Op het aankondigingenbord bij de Breach Candy club staat iedere dag een 'Indiaase' wijsheid. Deze staat er vandaag op (vrij vertaald): 'Geef anderen nooit de schuld om jezelf te beschermen, de tijd zal de waarheid achterhalen'. Doe er je voordeel mee.
Het wonderschone strand bij Worli. 
Op de achtergrond is de nieuwe sealink te zien waar ze al jaren mee bezig zijn. Hiermee kun je straks sneller naar het vliegveld komen. Links zie je achterkant van onze auto. 
Verkopers bij het strand van Worli. 
Een fietser.
Foto: The Economist
Ook nu staat er weer een interessant stuk in de krant (The Times of India) over Indiers en hoe zij met viezigheid omgaan. De aanleiding voor dit stuk is de uitkomst van het onderzoek van Forbes waarbij Mumbai in de lijst met de 10 vieste steden staat (zie ook de posts van 6 en 25 maart). Westerlingen gruwelen van al het vuil op straat in Mumbai en het luidruchtige geroggel en gespuug. Volgens de schrijver van het artikel, ene meneer Dipankar Gupta, hangt het samen met het kaste denken en het Hindu geloof. Hij gebruikt het begrip 'other worldliness'. Daarmee bedoeld hij het onderscheid tussen het innerlijke van de mens (dat schoon moet zijn) en alles daarbuiten. Volgens het kaste denken zijn alle lichaamsvloeistoffen, denk aan zweet, oorsmeer en urine, extreem vies. De gemiddelde westerling vindt zweet ook vies maar de Indier gaat nog een stapje verder. Zij vinden hoofdhaar bijvoorbeeld ook vies. Haar wordt daarom bij veel hindu-ceremonies afgeschoren (zie ook de foto). 
Foto: fennywichers.web-log.nl
De latere kastes (bijvoorbeeld de oorschoonmakers met vaak oranje haar) ruimen de 'lichaamsvloeistoffen' op waardoor de hogere kasten 'schoon' kunnen blijven. Alles wat in het lichaam zit en wat er uit kan moet er uit. Dit verklaart ook het luidruchtige roggelen van Indiers. Hoezo vies? Niets ervan, ze zijn hun lichaam aan het schoonmaken en de viezigheid uit de keel moet eruit. Daarbij moet het keelvocht het vrije luchtruim kunnen kiezen. Een Indier gruweld namelijk bij het idee van een zakdoek. Een vieze zakdoek in de broekzak is vies. Zonder de hand voor je mond je keel schrapen en roggelen is niet vies. Het huis van een Indier kun je vergelijken met een lichaam. Zolang de viezigheid buiten blijft is het prima. Vuilnis uit het raam op straat gooien? Ook prima. Daarom doe je bijvoorbeeld ook je schoenen uit als je een huis binnengaat. Indiers vinden westerlingen die met hun schoenen aan door het huis (lees hun lichaam) lopen erg vies.
Het is dus niet zo dat Indiers viezer zijn dan westerlingen. Ze hebben gewoon een ander begrip van 'viezigheid'.
Ik heb nog geen bericht gezien hier in de kranten over het verschijnen van de film. Met een relatief klein moslimbevolking zal het hier ook niet echt een impact hebben, verwacht ik zo. Dus geen demonstraties voor het Nederlandse consulaat. Mocht ik iets zien of horen dan laat ik het weten.
Het is grappig om te zien hoe oude berichten op de meeste vreemde plekken weer opduiken. Zoals bijvoorbeeld hier. In het Japans schrijven ze onze namen dus ongeveer zo: ブキットラワン、トバ湖
Marcel is net in Nederland geweest en kwam terug met een hele stapel Nederlandse bladen waaronder de Viva en de Esta. Met veel afgrijzen heb ik gekeken naar de plaatjes met de nieuwe voorjaars- en zomer mode 2008. Het is ronduit lelijk te noemen. Korte broeken met leggings eronder, broeken met hele wijde pijpen. Hoe komen ze erop? Het ziet er echt niet uit. Gelukkig zit ik een paar duizend kilometer verderop en hoef ik aan al die onzin niet mee te doen. Hier koop ik op zijn tijd een Indiaas tuniekje en als ik een nieuwe broek of rok nodig heb dan laat ik gewoon een bestaand exemplaar namaken bij de kleermaker. Omdat het hier altijd warm is loop je ook altijd in hetzelfde. Saai? Ja. Gemakkelijk? Ja, dat ook. Ik ga hier fijn een paar jaar 'modeloos' door het leven en dat bevalt mij prima.
