Ik heb nog geen bericht gezien hier in de kranten over het verschijnen van de film. Met een relatief klein moslimbevolking zal het hier ook niet echt een impact hebben, verwacht ik zo. Dus geen demonstraties voor het Nederlandse consulaat. Mocht ik iets zien of horen dan laat ik het weten.
Het is grappig om te zien hoe oude berichten op de meeste vreemde plekken weer opduiken. Zoals bijvoorbeeld hier. In het Japans schrijven ze onze namen dus ongeveer zo: ブキットラワン、トバ湖
Marcel is net in Nederland geweest en kwam terug met een hele stapel Nederlandse bladen waaronder de Viva en de Esta. Met veel afgrijzen heb ik gekeken naar de plaatjes met de nieuwe voorjaars- en zomer mode 2008. Het is ronduit lelijk te noemen. Korte broeken met leggings eronder, broeken met hele wijde pijpen. Hoe komen ze erop? Het ziet er echt niet uit. Gelukkig zit ik een paar duizend kilometer verderop en hoef ik aan al die onzin niet mee te doen. Hier koop ik op zijn tijd een Indiaas tuniekje en als ik een nieuwe broek of rok nodig heb dan laat ik gewoon een bestaand exemplaar namaken bij de kleermaker. Omdat het hier altijd warm is loop je ook altijd in hetzelfde. Saai? Ja. Gemakkelijk? Ja, dat ook. Ik ga hier fijn een paar jaar 'modeloos' door het leven en dat bevalt mij prima.
Als je hier woont vraag je je honderd keer per dag af wat Indiers anders maakt dan wij. Want dat ze anders zijn is wel duidelijk! Gisteren las ik een stuk in de krant geschreven door een Indier met als kop: 'Ritual reality and the Indian' (rituele realiteit en de Indier). Dit artikel was voor mij aha-erlebnis en ik denk dat ik nu weet waarom Indiers anders zijn: ze zijn niet van deze wereld. Ze leven in een andere realiteit dan de onze. Wij (=de gemiddelde westerling) leven in de fysieke realiteit. Voor ons telt het resultaat. Indiers vinden dat minder belangrijk. Zij zijn meer van de symbolische actie.
Ik zal een paar voorbeelden geven om duidelijk te maken wat ik bedoel. Op straat staan politieagenten het verkeer te regelen. Althans, ze doen net alsof. Wat ze doen is namelijk totaal zinloos. De chaos is even groot met of zonder de verkeersagenten. Toch denken de agenten dat ze goed werk doen. Ze hebben immers hun uniform aan en 'symbolisch' staan ze het verkeer te regelen. Dat hun inspanning zinloos is, maakt hun niets uit. Het is alsof ze een toneelstukje staan op te voeren. Een ander voorbeeld is de bediening in restaurants. Afgelopen zondag maakten we weer eens een mooi staaltje van belabberde Indiaase bediening mee. We gingen heel vroeg eten en het restaurant was nog helemaal leeg. Minimaal vijf obers stonden een beetje rond te hangen. Je zou denken, mooi met zoveel bediening hebben wij snel ons eten op tafel staan. Niets is minder waar. Twintig minuten na het doen van de bestelling kwamen ze nog een keer vragen wat we ook al weer wilden hebben. Bovendien duurde het ongeveer een half uur voordat we iets te drinken kregen. Een pizza die we besteld hadden kregen we niet terwijl die uiteindelijk wel op de rekening stond. Uhhhh. Als je de obers op de man af zou vragen of ze goed werk hadden geleverd zouden ze hoogstwaarschijnlijk ja zeggen. Ze staan daar als 'ober' (symbolisch dan) en dat ze vervolgens een potje van hun werk maken is in hun ogen niet zo belangrijk.
