'Over de top' verjaardagsfeestje

Prinsessen-kasteel
Dansende Julia
Veel meisjes in prinsessen-jurken, behalve Julia
Een barbietaart!

Vandaag weer een 'over de top' verjaardagsfeestje bezocht. Het is hier normaal dat je je verjaardag viert met alle kinderen in de klas. In Sebastiaan zijn klas zitten 24 kinderen wat betekent dat je 24 keer kunt komen opdraven. Julia zit nog niet in het sociale verjaardagscircuit. Als zij ook zover is hebben we dus 2*24 verjaardagen (= 44 kinderverjaardagen per jaar!) om naar toe te gaan.

De ingredienten van deze verjaardag:
* een podium in de vorm van een prinsessen-kasteel,
* herrie-muziek,
* een tatoeman,
* een heuse barbietaart,
* een dame die spelletjes speelt met de kinderen,
* veel meisjes in prinsessen-jurken,
* bekers met foto's van de aanwezigen erop als weg-gevertje, en
* een blij dansende Julia!

Jurk aanwezig bij staatsbezoek koningin!

Gisteren is de koningin met Alex en zijn Maxima In India aangekomen voor een staatsbezoek. Zelf hebben wij 'zoals het ons behaagt' de uitnodiging voor de ontvangst van de Nederlandse gemeenschap af moeten slaan vanwege 'drukke bezigheden'. Ook zouden we daarvoor helemaal naar Bangelore moeten vliegen wat niet naast de deur ligt.

De honeurs worden nu waargenomen door mijn blauwe jurk die voor deze gelegenheid door moet gaan als 'middagjapon'. Daarmee heb ik een vriendin uit de brand kunnen helpen die in Bombay geen geschikte jurk tot onder de knie kon vinden. Nu scheelt dat als je een jurk van mij leent, deze bij 95% van de vrouwen al snel tot ver onder de knie rijkt. Ha,ha. Ik hoop dat op DE persfoto van het staatsbezoek en de ontvangst van de Nederlandse gemeenschap, mijn zeer fotogenieke blauwe jurk staat. Die foto zet ik dan meteen op de blog.

Wow! Een bericht van onze rondreizende marktkoopman!

Met mijn regelmatige reizen is het wel prettig om onderweg een paar uur te kunnen slapen. Zo ook afgelopen nacht van Mumbai via Delhi naar Hong Kong. Normaal val ik makkelijk in slaap maar afgelopen nacht had ik drie indiers acht er mij zitten die een deal moesten voorbespreken. Fijn voor de nachtrust dus de oorpluggen maar weer eens ingedaan. Normaal een heel gepruts, maar ditmaal gingen ze er zonder probleem helemaal in en kon ik lekker slapen.

Toen ik ze er vanochtend uithaalde wist ik meteen dat er iets niet goed was. Mijn oren deden pijn en mijn gehoor was grotendeels verdwenen, niet fijn dus. Vanochtend eerst maar op de hotelkamer gewerkt, maar het werd steeds erger en vanavond uiteindelik toch maar naar het ziekenhuis gegaan. Daar bleek dat ik allerlei troep tot achterin mijn oor had geduwd en door mijn verkoudheid kon ik ook nog eens niet klaren. Er zat dus niets anders op dan alles schoon te laten maken, een klus van meer dan een uur.

Gelukkig was de arts erg gezellig en hebben we over van alles en nog wat gepraat, vakantie in Las Vegas en Australie, hotels en autorijden (wat ze niet kon). Zo werd het pijnlijke gepeuter toch nog onderhoudend. Nu ben ik met een tas vol pillen naar huis gestuurd met de opdracht de rest van de week netjes pilletjes te slikken en veel kauwgon te eten om het 'klaren' van mijjn neus te helpen. Hopelijk kan ik er dan volgende week
weer tegenaan in Pakistan.

Florence Nightingale

Julia is de Florence Nightingale van de peuterschool. Althans zo noemt de juf haar. Als andere peuters huilen, komt zij meteen in actie en probeert hem of haar te troosten met een papieren zakdoek. De drinkbekers deelt Julia uit en niet de juf.
Behalve een zorgzame Florence Nightingale is Julia ook SUPER eigenwijs. Aan een eigen willetje ontbreekt het haar niet. Fijn voor Julia hebben we nu een nieuwe nanny in huis, Usha, als vervanging van Benny. Usha is een hele lieve meid die werkt volgens het "u wilt en wij draaien principe". Dat kan handig en gemakkelijk zijn maar in het geval van de ruim tweejarige Julia is het desastreus. Vanavond bij het eten stond ik op een afstandje toe te kijken. Al snel kwam er, op bevel van Julia, een fles tomatenketchup op tafel en at ze haar eten niet met een gewone lepel maar met een maatschepje van de poedermelk. Daarbij zat ze heel triomfantelijk te kijken.
Vrees niet, ik beloof dat ik dit gedrag voordat ik met de kinders weer terug kom naar Nederland bij te sturen. De komende dagen zal ik Usha de beginselen van de Nederlandse opvoedkunde bijbrengen. Les 1: laat je niet commanderen door een peuter van nog geen 2,5. Stel je 'Super Nanny' voor maar dan in een Indiaase setting en mijzelf uiteraard als de Super Nanny. Ik heb alleen die bril niet meer nodig (zie blog 'Klepje open, klepje dicht van 21 oktober).