Als je hier woont vraag je je honderd keer per dag af wat Indiers anders maakt dan wij. Want dat ze anders zijn is wel duidelijk! Gisteren las ik een stuk in de krant geschreven door een Indier met als kop: 'Ritual reality and the Indian' (rituele realiteit en de Indier). Dit artikel was voor mij aha-erlebnis en ik denk dat ik nu weet waarom Indiers anders zijn: ze zijn niet van deze wereld. Ze leven in een andere realiteit dan de onze. Wij (=de gemiddelde westerling) leven in de fysieke realiteit. Voor ons telt het resultaat. Indiers vinden dat minder belangrijk. Zij zijn meer van de symbolische actie.
Ik zal een paar voorbeelden geven om duidelijk te maken wat ik bedoel. Op straat staan politieagenten het verkeer te regelen. Althans, ze doen net alsof. Wat ze doen is namelijk totaal zinloos. De chaos is even groot met of zonder de verkeersagenten. Toch denken de agenten dat ze goed werk doen. Ze hebben immers hun uniform aan en 'symbolisch' staan ze het verkeer te regelen. Dat hun inspanning zinloos is, maakt hun niets uit. Het is alsof ze een toneelstukje staan op te voeren. Een ander voorbeeld is de bediening in restaurants. Afgelopen zondag maakten we weer eens een mooi staaltje van belabberde Indiaase bediening mee. We gingen heel vroeg eten en het restaurant was nog helemaal leeg. Minimaal vijf obers stonden een beetje rond te hangen. Je zou denken, mooi met zoveel bediening hebben wij snel ons eten op tafel staan. Niets is minder waar. Twintig minuten na het doen van de bestelling kwamen ze nog een keer vragen wat we ook al weer wilden hebben. Bovendien duurde het ongeveer een half uur voordat we iets te drinken kregen. Een pizza die we besteld hadden kregen we niet terwijl die uiteindelijk wel op de rekening stond. Uhhhh. Als je de obers op de man af zou vragen of ze goed werk hadden geleverd zouden ze hoogstwaarschijnlijk ja zeggen. Ze staan daar als 'ober' (symbolisch dan) en dat ze vervolgens een potje van hun werk maken is in hun ogen niet zo belangrijk.
Ik begrijp nu denk ik ook beter waarom veel Indiers met zoveel gemak de armoede en de viezigheid op straat kunnen negeren. Zoals de schrijver van het artikel stelt: 'our streets may be filthy but at least our minds are pure!' (onze straten mogen dan wel vies zijn maar in ons hoofd zijn we schoon').
Het is examentijd in India en dat gaat gepaard met een hoop stress. Iedere dag staan er berichten in de krant over kinderen die zelfmoord plegen vanwege de examens. Erg triest. Nu was ook weer een 20 jarige jongen in een rivier gesprongen omdat hij dacht dat hij zijn examens slecht had gemaakt. Zijn vader rijdt op een rickshaw en had zich in de schulden moeten steken om hem naar een goeie school te kunnen sturen. Om later toegelaten te kunnen worden op een goeie middelbare school moet je een astronomisch hoge score hebben van 92% en dat is voor veel kinderen niet haalbaar. De examenstress begint in India al bij heel jonge kinderen. Er zijn ook toelatingsexamens voor de betere lagere scholen. Door de extreem hoge eisen voelen een heleboel kinderen zich niet goed genoeg. Zaterdag kwam het dochtertje van Santana, onze hulp, hier spelen, Bonita. Het meisje is zeven jaar oud. Toen ik tegen Santana zei dat ze heel goed kan tekenen vertelde ze trots dat het meisje de beste score had met het tekententamen. Dus ook daar worden die kleine kinderen al op afgerekend.
De stof die de kinderen moeten doorploegen is niet erg uitdagend. Ze zijn met name druk met het uit het hoofd leren van onzinnige feitjes. Ik denk niet dat ze hier de Nederlandse discussie over de Citotoets zullen begrijpen.
Zondag is het Pasen, ook hier, maar eerst vieren de Hindoes morgen Holi. Dat is het feest van de kleuren waarmee het begin van de lente wordt gevierd. Na Diwali is Holi het belangrijkste feest voor de Hindoes. Het verhaal gaat dat een belangrijk mythologisch Hindoe figuur, Krishna, verf op het gezicht van Radha smeerde omdat zij een lichtere huid had dan hij. Hiermee is de traditie onstaan om elkaar tijdens Holi met gekleurde poeder in te smeren. Het gaat er soms wild aan toe. De campagne 'Je bent een rund als je met vuurwerk stunt' kan hier in aangepaste versie worden vertoond: 'Je bent een rund als je met een waterballon stunt". Gisteren is een 22-jarige jongen aan een oog blind geworden nadat hij was geraakt door een waterballon met gekleurd poeder. Blijkbaar komt dit nogal vaak voor met Holi en in de krant staan dan ook allemaal goedbedoelde adviezen om ongelukken te voorkomen zoals: gooi geen waterballonen van grote hoogte. Morgen wil ik met Marcel in de stad gaan kijken, met duikbrillen op.
