Dit zijn twee filmpje over het expat leven in India. Ze zijn gemaakt door een collega blogger uit Pune, Janatoon. Kijk en geniet. De sterkte van de filmpjes zit hem vooral in de herkenbare details. Hoe goed zijn wij geintegreerd? Ik denk dat we er ergens tussen in zitten. Ik zie Marcel nog niet met de Rangoli in de weer.
Indiers kunnen erg bot overkomen. Op ons komt dat vaak nogal intimiderend over. Na een paar jaar India wen je er gelukkig aan. Ik moet toegeven dat ik deze Indiaase gespreksstijl soms ook toe pas als ik iets gedaan wil krijgen.
Wil je weten hoe het klinkt? Dit is wat een man naast mij aan het tafeltje in een restaurantje riep door zijn telefoon:
Gesprek 1: luid geschreeuw in de telefoon in Hindi. Compleet onduidelijk waar het over gaat..
(Hij gaat nu over op (Hindi) Engels)
Gesprek 2: ‘You are doing like a robot, you are not thinking, then I can do it myself. Hello, hello. You are not thinking. You are not understanding the theme and how it should flow. Hello, hello. OK. Please think things through. OK.
(vervolgens wordt gesprek afgebroken zonder gedag te zeggen... Waarom zou je ook?)
Gesprek 3: ‘fine, fine, fine’.
(Gesprek is klaar)
Gesprek 4: .......
(Mmmm. Niemand neemt op. Nog een keertje proberen. Hij zit nu verdwaast voor zich uit te kijken).
Gesprek 5: ‘How did the meeting go? let me call you back, just hold’.
Gesprek 6: ‘Nobody has come. no but you have not done the filing no. Send me a mail. I need a mail from you. But when? I’ve been asking it from yesterday. You told me by yesterday evening I would get it no. Everytime you tell me this. (geschreeuw in Hindi). If it is not clear you should go to your boss. What has happened to that. I can’t work like this with you. Who is that boss of yours?’
Gesprek 7: ‘you have not been practical about this. He has not talked about the rules and regulations. That’s the way it is’.
Hierna hield ik het maar voor gezien. De man zijn eten werd gebracht en hij ging luid smakkend door met zijn telefoontjes.
In Mumbai kun je je zalig in de watten laten leggen bij een van de vele schoonheidssalons. Gisteren ben ik weer geweest voor een manicure en pedicure. Iets waar ik nog altijd niet aan kan wennen, zijn de mannen in de salon. In India doen mannen namelijk de pedicure en manicure behandelingen. Althans dit is het geval in de salon waar ik heen ga, Rudra Spa.
Je zit in een luie stoel met een man op een krukje aan je voeten die je teennagels zit te lakken. Tegelijkertijd masseert een andere man je handen en vijlt je nagels. Je voelt je net Cleopatra.
Het zijn jonge mannen van ergens in de twintig. Het zijn zeker geen mietjes. Mijn pedicure-man bijvoorbeeld was breedgeschouderd en hij staat duidelijk iedere dag in de sportschool. Ook had hij een stoere Armani riem om. Tijdens de behandeling kijk ik altijd maar een beetje vaag om mij heen. Ik vind het te genant om ze in de ogen te kijken. Volgens mij is het allemaal heel onschuldig. Alhoewel, ik vraag me nu wel af hoe die jongen aan die Armani riem komt ...
Ik heb hem zelf niet gezien maar de aanwezigheid van een groot aantal tv ploegen buiten bij het hek van het Breach Candy Hospital zegt genoeg: Shahrukh Khan is er opgenomen voor een behandeling aan zijn schouder. Shahrukh Khan (SRK of, nog beter, King Khan voor ingewijden) is op het moment de grootste acteur van Bollywood. Veel Indiers aanbidden hem als een god. Als hij last heeft van zijn schouder en hij moet geopereerd worden, dan is dat groot nieuws. Op de foto zie je nog net een tv wagen met een schotelantenne erop. Er staan iets van zeven van die wagens voor het ziekenhuis en een hele batterij aan fotografen. Misschien dat ik vanmiddag maar even een bezoekje moet brengen aan mijn huisarts die ook in het ziekenhuis zit vanwege 'slaapproblemen'. Dan kan ik misschien met eigen ogen het godswonder SRK aanschouwen. Marcel zat trouwens laatst bij hem in het vliegtuig. Volgens hem is het maar een klein mannetje. Het schouderklopje van Marcel, was blijkbaar toch net iets te hard aangekomen.
Lees ook
SRK to undergo shoulder surgery
SRK to undergo shoulder surgery on February 16
Shah Rukh's shoulder surgery on Monday
De kop vandaag op de Mumbai Mirror luidt: ‘city gets ready for love & war (stad bereid zich voor op liefde en oorlog). De verloven van alle agenten zijn ingetrokken en er is zelfs versterking van buiten de stad aangetrokken.
Mijn hemel! Wat is er aan de hand? Niet veel. Het is valentijnsdag vandaag. Je weet wel, de dag van de rode rozen en kaartjes met hartjes erop. Conservatieve hindoes van de Shiv Sena partij zijn bang dat stelletjes in het openbaar onbetamelijk niet-hindi gedrag gaan vertonen. Knokploegen van de partij lopen vandaag door de stad en dat leidt meestal tot relletjes. De Shiv Sena is een partij van onnozele zielen (de baas roept iets en de horde rent er achteraan) maar door hun tactiek van chantage en relletjes schoppen, krijgen ze toch veel gedaan.
De Shiv Sena partij is dezelfde partij die wil dat alle winkels naamborden in Marathi (de lokale taal van de provincie waar Mumbai deel van uitmaakt) op de gevel plaatsen. Vorige week waren ze bij de boekwinkel Crosswords binnengegaan om te eisen dat de winkel Marathi boeken gaat verkopen. Daar werkt Crosswords braaf aan mee want anders liggen daar volgende week de ramen in duigen en dat willen ze toch ook niet.
Wordt vervolgd...
Het grote zwembad van de Breach Candy Club is voor onderhoudswerkzaamheden ruim een maand gesloten geweest. Het werk is nu klaar en we kunnen binnenkort weer zwemmen. Althans... Het zwembad is gevuld met water dat rechtstreeks uit de zee komt en daar kun je absoluut niet in zwemmen. Ze zijn nu druk bezig om het water schoon te krijgen. Dat is een hele klus. Degene die als eerste een duik durft te nemen, krijgt van mij een prijs voor getoonde moed.
Al maandenlang zit er voor dit gebouw bij Kemps Corner een legertje aan Indiaase beveiligingsmannen. Meestal gaat het om 6 tot 10 man. Op de foto zijn er 4 te zien. Het is volstrekt onduidelijk waarom ze daar zitten. Er staat een rijtje met plastic stoeltjes en daar zitten ze op. De mannen zitten de hele dag een beetje met elkaar te kletsen. Het pand is volledig afgeschermd met golfplaten. Dat is eigelijk al afdoende om ongewilde bezoekers buiten te houden zou je denken. Elke keer als ik er langskom, vraag ik mij af waarom die mannen daar zitten. Waarschijnlijk weten ze het zelf ook niet.
