegenover 43,2 miljoen mannen. De vrouwen hebben meer keus en worden daarom steeds veeleisender. Mannen zonder baan en opleiding kunnen daardoor vaak niet trouwen en worden diepongelukkig met alle problemen van dien.

Do not call

Ook in India wordt je belaagd door telefonische verkopers. Net kwam ik op het Internet een hele bruikbare lijst tegen met tips (in het Engels) om ze te woord te staan. Ik denk dat ik ze allemaal een keer ga uitproberen.

Dit is de link: http://www.zefrank.com/donotcall/