Het ziet er naar uit dat we toch ons contract gaan uitzitten in Mumbai. De duur van ons verblijf hier was toch een beetje onzeker geworden na de overname door RBS. Om dit te vieren ben ik enthousiast begonnen aan een cursus Hindi. Ik moet nu namelijk tot mijn grote schaamte bekennen dat ik na 1,5 jaar nog nauwelijks een woord Hindi spreek. 'Namastee' (goedendag) wil nog net maar verder kom ik eigelijk niet.
Een cursus kun je het trouwens niet echt noemen. Ik heb de CD 'Teach yourself Hindi' op mijn iPod gezet. Op de cd-hoes staat: 'progress quickly beyond the basics'. Nu blijf ik al een week lang steken bij de dialoog uit de allereerste les, 'I am Pratap'. De beloofde snelle progressie valt dus een beetje tegen. Ik hoop dat als we hier over anderhalf jaar weggaan ik toch iets meer heb geleerd.
'Zoen-aanklacht' Richard Gere opgeschort
NEW DELHI - Het hooggerechtshof van India heeft vrijdag een arrestatiebevel tegen acteur Richard Gere op de lange baan geschoven.
De Amerikaan kuste verleden jaar Bollywood-actrice Shilpa Shetty publiekelijk uitbundig op haar wang. In India geldt dat als 'obsceen gedrag'.
Een advocaat diende een aanklacht in tegen het duo, waarop een rechter het arrestatiebevel uitvaardigde. Doordat dat document nu even op de plank belandt kan Gere volgende week op bezoek gaan bij de Dalai Lama. Deze verbannen spirituele leider woont tegenwoordig in het noorden van India nadat hij Tibet ontvluchtte. (ANP)
Obsceen gedrag is hier dus uit den bozen. Je ziet ook geen sex in Bollywood films. Wel staat er in iedere film wel iemand een paar minuten lang in de regen te dansen. De mannen het liefst met ontbloot bovenlijf. Deze regendans symboliseert sexuele handelingen. Je ziet het dus niet maar het is er wel.
Zo nu en dan lees je in de krant over 'encounters'. Vandaag ook weer want gisteren zijn twee van terrorisme verdachte personen tijdens een 'encounter' met de politie gedood. Ofwel, deze personen zijn door een speciaal onderdeel van de politie met opzet doodgeschoten. Uhhhhh. Mag dat zo maar? In dit land wel. De afgelopen 10 jaar zijn er in Mumbai meer dan 800 mensen via 'encounters' gedood. De politie beseft dat het eigelijk niet kan en iemand heeft nu voorgesteld dat de incidenten voortaan officieel onderzocht moeten worden door de 'Criminal Investigation Department' (CID). Dit zou de 'encounter specialists' ervan weerhouden om zomaar mensen dood te schieten. Goeie actie van de politie. Het lijkt me een stuk effectiever dan de criminelen te arresteren en voor het gerecht te brengen. Daar ben je zoveel tijd mee kwijt.
Kortom, vrouwe Justitia heeft hier nog wel wat werk te doen. Of, wat dachten we van een nieuwe serie: CSI Mumbai?
Onderdeel van het expatleven is dat je constant afscheid moet nemen van mensen. Dit zijn foto's van het afscheidsfeestje van afgelopen middag van de kinderen van Pauline en Geert. Een Nederlands gezin met 4 (!) kinderen die naar Jakarta gaan verhuizen. Jammer voor Sebastiaan want die is toch wel heel erg close met Elisa. Hand in hand lopen met haar is toch het mooiste wat er is! Julia zit in dezelfde klas als Juliette (populaire naam) maar als je twee bent is de vriendschap nog niet zo hecht.
Vandaag heb ik een andere kant van India van dichtbij gezien, namelijk die van de straatkinderen. Als je ze op de stoep ziet zitten of op straat ziet lopen, is dat een ding. Dan kun je ze nog makkelijk negeren en denken "dat hoort er hier gewoon bij" en vervolgens de andere kant opkijken. Vanmiddag was er echter geen ontkomen aan en werd ik van dichtbij geconfronteerd met de kinderen tijdens een bezoek aan een straatkinderen-project via Atma Mumbai. En, wonder boven wonder, het zijn gewone kinderen. Ze vinden hetzelfde leuk als Sebastiaan en Julia met het grote verschil dat zij helemaal niets hebben en vannacht gewoon weer op straat slapen.
Via het project krijgen circa 15 kinderen twee keer per week twee uur onderwijs en een maaltijd. Dat is alles. De ruimte die ze gebruiken is van de kerk. Overdag is het een school voor gehandicapte kinderen met veel trapjes en de leslokalen zijn boven. Moet je dat vergelijken met de faciliteiten op de gemiddelde Nederlandse mythylschool. Zoek de verschillen. Wat ik nog het ergste vind is dat ze zelfs via zo'n project (ondersteund door de kerk) zo weinig kunnen doen. Ze krijgen minimale fondsen binnen (net genoeg om een part time kok voor te betalen en eten) en vrijwilligers zijn blijkbaar moeilijk te vinden. Ik heb voor een paar kinderen de sommen nagekeken die ze daar leren te maken. Daar waren ze nog verrassend goed in!
