Dag van vertrek!

Vandaag vertrekken we dan eindelijk. Marcel zit al in de lucht richting Bangkok en gaat vervolgens naar Sydney. Ik vertrek om 1 uur s'nachts richting Nederland. Nog een paar uur Mumbai... Snik, snik maar ook hiep hoi. Hierna gaan we wonen in een meer ontwikkeld land. Dat is een goede verandering, met name voor de kinderen. Het gaat echter ook een stuk saaier worden. Helaas. Zometeen afscheid nemen van Usha. Dat wordt een groot tranendal. de verloofde van Usha hebben we inmiddels ontmoet. Een heel zachtaardige jongen zo op het eerste oog. Die twee worden vast heel gelukkig samen. Ze gaat nu wonen ergens in een klein dorp.
Onze kleine koelkast neemt ze mee op het dak van de bus. Hopelijk overleeft die de barre reis.

De blog wil ik bij blijven houden. Ik zal alleen wel de kop moeten veranderen.

Dag van vertrek - 1

Wat een dag! Gelukkig krijg je hier tien keer meer gedaan dan in Nederland door alle extra hulp. Ik kan Raju vragen om spullen op te halen die ik eerder vandaag heb gekocht en de laatste telefoonrekening te betalen. Santana maakt het huis schoon. Usha kan de kinderen entertainen en ik kan de laatste bankzaken regelen, nog wat laatste inkopen doen en de auto aan een potentiele koper laten zien. Lang leve India! Deze 'productiviteit' ga ik toch echt erg missen.

Ons huis is vandaag officieel opgeleverd. Alles is weg, al onze spullen zitten in dozen. Dat voelt lekker opgeruimd! Zodadelijk vertrekken Marcel en ik voor een laatste wandeling langs Marine drive en een bezoek aan Dome op het dak van het Intercontinental. Nog even genieten.

Dit is het uitzicht uit ons hotel. Typisch mumbai: sloppenwijk, Nehru centre en de Haji Ali moskee op de achtergrond.

Onze hulp Santana vertrekt. Onze oude fan en droogrek gaan mee op het dak.

Nog een paar dagen

De laatste dagen in India. Marcel vertrekt vrijdag naar Australie. Ons visum is binnen. Hiep hoi. We mogen nu officieel vier jaar 'down under' verblijven. Dat zullen ze weten...

Voordat ik de grote oversteek maak, ga ik eerst twee maanden bibber de bibber naar Nederland met de kinderen. Of dat een juiste keuze is weet ik pas in januari. Ik durft niet naar het weerbericht te kijken voor de komende week. De handschoenen en dassen zijn gepakt en de verwarming in ons huisje gaat overuren draaien. Dat weet ik zeker.

Voor ons is het pure luxe dat we ruim twee maanden in Nederland vakantie kunnen gaan vieren. De komende weken wil ik de kinderen zoveel mogelijk van Nederland laten zien. Om de ervaring compleet te maken, gaan Sebastiaan en Julia gaan vanaf volgende week naar een Nederlandse school. We zullen zien hoe snel ze 'aap, noot, mies' onder de knie hebben.

Gefeliciteerd!

Marcel zat laatst bij de bank om te vragen hoe je een rekening afsluit. Komt er plots vanuit het niets een Fransman op hem af die hem vervolgens luidruchtig en binnen gehoorafstand van de Indiase bankemployees feliciteert omdat wij net als hij uit Mumbai vertrekken. Marcel voelde zich nogal opgelaten omdat hij wist dat iedereen het gesprek kon volgen. Hij hoorde het verhaal van de Fransman gelaten aan en noemde snel een paar positieve kanten van de stad om de aanwezige Indiers niet al te veel voor het hoofd te stoten. De Fransman had daar duidelijk broertje dood aan en ging vrolijk verder met zijn anti-Mumbai tirade. Erg genant.