Op het vliegveld van Dubai laten expats dure auto’s achter en ontvluchten het land. Zo konden we deze week lezen op het internet. De expats in India staan er gelukkig beter voor dan hun Dubai collega’s. De gemiddelde expat rijdt hier dan ook rond in een eenvoudige Opel Innova in plaats van een BMW of een andere dure auto. Dat maakt al een hoop verschil.
Eigelijk merken we er hier niet zoveel van de crisis. Hier zie je op straat geen borden met 'huis te koop'. Als je de krant openslaat is het natuurlijk een ander verhaal. Van al het - internationale - crisisnieuws wordt je niet blij. Ook in India vallen ontslagen en is de beurs naar beneden gegaan maar in veel mindere mate dan in het westen. De Indiaase economie groeit nog gewoon en het lijkt erop dat het land redelijk ongeschonden uit de strijd gaat komen.
Een paar expatgezinnen zijn inmiddels vertrokken omdat het bedrijf het contract heeft beeindigd maar die zijn op een hand te tellen. Ik heb ook de indruk dat er minder nieuwe gezinnen bijkomen. Voor veel mensen is het onzeker wat de volgende stap zal zijn. De hoofdkantoren in de thuislanden hebben wel wat beters te doen dan carriereplanning voor de mensen die ver weg in het buitenland zitten. Dat geldt ook voor ons. We horen nu waarschijnlijk eind maart wat we hierna gaan doen. Althans, als we geluk hebben. Een van de opties is om nog een jaar langer in India te blijven. Dat is verreweg de meest comfortable optie omdat we niet weten wat ons te wachten staat buiten India. Het is echter maar de vraag of het ook de beste keuze is. Een nieuwe uitdaging is ook leuk.
Het leven hier is zo slecht nog niet. Je kunt in Mumbai allemaal dingen doen die je altijd al had willen doen maar waar je in Nederland nooit tijd voor gehad zou hebben. Deze week heb ik vier keer tennis gespeeld, op maandag, woensdag, donderdag en vandaag. Op dinsdag ben ik naar kickboxen geweest. Op woensdag had ik Italiaanse conversatieles en vandaag had ik mijn eerst les webdesign. Dat ga ik nu de komende drie maanden drie keer in de week doen, op maandag, woensdag en vrijdag. Dus ook in Mumbai kun je druk zijn!
Nu heb ik natuurlijk het voordeel dat ik met een heleboel andere dingen niet druk ben. Ik zal daar niet al te veel over uitwijden want dan ga ik allemaal boze mailtjes krijgen. Nu is het weekend en kan ik gelukkig een beetje uitrusten.
Straathonden horen bij Mumbai. Volgens schattingen zijn er ongeveer 70.000 straathonden in de stad. Overal kom je ze tegen: op straat en in parken maar bijvoorbeeld ook op het terrein van de paarden-racecourse. Behalve de hondenpoep veroorzaken ze niet al te veel overlast want ze doen geen vlieg kwaad. Zo nu en dan zie je weer berichten in de krant over acties van de gemeente om de honden van de straat te krijgen. Dit gaat niet altijd op subtiele wijze. De gemeente krijgt dan weer allemaal boze hondenliefhebbers over zich heen. Er is ook een legertje aan organisaties die zich inzetten voor de straathonden. Zoals de Welfare of Straydogs. Ik heb daar altijd een beetje moeite mee in een land als India waar nog zoveel kinderen ondervoed zijn. Lees meer hierover in dit artikel.
Leuk om te lezen zijn de stukjes in de krant en op het internet over bijzondere honden, zoals over de hond die gewond was geraakt tijdens de terroristische aanslagen. Een doodgewone hond krijgt dan even zijn 'minutes of fame'.
Na -tig zondagen in Mumbai doorgebracht te hebben, is het niet gemakkelijk om een origineel uitje te bedenken. Ons gebruikelijke programma voor de zondag is als volgt: wakker worden, naar de club, terug van club, Julia slapen, weer terug naar club, daar eten, naar huis, slapen. Sebastiaan roept regelmatig uit: 'niet weer naar de club!'. Hij zegt het en ik denk ik. De club is niet de ergste plek om de tijd door te brengen maar eentonig is het wel. In het begin probeerden we vaker om iets te ondernemen maar nu weten we beter. In Mumbai is gewoon niet veel te doen met kinderen.
Vandaag hadden we weer eens de moed verzameld om het anders te doen. Om half acht gingen we al op stap met de taxi (kinderen blij!) om bij de Terri Fox run te gaan kijken op Marine Drive. Dat is een jaarlijkse loop voor het goede doel. Op Marine drive kwamen we al snel terecht in een verkeersopstopping (let wel, het was zondagochtend kwart voor acht!). 
Een groep Jain gelovigen was op het doldrieste idee gekomen om een optocht te houden om het tweehonderdjarige bestaan van een tempel te vieren. 
Onze vrome Jain liepen niet gewoon. Nee, ze reden allemaal op brommers. Vooraan de optocht werden vier stokoude jain priesters in rolstoelen voorgeduwd. Helemaal vooraan reedt een grote truck met een mega-muziekinstallatie. Je begrijpt, erg hard ging het allemaal niet. Uiteindelijk zijn we maar uit de taxi gestapt en zijn we gaan lopen. Toen we vlak bij de plek van de Terri Fox run kwamen, was die uiteraard allang afgelopen.
We lieten ons niet uit het veld slaan en we bedachten iets nieuws voor de middag: een bezoek aan de eerste paardenraces van het seizoen. De paardenraces worden gehouden op een gigantisch groot terrein midden in de stad. Het is een van de weinige plekken met een wijds uitzicht en met het 'koele' weer (rond de 32 graden) van het moment is het er erg aangenaam. 
De kinderen vinden het ook leuk omdat ze er lekker kunnen rondrennen. We hebben nog wat gegokt maar helaas liepen 'onze' paarden niet zo hard.
Het is bijzonder om de film 'Slumdog Millionaire' in Mumbai zelf te zien. Gisteravond zijn Marcel en ik er heen geweest. De zaal zat zowaar bijna vol. De film wordt international de lucht in geprezen (o.a. 10 Oscar nominaties) maar in India is er nogal wat kritiek op. Daar zijn verschillende redenen voor: in de eerste plaats is de film erg realistisch. Realistische films doen het niet zo goed in Bollywood. Dansje hier, muziekje daar, dat is leuk! Beelden van een van de grootste slums van Azie en een moeder die vermoord wordt tijdens de moslimrellen? Nee, dat is niet leuk. De mensen hier zeggen dat buitenlanders alleen de ellende in Mumbai willen zien.
De keuze aan kindvriendelijke 'uitjes' In Mumbai is erg beperkt. In de 'Mumbai Mirror' lazen we zowaar over iets nieuws: Choki Dhani, een themapark op 40 kilometer rijden van Mumbai waar alles in het teken staat van Radjasthan. Wij trokken de stoute schoenen aan en gingen laat in de middag op weg in onze blauwe Innova (de expat-auto bij uitstek) met chauffeur Abdul achter het stuur. Eerder weggaan kon niet want het park gaat pas om 5 uur s'middags open.
Over de rit van 40 kilometer deden we ruim 1,5 uur en om 10 voor half 6 stonden we op de redelijk volle parkeerplaats. Dat is voor Mumbai begrippen snel. Heel erg druk was het niet onderweg. Bijna overal konden we gewoon doorrijden en nergens hebben we echt vastgestaan. Je vraagt je af hoe je dan toch nog 1,5 uur over 40 kilometer kunt doen?