De vraag is natuurlijk: wat schieten deze kinderen hiermee op? Blijkbaar mogen de meeste kinderen niet naar school omdat ze geen geboorte-akte hebben. Zonder scholing hebben ze eigelijk geen toekomst ondanks datgene wat ze leren via het project. Voor mij was het een ‘eyeopener’ om te zien hoe echt deze kinderen zijn. Ik denk dat ik nu moeilijker de andere kant op kan kijken als ik ze op straat zie zitten.
We hebben de grote eer om in een van de vieste steden ter wereld te wonen. In een onlangs verschenen rapport staat Mumbai op de zevende plaats. Dat betekent dat er nog zes viezere steden zijn:
1 Baku, Azerbaijan
2 Dkaka, Bangladesh
3 Antananarivo (nooit van gehoord..), Madagascar
4 Port au Prince, Haiti
5 Mexico City, Mexico
6 Addis Ababa, Ethiopia
7 Mumbai
8 Baghdad, Iraq
Of zoals Marcel mooi wist te zeggen, niet over Mumbai maar over Goa waar ze net zo erg zijn: "ik weet niet wat er eerder was de vuilnisbelt of Goa".
Een nagekomen bericht: vandaag (11 maart) staat in de krant dat de gemeente de uitkomst van het onderzoek grote onzin vind. De stad is namelijk helemaal niet zo vies! In het artikel worden maatregelen genoemd die onlangs zijn genomen om de situatie te verbeteren, zoals het groen schilderen van de vuilniswagens. Ook blijkt 50% (!) van het stadsafval nog altijd in zee gedumpt te worden. Binnenkort zal dat verleden tijd zijn volgens de gemeente-bobo's. We zullen zien.
Vanavond ben ik naar de Duitse film, The Lives of Others/Leben der Anderen, geweest in een IJSKOUDE bioscoop. Het puntje van mijn neus vroor er bijna af. Na de poppenkast van twee dagen geleden is het nu wel weer even welletjes met de cultuur van onze Duitse buren. Het is wel een aanrader trouwens, maar hierna wil ik gewoon weer even een vrolijke hersenloze Bollywood kraker zien.
Een kennis van ons is verleden jaar naar Delhi verhuisd. Ze kregen daar problemen met een chauffeur die ze daarom moesten ontslaan. Enige tijd later werd er een baksteen bij hen door het raam gegooid. De politie beloofde binnen drie dagen de dader te pakken. En inderdaad, drie dagen later hadden ze iemand opgepakt: de chauffeur. Ze kregen daarop drie opties voorgelegd door de dienstdoende agent:
1. You go to court (je maakt er een rechtzaak van)
2. We beat him up (wij slaan hem in elkaar)
3. You beat him up (jij slaat hem in elkaar
Vervolgens gaat Mark, de echtgenoot, naar het politiebureau en ziet daar de chauffeur ondersteboven hangen aan een paar touwen. Klaar om in elkaar gemept te worden. Ik weet niet welke optie Mark gekozen heeft maar laat ik er toch maar vanuit gaan dat hij er geen zaak van heeft gemaakt. Van de chauffeur hebben ze sindsdien niets meer gehoord.
Gisteren zijn we naar een poppenkastvoorstelling in de tuin van de DSB geweest. De spelers (uit Duitsland) stonden voor de bijna onmogelijke taak om een groep verwende peuters en kleuters, die zijn opgegroeid met Barney, Dora the Explorer en Spiderman, een uur lang te boeien met ZEER ouderwetse poppenkast in het Duits. Opeens gingen de dialogen verder dan "hi, I'm a crazy purple dinosour, do you want to be my friend?". De kinderen bleven zowaar een half uur lang geboeid kijken. Daarna was het zwaar handhaven geblazen.
Na de 'strenge' winter is het kwik nu weer tot boven de 35 graden gestegen. In huis moeten de airco's weer aan om het binnen aangenaam te houden. Ook de airco in de slaapkamer staat weer op volle kracht te loeien. Ik vergelijk het geluid van dit apparaat (een ouderwetse raam-airco) met dat van een opstijgende Boeing 777. Het is ook geen constant geluid. Soms gaat hij plotseling heel veel toeren maken en maakt hij nog meer lawaai. Het erge is nog dat je er aan went. Als het buiten lawaaig is (bijvoorbeeld op zondagochtend om zes uur als ze de auto's gaan wassen) zet je gewoon de airco aan en dan slaap je als een roos.