Diezelfde dag zat ik bij de oogarts. Ik vertelde hem dat ik over twee weken vertrek uit Mumbai. Ik zei dat ik India en Mumbai erg ga missen. Vervolgens zegt hij "je hoeft niet zo beleefd te zijn". Alsof ik er niets van zou menen. De oogarts is overigens een Indier en geen buitenlander.

Dit zijn maar een paar van de reacties die we hebben gehad. Veel buitenlanders vinden Mumbai geen leuke stad om te wonen. Er zijn expats die hier hun tijd uitzitten. "Wij mogen over zes maanden weg", zeggen ze dan bijvoorbeeld. Ieder zijn keuze denk ik dan, maar ik vind het wel een gemiste kans.

India is een zogenaamd 'hardship' land. Dit betekent dat je als expat een bonus krijgt als je hier werkt. Toevallig stond er dit weekend in de Mumbai Mirror, ons favoriete krantje, een column over buitenlanders die in Mumbai wonen. Het is een heel herkenbaar verhaal. Als je het wilt lezen, is dit de link: Hardship allowance for living in Mumbai. Really?

Ik vind de felicitaties omdat wij uit Mumbai vertrekken niet terecht. Ik loop hier echt niet altijd juichend rond maar op India raak je gewoon nooit uitgekeken. Telkens ontdek je iets nieuws. Zoals ook nu weer. Terwijl ik dit stukje schrijf, realiseer ik mij dat het Diwali vuurwerk dat ze hier afsteken wel ERG veel lawaai maakt.

Pre-verhuis-depressie

We zijn begonnen aan onze laatste drie weken op Indiaase bodem. Regelmatig (denk aan meerdere keren per dag) raak ik in paniek van het idee en krijg ik bijna pijn in mijn buik. Het is namelijk allemaal zo definitief en daar hou ik niet van. Ik zou zo graag het raam op een kiertje willen laten staan zodat ik altijd even terug kan naar ons zeer comfortabele leventje hier. Maar nee, helaas. Onze tijd in Mumbai zit er echt op. Even terug voor een vakantie in Mumbai zie ik ook niet snel gebeuren.

Mijn 'pre-verhuis-depressie' wordt nog eens versterkt vanwege de kinderen. Kinderen zijn flexibel zegt iedereen (ikzelf ook) maar ze zijn ook heel kwetsbaar. Je weet nooit of ze echt menen wat ze zeggen en ze kunnen ook nog niet vertellen hoe ze zich voelen. Bijna iedere dag vraag ik aan de kinderen of ze het leuk vinden om naar Australie te gaan. Je ziet ze dan kijken van ‘Nee he, niet weer!’ en braaf zeggen ze dan “ Ja, we vinden het leuk!” Helemaal realiseren doen ze het volgens mij niet. Sebastiaan heeft wel een kalender gemaakt en streept braaf de dagen af. Hij weet dus wel hoe lang het nog duurt voordat we echt weggaan.

Het moeilijke met kleine kinderen is dat ze zelf geen keuzes kunnen maken. Wij bepalen waar ze gaan wonen, naar welke nieuwe school ze gaan, etc. Dat is gemakkelijk voor ons maar we vragen wel heel veel van hun aanpassingsvermogen.

Julia kon nog niet een praten en lopen toen ze hier kwam. Usha is voor haar onderdeel van het gezin en ze gaat haar erg missen. Dat weet ik nu al. Nu is het wel zo dat Usha zo wie zo zou vertrekken omdat ze in december gaat trouwen. Dus wat Usha betreft is het tijdstip van vertrek prima. Maar verder...


De Breach Candy Club gaan we uiteraard ook erg missen..

Diwali

De belangrijkste feestdag in India is weer in aantocht: Diwali. Diwali wordt dit jaar gevierd op 17 oktober dus we hebben nog even. Maar bij ons liggen de pakjes met 'made in India' sterretjes al klaar. Gisteren hebben we er een paar op het balkon aangestoken. Zie de foto.