Ik begrijp nu denk ik ook beter waarom veel Indiers met zoveel gemak de armoede en de viezigheid op straat kunnen negeren. Zoals de schrijver van het artikel stelt: 'our streets may be filthy but at least our minds are pure!' (onze straten mogen dan wel vies zijn maar in ons hoofd zijn we schoon').
Het is examentijd in India en dat gaat gepaard met een hoop stress. Iedere dag staan er berichten in de krant over kinderen die zelfmoord plegen vanwege de examens. Erg triest. Nu was ook weer een 20 jarige jongen in een rivier gesprongen omdat hij dacht dat hij zijn examens slecht had gemaakt. Zijn vader rijdt op een rickshaw en had zich in de schulden moeten steken om hem naar een goeie school te kunnen sturen. Om later toegelaten te kunnen worden op een goeie middelbare school moet je een astronomisch hoge score hebben van 92% en dat is voor veel kinderen niet haalbaar. De examenstress begint in India al bij heel jonge kinderen. Er zijn ook toelatingsexamens voor de betere lagere scholen. Door de extreem hoge eisen voelen een heleboel kinderen zich niet goed genoeg. Zaterdag kwam het dochtertje van Santana, onze hulp, hier spelen, Bonita. Het meisje is zeven jaar oud. Toen ik tegen Santana zei dat ze heel goed kan tekenen vertelde ze trots dat het meisje de beste score had met het tekententamen. Dus ook daar worden die kleine kinderen al op afgerekend.
De stof die de kinderen moeten doorploegen is niet erg uitdagend. Ze zijn met name druk met het uit het hoofd leren van onzinnige feitjes. Ik denk niet dat ze hier de Nederlandse discussie over de Citotoets zullen begrijpen.
Zondag is het Pasen, ook hier, maar eerst vieren de Hindoes morgen Holi. Dat is het feest van de kleuren waarmee het begin van de lente wordt gevierd. Na Diwali is Holi het belangrijkste feest voor de Hindoes. Het verhaal gaat dat een belangrijk mythologisch Hindoe figuur, Krishna, verf op het gezicht van Radha smeerde omdat zij een lichtere huid had dan hij. Hiermee is de traditie onstaan om elkaar tijdens Holi met gekleurde poeder in te smeren. Het gaat er soms wild aan toe. De campagne 'Je bent een rund als je met vuurwerk stunt' kan hier in aangepaste versie worden vertoond: 'Je bent een rund als je met een waterballon stunt". Gisteren is een 22-jarige jongen aan een oog blind geworden nadat hij was geraakt door een waterballon met gekleurd poeder. Blijkbaar komt dit nogal vaak voor met Holi en in de krant staan dan ook allemaal goedbedoelde adviezen om ongelukken te voorkomen zoals: gooi geen waterballonen van grote hoogte. Morgen wil ik met Marcel in de stad gaan kijken, met duikbrillen op.
Het ziet er naar uit dat we toch ons contract gaan uitzitten in Mumbai. De duur van ons verblijf hier was toch een beetje onzeker geworden na de overname door RBS. Om dit te vieren ben ik enthousiast begonnen aan een cursus Hindi. Ik moet nu namelijk tot mijn grote schaamte bekennen dat ik na 1,5 jaar nog nauwelijks een woord Hindi spreek. 'Namastee' (goedendag) wil nog net maar verder kom ik eigelijk niet.
Een cursus kun je het trouwens niet echt noemen. Ik heb de CD 'Teach yourself Hindi' op mijn iPod gezet. Op de cd-hoes staat: 'progress quickly beyond the basics'. Nu blijf ik al een week lang steken bij de dialoog uit de allereerste les, 'I am Pratap'. De beloofde snelle progressie valt dus een beetje tegen. Ik hoop dat als we hier over anderhalf jaar weggaan ik toch iets meer heb geleerd.
'Zoen-aanklacht' Richard Gere opgeschort
NEW DELHI - Het hooggerechtshof van India heeft vrijdag een arrestatiebevel tegen acteur Richard Gere op de lange baan geschoven.