Ook dit gebeurde in India in de trein (met dank aan de Telegraaf van vandaag)
Baby valt op rails na bevalling
AMSTERDAM - Een 33-jarige vrouw is in India in het toilet van een rijdende trein bevallen. De baby is rechtstreeks door de pot op de rails beland, waarna de kersverse moeder het bewustzijn verloor...
Toen Bhuri Kalbi weer wakker werd, waarschuwde ze direct haar familie en de machinist. De trein werd onmiddelijk stopgezet zodat er een zoektocht naar het kind kon worden gestart.
De baby werd uiteindelijk naast de spoorlijn gevonden en wonder boven wonder hield het geen verwondingen over aan de bizarre bevalling, meldt Het Laatste Nieuws.
De bevalling was voor Kalbi zeer onverwacht, aangezien ze pas zeven maanden zwanger was. Het kindje is in het ziekenhuis behandeld omdat het te vroeg geboren is...
Dagelijks wordt je in Bombay geconfronteerd met de armoede. Bij ons beneden aan de straat zitten nu al weer een paar dagen twee jongens zonder benen op een plankje met wieltjes te bedelen. Iets verderop leeft een groepje vrouwen met kleine kinderen erbij op de stoep. Wat doe je eraan? Zelf vind ik dat heel moeilijk. Het merendeel van de bedelaars zijn beroepsbedelaars die helemaal niet geholpen willen worden. Het is moeilijk de mensen er tussen uit te pikken die echt hulp nodig hebben. Toen mijn broer Rik hier was hebben we overgebleven eten uit het restaurant aan iemand op straat gegeven. Die keek er een beetje misprijzend naar en legde het toen weg. Waarschijnlijk was hij overtuigd hindoe die geen vlees eet en dan moet je niet met kipcurrie aankomen. Kortom, ook in een land als India is het nog helemaal niet zo gemakkelijk om een goede daad te verrichten.
Ik kom hierop omdat ik vanochtend een stuk in de krant las over een jongen die een oude man die in een trein op de grond lag in een ziekenhuis heeft laten opnemen. De man was helemaal vervuild en kon helemaal niets meer en de mensen in de trein stapten gewoon over hem heen. Hij bleek van buiten Bombay te komen en was door zijn familie in de steek gelaten. In Bombay is hij verdwaald, werd ziek en is toen in de trein beland. De jongen heeft heel veel moeite moeten doen om de oude man in een ziekenhuis opgenomen te krijgen. Dat is uiteindelijk wel gelukt en nu gaat hij met een paar vrienden proberen om een plaats in een bejaarde-tehuis voor hem te krijgen. Helemaal super zo'n verhaal en ik wou dat ik zoveel moed had om zoiets te doen.
Sebastiaan is helemaal blij vandaag omdat hij zijn nieuwe trui met lange mouwen aan mocht naar school. Jawel mensen in Nederland, dat vinden de kinderen hier bijzonder.
Ik ben trouwens niet blij vandaag. Vanmiddag krijg ik mijn onderbeugel. Brrrrrrrr.
GiveIndia laat ik even achter mij vanwege algehele demotivatie. Ik heb vandaag mijn eerste 'daad' verricht voor een nieuwe organisatie, Atma Mumbai. Spannend!
Dit filmpje heeft niets te maken met India maar ik moest er zelf hard om lachen. Daarom zet ik het toch gewoon op de blog. Veel plezier!
Nation Of Andorra Not In Africa, Shocked U.S. State Dept. Reports
Ik moet gewoon even kwijt dat het hier nu echt ZALIG weer is. Niet te warm, niet te koud. Het doet denken aan een zwoele zomeravond in augustus als iedereen in Nederland de barbecue tevoorschijn haalt. Nu de 'winter' in Mumbai bijna voorbij is, zal het kwik tot mei weer langzaam gaan stijgen tot bijna ondragelijke waarden. Zover is het gelukkig nog niet. Vooralsnog loop ik blij rond met de zomer in mijn bol!
Behalve de nieuwe fiets van Marcel, zal ook Ferrari binnenkort te zien zijn in Mumbai. Aanstaande zondag staat er een evenement gepland waarbij ze met Ferrari's over Marine Drive gaan scheuren. Het moet toch niet gekker worden. De wegen zijn hier ronduit slecht met veel gaten. De gemiddelde snelheid bedraagt niet meer dan 30 kilomer. Daar komt dan nog bij dat 90% van de mensen niet kan rijden. Kortom, deze 'speeding beauty' zal goed tot haar recht kunnen komen in deze stad.
Gisteren heeft Marcel een nieuwe fiets aangeschaft. Voor minder dan 60 euro kun je in Bombay een fonkelnieuwe Indiaase fiets kopen. Er hangt een mooi Amsterdams slot om heen dus gestolen zal hij niet worden. Een logische vraag is: 'wat moet je ermee?' Behalve in het park, is de kans niet groot dat je er in de stad mee gaat rijden. Ooit schijnt een Nederlander geprobeerd te hebben deze fiets te exporteren naar Nederland maar er waren toch wat problemen met de kwaliteit. Wat een verrassing.
Ook Sebastiaan mag zich vanaf vandaag de trotse eigenaar noemen van een nieuwe tweewieler met zijwieltjes. Julia trapt er nog even vrolijk op los op haar mooie rode driewieler.
Gisteren hebben we een dagje Delhi gedaan, twee uur vliegen van Bombay. Daar was ik nog nooit geweest. Wat een verschil met Bombay! Weinig hoogbouw en veel minder chaos op straat.
foto's
Sebastiaan is een echte vrouwenman. Dat moet ook wel in een klas met 20(!) meiden en maar vier jongens. Sebastiaan lijkt het niet te deren. Als een echte ridder (nog zonder paard) beschermt hij zijn jonkvrouwen tijdens de carnavalviering op school. Het ridderzwaard had ik maar thuis gelaten - met het oog op mogelijk onbenullig gedrag - en dat vonden de meiden uit zijn klas wel ok. Kijk hier voor een kort filmpje van het gebeuren.
Met dank aan Paul en Roos overigens voor het leveren van het ridderkostuum.
Grotere kaart weergeven
En ja, we zijn lid van de club met het grote zwembad. Gelukkig!!
Denk je 'leuk, een keer met de trein reizen!' om met gewone Indiers in contact te komen, liggen ze te slapen. Toch was het - voor Marcel dan - een leuke ervaring. Treinreizen tijdens de spits staat hoog op mijn verlanglijstje. Je kunt niet in Bombay gewoond hebben zonder met de trein te hebben gereisd! Er bestaan speciale wagons voor vrouwen maar ook daar sta je hudje mudje. In de krant staan regelmatig artikelen over mannen die een vrouwencoupe zijn 'binnengedrongen'. Erg grappig. Meestal staat er dan een foto bij van een groepje zeer verontwaardigde vrouwen met een paar blije politieagenten ernaast.
Nederland staat hier niet vaak in de krant maar vandaag staan we prominent vermeld op de voorpagina van een van de grootste kranten van India, the Times of India. Niet alleen Nederland staat vermeld maar ook mega-dorp Vlodrop. Aanleiding is het overlijden van Maharishi Mahesh Yogi , ofwel Mr. Sandman, die blijkbaar ook hier in India nog steeds beroemd is. We zullen hem missen..
Ons appartement heeft twee voordeuren. Nogal vreemd en in het begin nogal verwarrend. We gebruikten namelijk telkens een andere deur. Ook was niet duidelijk welke deur te openen bij bezoek. Wij dachten dat er twee deuren waren vanwege een muur die de kamer vroeger in tweeen deelde. Niet dus. Het is altijd zo geweest. Vroeger gebruikten de bedienden de deur rechts. De familie kwam door de deur links naar binnen. Pure onzin natuurlijk want vervolgens sta je in dezelfde kamer. Mysterie opgelost.
Een mooie foto van Marcel in het kader van 'ze doen ook maar wat'. Zie ook de blog van gisteren.
De winter zet stevig door dit jaar. Nog steeds worden we 'geteisterd' door de kou met een minimumtemperaturen s'nachts van rond de 16 graden. Dit zijn de inwoners van Mumbai helemaal niet gewend. Gisternacht viel daarbij ook nog een bui. Dat is helemaal bijzonder! Normaal gaat het pas half juni regenen. De kou is geen goed nieuws voor mensen met astma en andere longaandoeningen. In de winter stijgt de koude lucht namelijk niet op waardoor de smog niet weg kan. De viezigheid blijft dus hangen.
Het is moeilijk uit te leggen aan mensen in Nederland hoe groot de chaos in het verkeer kan zijn. Kijk naar dit filmpje en je krijgt een aardig idee van hoe het er hier aan toe kan gaan. Iedereen doet maar wat. Soms krijgen we de vraag waarom we niet zelf rijden in Mumbai. Kijk naar het filmpje en je hebt een antwoord.
De armoede in India neemt toe staat vandaag in de krant. Dat zou je niet zeggen als je de dure jachten in de haven ziet liggen. De boot op foto is van onze vriend Vijay Mallya (baas van Kingfisher airlines en eigenaar van het Spyker F1 team). We hebben de boot gisteren gespot tijdens onze boottocht naar Elefanta Island.
Door de economische groei is het grote gat tussen arm en rijk alleen maar groter is geworden en het dreigt nu een mega-gat te worden. In de staat Maharashtra (waar Bombay onder valt) leeft meer dan 40% van de mensen onder de armoedegrens (= per maand minder dan Euro 6 per persoon). Voor deze mensen wordt het leven steeds duurder (de prijs van rijst is bijvoorbeeld heel sterk gestegen) terwijl ze niet mee profiteren van het goedkoper worden van materiele zaken zoals tv's en mobiele telefoons of loonstijgingen.
In Bombay doen de banken en de IT bedrijven het erg goed. Steeds meer fabrieksterreinen worden omgebouwd tot kantoren omdat daar veel meer geld mee te verdienen is. Daardoor verwijnen nog meer banen voor de kansarmen. Toch blijven de mensen uit de dorpen toestromen in de hoop dat ze hier werken kunnen vinden. Niet dus. Ze kunnen eigelijk alleen nog in de bouw terecht waar ze onder hele moeilijke omstandigheden werken. Het meest trieste vind ik nog de gezinnen die werken aan de weg bij Marine Drive. Vaak zie je een vader, een moeder en een klein kind, bij een hoop zand aan het werk. De kinderen gaan uiteraard niet naar school. Waarschijnlijk verdienen ze met hun geploeter niet meer dan 2 euro per dag. Er is echter een lichtpuntje. Als ze pauze hebben, kunnen ze wel het mooie jacht van meneer Mallya bewonderen. Dat dan weer wel.
Regelmatig zie je bij ons op straat Jain nonnen en monnikken langslopen die op weg zijn naar de Jain tempel hier vlakbij. Gisteren zag ik er ook weer een paar lopen. Helaas had ik geen fototoestel bij me. Deze foto heb ik daarom maar van het web geplukt. Op Wikepedia kun je er het volgende over lezen: De Jains hebben respect voor alle levende wezens. Daarom dragen ze een maskertje zodat ze geen levende dieren (insecten) kunnen inademen of vegen ze het pad waarop ze lopen van tevoren schoon met een bezem om de kans dat ze een dier vertrappen te minimaliseren. Het Jaïnisme leert dat elk levend wezen een individuele en eeuwige ziel is die van zijn eigen acties de oorzaak is. Jaïnisten eerbiedigen elk leven. Als deel van haar houding tegen geweld, gaat het Jaïnisme verder dan vegetarisme in die zin dat het Jaïnistisch dieet ook de meeste wortelgroenten uitsluit (omdat je hiermede belemmert dat de plant verder groeit) en bepaald ander voedsel dat wordt verondersteld onnodig nadelig te zijn voor levende wezens. Jaïnisten eten, drinken en reizen niet na zonsondergang. Het is derhalve voor een Jain erg moeilijk om te reizen en daarbij de zeer ingewikkelde voedingswetten na te leven. In India hebben de volgelingen van het Jaïnisme de naam familienaam Jain. Als iemand van buiten de geloofsgemeenschap toetreedt, verandert hij zijn familienaam in Jain. Jaïnisten zullen er alles aan doen om hun kinderen ook met geloofsgenoten te laten trouwen.
Een vermoeiende manier van leven maar wel interessant. Ik denk er nog even over na of ik over wil stappen. Groetjes van Sandra Jain.
Gelezen in de krant: kwik daalt s'nachts naar 12 graden. Truien aan, dekens uit de kast, alle hens aan dek! Nog even en dan gaan we plannen maken voor een 'Bombay Elfstedentocht', uiteraard gesponsord door Unox.
Ik ben weer terug in Bombay en kon vanochtend weer lekker Indiaase kranten lezen. De kranten zijn hier toch een stuk minder saai dan in Nederland. Geen gewauwel over de Wilders video en al helemaal geen buitenlands nieuws. Vandaag stond er wederom een stukje in de krant over het fenomeen 'bruidschat'. Iedere dochter krijgt een bruidschat mee en helaas maakt de schoonfamilie daar nogal eens misbruik van. Nu ook weer. De familie van de bruid had al een bruidschat van Euro 7,000 betaald in de vorm van juwelen en contant geld. Nu wilde wilde de schoonfamilie daar bovenop een auto hebben en ook nog eens een bedrag van Euro 1,500. Het meisje is daarop naar de politie gestapt en heeft aangifte gedaan vanwege 'dowry harassment' (bruidschat overlast). Om aan de eisen van zijn toekomstige schoonzoon te kunnen voldoen had de vader van de bruid zich in de schulden gestoken. Iets wat heel normaal is in India en waardoor er zo veel meisjes geaborteerd worden voor de geboorte. Toen de schoonfamilie meer geld vroeg kreeg de moeder van de bruid een hartaanval. Heel triest. Het huwelijk is trouwens niet meer doorgegaan.
Het weer hier in Duitsland: regen en koud. Bovendien is het iedere avond vroeg donker. Het weer in Bombay: ZONNIG!!
Nog twee dagen hier en dan zaterdag nog twee dagen naar Laren. Op maandag vlieg ik weer richting de zon.
Hier zit ik de hele week. Een groter contrast met Bombay is er bijna niet. De tentamens zijn overigens voorbij en gingen goed!!
Nee, ditmaal geen berichtje uit India maar uit Nederland. De komende tien dagen zit ik eerst in Nederland en daarna in Bremen, Duitsland voor mijn opleiding. Arme ik zit zondagochtend vanaf half 9 s'ochtends tentamens te doen. Dus duim voor mij! Toch een bizar verschil. Gisteren zat ik in de drukte van Bombay en nu ben ik bij mijn ouders waar ik volgens mij de laatste 5 minuten geen auto op straat voorbij heb zien komen. Gelukkig hoef ik India hier niet echt te missen want de Nederlandse kranten staan vol met nieuws over de nieuwe Tata Nano auto. Nog meer getoeter want dat kunnen ze goed in India. Ik ben benieuwd naar het aantal decibellen van de Nano toeter. Daar heb ik in de Nederlandse kranten niets over kunnen lezen. Als ik weer terug ben zal ik een foto van de eerste Nano die ik spot op de blog zetten.
Dit is een ander kunstwerk van Sebastiaan. Let vooral op de foto's. Hiervoor hebben we paspoortpasfoto's gebruikt. Het is verboden om op deze foto's te lachen vandaar de zeer sippige gezichten. Vooral Sebastiaan lijkt het niet echt naar zijn zin te hebben in de ruimte.
Onze waterinstallatie in de keuken
Behalve uit het plafond (zie blog van 2 januari) komt het water bij ons ook gewoon uit de kraan. Helaas is dit geen schoon leidingwater en moeten we nogal wat toeren uithalen om op verantwoorde wijze een glaasje water te kunnen drinken en de vaat veilig schoon te krijgen. In de keuken hebben we een waterreinigingsapparaat en voor het drinkwater bestellen we grote literflessen. Je moet hier dus niet zoals een kennis laatst vertelde in een dronken bui thuis nog even aan de gewone kraan gaan hangen. Dat is niet handig. De (langdurige) gevolgen zijn vervelender dan een eventuele kater.
Zojuist heb ik gehoord dat het gebouw van 15 etages dat al enige tijd gehuld is in doeken niet wordt gerenoveerd maar wordt afgebroken. Dit gaat uiteraard met het handje met als enige hulpmiddelen grote mokers en drilboren. Zowel vanuit ons huis als vanuit de club is het te horen dus er is geen ontkomen aan het lawaai. Gelukkig werken ze wel hard door. Ze beginnen om 10 uur s'ochtends en stoppen om 6 uur, zeven dagen per week. BRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR.
Het gebouw is eigendom van de Raymond familie. Een familie met heel veel geld. Vroeger woonden de ouders, broers en zussen met hun gezinnen, oma's en opa's, neven en nichten en overige aanhang gezellig bij elkaar. Zoals bij zoveel Indiaase families het geval is, kregen ze vervolgens grote ruzie en de een na de ander vertrok. Nu stond het gebouw blijkbaar al een paar jaar leeg en daarom heeft de familie het verkocht aan een projectontwikkelaar. Die dacht 'weg ermee' en gaat er nu een nieuw complex neerzetten. Geschatte duur van de werkzaamheden: tig jaar.
Een foto volgt.
Sebastiaan en Julia hebben beide vakantie. Omdat ik weet dat ook de kinderen in Nederland nu nog vakantie hebben, staat hieronder een knutseltip van Miss Radha, de schooljuf van Sebastiaan:
Je neemt een witte ballon, die blaas je een klein beetje op en je tekent er met een zwarte stift een gezichtje op. Vervolgens pak je een witte plastic tas. Die knip je in stroken waarbij de onderkant heel blijft. De onderkant plak je vervolgens met tape vast aan de onderkant van de ballon. Klaar! Het resultaat, een spookje.
Miss. Radha geeft bij ons thuis tien dagen lang een knutselklasje voor kinderen uit Sebastiaan zijn klas om de kerstvakantie door te komen. De komende dagen dus meer knutselpret op deze blog.
Het nieuwe jaar is pas net begonnen maar nu al is weer het nodige te melden over rampzalige renovatieklussen. Op het moment zijn 'werklui' (of wat daarvoor door moet gaan) bezig met de verbouwing van het appartement boven ons. Zoals altijd gaat dat weer gepaard met de nodige herrie. Uiteraard zonder ons daarover vooraf te informeren. Waarom zou je ook? Vanochtend was het helemaal erg. Vlak boven ons waren ze bezig met grote drilboren en jawel hoor, binnen de kortste keren kwamen ze door het plafond heen. Uhhhh, jeetje dat is vreemd, hoe kon dat nou gebeuren???? Nu is het werk tijdelijk stilgelegd. Jippie! Dus vanmiddag even geen lawaai.
Oh ja, we hebben er ook een nieuwe vochtplek bij, naast het gat in het plafond.