Morgen is de laatste schooldag en dan hebben de kinderen twee weken 'Diwali-vakantie'. Jippie. Diwali wordt hier groots gevierd. De winkels worden mooi aangekleed en iedereen gaat op zoek naar cadeautjes voor vrienden en familie. Het lijkt qua sfeer erg op onze kerst. Gezelligheid! In Australie vieren ze ook Diwali heb ik net kunnen lezen op DNAIndia. Gelukkig maar.



Lees ook:
Dit jaar geen kerstkaart maar een Diwali kaart
Happy Diwali wensen vanuit Mumbai
Happy Diwali!
Het grote Diwali feest

Dagje Mumbai

Met ons vertrek in het vooruitzicht is het opeens weer leuk toerist uit te hangen in eigen stad. Dan kom je er eigelijk achter dat je helemaal niet het vliegtuig hoeft te pakken om het exotische India te ervaren. Je vind het letterlijk om de hoek. Je stapt uit de auto - een hele prestatie voor mij! - , loopt een van de kleine straatjes in en voordat je het weet beland je midden in een vrolijke optocht vlakbij de oudste Hindu tempel in de stad. Daarna hebben we heerlijk gegeten bij Thali restaurant, Rajdhani, vlakbij Crawford market. Het eten daar is een leuke ervaring. Ze blijven maar langs komen met curries, chapatti's (Indiaas brood), dahl, en een boel vegetarische prutjes die ze dan in de bakjes op de ronde roestvrijstalen schaal doen. Smullen maar!



Het helpt trouwens wel dat het heerlijk koel is in de stad. De tweede monsoen lijkt begonnen te zijn en het kwik is minstens 10 graden gedaald. Zalig!

Staand op de motorfiets

Autorijden in India is misschien gevaarlijk maar niet saai. Er is altijd wel iets te zien. Afgelopen zondag reden we naar het vliegveld van Varanasi. Plotseling zagen we een man die op ontspannen manier op zijn motorfiets reed. Niet zittend zoals de meeste mensen maar staand! We weten niet wat de man bezielde en hoe lang hij dit heeft volgehouden. We reden er een paar minuten naast en op een gegeven moment zijn we maar doorgereden.

Dit is het filmpje.

Gandhi Jayanti

We zitten midden in de feestdagen. Vandaag, vrijdag, is iedereen vrij vanwege Gandhi Jayanti. Deze feestdag valt samen met de geboortedag van Gandhi en wordt gevierd als een dag van de vrede. Ik wilde Julia en Sebastiaan vandaag meenemen naar het grote Gandhi monument en naar het huis waar hij in Bombay heeft gewoond. Maar helaas, Sebastiaan is vandaag ziek en ligt al de hele dag heel zieligjes op de bank.

Daar gaat mijn Gandhi plan. We zitten vandaag dus maar een beetje binnen. Niet heel spannend. Ik moet wel zeggen dat het er hier vandaag heel vredig (lees: lui) aan toegaat. Maar dat komt niet door Gandhi.

Google is vandaag heel origineel door ook aandacht te besteden aan Gandhi. Zie plaatje.



Als je tijd hebt, kun je kijken naar een stukje uit de film Gandhi op YouTube.

Tot slot nog drie beroemde citaten van Gandhi. Doe je er voordeel mee!
* "Als je doet wat je leuk vindt, hoef je nooit te werken."
* "Wees de verandering die je in de wereld wilt zien."
* "Leef alsof je morgen doodgaat. Leer alsof je eeuwig leeft."
Meer citaten staat op Wikiquote.

Varanasi

Varanasi moet je gezien hebben als je in India bent. Ik dacht altijd, 'dat zal wel, ik ga lekker niet'. Met de einddatum in zicht besloot ik er toch heen te gaan. Spijt? Nee! Je moet het inderdaad gezien hebben.