Het park zag er op het eerste oog goed uit. Bij de ingang stonden een paar vrolijke muzikanten om ons te verwelkomen. Helaas hadden we de zondag voor 'Republic Day' uitgekozen voor ons uitje. Met ons waren daarom honderden anderen op het idee gekomen om naar Choki Dhani te gaan en de hele meute wilde tegelijk naar binnen. De kaartverkoop was op zijn Indiaas georganiseerd waarbij de kaartjes met de hand worden uitgeschreven. Dit tijdrovende proces resulteerde al snel in chaos met duwende en voordringende Indiers die langs de portiers met tulband probeerden te komen.
Ik 'vluchte' met Julia naar buiten want die werd helemaal gek van de drukte. In zo'n situatie ga je meteen uit van een 'worst case scenario'. Ik had al wat hoge kasten gezien en ik had bedacht dat als het heel erg zou worden ik de kinderen daar gewoon bovenop zou zetten. Gelukkig bleek dat niet nodig te zijn. Na Julia in veiligheid gebracht te hebben ging ik nog een keer naar binnen om Sebastiaan te halen. Ook dat lukte!
Toen wij allemaal buiten waren, ging Marcel braaf in de rij staan om kaartjes te bemachtigen. Na 10 minuten kwam hij met een brede grijns naar buiten. Hij vertelde dat hij er na 5 minuten helemaal genoeg van had omdat iedereen links en rechts aan het voordringen was. Hij besloot daarom over te gaan op de Indiaase 'voordringmethode'. Dat had succes. Doordat hij zijn volle gewicht in de strijd kon werpen, stond hij binnen de kortste keren vooraan. Hij deed nog een 'high five' met een andere Indier nadat hij zijn kaartjes had bemachtigd. Blijkbaar is het voor hen ook gewoon een spel.
Poppenkast kijken.
Eenmaal binnen merkte je niet zoveel meer van de drukte. Het terrein is redelijk groot en overal zijn optredens te zien met dansers, muzikanten, vuurspuwers, googelaars, etc. De kinderen konden rondrijden in een kar met buffels ervoor. Op rustigere dagen loopt er ook een kameel waarop ze een tochtje kunnen maken. Verder was er een heel wonderlijk reuzenrad dat in beweging wordt gezet door een jongen die in het midden van het rad loopt. Van dat reuzenrad heb ik nog een heel kort filmpje gemaakt. Klik op de link als je het wilt zien.
Verder hebben we er erg lekker gegeten. Je zitten dan op matten op de grond in de 'Sangri' (dorpshuis) en je krijgt authentiek Radjastani eten (gatthas). Dat eten was weer heel goed georganiseerd en de bediening door jongens (uiteraard met tulband) was prima.
Moe maar voldaan keerden we om 8 uur weer huiswaarts. Zoals Marcel zei, 'rijden in het donker op een Indiaase snelweg is veel gevaarlijker dan welke terroristische aanslag dan ook'. Maar goed, ook de terugrit hebben we overleefd en om half 10 waren we weer veilig thuis. 
Eten in de Sangri.
Vandaag vieren de Indiers onafhankelijkheidsdag en overal op straat is de Indiase vlag te zien met de kleuren oranje, wit en groen. In de etalages van winkels zie je paspoppen met kleren in de nationale driekleur. Op straat zie je ook veel daklozen die vlaggetjes verkopen. Een beetje cru is dat wel want zij zijn de laatsten die hebben kunnen profiteren van de onafhankelijkheid. 
Dit filmpje heeft niets met India te maken maar ik moest er erg om lachen. Het gaat over de crisis en de oorzaken ervan. Sorry, alleen in het Engels.
Deze week staat in het teken van 'back to normal'. Eerst de vakantie en daarna bezoek en nu weer de gewone dagelijkse dingen. Dat betekent voor mij ten eerste veel tennis. Ik stond mij woensdag, donderdag en vandaag weer lekker uit te sloven op de baan. Erg leuk! Verder ben ik druk met mijn scriptie. Ook leuk! Vandaag had ik mijn laatste interview met managers van verschillende banken. Ik ga hier niet uitleggen waar mijn scriptie over gaat. Dat wil ik niemand aandoen. Ik vind het persoonlijk een erg boeiend onderwerp maar daarmee ben ik denk ik de enige op deze aardbol. Mocht iemand echt willen weten waar mijn scriptie over gaat, dan stuur je maar een aparte mail. Verder ben ik bezig met mijn website www.giftyourstuff.org. Het is een poging om het voor mensen gemakkelijker te maken tweedehands-spullen te doneren aan het goede doel. Het project staat nog in de kinderschoenen en vanwege mijn scriptie wil ik er nu niet al te veel tijd aan besteden maar ik heb al een paar resultaten geboekt en dat is leuk! Hopelijk heb ik er straks meer tijd voor! S'middags ben ik met name bezig met de kinderen en ook dat vind ik leuk!
Gisteren was wederom de grote Marathon dag. Ondanks mijn goede voornemens heb ik niet meegedaan. Zwak, ik weet het. Uiteraard stonden we wel langs de route om de renners en de duizenden wandelaars aan te moedigen. De Marathon van Mumbai is een combinatie van een etape van de Nijmeegse vierdaagse en een serieus hardloopevenement waarbij de wandelaars toch wel de overhand lijken te hebben. Het merendeel van de deelnemers (met name de lopers van de 'Dream run' van 6 kilometer) zien de Marathon als een uitgelezen kans om eens rustig door de stad te wandelen zonder de gebruikelijke drukte van alle auto's. En gelijk hebben ze. Wij hadden nog een extra reden om langs de route te staan omdat een vriend van ons uit Nederland die bij ons op bezoek is de volledige Marathon deed. Zijn tijd 3.55 uur.
Julia is druk met aanmoedigen als een van de professionele afrikaanse renners voorbij komt. De uiteindelijke winnaar deed er 2 uur en 12 minuten over.
Vandaag zag ik deze reclame op straat. Het is van een bekend botermerk, Amul. Die proberen altijd met grappige vondsten te komen om de boter aan de man te brengen. Ik zie het verband tussen de boter en de fraudezaak niet helemaal maar actueel is het wel.
Daarnet werden we op het balkon opgeschrikt door een paar weken oude arend die zich bijna te pletter vloog tegen de glazen balkondeuren. Waarschijnlijk was hij bezig met zijn (of haar?) eerste vliegoefeningen. Hij zit nu heel stilletjes in een hoekje bij te komen van de schrik. We weten niet hoe goed hij kan vliegen dus we laten het maar even zo. Pa en ma arend zijn nog niet langs geweest om naar de kleine te zoeken. Zie ook de blog van 26 oktober 2008 met (waarschijnlijk) de foto van de vader.
Onze vakantie is voorbij en we zijn alweer een paar dagen terug in de chaos van Mumbai. Waarom is het in deze stad zo'n bende? De afgelopen drie weken hebben we kunnen zien dat het heel anders kan. In Nieuw Zeeland heb je goeie wegen, lekker take away koffie, mooie schone stranden, leuke winkels en goed eten! Ik wil niet al te veel klagen over ons leven hier maar deze eerste dagen moet ik erg mijn best doen om positief te blijven over India. Ja, het is hier lekker weer en ja, het is fijn dat Marcel en ik s'avond de deur uitkunnen als we dat willen omdat we zo'n goeie hulp hebben. Maar we hebben nu weer even kunnen zien dat er in andere delen van de wereld zoveel meer mooie dingen te doen zijn. Snik. 