De Amerikaan kuste verleden jaar Bollywood-actrice Shilpa Shetty publiekelijk uitbundig op haar wang. In India geldt dat als 'obsceen gedrag'.
Een advocaat diende een aanklacht in tegen het duo, waarop een rechter het arrestatiebevel uitvaardigde. Doordat dat document nu even op de plank belandt kan Gere volgende week op bezoek gaan bij de Dalai Lama. Deze verbannen spirituele leider woont tegenwoordig in het noorden van India nadat hij Tibet ontvluchtte. (ANP)
Obsceen gedrag is hier dus uit den bozen. Je ziet ook geen sex in Bollywood films. Wel staat er in iedere film wel iemand een paar minuten lang in de regen te dansen. De mannen het liefst met ontbloot bovenlijf. Deze regendans symboliseert sexuele handelingen. Je ziet het dus niet maar het is er wel.
Zo nu en dan lees je in de krant over 'encounters'. Vandaag ook weer want gisteren zijn twee van terrorisme verdachte personen tijdens een 'encounter' met de politie gedood. Ofwel, deze personen zijn door een speciaal onderdeel van de politie met opzet doodgeschoten. Uhhhhh. Mag dat zo maar? In dit land wel. De afgelopen 10 jaar zijn er in Mumbai meer dan 800 mensen via 'encounters' gedood. De politie beseft dat het eigelijk niet kan en iemand heeft nu voorgesteld dat de incidenten voortaan officieel onderzocht moeten worden door de 'Criminal Investigation Department' (CID). Dit zou de 'encounter specialists' ervan weerhouden om zomaar mensen dood te schieten. Goeie actie van de politie. Het lijkt me een stuk effectiever dan de criminelen te arresteren en voor het gerecht te brengen. Daar ben je zoveel tijd mee kwijt.
Kortom, vrouwe Justitia heeft hier nog wel wat werk te doen. Of, wat dachten we van een nieuwe serie: CSI Mumbai?
Onderdeel van het expatleven is dat je constant afscheid moet nemen van mensen. Dit zijn foto's van het afscheidsfeestje van afgelopen middag van de kinderen van Pauline en Geert. Een Nederlands gezin met 4 (!) kinderen die naar Jakarta gaan verhuizen. Jammer voor Sebastiaan want die is toch wel heel erg close met Elisa. Hand in hand lopen met haar is toch het mooiste wat er is! Julia zit in dezelfde klas als Juliette (populaire naam) maar als je twee bent is de vriendschap nog niet zo hecht.
Vandaag heb ik een andere kant van India van dichtbij gezien, namelijk die van de straatkinderen. Als je ze op de stoep ziet zitten of op straat ziet lopen, is dat een ding. Dan kun je ze nog makkelijk negeren en denken "dat hoort er hier gewoon bij" en vervolgens de andere kant opkijken. Vanmiddag was er echter geen ontkomen aan en werd ik van dichtbij geconfronteerd met de kinderen tijdens een bezoek aan een straatkinderen-project via Atma Mumbai. En, wonder boven wonder, het zijn gewone kinderen. Ze vinden hetzelfde leuk als Sebastiaan en Julia met het grote verschil dat zij helemaal niets hebben en vannacht gewoon weer op straat slapen.
Via het project krijgen circa 15 kinderen twee keer per week twee uur onderwijs en een maaltijd. Dat is alles. De ruimte die ze gebruiken is van de kerk. Overdag is het een school voor gehandicapte kinderen met veel trapjes en de leslokalen zijn boven. Moet je dat vergelijken met de faciliteiten op de gemiddelde Nederlandse mythylschool. Zoek de verschillen. Wat ik nog het ergste vind is dat ze zelfs via zo'n project (ondersteund door de kerk) zo weinig kunnen doen. Ze krijgen minimale fondsen binnen (net genoeg om een part time kok voor te betalen en eten) en vrijwilligers zijn blijkbaar moeilijk te vinden. Ik heb voor een paar kinderen de sommen nagekeken die ze daar leren te maken. Daar waren ze nog verrassend goed in!
De vraag is natuurlijk: wat schieten deze kinderen hiermee op? Blijkbaar mogen de meeste kinderen niet naar school omdat ze geen geboorte-akte hebben. Zonder scholing hebben ze eigelijk geen toekomst ondanks datgene wat ze leren via het project. Voor mij was het een ‘eyeopener’ om te zien hoe echt deze kinderen zijn. Ik denk dat ik nu moeilijker de andere kant op kan kijken als ik ze op straat zie zitten.
We hebben de grote eer om in een van de vieste steden ter wereld te wonen. In een onlangs verschenen rapport staat Mumbai op de zevende plaats. Dat betekent dat er nog zes viezere steden zijn:
1 Baku, Azerbaijan
2 Dkaka, Bangladesh
3 Antananarivo (nooit van gehoord..), Madagascar
4 Port au Prince, Haiti
5 Mexico City, Mexico
6 Addis Ababa, Ethiopia
7 Mumbai
8 Baghdad, Iraq
Of zoals Marcel mooi wist te zeggen, niet over Mumbai maar over Goa waar ze net zo erg zijn: "ik weet niet wat er eerder was de vuilnisbelt of Goa".
Een nagekomen bericht: vandaag (11 maart) staat in de krant dat de gemeente de uitkomst van het onderzoek grote onzin vind. De stad is namelijk helemaal niet zo vies! In het artikel worden maatregelen genoemd die onlangs zijn genomen om de situatie te verbeteren, zoals het groen schilderen van de vuilniswagens. Ook blijkt 50% (!) van het stadsafval nog altijd in zee gedumpt te worden. Binnenkort zal dat verleden tijd zijn volgens de gemeente-bobo's. We zullen zien.
Vanavond ben ik naar de Duitse film, The Lives of Others/Leben der Anderen, geweest in een IJSKOUDE bioscoop. Het puntje van mijn neus vroor er bijna af. Na de poppenkast van twee dagen geleden is het nu wel weer even welletjes met de cultuur van onze Duitse buren. Het is wel een aanrader trouwens, maar hierna wil ik gewoon weer even een vrolijke hersenloze Bollywood kraker zien.
Een kennis van ons is verleden jaar naar Delhi verhuisd. Ze kregen daar problemen met een chauffeur die ze daarom moesten ontslaan. Enige tijd later werd er een baksteen bij hen door het raam gegooid. De politie beloofde binnen drie dagen de dader te pakken. En inderdaad, drie dagen later hadden ze iemand opgepakt: de chauffeur. Ze kregen daarop drie opties voorgelegd door de dienstdoende agent:
1. You go to court (je maakt er een rechtzaak van)
2. We beat him up (wij slaan hem in elkaar)
3. You beat him up (jij slaat hem in elkaar
Vervolgens gaat Mark, de echtgenoot, naar het politiebureau en ziet daar de chauffeur ondersteboven hangen aan een paar touwen. Klaar om in elkaar gemept te worden. Ik weet niet welke optie Mark gekozen heeft maar laat ik er toch maar vanuit gaan dat hij er geen zaak van heeft gemaakt. Van de chauffeur hebben ze sindsdien niets meer gehoord.
Gisteren zijn we naar een poppenkastvoorstelling in de tuin van de DSB geweest. De spelers (uit Duitsland) stonden voor de bijna onmogelijke taak om een groep verwende peuters en kleuters, die zijn opgegroeid met Barney, Dora the Explorer en Spiderman, een uur lang te boeien met ZEER ouderwetse poppenkast in het Duits. Opeens gingen de dialogen verder dan "hi, I'm a crazy purple dinosour, do you want to be my friend?". De kinderen bleven zowaar een half uur lang geboeid kijken. Daarna was het zwaar handhaven geblazen.