Varanasi is heel intens. Je ziet, ruikt (niet in positieve zin) en hoort er van alles. Je ziet er koeien op straat, mannen (Sadhu's) met lange baarden, vrouwen, mannen en kinderen die in de Ganges baden, theeverkopers, kaarsjesverkopers, boten, crematies, smalle steegjes, tempel na tempel en heel veel beelden van Shiva, zeg maar de huisgod van Varanasi. In Varanasi draait alles om religie en oude rituelen. Super dus!

Makkelijker kunnen ze het niet voor ons maken..

Via mijn Nederlandse internetbankier-pakketje maak ik regelmatig geld over van mijn Nederlandse rekening naar het buitenland. Kopje koffie erbij, inloggen, rekeningnummer invullen, bedrag, naam, code van de bank. Hupsakee, verzenden maar. Ik blij, de ontvanger blij en de bank blij.

Ik had mij eigelijk nooit gerealiseerd wat voor luxe dat is tot je ergens woont waar ze er alles aan doen om het geld binnen de grenzen te houden. Dat is dus het geval in India. Het overmaken van geld naar het buitenland is een verzoeking.

Gisteren heb ik de stoute schoenen weer eens aangetrokken en ben ik naar de bank gegaan voor een buitenlandse betaling. Dit kost je met de reistijd erbij minstens twee uur. Eerst moet je naar een 'bank customer representative' om uit te leggen waarom je geld wilt overmaken. Je moet hiervoor een geldige reden hebben. Geld overmaken naar een leuk vakantieresort in een mooi buitenland is geen goede reden. Je kunt kiezen uit maar vier categorien:
1. werk in het buitenland
2. emigratie
3. verzorging van familie in het buitenland
4. onderwijs
Meestal kies ik voor optie drie.

Vervolgens worden de benodige formulieren verzameld. Ik zou denken, zorg ervoor dat je een pakketje met formulieren voor klanten klaar hebt liggen. We zullen toch echt niet de enigen zijn. Maar nee, elke keer weer moet je een kwartier wachten tot alle formulieren bij elkaar zijn gezocht en gekopieerd.

Welke formulieren moeten wij nu precies invullen? Hou je vast:
- 'expatriate remittance form'
- 'application for drawal of foreign exchange'
- 'application form for purchase of foreign exchange'
- 'declaration to be obtained in addition to the clients request letter with debit authority'
Bovendien hebben ze kopieen van onze paspoorten en visas nodig.

De formulieren heb ik nu in huis. Nu moet ik nog even moed verzamelen om alles in te vullen en weer terug te brengen naar de bank. Zucht.

Calcutta man

Nu ik weet dat we weggaan, word ik opeens heel koopzuchtig en hebberig. Een beetje vreemd is het wel, want eigenlijk zie ik mezelf niet als een koopzuchtig monster die alleen maar aan winkelen denkt. Deze periode ben ik dat dus wel.

Vanochtend ben ik mij te buiten gegaan aan de dekbedhoezen en tafelkleden van de Calcutta linnenman. Ieder jaar, na monsoen, komt hij vanuit Calcutta naar Mumbai. Zodra hij weer in de stad is, gaan de smsjes en emailtjes de ronde: "de linnenman is morgenochtend bij mij, kom je ook?"

De linnenman uit Calcutta heeft mooie spullen. Hij gebruikt katoen (en geen linnen) van zeer goede kwaliteit waar ze van alles op borduren. 'Ze' zijn in dit geval zijn familieleden. Het is een familiebedrijf en zijn tantes, dochters, nichtjes, etc. zitten dag in, dag uit te borduren ergens in een huisje in Calcutta. Zo stel ik mij dat in ieder geval voor.

Drie jaar geleden heb ik voor de kinderen dekbedhoezen gekocht die zeer regelmatig de was ingaan. Ze zien er nog steeds als nieuw uit. Je kunt er ook je eigen ontwerp voor maken. Voor Julia heb ik vanochtend een nieuwe hoes gekocht met Emma Ballerina erop. Sebastiaan krijgt er een met dinosaurussen. Op de foto zie je het borduursel van een meisje op de dekbedhoes van Julia.