Kerstboom in Hamilton
Vanuit een internet cafe in Taupo (midden NZ) wensen wij iedereen een heel gelukkig nieuw jaar.
Vandaag gevangen. Een goed begin van het nieuwe jaar!!
Wij gaan er even tussenuit. Vanacht vertrekken wij voor drie weken richting Nieuw Zeeland. Daarom staat de blog even stil. Helaas. Tot over drie weken!!!!
Vandaag heb ik kunnen lachen om de Indiase dames die in een winkeltje bij ons in de straat stonden te vechten om kleding van de Zeeman. Het was erg druk binnen en ik ging kijken wat er te koop was. Dat bleek dus kleding van de Zeeman te zijn met het prijskaartje er nog aan. 
Voor dit truitje van Euro 5,95 betaal je toch nog altijd Rs 200. Dat is omgerekend ongeveer Euro 3,50. De dames leken erg blij te zijn met dit 'Europese topmerk'!
Vandaag ben ik veel onderweg geweest. In de stad heb ik nog een paar foto's genomen met mijn mobieltje, onder andere bij Atrium mall, een groot warenhuis. Overal zie je dit soort uitingen van boosheid en verdriet. Twee weken na de aanslagen is het echter niet meer onderwerp van gesprek. Vorige week was iedereen er nog helemaal vol van en werd er over niets anders gepraat. Deze week lijkt iedereen bezig te zijn met de voorbereidingen voor kerst en de vakantie. Wij zelf ook. Een beetje bizar voelt het wel. 
Sinterklaas is nog maar net terug naar Spanje en de kerstboom staat al weer in de kamer. Een beetje vroeg misschien maar omdat we volgende week op vakantie gaan, kunnen we de boom beter nu neerzetten anders heeft het helemaal geen zin meer. Vorig jaar had ik een mooi Indiaas nep-exemplaar gekocht. De aanblik van deze boom begint al aardig te wennen. Volgens mij is het de moooooiste boom die ik ooit heb gehad. Sebastiaan is ook al helemaal in de kerststemming. Hij zingt de hele dag 'rudolph the red nosed raindear'.
Verder ben ik uiteraard druk met het regelen van de vakantie naar Nieuw Zeeland. Het gaat een combinatie worden van huisjes, bij familie logeren en kamperen in een tentje. Ja, ja, we zijn heel wat van plan. We zijn rijkelijk laat met boeken en het is daar nu hoogseizoen maar we hebben toch wat leuke dingen kunnen vinden.
Ik ben ook nog bezig met de verjaardag van Sebastiaan. Hij is zaterdag jarig en viert a.s. maandag zijn partijtje met als thema 'cookies and magic!!' Ik heb het onzinnige plan opgevat om met 25 (!!) kinderen koekjes te gaan bakken. Als 'back up', voor het geval ze na 5 minuten klaar zijn met de koekjes, zoek ik nu op het internet naar tips voor leuke verjaardagsspelletjes. Maar wederom is dan het probleem dat ik 25 kleuters rond heb rennen in huis. Op veel verjaardagspartijtjes loopt een entertainer rond die keihard in de microfoon staat te gillen. Het is jammer dat ik het niet kan laten horen maar bij de overburen is op dit moment een verjaardagspartijtje aan de gang met entertainer. In Nederland had iemand er al lang de politie op afgestuurd vanwege geluidsoverlast maar hier kan dat allemaal gewoon. Het is een partijtje voor kleine kinderen die nu allemaal zware gehoorbeschadiging oplopen. Het is trouwens wel leuke muziek die op staat. Nu bijvoorbeeld Hauji mi Hauja. Ik zit te zwingen op mijn stoel.
Marcel zit op het moment in Amerika. Hij ging met een dag vertraging weg vanwege de 'high alert' dit weekend op de vliegvelden. Hij komt a.s. vrijdagnacht weer terug. Helemaal gebroken waarschijnlijk. Dan vliegen we dinsdagnacht naar Nieuw Zeeland. Dat wordt trouwens de 'flight from hell'. We vliegen om half 4 s'nachts naar Hong Kong. Dat is een vlucht van 5 uur en dan moeten we een paar uur wachten op het vliegveld, waar werkelijk niets te beleven is, op de vlucht naar Auckland. Dat is nog eens 11 uur vliegen. We komen dan vervolgens geheel geradbraakt om half 8 s'ochtends aan in Auckland. Daar huren we een auto en rijden dan naar ons eerste optrekje aan zee. It better be good!!!
Sebastiaan heeft ons nieuwste kunstwerk net nog even voorzien van een Sinterklaas mijter. Ziet er wel grappig uit. 
Sinterklaas is toch naar Mumbai gekomen. Dat was nog even onduidelijk vanwege het negatieve reisadvies. Het Ministerie van Buitenlandse Zaken raadt niet essentiele reizen naar Mumbai nog altijd af. Gelukkig trok de Sint zich daar niets van aan en is hij toch gekomen samen met een paar van zijn pieten. Alle kinderen blij! Vanochtend zijn we in de auto gestapt en naar Bandra in het noorden gereden om de Sint daar met andere Nederlanders te verwelkomen. Sebastiaan en Julia zijn weer een paar mooie cadeau's rijker.
Op het dak van de club zit sinds gisteren een mannetje met een verrekijker de kust te ‘bewaken’. Ik wil er eigelijk een foto van maken maar ik vind dat zo gek. Misschien dat ik zo snel even klik als hij de andere kant opkijkt. Gisteren zag ik een paar keer een helicopter van de kustwacht overvliegen. Dat was een primeur. Een vriendin kreeg vanochtend om vier uur een sms van de politie. Met het bericht proberen ze de geruchten te ontzenuwen dat er nog altijd terroristen in de stad zijn die aanslagen gaan plegen op hotels en scholen. Ze zijn bang dat er weer paniek gaat uitbreken net als afgelopen zaterdag. In de sms staat zoiets als ‘maakt u zich geen zorgen want de politie waakt over uw veiligheid’. Na de verhalen over hun falen de afgelopen dagen, komt die boodschap niet erg geloofwaardig over.
De belangrijke vraag is: is Mumbai nu veilig? Zijn alle terroristen gepakt/dood of lopen ze nog rond? Mumbai, een stad met 20 miljoen (!) inwoners, heeft geen eigen commando-eenheid of leger, alleen een slecht getraind en uitgerust politiecorps. De commando’s (National Security Guards) die uiteindelijk ingezet zijn, moesten uit Delhi komen. Dat is een vlucht van twee uur maar door alle onnodige bureaucratie duurde het tot de volgende dag voordat ze er waren.
Beide kinderen zijn weer naar school vandaag. Marcel is weer gewoon naar zijn werk. De geplande vakantie naar Thailand heb ik inmiddels gecancelled. Ik vind het vervelend om te doen want de hotels daar zitten ook niet te wachten op nog meer afzeggingen. Vanochtend kreeg ik een mailtje van een van de hotels met de vraag of we het wel echt zeker weten. Volgens de medewerkster van het hotel zijn de problemen allemaal snel voorbij omdat de Thaise koning vrijdag jarig is. Dat mag wel zo zijn maar ik heb nu even behoefte aan een vakantie in een heel saai land zonder terroristen, demonstraties, bomexplosies en andere narigheid. Even bijkomen van alles. Dat had Nederland kunnen zijn maar helaas is het daar nu te koud. We gaan nu waarschijnlijk Down Under, lekker kamperen.
We zijn net terug van de club. De stemming is er erg bedrukt en er wordt over niets anders gepraat dan de aanslagen. Op het mededelingenbord van de club hangen foto's van twee leden van de club, een getrouwd stel, die zijn omgekomen. Ergens anders zitten twee Australiers die in het Taj Hotel hebben gezeten hun verhaal te vertellen. Zij waren op doorreis hier en wonen niet in Mumbai. Twee kinderen van de Amerikaanse school zijn allebei hun ouders kwijt. De NRI gemeenschap (Indiers die lange tijd in het buitenland hebben gewoond) lijkt het zwaarst getroffen te zijn. Iedereen vraagt aan elkaar of de familie veilig is en of alles verder goed gaat. Ook wordt er gevraagd of er mensen eerder vertrekken. Een paar families vertrekken dit weekend voor een vroege Kerstvakantie. Het ziet er niet naar uit dat families definitief vertrekken.
Ondertussen praat iedereen over hoe dit in de toekomst voorkomen kan worden. De Franse school is morgen nog dicht. Ze gaan nieuwe veiligheidsmaatregelen introduceren. Op de club hangt deze aankondiging: 
Ondanks de goede bedoelingen kun je toch niets doen tegen dit soort fanaten die met een glimlach op het gezicht onschuldige mensen, oud en jong, in koele bloede doodschieten.
Terwijl de operatie vanochtend pas voorbij was, is het hele gebied al weer vrijgegeven op de voorkant van het Taj en het Oberoi na. Wat doet Marcel dan? Die gaat uiteraard langs om even te kijken. Hier een paar foto's:
Uit het raam zie je lakens hangen waarmee mensen waarschijnlijk naar buiten zijn geklommen. 
En als laatste een foto van cafe Leopold. 
Net heb ik het bericht gelezen dat het na 62 uur allemaal voorbij is en dat de laatste terroristen in het Taj hotel zijn doodgeschoten. Ze doorzoeken het hotel nu maar hopelijk zijn er geen verrassingen meer. Voorbij is natuurlijk heel relatief. De stad gaat nu een nieuwe fase in om het hele gebeuren te verwerken. De Mumbaikers zijn er trots op dat hun stad na aanslagen weer heel snel opkrabbeld. Helaas zonder dat er iets veranderd aan de manier waarop de stad en het land worden bestuurd.
Dit is een stukje in de Times of India over de paniek van gisteren.
Op de 3e ochtend na de start van de aanslagen is het nog steeds niet voorbij. Het is nu zeven uur en er wordt nog altijd zwaar gevochten in het Taj Hotel. Ik ben er echt klaar mee en met mij de hele stad. Gisteren op het nieuws zag je telkens de kreet "Genoeg is Genoeg!". En dat klopt.
Op het nieuws krijg je te horen dat de Indiers de situatie volledig onder controle hebben. Volgens ons is dat helemaal niet het geval. Ik heb veel bewondering voor de militairen die gevochten hebben en zoveel mensen hebben bevrijd maar dat doet niet af aan het feit dat de hele aanpak kritisch bekeken moet worden.Vanochtend kreeg ik van een andere expat een mail. Hij schrijft dat de aanpak door de Indiers een 'farce' is. Ik ben bang dat hij gelijk heeft. Het heeft 40 uur geduurd voordat ze het Nariman huis waar de Israeliers gegijzeld zaten, ontzet hadden. Vijf gegijzelden zijn dood. Ze hebben vier Israeliers weten te bevrijden. Op het nieuws wordt gedaan alsof de commando's heel succesvol zijn geweest. Feit is dat het Nariman huis een klein appartementengebouw is met vijf etages en maar 13 kamers. 13 kamers! Hoe konden ze daar 40 uur over doen? Op het nieuws hoor je daar niets over. Om het gebouw heen stonden massa's mensen van heel dichtbij toe te kijken. Dat is ook niet bevorderlijk voor het soepele verloop van de operatie. Het was buiten de gebruikelijke Indiase chaos. Ook bij het Taj Hotel kunnen de media heel dichtbij komen. Daar stonden de journalisten zowat in de lobby van het hotel terwijl er nog steeds gevochten wordt .
Indiase nieuwszenders staan overduidelijk onder zware overheidscontrole. Ik heb de afgelopen dagen geen enkel kritisch commentaar gehoord over de manier van aanpak. Gisterenmiddag lagen de zenders er twee uur uit. Dat was gedaan in opdracht van de politie die paniek wilden voorkomen. Blijkbaar hadden de media gerapporteerd over nieuwe beschietingen in de stad.
Commando warfare
Toen ik gisteren ging slapen zou er nog een gewonde terrorist in het Taj Hotel zitten. Er waren geen gijzelaars meer. We zijn nu 10 uur verder en het is nog steeds niet voorbij. In plaats van een terrorist zijn het er nu plotseling meerdere. De overheid zegt dat het voor hen een moelijke operatie is omdat de terroristen getrained zijn in 'commando warfare". Helaas lijkt dat voor de Indiase commando's zelf niet te gelden. Waar zijn zij in getraind?
De feiten: 1. in het hotel zitten nog een paar terroristen die dood mogen 2. er zijn geen gijzelaars meer binnen 3. het hotel ligt toch al in puin 4. binnen en buiten het hotel staan een paar honderd commando's paraat. Kortom: maak er heel snel een eind aan!!! Het is nu echt genoeg.
En wat doen wij vandaag?
De expat mails gaan nu over het weekend en wat mensen gaan doen. Blijft iedereen binnen? Of kun je al weer gewoon de straat op en je eigen dingen doen? Ik denk dat wij vandaag weer gewoon naar buiten gaan. Ik heb er helemaal genoeg van om binnen te zitten. Sebastiaan heeft vanmiddag een verjaardagspartijtje en er is een afscheidsfeestje van mensen die weg gaan. Kortom, 'back to normal'! Wij storten ons vandaag gewoon weer in het Indiase leven.
Het begint nu weer langzaam donker te worden en het is nog steeds niet afgelopen. Bij het Taj Hotel wordt nog steeds geschoten. Ongelooflijk dat het zo lang duurt. Op het nieuws zien we steeds meer berichten over de banden van de terroristen met Pakistan. Blijkbaar zijn de terroristen getrained door het Pakistaanse leger. Dat zeggen de Indiers althans. Dit is een heel complexe situatie vanwege de slechte relatie tussen India en Pakistan.
Net ben ik op straat geweest om groenten en fruit te kopen. Veel winkels zijn dicht en op straat rijden nog altijd weinig auto's. Ik hoorde van iemand die vanochtend naar kantoor was gegaan en die het advies kreeg om eerder naar huis te gaan. Als je buiten loopt, heb je het idee alsof je door iedereen wordt aangestaard omdat je buitenlander bent. De toegangshekken naar de appartementsgebouwen in Breach Candy zijn allemaal afgesloten.