Indiaas personeelsmanagement

Gisteren zou officieel de laatste dag van Cleffie zijn. Ik had inmiddels Anju aangenomen als vervangster voor Benny. Usha was de nieuwe 'live in'. Cleffie kwam s'ochtends met de boodschap dat ze heel graag wilde blijven en dat ze ook als 'live in' wilde werken als dat moest. Inmiddels liep Usha ook al rond in huis. In totaal had ik gisteren dus drie dames in huis: Cleffie, Anju en Usha. Zo heb je niemand en dan heb je er drie!
Anju had ik aangenomen voor de kinderen. Helaas, ze bleek als de dood te zijn voor Julia en Sebastiaan. Die twee hadden dat meteen haarfijn in de gaten en gedroegen zich dan ook onuitstaanbaar. Gisterenochtend besloot ik dan ook om het 'dream team' te wijzigen. Anju heb ik laten gaan. Cleffie kon ik meedelen dat ze toch kon blijven. Zij helemaal blij! Nu moet ze alleen iets aan haar stem gaan doen. Ze wilt in de smaak vallen bij de kinderen. Als ze Julia ziet gilt ze GOODMORNING JULIA!!!!!! Die dan van schrik bijna omvalt en meteen achter mij verdwijnt. Nou ja, dat is een puntje waar we aan gaan werken.

Klepje open, klepje dicht

Als onderdeel van het grote Sandra renovatieplan (zie ook blog over beugel, 9 augustus 'midlife crisis in Bombay, ik ga aan de beugel) heb ik afgelopen donderdag mijn ogen laten laseren. Van -3,75 en -4,25 naar... scherp! Ik heb bijna 20 jaar met brillen en lenzen lopen aanmodderen. En na een ingreep van slechts twee keer 1 minuut kan ik zowel mijn bril als lenzen vaarwel zeggen.
Het laseren van je ogen is geen operatie. Ik vergelijk het meer met een intergalactische ervaring. Eerst moet je in een groen licht kijken. Dan wordt het opeens zwart voor je ogen en zie je allemaal sterretjes. Ik had het gevoel alsof ik ergens op een veld s'nachts naar de sterrenhemel lag te kijken. Vervolgens wordt het wit en zie je een groter rood licht. Vervolgens hoor je het geluid van de laser en ruik je een brandlucht. Mmmmmm. Dat duurt hooguit vijf seconden. Vervolgens wordt er weer iets over je oog wordt geschoven en zie je het groene licht weer. Klaar! Als je je ogen open doet zie je een beetje wazig (net alsof je ogen beslagen zijn) maar je ziet ook al wel het verschil. De ochtend erna was dat wazige weg en had ik al helder beeld.
Dit type ingreep is redelijk eenvoudig. Er hoeft niet heel veel te gebeuren omdat mij hoornvlies dik genoeg is. Het is gewoon een kwestie van klepje open, klepje dicht.

Dank fur die Blume!

Fleurop is ook actief in Bombay. S'ochtends stond er een mannetje voor de deur met een hele mooi bos bloemen uit Nederland van mijn ouders voor mijn verjaardag. Dank daarvoor!!!! Ze zijn heel mooi. De foto's zijn genomen met mijn verjaardagscadeau van Marcel, een heuse Canon Powershot G9 met 12.1 megapixels (!) Foto 2 is inclusief mislukt Photoshop experiment. Gewoon doorgaan met oefenen Sandra! Ooit krijg ik door hoe het programma werkt.

Benny de nanny: laatste hoofdstuk

Benny de nanny is niet meer. Althans, ze werkt niet meer bij ons. Afgelopen zaterdag begon het gedoe met 'echtgenoot nietsnut' weer. Hij belde s'avonds laat naar onze vaste telefoon en een paar keer naar mijn mobiel. Maandagochtend belde Benny met de mededeling dat ze 'later' zou komen en dat echtgenoot op weg was naar ons huis. Als hij op kwam dagen moest ik de politie maar bellen. Zucht. Raju, de chauffeur, heb ik de hele dag naar de club gestuurd. Hij zou volgens 'echtgenoot nietsnut' een relatie hebben met Benny en het leek me daarom geen goed idee als die twee elkaar tegen zouden komen. Vervolgens heb ik thuis afgewacht wat er zou gebeuren. De schilders moesten drie keer kloppen om naar binnen te kunnen en het nummer van de politie had ik bij de hand. Uiteindelijk gebeurde er uiteraard helemaal niets. Manlief is niet komen opdagen en van Benny heb ik ook niets meer gehoord.
Omdat dit al eerder is gebeurd (zie ook posting van 11 juni), heb ik besloten definitief afscheid van Benny te nemen. Vanmiddag heb ik een nieuwe dame aangenomen, haar naam is Anju en ze begint donderdag. Jippie!!

Heet!

De monsoen is voorbij. Fijn! We zien weer blauwe lucht. Het is alleen wel erg warm. Vandaag 36 graden. Puf, puf.

Overname van de bank. En wij dan?

In Azie is de bank overgenomen door RBS, een Schotse bank. Op dit moment zijn er voor ons nog geen gevolgen. Eerst gaan de mannen (en ik hoop ook een boel dames!!!!) een plan maken voor het samenvoegen van de activiteiten. Een helse klus lijkt me. Daar zijn ze de komende 1,5 maand zoet mee. Dan worden de plannen bekend gemaakt die dan weer moeten worden goedgekeurd door Jan en alleman. De verwachting is dat het tenminste 6 tot 9 maanden duurt voordat er daadwerkelijk iets gaat veranderen. Wij weten niet wat de overname voor ons gaat betekenen. Het kan vriezen en het kan dooien. Zoals Emilie schreef, misschien moet Marcel binnenkort in een Schotse kilt naar het werk.

Albert in Bombay

Er zijn weinig steden in de wereld waar je zoveel kunt laten thuisbezorgen als in Bombay. Geef je s'avonds een feestje en heb je opeens geen bier meer? Geen probleem, je belt en binnen een kwartier staat een mannetje bij je op de stoep met een six-pack. Wil je een film zien, dan bel je de dvd winkel en ze komen langs met een selectie aan dvd's. Je kiest er gewoon een uit en de rest nemen ze weer mee. Hetzelfde geldt voor bibliotheekboeken. Voor bioscoopkaartjes hoef je ook de deur niet uit. Bij thuisbezorgen hoef je niet in grote aantallen of bedragen te denken. Ze komen ook al langs voor een pak melk. Ook kun je de apotheek bellen als je dringende behoefte hebt aan een aspirientje. Kortom, aan "Alberts" die aan de kleintjes denken geen gebrek in deze stad.

Nieuwe werkgever Marcel

NOORRRRR VILLE

Marcel doet terwijl ik dit schrijf (al proestend van het lachen) wederom een poging om telefonisch eten te bestellen. Ditmaal bij de falavel boer. Hij is nu al twee minuten bezig en is nog niet verder gekomen dan het doorgeven van de naam van ons gebouw. Hij heeft de naam al 20 keer genoemd en gespeld. N O O R V I L L E en heeft twee mensen aan de telefoon gehad. Als je na 20 keer de naam Noor Ville gespeld te hebben, denkt dat ze het eindelijk correct hebben opgeschreven, vragen ze weer:"Sir, building name?" Arrrrrggggg. NOOR VILLE!!!!!! We hebben vanavond geen eten in huis dus we houden vol. Je hebt wel ijzeren zenuwen nodig voor wat pita brood, een portie hummus en een paar balletjes met groentenprut.
Marcel is nu klaar met de bestelling, hij zucht diep en zegt "volgende keer mag jij weer.." Lang leve India.

De "Hollandse kast"

Elke keer in Nederland loop ik helemaal zenuwachtig door de Albert Heijn en probeer ik te bedenken hoe ik zoveel mogelijk "Hollands" eten mee kan nemen naar India. Al meerdere malen heb ik bij de incheck-bali van de KLM gestaan met meer dan het maximale gewicht aan bagage.
Het vreemde is dat, zodra ik hier in India ben, ik helemaal geen zin meer in heb in al dat eten. De meeste etenswaren belanden daarom al gauw in de "Hollandse kast". Hierin staan bijvoorbeeld vijf pakken havermout. Ook tref je er een hele voorraad Sultana koeken aan. Niemand die het eet. Een paar weken geleden heb ik een paar pakken met kaasfondue weg moeten gooien omdat ze bedorven waren.

Dekbedovertrek

Het leuke van in het buitenland wonen is dat je te maken krijgt met allerlei culturen. Niet alleen de Indiase. Vanavond was ik met een Koreaanse mee naar de Breach Candy club om haar officieel te introduceren zodat zij lid kan worden. De club is van oorsprong voor Europeanen. Tot de dag van vandaag mogen alleen Europeanen nieuwe leden introduceren. Hoe bedoel je discriminatie?
Tijdens zo'n nieuwe ledenavond is het altijd wel gezellig dus ik vind het helemaal geen straf om er heen te moeten. De Koreaanse hield al de hele tijd een tas vast. Na afloop bleek daar een cadeautje in te zitten voor mij als bedankje voor de moeite. Wij Europeanen zouden een fles wijn geven of een doos met chocolaatjes. De Koreanen doen het anders, die geven een dekbedovertrek inclusief kussenslopen. Wat zal ik lekker slapen vanavond.

Ganesh te water gelaten

De stad staat vandaag op haar kop vanwege Ganesh. De afgelopen tien dagen werd het Ganesh Chaturthi festival gevierd om hem te eren. Vandaag is het Ananta Chaturdashie, en dat is de laatste dag. Dan worden de Ganesh beelden in Bombay naar de zee gedragen. Het gaat er natuurlijk om wie de mooiste en grootste Ganesh heeft en welke groep het meeste lawaai kan maken. We zijn immers in India. Ik ben er vanmiddag geweest toen het nog relatief rustig was. Deze foto's heb ik daar gemaakt. Helaas niet met een mooie Canon camera..

Meer foto's staan op Picassa. Klik daarvoor op onderstaande foto:

Indiaaaaaaaaaaa!!!

Vroeger reed ik wel eens op de fiets door Amsterdam tijdens een voetbalfinale. Dan hoorde je opeens overal gejuich en gegil. Gejuich en gegil hoor ik nu ook op straat maar dan vanwege de cricketfinale India tegen Pakistan. Net gilde de benedenbuurman keihard Indiaaaaaaaaa!!! Ik probeer op het internet op te zoeken wat de stand is op het moment. Dat valt niet mee want ik snap nog altijd niets van de spelregels.

Ok, ik heb nu iets gevonden. Blijkbaar heeft India gewonnen. Dat verklaart de vreugdekreet van de buurman. Kijk zelf maar of je iets begrijpt van de uitslag. Volgens mij was het een spannende wedstrijd:
JOHANNESBURG : India won the inaugural World Twenty20 championship on Monday after beating their arch rivals Pakistan by five runs in the final at the Wanderers in Johannesburg.
Brief scores:
India 157 for five in 20 overs, Pakistan 152 all out in 19.3 overs.

Morgen zal ik Sebastiaan zijn India cricket shirt weer aandoen. Dat doet het altijd goed hier.

Peuters van drie op interviewtraining. Help!

Het is echt waar. In India worden kleine peuters van drie jaar door ouders naar interviewtraining gestuurd (zie artikel). Er zijn lange wachtlijsten voor de betere lagere scholen en onderdeel van het selectieproces is een interview met ouders en kind. Kun je je voorstellen, de openbare lagere school in bijvoorbeeld Soest, die alleen de beste peuters van drie aanneemt. In Nederland doen ze al moeilijk over de Citotoets op je 12e.
Sebastiaan en Julia laten we lekker aanrommelen. De Indiaase juf doet soms een poging om huiswerk mee te geven (tekeningen maken) maar daar doe ik lekker puh niet aan mee. Wel is Sebastiaan afgelopen zaterdag begonnen met taekwando. Maar dat kan ook wel. Hij is immers al bijna vier!

Eerste kunstwerk Julia school

Tyfoon Wipha

Marcel is maandagavond richting
Shanghai vertrokken en jawel hoor, wie raast daar voorbij? Tyfoon Wipha. Leuk voor Marcel. Hij heeft een kamer op de 82ste (!) etage van een hotel. Dat lijkt me al geen pretje en al helemaal niet als je Wipha op bezoekt krijgt.

Update: de tyfoon was een storm in een glas water. Toen de tyfoon aan land kwam zwakte deze meteen af tot een zware tropische storm. Marcel kan dus gewoon op de 82ste verdieping blijven zitten.

Weer in het land

Ik ben er weer! Gisteren onderweg naar Schiphol dacht ik "mooi! Het regent en het is grijs, prima weer om weg te gaan, want ik ga lekker richting de zon. Lekker puh!". Ik heb helaas te vroeg gejuicht. Vanochtend werd ik wakker en jawel hoor, het is hier grijs en het regent. Het staartje van de monsoen.
Marcel heb ik niet gezien. Ik landde gisteravond om 11 uur en Marcel vertrok om 10 uur dezelfde avond voor 10 dagen naar China. Hij heeft nog wel heel lief een bos rode rozen op tafel gezet.
De kinderen zijn uiteraard ook blij dat ik er weer ben. Met name Julia moet ik de komende dagen weer in het gareel zien te krijgen. Die heeft de dames hier fijn om de vinger weten te winden. Zo wil ze alleen nog maar pasta eten en rent met veel gevoel voor drama door de kamer als ze haar zin niet krijgt.

Ik ben even weg

Ik ben even het land uit voor mijn studie. Help examen!! Over 10 dagen ben ik er weer. Groetjes.

Dahi Handi

Vandaag vieren de Hindoes Dahi Handi. Tijdens dit festival bouwen jongens en mannen een menselijke piramide. Degene die helemaal bovenop staat (soms hele kleine kinderen van twee jaar oud!) moet een pot breken met daarin eten. Als dat lukt kun je geld winnen. Iedere buurt organiseert zijn eigen 'dahi handi'. Vervolgens lopen de diverse groepen van ceremonie naar ceremonie om maar zo veel mogelijk prijzengeld in de wacht te kunnen slepen. Deze foto's heb ik vanmiddag genomen op straat in de buurt waar ik werk. Voordat ze een poging wagen gaan de mannen eerst dansen en nuttigen ze de nodige alcohol.

Naar de Franse school

Vanaf vandaag gaat Julia naar school! Ze zal vijf ochtenden in de week gaan van half 9 tot half 12.

Op de Franse school gaat het er ook meteen, hoe kan het ook anders, heel Frans aan toe. Het praatje s'ochtends door het hoofd van de school ging uiteraard in het ... Frans. Ook zorgen ze op school voor al het eten en drinken. Dus als het goed is zit Julia nu (het is 11 uur) met alle andere peutertjes aan tafel lekker aan het stokbrood, met brie en natuurlijk boursin en een lekker glaasje rode wijn erbij.

In de klas

Een Indiaas huis tuin en keuken ongelukje

Gisteren liep Sebastiaan plotseling brullend door het huis. Hij gilde 'japathi, japathi!' (=Indiaase pannenkoek) en wist uit te brengen dat hij pijn had in zijn mond. Ik wist niet wat ik er mee aan moest. Hoe krijg je van een pannenkoek pijn in je mond? Daarom nam ik het ook niet zo serieus. Totdat Elsie aan kwam lopen met een afgekloven groene peper. Het was geen pretje voor hem en hij was er ook nogal van geschrokken. Nu hoorde ik dat het ook nog pijn kan doen als de peper er weer uit moet komen. We zijn er nu op voorbereid.

Met Benny in de keuken. Foto genomen vlak voor het groene peper incident. De groene peper lag naast de koriander

De waarde van geld

De dames hier in huis heb ik gevraagd om uien te kopen om Dal te maken, een Indiaas gerecht. Jawel, dat wil ik ook gaan maken over twee weken als ik in Nederland Indiaas ga koken voor de familie. Nu kan ik nog even oefenen. Net kwamen Elsie en Benny met serieuze gezichten naar mij toe om mee te delen dat de uien nu maar liefst Rs30 per kilo kosten. Dat is een halve Euro!! Blijkbaar kostten de uien voorheen Rs16 per kilo, ofwel 25 eurocent. Inderdaad een stijging van 100% en in hun ogen is dat heel veel. Ik weet niet echt wat ik met zo'n boodschap aan moet en ik weet mij dan niet echt een houding te geven. Ik roep dan wel ernstig uit 'Jee! Wat veel geld!' maar hoe geloofwaardig is dat. Wij liggen niet wakker van een kilo uien voor een halve Euro. Integendeel. Je merkt door dit soort dingen wel weer hoe ver onze werelden uit elkaar liggen.

Kiekje van het werk

Dit is een foto genomen tijdens een event van GiveIndia bij een Indiaase bank. Werknemers konden zich bij onze stand inschrijven voor 'payroll giving'. Dan doneer je maandelijks een deel van je salaris voor het goede doel.

Nieuwe huisgenoten!

Sinds kort maken negen vissen onderdeel uit van het huishouden van de familie Hassink in Bombay. Hier zitten ze in een emmer terwijl hun kom wordt schoongemaakt. De zwarte vis heet Toby en heeft als enige een naam gekregen.

Speciaal voor broers en zussen

In India doen ze behalve aan moederdag ook aan een broers- en zussendag. Dus Marlies, Mariette, Rik, Carolien en Paul voor feestgebruis moeten julie vandaag in Bombay zijn. Het (Hindoe)feest heet Raksha Bandhan en op deze dag wordt de relatie tussen broer en zus herdacht. Tijdens een korte ceremonie wordt een touwtje om de pols van de broer gebonden. Vervolgens krijgt de zus een klein cadeautje. Ik zal volgende week een paar mooie polsbandjes meenemen naar Nederland. Ik verwacht in ruil daarvoor dan wel een paar mooie cadeau's.

Paaltjes, paaltjes, paaltjes

Nog twee weken en dan wonen we al weer een jaar in Bombay. Tijd om de balans op te maken. Wat is er veranderd sinds we hier zijn komen wonen? Marine drive, de doorgaande route naar het zuiden langs het strand, lag vorig jaar open en het was er een rommeltje. 12 maanden later is het nog steeds niet klaar. We weten niet wie deze 'complete make-over' van deze beroemde boulevard heeft bedacht. Het is duidelijk iemand met een grote voorliefde voor betonnen paaltjes. Ik ben benieuwd hoe zijn huis eruit ziet. Momenteel zijn de mannen (en vrouwen met kleine kinderen) bezig met het neerzetten van honderden betonnen paaltjes als 'fraaie' afscheiding tussen de rijbanen. Dit gaat tergend langzaam. Eerst moesten ze de grond in (op gelijke afstand van elkaar en in hoogte oplopend) en nu worden er stuk voor stuk betonnen kapjes opgezet. Oplevering: waarschijnlijk in 2009.

Sandra Van der Ling heeft de krant gehaald

Gisteren op pagina 2 in de Hindustan Times met een oplage van 10 miljoen:

Ook dit is India

Vermist: een Boeing 747 (waarde Euro 30), een fiets (waarde Euro 1.500), een bromfiets (waarde Euro 180.000). Een arme herder heeft bovendien aangifte gedaan van de vermissing van maar liefst 15.000 buffels. De arme man zal het er druk mee gehad hebben.

Niet met je handen eten!

Verwarring alom bij driejarige Sebastiaan. Van ons mag hij niet met zijn handen eten. Tijdens het eten zeggen we tig keer: 'Niet met je handen eten!'
Gisteren hoorde ik hem in de keuken hard tegen Benny en Elsie roepen: 'Don't eat with your hands!' Hoe moet ik daar nu weer op opvoedkundig verantwoorde wijze op reageren? De dames zitten op Indiaase wijze met de hand rijst te eten. Daar is niets mis mee. Maar in de ogen van Sebastiaan wel. Super nanny weet wellicht raad...

Bezoekje aan Chor Bazaar op zaterdagmiddag

Chor bazaar is de lokale antiekmarkt. Veel snuisterijen en oude meuk. Marcel kwam zowaar thuis met een klok voor zijn nieuwe kantoor.

'Rain check' voor Matharan

Leuk een bezoekje aan Matharan, een 'hill station' (=dorpje in de bergen), midden in de monsoen! In alle gidsen staat dat het er tijdens de monsoen zo mooi is en dat je juist dan moet gaan. Ze vergeten alleen te vermelden dat het er zo hard regent dat er van het hele gebied niets te zien is. Ja, mist en ... regen.

De afstand Bombay Matharan is 105km. Met het idiote verkeer hier en de slechte wegen doe je daar drie uur over. Vervolgens rij je langs een smal kronkelweggetje naar boven. Daar kom je op een parkeerplaats terecht waar het chaos troef is. Alle auto's staan kris kras tussen de bomen en in de modder geparkeerd. Geen idee hoe je daar ooit weer uit moet komen.

Bij aankomst op de parkeerplaats renden de eerste mannetjes al op ons af om ons op 'hun' paard te krijgen of in 'hun' handkar. In Matharan zelf kun je namelijk niet met de auto komen. Je moet er lopend heen of alternatief vervoer regelen. Uiteraard waren wij vanwege onze bleke gezichten weer favoriet. Al snel stond er een groepje mannetje om ons heen ruzie te maken over de prijs en wie ons als eerste had 'binnengehaald'. Uiteindelijk had ik er genoeg van. Ik besloot om dan maar met de kinderen te gaan lopen. Op dat moment weet je niet of dat nou echt de meest wijze beslissing is die je kan nemen, maar goed.

Wij op pad en al snel brak er boven ons een gigantische wolkbreuk los. Met gigantisch bedoel ik ook echt gigantisch. Gelukkig waren wij gehuld in Indiaase regenkleding (=gek hoekje en plastic zeil) dus we werden niet tot op het bot nat. Marcel, onze rasechte optimist, besloot toen dat het genoeg was. Na een wandeling van 300 meter langs een oud spoorbaantje door de modder, liepen we weer terug naar de parkeerplaats.

De rit terug naar Bombay duurde weer bijna drie uur. We hebben nu besloten dat we in oktober nog een keer teruggaan zonder de kinderen en als het NIET regent.

De stad is een lekker rommeltje

Onderweg in de auto hoef je je nooit te vervelen. Er is altijd wel wat te zien. Het feit dat Bombay een mega-stad is met druk autoverkeer ontgaat nog een boel mensen hier. Je ziet ze rustig met een kar met os of met een handkar een druk kruispunt oversteken. Olifanten zijn sinds deze week in de gehele stad verboden. Dat verbod goldt eerder alleen voor zuid Bombay.

De school begint weer

Morgen gaat Sebastiaan weer naar school. Zoals bij veel scholen is het brengen en halen van kinderen met de auto een probleem. Bij de Duitse internationale school is het helemaal hektisch. Dit komt omdat de school aan een drukke weg vlak naast het US consulaat ligt en vanwege de rijstijl van de gemiddelde Indiaase chauffeur. Ze doen ook maar wat. Hieronder staan de nieuwe 'drop off' instructies:

The basic idea is to keep the area in front of the school as clear as possible. This means you may not stop in front of the school for longer than it takes passengers to get out of or into the car.

Do not leave cars unattended in front of the school. If your driver drops your children off and walks them to the school or walks in to pick them up, he either needs to park away from the front of the school or you need to send a nanny or maid in to the school while the driver parks a little way from the school.

Do not do a U turn in front of the school or place your car at right angles to the flow of traffic (parking nose-in to the driveway). Even when this is for only a few moments, it stops the flow of traffic and blocks the driveway.

If you walk your children from the car to the school or pick them up, please ask your driver to move away from the school and call him when you are on the road and ready to leave again so he does not have to wait and cause traffic congestion.

Do not stop in front of the driveways.

Please queue, rather than double-park. This will help ensure that cars are not moving where children are walking.

Please ensure your driver understands and follows these rules (hier ligt de uitdaging).

Gefeliciteerd!

Rob en Carolien, gefeliciteerd met Fleur! Helemaal super zo'n meisje erbij.

Spicy!

Hoe weet je dat je kind in India opgroeid? Als een van de eerste woordjes die ze zegt 'spicy' (=gekruid) is. Julia zegt nog niet veel maar ze weet wel duidelijk te maken wanneer ze iets te 'spicy' vindt. Dat woord heb je hier ook wel nodig.

Naar de film op een zaterdagavond

Het blijkt ONMOGELIJK te zijn om op zaterdag in megastad Mumbai naar een Engelstalige film te gaan na 6 uur s'avonds. Alles staat hier in het teken van Bollywood. Lang leve Bollywood maar helaas is de Engelse taal daar nog niet doorgedrongen. Uiteindelijk zijn we om kwart voor zes (een onmogelijke tijd) bij de Simpsons beland. Tot onze verrassing was deze nog grappig ook.

Hoogtepunt van de avond was uiteraard weer het volkslied. In het verkeer zijn Indiers zo ongeorganiseerd als het maar zijn kan en voordringen in de rij is ze ook niet vreemd. In de bioscoopzaal springt iedereen echter strak in het gelid om mee te zingen met het nationale volkslied. Oh wee als je niet opstaat! Dan krijg je toch wel het nodige boegeroep te horen en loop je het risico dat je de film niet uit kan kijken.

Midlife crisis in Bombay: Ik ga aan de beugel

Jawel, de eerste tekenen van een midlife crisis tekenen zich aan. Morgen krijg ik mijn beugel. Vandaag is het voorwerk gedaan (ik bespaar jullie de details) en morgen krijg ik een zeer fraaie keramieke beugel aangemeten in de praktijk van dokter Sabadra.

Ik ben niet de enige expat die hier op latere leeftijd aan begint. Als we een club zouden oprichten voor expat dames met een beugel komen we een heel eind met het aantal leden. Waarom hier en niet in Nederland? In de eerste plaats natuurlijk de kosten. Je betaald hier veel minder, namelijk ongeveer de helft van wat je in Nederland betaald. Ten tweede de kwaliteit van de tandartsen. Mijn tandarts neemt uitgebreid de tijd voor me, ik kan altijd terecht voor een afspraak, er is geen wachtkamer, en hij beschikt over de laatste snufjes op tandartsgebied.

Dus jullie weten het. Als ik in september weer in Nederland ben moeten jullie vol bewondering uitroepen: wat heb jij een mooie beugel! en scheldwoorden als beugelbekkie kunnen bij mij niet door de beugel. Hi, hi.

3 redenen om te balen van de monsoen

1. Je staat de hele dag de vloer te dweilen (ok, je laat de vloer dweilen) vanwege lekkage in huis. De lekkage kan pas na de monsoen verholpen worden.
2. Je staat nog vaker in de file dan anders. De auto's staan hier al hutjemutje op de weg zonder regen. Met regen is het helemaal een gekkenhuis.
3. Het aantal acceptabele uitjes is gereduceerd van 1 (namelijk naar de Breach Candy club) naar o.

De vooruitzichten voor de komende dagen: regen...

Hoezo overstromingen?

India kampt met heftige overstromingen. Blijkbaar. Dat heb ik moeten horen vanuit Nederland. De kranten hier vinden het geen nieuws. In de Sunday Times of India van vandaag komt het nauwelijks aan de orde. Uhhh. Slechts 2 miljoen mensen zijn er zo ernstig door getroffen dat ze op daken moeten wachten op hulp vanuit de lucht.

In Bombay heeft het ook hard geregend. Vooral vrijdag was het raak. In de buurt waar wij wonen viel vrijdag 104 milimeter water. Volgens mij betekent dat ruim 1 meter water per vierkante meter. Ik ging s'ochtends op pad met de kinderen en al snel bleek het verkeer muurvast te zitten. Erg fijn. Het is grappig om te zien dat het dagelijkse leven op straat dan gewoon doorgaat. Iedereen loopt vrolijk kletsnat door het water te stappen. S'middags viel het gelukkig mee en was het meeste water al weer weg.

Vandaag zou het ook weer hard gaan regenen maar tot nu toe is het droog gebleven.

De HEMA goes global

Onderweg van Perth naar Bombay is Sebastiaan zijn HEMA knuffelgiraf kwijtgeraakt. Die had ik wijselijk niet in de handbagage gedaan maar in laten checken om er zeker van te zijn dat de giraf heelhuids zou aankomen. Nou niet dus. Waarschijnlijk is een kind van een van de bagage-afhandelaars nu heel blij met een nieuwe knuffelgiraf uit Nederland. Sebastiaan was redelijk ontzet over de plotselinge verdwijning van zijn giraf en vond dat de piloot het beest snel moest terugbrengen. Heel verdrietig. Maar gelukkig. De HEMA doet goede zaken en daardoor is de giraf ook hier in Bombay te krijgen via de Nederlandse gemeenschap. Hiep hoi. Sebastiaan is weer helemaal gelukkig.

Bemande automaten

In Mumbai is er geen gebrek aan automaten. Als je wilt kun je een tijdschrift uit een automaat halen of je kunt via de automaat een telefoonrekening betalen.

Het gaan alleen nooit helemaal automatisch. De automaten zijn namelijk vaak voorzien van personeel. Zelf hoef je dus niets in te toetsen, dat wordt voor je gedaan. Bij de tijdschriften-automaat wijs je aan welk blad je wilt hebben. Vervolgens opent een mannetje de automaat met een sleutel en geeft je het blad. In plaats van geld in te werpen, betaal je rechtstreeks aan je automaten-man.

Het komt ook geregeld voor dat er een mannetje bij de automaat staat om je te vertellen dat het apparaat stuk is. Dit als alternatief voor het ophangen van een briefje ´automaat stuk´.

Personeel kost hier helemaal niets. Waarschijnlijk krijgen deze mannetjes 200 Roeps (minder dan 4 euro per dag) om dit werk te doen. Je houdt hier weer een heel legertje kanslozen mee aan het werk dus ik juich het alleen maar toe. Zolang de geldautomaten maar volautomatisch blijven!

We zijn terug!

De vakantie zit erop. We zitten niet meer 'down under' maar gewoon 'down hier' in India. Even heel kort over Australie: het is SUPER! Vriendelijke mensen, een schitterende natuur, ZALIGE koffie, goeie wegen, etc, etc. Een aanrader voor iedereen. De afgelopen maand hebben wij 5.300 kilometer gereden. Daarmee hebben we nog lang nog niet de hele westkust gezien dus we mogen nog een keertje terug. Hiep hoi.

Zoals altijd. Beelden zeggen meer dan woorden.. Snik.

Julia jarig!

Vanuit een zonnig Perth krijgen jullie de verjaardagsgroeten van Julia.

Wij zitten 'down under'

Mumbai zal het even zonder ons moeten doen! Begin augustus melden we ons weer.

Lang leve de Nuon!

Voor het betalen van de electriciteitsrekening sta je zo maar even een half uur in de rij. Niet in een kantoor maar gewoon buiten op de stoep. Je gaat dan een viezig hokje binnen waar een mannetje achter een getralied raampje zit om het geld te innen. Op dit soort momenten realiseer je je hoe blij wij in Nederland mogen zijn met een partij als de Nuon. We lopen wel vaak te zeuren over slechte dienstverlening maar knijp maar in je handjes dat je daar niet buiten op de stoep hoeft te wachten.

De beste Bollywood hits van het moment

Voor de fans van Bollywood. Dit zijn DE hits van het moment:

1. Chunari Chunari - Monsoon Wedding
2. Rang Rang Mein - Bollywood Hollywood
3. Tumse Milke - Main Hoon Na
4. Kajra Re - Bunty Aur Babli
5. Dil Mein Baji Guitar - Apna Sapna Money Money
6. Title track of the movie Jhoom Barabar Jhoom
7. Bidi Jalaile - Omkara
8. Bale Bale - the movie Pride and Prejudice

Als je een beetje mee wilt doen hier moet je de liedjes uit je hoofd mee kunnen zingen en de videoclip op je mobieltje hebben staan. Alle hits zijn overigens te beluisteren via Itunes.

De monsoen is nu echt begonnen..

 

 

 

 

We zijn ALLEMAAL toe aan vakantie

Nog anderhalve week en dan vliegen wij naar 'Down under'! Vijf uur vliegen naar Singapore en dan nog vijf uur naar Perth. De koffers zijn nog niet gepakt maar we hebben wel (bijna) alles geboekt. Op on-Indiaase wijze (Indiers hebben niet zo lang vakantie) gaan wij er vier weken tussenuit. Dus nog even en dan staat deze blog even op 'pauze'.
Vanwege mijn werk bij GiveIndia voelt het ook voor mij echt als vakantie. Ik ga er nu iedere ochtend heen en daardoor voelt het als een echte baan. Er moet ook onwijs veel gebeuren. Via GiveIndia kun je geld geven aan meer dan 100 goede doelen. Ik ben druk bezig met het verbeteren van de communicatie. Als ik zou willen zou ik het rustig uit kunnen bouwen tot een 40+ uur baan. Zoveel moet er nog gedaan worden. Daarnaast ben ik natuurlijk druk met de studie en de kinders. Dus ja, niet alleen Marcel is toe aan vakantie maar ik ook.

En ja, de monsoen is nu echt begonnen.

Flatgebouw gaat tegen de vlakte

Achter ons huis staat een onwijs lelijk onafgebouwde flat, de VVPI Dream Tower (zie onderstaande foto). Dit gebouw staat vandaag op de voorpagina van het het Mumbai suffertje, de Mumbai Mirror. Blijkbaar is het probleem dat de bouwers destijds iets te enthousiast waren met het aantal etages. In plaats van de toegestane 28 etage's werd het een torenflat met 36 lagen. Oeps, acht te veel. Vanaf '79 is er veel geharrewar over geweest en de acht illegale etage's waren inmiddels verwijderd. Maar nu gaat het hele gebouw, 20 jaar later, alsnog tegen de vlakte. Wij niet blij want dat betekent dat we een tijd lang in het stof zullen zitten. Uche, uche, uche.

 

Foto van het gebouw in kwestie genomen vanuit de Breach Candy Club. Wij wonen tussen de club en het flatgebouw in, achter het huis met het kleine torrentje.

 

Gemengde gevoelens vanwege terugkeer Benny

Vanochtend is Benny weer begonnen. Manlief zag in dat hij 'een fout' had gemaakt en nu mag ze van hem weer aan het werk gaan. Uhhhhh. Ik mag nu een brief schrijven die hij moet ondertekenen waarin komt te staan dat als hij weer problemen veroorzaakt, wij Benny definitief zullen ontslaan. Eerlijk gezegd geloof ik niet in de werking van zo'n brief maar laten we van het positieve uitgaan.

Wat zijn verder de nieuwtjes?
Huis: het werk aan het huis is nog steeds niet klaar. Ze zijn nu de achtergevel aan het plamuren met onwijs veel water waardoor de muur in de studeerkamer helemaal kletsnat is en ik een schilderij kan weggooien.
Regentijd: de monsoen begint officieel pas dit weekend. Vandaag is dus waarschijnlijk de laatste mooie dag.
Kinderarbeid: hoezo, kinderarbeid een ver van je bed show? Een jongetje van denk ik tien jaar zit nu op zijn hurken in de hitte op het dakje boven de voordeur mozaieksteentjes te leggen.
Marcel: Marcel zit nog steeds in Hong Kong. Daar is nu slecht weer. Ze hadden het zwembad gesloten vanwege een stormwaarschuwing. Arme jongen!
Talencursus: vandaag heb ik een cursus Hindi aangeschaft. Ik moet er toch eens aan gaan geloven. Na ruim negen maanden India ken ik nu drie woorden: namastee (goedendag), buz (genoeg) en chello (snel)

The rains are coming: get wet and wild this monsoon

Na drie maanden hitte zit iedereen nu te smachten naar de monsoen. Vorige week (zie blog van 31 mei) was een voorbode van wat ons te wachten staat tot eind september, namelijk HEEL VEEL regen. Gelukkig valt het met het onweer mee. Dat schijn je alleen aan het begin en het einde van de regentijd te hebben. In 1995 zijn er in de stad erge overstromingen geweest maar vorig jaar viel het gelukkig mee. Het gaat fout als het hoogwater is want dan kan het regenwater niet weg. De dagen met hoogwater staan aangekondigd in de krant zodat mensen voorzorgsmaatregelen kunnen nemen.

De krant kwam vandaag met een speciale monsoen-editie met onder andere 'monsoon gear' (regenkleding), 'rainy recipes' (recepten voor als het regent) en 'monsoon getaways' (monsoen uitstapjes). De winkels liggen vol met paraplus en bij de dokter krijg je een folder mee met monsoen-gezondheidstips. Bijvoorbeeld: kijk uit met wat je eet. Uhhhhhhh, doe je dat niet altijd al? Morgen ga ik met Julia en Sebastiaan hippe paraplus kopen. Nee, wij zijn voor de regen niet bang.

Oh ja, we wonen nu gelukkig op de eerste etage. Dus hopelijk dit jaar geen overstroming in huis. Alhoewel, eerder zaten we ook hoog en droog en ook dat bleek geen garantie te zijn.. Zie blog van 2 oktober 2006.

Groenten en fruit

Hier halen we ons dagelijkse portie groenten en fruit. De verkoop op straat is nog erg populair. Je hebt wel een paar winkels waar ze groenten en fruit verkopen maar de keuze en kwaliteit daar is hetzelfde als bij onze straatstal.

Op zoek naar nieuwe nanny

Net heb ik een email bericht rondgestuurd met de vraag of mensen een nanny kennen. Ik denk namelijk niet dat Benny nog komt. Vanavond belde haar man hier naar toe met de boodschap dat ze morgen niet komt. Dit kan verder alleen maar van kwaad naar erger gaan. We moeten ons er daarom maar bij neerleggen dat we op zoek moeten naar een andere nanny. Erg triest is het, en dan vooral voor haar. Je weet dat dit soort dingen in deze cultuur schering en inslag zijn. Als het dan ook daadwerkelijk gebeurd, is het toch weer even slikken.

Uitzicht vanaf het balkon

Wanneer gaan jullie weg?

Met stip op nummer 1 in het lijstje met de meestgestelde vragen: 'en wanneer gaan jullie weg?' Ofwel, de grote 'monsoen-uittocht' is bijna begonnen. Er zijn maar weinig mensen die de hele regenperiode in de stad blijven. Aankomende vrijdag is de laatste schooldag en het daaropvolgende weekend is het druk op het vliegveld met vertrekkende expats. Dat zijn dan met name vrouwen en kinderen die voor zes weken tot twee maanden naar huis gaan. De mannen blijven het grootste deel van de tijd hier omdat ze gewoon moeten werken. Heel erg lijken ze dat overigens niet te vinden. Als ik het zo hoor verheugen ze zich stilletjes op een paar rustige weken alleen, inclusief regelmatige uitstapjes naar de kroeg. Vanochtend kwam ik een van die mannen tegen en hij zag er opvallend opgewekt uit.

En wat gaan wij doen de komende weken? We zijn net terug uit Nederland en eind deze maand gaan we vier weken 'down under', ofwel naar West-Australie, om daar vakantie te vieren. Helemaal super.

Het is trouwens nog spannend of Benny morgen komt.. Duim svp voor mij mee.