Wat ik verder heb gekocht laat ik even in het midden. Laat ik zeggen dat de mooie knalgroene en rode dekbedhoezen van Ikea 'plotseling' gaan verdwijnen tijdens de verhuizing. Oeps, waar zijn ze nou???

Algemeen beschaafd Nederlands

Vorige week ben ik een weekje weggeweest. De gevolgen zijn duidelijk. Mijn kinderen slaan langzaam aan door naar het Engels. Ik hou stug vol in het Nederlands. Ik heb ooit ergens een artikel gelezen over tweetaligheid bij kinderen. Daarin stond dat als je kinderen doorkrijgen dat ze ook in de tweede taal, in ons geval Engels, tegen je kunnen praten, dat dan het hek van de dam is.

De gesprekken gaan nu als volgt:

Sebastiaan: "mama, ik ga even wat water fetchen". Ik: "oh, je gaat even wat water pakken".

Julia: "kun je mijn stoel even pushen" Ik: "Ja hoor, natuurlijk hoor, ik duw je stoel wel even".

Sebastiaan: "Ik promis je dat we popcorn gaan eten op school". Ik: "dat weet je dus zeker".

Sebastiaan: "En iedereen else vindt het een goed idee". Ik (zuchtend): "dat vindt iedereen dus een goed idee"

Let wel, deze uitspraken vlogen in een tijdsbestek van vijf minuten over tafel. Het gaat de hele dag zo door. Ik weet zeker dat ze over een tijdje gaan zeggen: "mama, doe toch niet zo stupid". En dan zeg ik erachter aan "nee, mama doet niet STOM! Mama probeert jullie wat algemeen beschaafd Nederlands bij te brengen!"

Komen en gaan

Na drie jaar India gaan we ons boeltje pakken. Spannend! We weten inmiddels ook waar we heen gaan. Ons volgende ‘thuisland’ wordt Australie.

Eind oktober is het al zo ver. Dan zijn al onze spullen ingepakt en gaan ze de container in. Wanneer ik mijn spulletjes terug zie weet ik niet. We moeten eerst een huis zien te vinden.

Ik moet nu snel mijn lijstje af gaan werken met 'dingen-die-ik-nog-moet-doen-voor-ik-India-verlaat'.

De activiteiten staan hieronder met ernaast de kans (in %) dat ik het ook daadwerkelijk ga doen:

- Optreden in Bollywood film (40%)
- Naar yoga les (90%)
- In Goa aan het strand liggen (100%)
- Sari kopen (50%)
- Sari in het openbaar dragen (5%)
- Een Bollywood dans leren (80%)
- Project voor de bank afmaken (100%)
- Afscheidsfeestje organiseren (100%)
- Lekker Indiaas eten (100%)
- Een gesprek in Hindi voeren (0%) (helaas)
- Tennissen op de club (100%)
- Varanassi bezoeken (100%)
- Zwemmen op de club (100%)
- Vaststaan in verkeer (100%)

Kortom, ik ben nog druk. Ik heb eigelijk helemaal geen tijd om hier weg te gaan.

Meer regen

Indra heeft er zin in vandaag. De regen komt met bakken naar beneden. Ik kan niet zoveel doen. Ik kan kiezen tussen iets zinvols: mijn presentatie voor volgende week voorbereiden, of iets minder zinvols: dit blogstukje schrijven. Helaas is het dat laatste geworden.

Ik was vandaag van plan om foto's te gaan nemen van het Ganesh festival. Door de regen gaat dat helaas niet lukken. Deze foto heb ik vorig jaar van het festival gemaakt. Hier staan nog wat meer foto's.



Lees ook: Gaypati over Marcel's eerdere ervaringen op het strand.