Ondertussen lezen we in de krant over de aanpak van de Indiase authoriteiten. Woensdagavond werden een paar terroristen gepakt bij Chowpatty Beach nadat ze drie hoge politiefunctionarissen hadden doodgeschoten. Er stond letterlijk in de krant dat de agenten die de terroristen aanhielden zo kwaad werden toen ze hoorden van hun dood dat ze een van de terroristen hebben doodgeslagen. Mmmm.
Een ander opvallend stukje ging over de terroristen in het Joodse centrum. In de krant stond dat de terroristen voor de bezetting inkopen hadden gedaan. Zo hadden ze onder andere wijn en 100kg (!) bevroren kip gekocht. Het zijn 8 terroristen dus die hebben per persoon meer dan 10 kg kip tot hun beschikking. Ze gaan er waarschijnlijk vanuit dat de bezetting heel lang gaat duren.
Vanmiddag
Het is allemaal heel onduidelijk wat er op het moment gaande is. Inmiddels hebben we weer verbinding met de nieuwszenders. De berichtgeving is echter erg verwarrend. Volgens de ene zender is het bijna voorbij in het Taj. Een andere zender geeft aan dat het restaurant nog ontruimt moet worden. Ze blijven focussen op de hotels maar inmiddels zijn ook de treinverbindingen naar het zuiden van de stad onderbroken. Dat vertellen ze niet en het lijkt alsof de reporters alleen maar bepaalde dingen mogen zeggen. Ook zie je andere informatie in de tickerline onder in beeld. Een van de zenders News X vermelde bijvoorbeeld dat de terroristen met 8 tot 10 boten zijn gekomen en dat het om 20 tot 40 terroristen gaat. Er zou een busje rondrijden met terroristen die gericht mensen op straat neerschieten. Dat vind ik een typisch paniekverhaal, dus ik neem het maar met een korreltje zout. Een vriend van ons werkt bij Reuters en die zegt dat het ook voor hen extreem moeilijk is om aan goeie informatie te komen.
Helaas blijkt nu dat er in de hotels veel meer slachtoffers zijn gevallen. De uiteindelijke aantallen zullen we later horen.
Na een rustige morgen is er weer onrust uitgebroken. Het gerucht gaat dat er weer geschoten wordt in de stad en de nieuwszenders werken niet meer. Blijkbaar is dat gedaan in opdracht van de politie om paniek te voorkomen. Ik was net in de club maar ben nu weer thuisgekomen. Better safe then sorry. Je ziet iedereen druk telefoneren en op straat wordt het weer stiller. Het is onduidelijk of dit massa-hysterie is of dat er echt iets aan de hand is. Dat van de kabeltelevisie klopt wel. Onze kabel doet het weer en alle zenders doen het gewoon behalve de nieuwszenders.
Dit is al weer de 2e ochtend sinds de aanvang van de aanslagen. Het is zeven uur en ik ben net wakker. Eerst even het laatste nieuws gelezen op het internet. Zover ik kan zien is het nu bijna voorbij. Gelukkig! Helaas ligt bij ons de kabel er uit (goeie timing!) en kan ik het nieuws niet op tv zien. Eigelijk is dat ook wel prima. Dat zappen langs de tv zenders is niet goed voor de rust in huis. Marcel is er overigens niet. Die is vanochtend heel vroeg gaan golfen. Kortom, het leven begint al weer een beetje te normaliseren. Na de eerste schrik en alle hectiek (o.a. het geruststellen van het thuisfront), is het nu tijd om rustig na te denken over wat er allemaal is gebeurd.
Ik heb een vreemd gevoel als ik alle nieuwsberichten beluister en lees. Kreten als 'de aanvallen waren met name gericht op houders van Amerikaanse en UK paspoorten', 'terroristen vallen toeristen aan', 'we zagen in de hotels overal lijken liggen', etc, etc. kan ik niet goed plaatsen. De realiteit is dat er 125 doden zijn gevallen (voor zover nu bekend). Voor het allergrootste deel zijn dat Indiers geweest die zijn doodgeschoten in het treinstation. Ook zijn er veel agenten dood. Er zijn maar weinig buitenlandse doden. CNN heeft het over zes buitenlanders van verschillende nationaliteiten. Het zijn dus niet alleen Engelsen en Amerikanen. De beelden van de hotels waren afschuwelijk. En er was ook nog een derde locatie, cafe Leopold. Telkens werd er geschoten en er werd met handgranaten gegooid. Ik vind het ongelooflijk dat er maar zo weinig mensen bij omgekomen zijn. De terroristen hadden het allemaal goed gepland maar blijkbaar is er toch iets fout gegaan. Misschien dat de dodencijfers later nog worden bijgesteld als alles voorbij is. De kranten staan vol met verhalen over de VIPs in de hotels en de ellende daar. Over het drama in het treinstation lees je bijna niets.
Ook met het verhaal dat de aanval tegen 'toeristen' gericht was heb ik moeite. Mumbai is geen toeristenstad laten we daar duidelijk over zijn. Verre van dat. Je hoort regelmatig de grap: Wat is de meest populaire toeristenattractie van Mumbai? Antwoord: De vertrekhal van het internationale vliegveld. Ha, ha. Als je het op toeristen gemunt hebt, dan voer je een aanval uit op de Taj Mahal bij Agra of op restaurants in Goa en niet op de vijfsterren hotels in Mumbai. In de vijfsterrenhotels zitten zakenlui en misschien een paar verdwaalde toeristen. Met deze aanval lukt het de terroristen om de economie te ontwrichten. Vandaag gaat de beurs weer open en dan zullen we zien wat er gebeurd.
Een laatste punt is de keuze van de locaties. Cafe Leopold is een cafe voor rugzaktoeristen. De combinatie van de vijfsterrenhotels en cafe Leopold vind ik daarom vreemd. In de buurt van het Oberoi en de Taj liggen veel exclusieve restaurants waar buitenlanders komen dus waarom gaan ze dan speciaal naar Leopold? De terroristen moeten de stad goed gekend hebben want anders kies je niet voor Leopold.
Nou ja, wat er echt is gebeurd zullen we niet te weten komen. De Indiase overheid zal nooit volledige openheid van zaken geven. Waarom zouden ze ook? De Indiase media zijn niet erg kritisch en gaan niet proberen om de onderste steen boven te krijgen. Ze schrijven braaf op wat de hoge overheidsbazen hun vertellen. Het blijft gissen. De komende dagen zullen de plaatselijke politici over elkaar heenrollen om op tv hun eigen verhaal te vertellen en persoonlijk profijt uit de situatie te trekken.
Vandaag is het nog even afwachten wat er gaat gebeuren. Ik denk dat de meeste mensen gewoon thuis blijven. Het is nu vrijdag en maandag zal iedereen wel weer gewoon aan de slag gaan. Of misschien morgen al want kantoren zijn hier ook op zaterdag open. Er is nog steeds angst dat er 'nog iets gaat gebeuren'. Ik heb trouwens nog niets gehoord over mensen die het land willen verlaten. Ook hoorde ik gisteren al mensen zeggen dat er misschien bewapende terroristen ontsnapt zijn die gaan proberen om de stad uit te komen. Dat soort geruchten houdt de mensen ook binnen.
Mijn broer stelt voor vandaag het volgende programma voor:
1. ochtendgymnastiek voor het hele gezin
2. broodjes bakken
3. sinterklaasliedjes zingen
4. kerstliedjes oefenen
5. sandra: scriptie schrijven!
6. marcel : indoor golf! (uhhh, mag het ook outdoor golf zijn?)
7. kinderen: skypen met oma en opa! (2 maal, eerst toneelstukje oefenen)
De BBC heeft trouwens een interessant filmpje gemaakt over de aanslagen Het gaat om het tweede deel van het filmpje.
Laatste update
Het is nu kwart voor zeven s'avonds in Mumbai en het is net donker geworden. Het lijkt er niet op dat de situatie al helemaal onder controle is. Eerder op de dag had de politie gezegd dat de brand in het Taj Hotel bedwongen was maar dat bleek toch niet het geval te zijn. Ook werden er nog schoten gehoord. Volgens de site van de Times of India zitten er nu nog 200 mensen vast in het Oberoi hotel. Echt afschuwelijk voor die mensen daar. Vanmiddag zijn we bij onze Franse buren geweest en hebben we geen t.v. gekeken. Ik weet dus niet wat de laatste ontwikkelingen zijn. We willen de t.v. ook niet constant op het nieuws zetten (al is de verleiding wel groot) vanwege de kinderen. De Indiaase t.v. zenders schromen niet om close ups van gedode terroristen in beeld te brengen. De kinderen zitten nu lief voor de t.v. Barbapapa te kijken. Volgens mij vonden ze het wel gezellig vandaag met ons de hele tijd in de buurt. Het is nog onzeker wat er morgen gaat gebeuren. Omdat de gijzeling nog steeds gaande is, denk ik dat de kantoren morgen ook dicht blijven.
De eerste evenementen zijn al afgezegd. Dit weekend organiseert de Duitse kamer van koophandel een grote kerstmarkt. Ik heb nog geen bevestiging gezien maar die zal hoogstwaarschijnlijk niet doorgaan. Voor zaterdagavond hadden we een uitnodiging voor een afscheidsfeestje van kennissen. Dat zou een hele happening worden, inclusief een Indiaase verkleedpartij. Marcel had al een Kurta met lungi aangeschaft maar die kunnen in de kast blijven hangen. In plaats van een feest in de tuin organiseren ze nu een ingetogen borrel binnen.
Update van vanochtend
Inmiddels is Marcel weer veilig thuis na de nacht doorgebracht te hebben in Colaba. Hij kwam om half 10 aanzetten. Hij is nog wat slaperig vanwege een kort nachtje zonder bed maar verder heeft hij alles goed doorstaan. Vannacht heeft hij tot half 5 de schoten gehoord bij het Taj Hotel. Ook kon hij vanaf het terras van het appartement de gloed zien van de brand op de bovenste etage van het hotel. Vanochtend is hij met twee andere Nederlanders meegereden naar Breach Candy. In de stad is het bijna uitgestorven. Overal zijn controles met zwaarbewapende agenten. De gijzeling in de hotels duurt nog steeds voort. Eigelijk komt daar maar heel weinig nieuws over naar buiten. Zowieso is het erg rustig op het nieuwsfront.
Wij blijven vandaag maar een dagje binnen en wachten af hoe de dag verder verloopt. De kantoren blijven ook dicht vandaag. Er is druk sms verkeer met de andere expats in de stad. Iedereen is vol verbazing over wat er is gebeurt. Ik heb het idee dat iedereen zich hier toch wel veilig voelde ondanks alle ongemakken van de stad. Dat veilige gevoel is nu in een klap verdwenen.
Ook vandaag zitten we weer aan de tv gekluisterd. De gijzelingen gaan nog steeds door. De politie gaat er blijkbaar vanuit dat het lang gaat duren. Net kregen we door dat de school morgen ook gesloten is. Ik heb het idee dat niemand vandaag de deur uitgaat. Vanaf ons balkon aan de voorkant kan ik in de verte de weg zien liggen en daar is het erg stil. Vanmiddag gaan we even langs bij onze buren. We kunnen naar elkaar zwaaien vanaf het balkon.
Op tv wordt druk gespeculeerd over wie er achter de aanslagen zitten. Uiteraard krijgt Pakistan ervan langs. India en Pakistan zijn al niet de beste vrienden en dit helpt niet om de relatie te verbeteren. Pakistan ontkent natuurlijk in alle toonaarden. De terroristen zijn met een boot gekomen en bij de Gateway to India aan land gegaan.
Na alle eerdere bomaanslagen in India zat het er natuurlijk aan te komen dat Mumbai ook aan de beurt zou komen met aanslagen. Dat is vanavond dus het geval. Het is nogal een chaos in de stad en dan met name in het zuiden van de stad. Er zijn op iets van 5 plekken aanslagen. De headline op tv is nu ' terrorists accross Mumbai'. Marcel zit vlakbij een van de hotels waar aanslagen zijn, het Taj hotel. Hij had daar een borrel met andere expats bij Henry Thams. Nu zit hij bij een Nederlander thuis die er vlakbij woont. Het is niet veilig om nu al naar huis te gaan omdat er nog terroristen rond lopen. Ook zitten er nog terroristen in het Taj hotel. Blijkbaar hebben ze in het hotel gijzelaars genomen. Dit is een grote schok voor de expatgemeenschap omdat het allemaal plekken zijn waar we dagelijks komen. Morgen is de school gesloten.
Op dit kaartje kun je zien hoe de stad in elkaar zit. Het Taj Hotel ligt in het zuiden van de stad. Als je op het kaartje klikt, wordt het groter. 
Het is nu overal op het nieuws. Erg spannend. Net zijn twee terroristen gepakt en inmiddels ook doodgeschoten. Blijkbaar vroegen ze naar de paspoorten van buitenlanders in het hotel, Britten en Amerikanen. Nu een explosie op het dak van het Taj hotel! Het is wel erg serieus. In het Oberoi hotel zitten nog twee terroristen met gijzelaars.
Het geheel zal wel een staartje krijgen. Met name voor wat betreft de scholen. Ik denk dat niemand de kinderen naar school zal willen brengen.
Het is nu inmiddels kwart voor 3. Marcel zit nog steeds bij een vriend in het zuiden in de stad en zal daar ook blijven slapen. Het is nog steeds niet duidelijk wie het zijn. Het is wel duidelijk dat ze achter westerlingen aan zitten en dat maakt dit heel anders dan andere bomaanslagen in Mumbai. Er zitten nu nog gijzelaars in het Oberoi hotel. Het is heel vreemd om hier nu voor de tv te zitten. Er gebeurt van alles op plekken die je goed kent. Het is nu midden in de nacht en het is afwachten hoe het morgen verloopt. Ik denk dat het overal doodstil zal zijn op straat. De verleiding is groot om maar de hele nacht voor de tv te blijven zitten maar dat is niet handig. Ik ga toch maar proberen te slapen. Marcel belde net nog en waar hij zit wordt het steeds drukker met mensen. Het is onmogelijk om vanacht vanuit het zuiden van de stad thuis te komen.
Het is redelijk bizar trouwens. Net was de man bij wie Marcel in huis zit, Toni, op het NOS nieuws. Mijn zussen wisten mij te vertellen dat Marcel daar nu lekker pasta zit te eten. Ik kom trouwens bij RTL nieuws vanavond om 23.38 uur.
Je weet dat je in Mumbai woont als je op ieder moment van de dag vaststaat in het verkeer. Het maakt eigelijk niet meer uit om hoe laat je de deur uitgaat. De ellende begint om negen uur s'ochtends. Tot 9 uur is het verkeer eigelijk wel prima. De mensen hier gaan laat naar kantoor. Als je voor half 10 je gezicht laat zien, ben je vroeg. Ook de winkels gaan pas laat open, gewoonlijk rond half 11.
Elke keer ben ik weer verrast door het grote aantal verkopers in winkels. In een klein winkeltje zie je zo maar vijf man achter de kassa staan. Als er iemand in de winkel komt, staat er altijd meteen een verkoper klaar om de klant te 'stalken'. Daar zijn ze heel goed in. Dan blijven ze constant een kleine meter achter je lopen en zodra ze zien dat je ergens naar kijkt, gaan ze dat voorwerp voor je pakken. 99% van de verkopers weet overigens helemaal niets zinnigs te vertellen over de spullen die ze verkopen. Als je naar een doosje staat te kijken, zeggen ze bijvoorbeeld: "that's a box. We also have green, purple, and yellow boxes". OK, dank voor deze informatie want dat had ik zelf ook al gezien. Ik ben niet kleurenblind.
Het gebrek aan kennis is de verkopers niet aan te rekenen. Dat houdt ik mijzelf altijd maar voor als ik dreig te ontploffen in een winkel. "Sandra, tel tot 10, het is niet hun schuld. Rustig blijven. Ze kunnen er niets aan doen". Meestal is mijn frustratie echter zo groot dat ik alsnog ontplof. Als ik weer buiten sta, voel ik mij dan super schuldig. Het probleem is - onder andere - een gebrek aan opleiding. Mensen worden bij bosjes aangenomen omdat het toch niets kost en vervolgens wordt er niets aan training gedaan. Ik ga zelf maar aan een cursus stressmanagement beginnen om mijn emoties beter in bedwang te kunnen houden bij het winkelen.
In het straatje waar wij wonen, woont deze labrador die dagelijks wordt uitgelaten door de honden 'walah'. Dat is een jongen of in dit geval een man die speciaal is aangenomen voor het verzorgen van de hond, inclusief het uitlaten. De hond is duidelijk dikke maatjes met een poes die niet van zijn zijde wijkt. Een voorbeeld van echte dierenliefde. Ik heb er nu maar eens een foto van gemaakt. 
Vandaag heb ik voor het eerst een toeristische rondleiding gedaan door Malabar Hill. Dat is een van de oudste delen van de stad en ligt vlakbij Breach Candy waar wij wonen. Wat met name opvalt is dat het een smeltkroes is van verschillende religies. Maar dat geldt eigelijk voor heel India. Ook valt weer op hoe traditioneel Mumbai is. Overal zie je moderne flatgebouwen staan maar in de kleine straatjes zie je nog veel van het oude Mumbai. Vanochtend hebben we verschillende hindoetempels, een Jain tempel, en een oud klein kerkje bezocht. Zie de foto's.
Mooi opgemaakte schalen voor de Puja. 
Een van de vele kleine tempels in Malabar Hill. 
Conservatieve Jains bedekken hun mond met een doek om niet per ongeluk een beestje in te slikken. Deze man maakt op traditionele wijze rozenolie. Daarmee zetten de Jains een stip op het voorhoofd. Er leven nog ongeveer 4 miljoen Jains in India. Het komt oorspronkelijk voort uit het Hindoeisme. 
Mooie glas en lood ramen. 
Een Nederlands stel heeft wereldwijd de kranten weten te halen door op een kamelenmarkt in Bihar 10.000 roeps (ongeveer euro 250) voor vier Samosa's te betalen. Wij waren vorige week ook op een kamelenmarkt maar verwar ons niet met deze onnozele zielen. Wij waren namelijk op de kamelenmarkt in Pushkar. Het nieuws over de onvertuinlijke Nederlanders stond ook op de website van de BBC nieuwsdienst (zie link). Helaas hebben wij de kamelenurine gemist.
Kamelen, kamelen, kamelen.
Vandaag haalde Nederland het Indiase nieuws met de intocht van Sinterklaas. Op pagina 15 van de Sunday Times of India staan twee foto's, een van drie jongetjes verkleed als piet en een van Sinterklaas met zijn pieten op de stoomboot in Almere. Boven het artikel staat: return to innocence (terugkeer naar de onschuld). Dat de Indiers het moeilijk vinden om dit kinderfeest te plaatsen blijkt uit de tekst naast de foto's. Er staat dat "children wait for Father Christmas at Almere" (kinderen wachten op de kerstman (?) in Almere). Dan gaat het vervolgens weer over St Nicholas en zijn helpers. Er staat verder dat volgens de Nederlandse traditie "Black Pete St Nicholas vergezeld" en dat het officiele kinderfeest op 5 december is.
Sinterklaas komt vandaag aan in Nederland en ik heb het eerste gedicht al binnen van de dichtpiet:
Franse taal, Italiaanse taal; het maakt Sandra niet uit!
Maar het mooie Nederlands interesseert haar geen fluit.
Hoe goed heb jij vroeger opgelet tijdens de taal of Nederlandse les?
Of komt dit door het vage Hindi- gekles?
Het Nederlands, zo schoon, zo tof,
gebruikt uit het oude Hollands nog wel eens de apostrof.
Maar hoe werkt dit toch, een kleine les:
des morgens werd 's morgens;
des ochtend werd 's ochtends;
des avonds werd 's avonds;
des nachts werd 's nachts.
Zet um ervoor, daar is hij voor.
Sinterklaas is een oplettend man, hij heeft het al vaker gezien.
Vraagt zich dan iedere keer af, hoe dit kan bij zo'n meid, zo kien!
Lieve San, je blog is geweldig, je foto's zijn prachtig
nu alleen dat streepje nog, dan ben je ook dat stomme regeltje machtig.
India doet hard haar best om zich van haar beste kant te laten zien. Het India-festival in Amsterdam is daar een goed voorbeeld van. Het land heeft echter ook een andere kant. Die kant is ook 'incredible' maar een stuk minder mooi. In de Times of India staat vandaag een artikel 'How poor is poor in city' (hoe arm is arm in de stad?). Hierin staat dat je volgens de authoriteiten met een maandinkomen van Rs540 (ongeveer 8 euro) boven de armoedegrens zit. Dit betekent dat als je in Mumbai per dag meer dan Rs18 (0,75 euro cent) verdiend, je jezelf gelukkig mag prijzen want dan ben je niet arm. Ongelooflijk maar waar. Dit laat zien hoe serieus het armoedeprobleem in India wordt aangepakt.
Om een iets realistischer beeld te geven van India stel ik dan ook voor dat de festivalorganisatoren een paar arme sloebers op het museumplein rond laten lopen. S'nachts kunnen ze op de stoep voor het concertgebouw slapen. Ook onbreken nog de 'incredible' geuren van India. Daarvoor zou je een paar ladingen huisafval op het museumplein kunnen storten. Een paar dagen geleden waren we in Jaipur, een van de toeristische hotspots van het land. Je loopt daar letterlijk over het afval heen. Heel triest.
Kortom, het land is in meerdere opzichten 'incredible' maar lang niet altijd in positieve zin.
Voorzien van fotocamera is mijn zus in Amsterdam gaan kijken bij de India activiteiten (zie ook de blog van 6 november). Dit zijn een paar mooie foto's van wat er in de stad allemaal te zien is.