Misschien wordt het later vandaag even droog en dan kan ik er nog even op uit. Ik zal Indra eens lief aankijken..

Regen

Ik heb een slechte bui. Ik heb namelijk voor half 11 een tennisles geboekt. Het is nu 10 uur en de tennisbaan is kletsnat vanwege regen. Balen!

Doordat ik hiervan baal voel ik mij nog slechter. Regen is namelijk goed! De stad - en trouwens heel India - kampt met een groot watertekort. Iedere milimeter regen die valt is mooi meegenomen.

De monsoen stelt dit jaar niet veel voor. Rondom de stad liggen zes meren ('catchment areas') die tijdens een normale monsoen vollopen en genoeg water leveren voor de rest van het jaar. Dat is dit jaar dus niet gebeurd.

De Hindu regengod heet Indra. Overal in India organiseren Hindus ceremonies om Indra gunstig te stemmen. Hier organiseren dorpelingen bijvoorbeeld een trouwceremonie voor twee kikkers.



In plaats van te balen zou ik nu blij door de plassen moeten rennen. Misschien doe ik dat straks maar nu heb ik nog even moeite te accepteren dat ik niet kan tennissen. Als het nu maar even droog blijft tot half 12. Daarna zal ik Indra vragen weer weer een fikse regenbui boven de stad te laten losbarsten. Misschien vind ik wel ergens een kikker die ik een kus kan geven. Dat zal Indra vast fijn vinden.

Maandagochtend-blues

Julia had vanochtend duidelijk geen zin in om naar school te gaan. Ze mist haar oude school. Ik had niet gedacht dat zij degene zou zijn met aanpassingsproblemen op de DSB. Haar grote broer zit er immers al op school. Fout gedacht. s'Ochtends om 8 uur begon de ellende al toen Julia vol overgave uitriep: 'Ik wil niet naar school!!!!'. Zucht. Vervolgens probeerde ik 20 minuten lang allerlei afleidings- en omkooptechnieken uit die helaas niet hielpen.

Uiteindelijk is het mij toch gelukt om een hevig protesterende Julia op school af te leveren. 'Gelukkig' was ze niet de enige die geen zin had. De klas van Julia leek vanochtend wel een "house of horror" met meerdere kinderen met duidelijke emotionele problemen. Zo noem ik het maar. Julia paste vanochtend weer haar beroemde "ik-lig-op-de-grond-en-ga-fijn-ronddraaien-en-met-mijn-benen-schoppen" beweging toe. Vervolgens ging ze krijsend in de deuropening staan, mijn enige vluchtroute blokkerend. Gelukkig kwam er een vader binnen die Julia wel grappig vindt en die kon haar even afleiden. Ik ben er toen via de achterdeur en de tuin vandoor gegaan.

Fijn dit soort dagen!! En het is pas maandag, aldus een zeer liefhebbende moeder.

Ik hoor graag van andere ouders met vierjarige peuters die lijden aan de maandagochtend-blues.

Kleding

Vandaag heb ik weer eens gewinkeld. Dat doe ik niet vaak want ik vind het een frustrerende bezigheid. Ik ben er ook niet zo goed in. Ik wil meteen iets kunnen kopen (het liefst binnen 5 minuten) en dan wil ik ergens koffie kunnen drinken. Dat kopen is hier niet zo'n probleem maar er is helaas een groot gebrek aan leuke koffietentjes in zuid Mumbai.

Ik had gehoord over een winkel met leuke kleding. Vandaag trok ik de stoute schoenen aan en ben ik er heen gegaan. Na een bezoekje van een half uur kwam ik naar buiten met een grote tas vol met Indiase kleding.

Is dat handig? Waarschijnlijk niet. Ze zien je in de Albert Heijn in Nederland al aankomen met je knalroze Kalwar Kamiz. Toch kon ik de verleiding niet verstaan. De broek, de salwar, zit zalig comfortabel. Je kunt er bijna in wonen. Het shirt, de kamiz, is lekker lang en dat is ideaal voor mij. Mensen die mij kennen weten waarom. In India kun je ze prima aan want je ziet ze overal in de mooiste stoffen en kleuren. Je hebt ze in katoen maar ook in hele mooie zijden stoffen met handgemaakte borduursels.

Ik heb vandaag twee salwar kamiz aangeschaft. Een zwarte en een witte salwar en een roze en een zwarte kameez met groene borduursels. En ik ben er heel blij mee. Ze gaan gewoon mee in de koffer naar Nederland.

Onzekerheid

We zijn bezig met onze laatste maanden in India. Help! De onzekerheid begint nu toch een beetje toe te slaan. Ik zeg altijd stoer dat het mij niets uitmaakt waar we hierna heengaan. Maar is dat ook zo? Al onze mooie spullen in de container. Geen Usha en Santana meer. Snik. Zelf weer het huishouden doen? Een baan? Hoe is dat ook al weer om iedere dag naar kantoor te moeten? Dat is deze huismus helemaal verleerd.

Gisteren vroeg ik Julia waar ze hierna wil wonen. Ze zei Nederland. Toen ik vroeg waarom, zei ze 'omdat Usha en Santana daar wonen'.

Uhhh.

Misschien dat ze nog een beetje te jong is om hierover een mening te hebben. Julia heeft straks langer in India dan in Nederland gewoond (dank je Rik). Ze zegt telkens trots dat ze Hindi spreekt en schudt dan vrolijk met haar hoofd. Ganesh en Krishna zijn favoriet bij de kinderen.

Binnenkort hopen we meer duidelijkheid te hebben over de volgende stap.

In Ranthambore

De afgelopen twee dagen was ik in Ranthambore in Rajasthan om te kijken bij een project van de bank. Ranthambore is een nationaal park dat bekend is vanwege de tijgers. Toen het gebied een nationaal park werd, moesten de mensen die in het park wonen gedwongen verhuizen. Ze wonen nu buiten het park en hebben moeite het hoofd boven water te houden. Via een NGO probeert de bank deze mensen te helpen hun inkomsten te verbeteren zodat ze minder afhankelijk zijn van het park. De NGO leert vrouwen onder meer hoe ze producten kunnen maken die beter verkoopbaar zijn. Als voorbeeld lieten ze schattige leren kinderslofjes zien, gemaakt in de vorm van een tijgerpoot. Helaas hadden ze maar een exemplaar en kon ik ze niet kopen.

Wat de tijgers betreft. Op onze 'safari' door het reservaat hebben wij helaas geen tijgers gezien. Dit zijn de 'big four' die we hebben gespot:

- konijn

- eekhoorn

- antilopes

- pauwen.

Ons is verteld dat er op het moment 40 tijgers in het park zijn. In de monsoen is de kans dat je ze ziet erg klein. Een betere periode voor een bezoek aan het park zijn de maanden maart en april.

Om er te komen ben ik met de trein gegaan. Op vrijdag de nachttrein heen en vervolgens op zondag de nachttrein weer terug naar Mumbai. Ik was eerst nogal sceptisch over de trein omdat ze zo langzaam rijden en het op de stations altijd zo'n chaos is. Daar merk je als je in de trein zit helemaal niets meer van. Het is leuk om s'avonds te vertrekken uit Mumbai met alle lelijke gebouwen en krotten langs het spoor om dan s'ochtends wakker te worden tussen het groen.

De eerste klas slaapcoupe is prima te doen. Om de haveklap komen ze langs met eten en ze maken je bed netjes op. Terug had ik een tweede klas coupe en dat was eigelijk ook goed. Ik heb een slaappil genomen en ik ben heerlijk in slaap gevallen door het geschommel van de trein.

Dit zijn een paar van de foto's die ik heb gemaakt: